Opinions

Ook ik wilde deze film zien nadat ik 'The Avengers' had gekeken, waar ik Thor erg leuk vond.

Het eerste half uur had ik hier al spijt van. Bleek dat het toch even doorbijten was. Ik zie Anthony niet graag in dit soort rollen, denk dat ik daar ook erg tegenaan liep. Het is een veelzijdig man en hij doet het zeker niet onverdienstelijk, maar nee. Werkt toch niet helemaal voor mij. Wat ik wél weer leuk vond was dat mijn 'crush' van The Avengers hier dus ook in meespeelde: Loki! (Tom Hiddleston). Ik vond hem zó leuk in The Avengers, bij de eerste blik op hem in Thor kreeg ik dan ook een big smile op mijn gezicht.

Eenmaal op aarde vond ik het met sprongen vooruit gaan. Ik zat toen, eindelijk, volledig in de film. Ook hier was een kleine verrassing voor mij: Kat Dennings! I like like her a lot lot! Cast is sowieso wel in orde.

Qua actie zat het wel snor, het visuele aspect mocht er zeker ook zijn en het standaardverhaaltje was niet ergerlijk. De romance tussen Portman en Hemsworth vond ik maar zo-zo. Kwam helaas niet echt over op me, maar het is natuurlijk wel verplichte kost in een film als deze. Muziek was dan wel weer opvallend, kwam de sfeer zeker ten goede.

Aardig!

Stond me een beetje tegen. Qua verhaal, spanning, actie en acteerwerk schiet het duidelijk te kort. Nog nooit heb ik me zo gestoord aan Hopkins en Lemsworth, om maar te zwijgen over grietje Portman. Het enige personage dat nog enigszins de moeite waard was, was Loki, die helaas te weinig screentime heeft. De humor kwam dan ook voornamelijk van hem, en van Kat Dennings, hartje, hartje.

Waarom dit in 3D moest mag Joost weten, De actiemomenten die de moeite waard waren, kon je op één hand tellen. Verder een hoop gezever over verboden liefde, wat nog meer afbreuk deed aan de zogenaamde 'dreiging' die er speelde, want om eerlijk te zijn kwam dit echt totáál niet over.

Tempo is te laag, tijdsduur te lang en door de vele cliché's rekt het geheel zich nog langer. Nu hoef je uiteraard geen uitmuntend acteerwerk te verwachten in deze film, maar zó slecht dat het leek alsof de acteurs zin voor zin het script oplazen was het andere uiterste.

Meh.

Na de herziening van een tijdje geleden toch besloten om de film met een half puntje te verlagen. Heb de dvd gekregen van een vriendin, die was grote schoonmaak aan het houden.. en ik als 'Chandler'-fan wou deze film graag weer eens zien. Laatste keer was toch al dik 5/6 jaar geleden. Toch viel het een beetje tegen, de charme die de film vroeger had is een stuk minder. Het ging allemaal net iets trager dan ik me herinnerde, en het was ook net wat minder grappig.

Al met al toch nog 3*

Voorspelbare film, vol met clichés en hier en daar inderdaad een paar fouten. Dat achterwege gelaten, is het een mooie film die je zeker meesleept en waar je ook begrip voor kunt opbrengen. Dat wil echter niet zeggen dat het maar zomaar goed is zoals hier al eerder werd beschreven. Ben hem destijds gaan kijken vanwege de grote namen, zonder al te veel over deze film te weten. Het acteerwerk is dan ook prima, maar toch is het het allemaal 'net niet'.

Al met al een aardig filmpje.

'' I used to try and convince myself that you were married to someone fat with a mustache. ''

The Time Traveler's Wife heeft een van de mooiste filmposters die ik ken, en daardoor trok hij ook meteen mijn aandacht. Groot pluspunt is Rachel McAdams, absoluut een van mijn favoriete actrices.. maar in deze film kwam ze stukken minder goed uit de verf dan in andere films die ik van haar heb gezien.

De hoge verwachtingen die ik had zijn helaas niet waargemaakt. Er zijn bepaalde dingen rondom het tijdreizen waarvan ik niet weet of het nou komisch is bedoeld, of dat je het serieus moet nemen. Neem nou het feit dat hij zonder kleren reist. Overal waar hij opduikt moet hij snel kleren zien te vinden want zijn eigen kleren blijven achter. Dit wordt uitgelegd, maar er viel veel meer uit te halen. Voor mij hoeft het niet zo, dat een naakte man in een weiland verschijnt bij een 6 jarig meisje die niet gillend naar haar ouders rent, maar vrolijk een praatje gaat houden met de knappe, naakte onbekende man. Het hele tijdreizen had een komische noot moeten krijgen, maar ondanks de onaangekondigde en plotselinge verdwijningen vond ik het maar langdradig. De slecht getimede reisjes worden een sleur.

De acteerprestaties van McAdams en Bana zijn wel prima. Absolute chemie tussen de twee, maar ik blijf haar toch altijd zien als het meisje uit The Notebook die haar droomman had gevonden in Noah. Hierna is geen enkele man meer goed genoeg voor haar.
Eric Bana is wel een snoepie eerste klas en hoewel ik nog niet veel van zijn films heb gezien, viel hij me niet tegen. Pluspunten zijn ook zeker enkele bijrollen, die wisten te amuseren.

Wat mij echt tegenviel was het bruiloftsnummer. Godsamme, het hoort een feestelijke gelegenheid te zijn en dan kiezen ze voor: 'Love Will Tear Us Apart'? Lekker deprimerend zeg. Zeker als hij op de huwelijksnacht weer gaat tijdreizen en naakt in een bos terecht komt.

Het is een mooi maar weinig verrassend filmpje over liefde en de moeilijkheid betreft tijd en afstand, maar het is absoluut geen hoogvlieger. Ik twijfel tussen 3.0 en 3.5, maar vanwege de knappe hoofdrolspelers ga ik toch voor de 3.5*

Bijzondere film. Heel anders dan ik me voorgesteld had.

Normaal gesproken ben ik van 'Ah joh, laat dat boek maar zitten, ik wacht wel op de film'. In dit geval heb ik eerst de film gezien, en kan ik niet wachten om het boek te lezen.

Door middel van vele, goed in beeld gebrachte flashbacks leer je de personages langzaam kennen en kom je steeds meer in het verhaal. Het voelt aan als een puzzel die je zelf in elkaar moet laten vallen. Telkens als je een idee hebt hoe de vork in de steel zit, krijg je te zien dat je vermoeden niet klopt.

Gijs Scholten van Aschat zet een geweldige rol neer, intrigerend, mysterieus en apart. Zijn ex-vrouw daarentegen is één van de meest vervelende filmpersonages die ik de laatste tijd heb gezien, wat een verschrikking zeg. Sylvia Hoeks doet het niet slecht, maar voor iemand die volgens mij veel ouder is dan ik (?) komt ze er niet mee weg om een tiener voor te stellen. Keitumetse Matlabo, die de negenjarige kindprostituee Kaisa, omarm je op een gegeven moment ook. Mooi ook om de groeiende band tussen de twee te zien. Ze zijn verschillend als dag en nacht, maar toch ook weer hetzelfde.

Rudolf van den Berg, een regisseur die ik voorheen niet kende, heeft een echt verhaal weten te vertellen. Hij neemt de tijd voor uitdieping van de personages waardoor je al direct met ze meeleeft.

Een ontroerend verhaal met een mooie ontknoping.

Wat een geforceerde meuk. Ontzettende overacting of juist het 'kijk mij eens mijn tekst opdreunen' acteerwerk, vreselijke personages waarvan je bijna zou hopen dat ze vast blijven zitten op het schip, en wanneer het spannend hoort te zijn betrap je jezelf er op dat je met een vreemd glimlachje zit te kijken. Niet omdat het nou zo leuk is, maar omdat je de neiging hebt om 'Háhá, lekker voor je!' naar de TV te roepen.

De special effects zijn echter niet om te lachen, maar eerder om te huilen zo slecht. Er wordt ook niet geprobeerd om het nog een beetje geloofwaardig te maken, al is het voor de kijker wel een uitdaging om de fouten bij te houden.

Neem een kladblok, een pen, een drankje en een hapje en begin met het neerpennen van onnozelheden en fouten, iets waar deze film boordevol mee zit. Wedden dat de 90 minuten omvliegen? Dan heb je toch nog enigszins iets nuttigs gedaan, kritisch kijken naar hoe een film in elkaar steekt en vooral een leerervaring erbij hoe het vooral NIET moet.

Hij was anders dan ik me herinnerde. 'Stoffiger'. En vooral veel 'Net nietjes'. Grote uitschieters waren voor mij Joaquin en Casey, en Nicole doet het ook zeker niet slecht.. maar toch werd ik niet echt gegrepen. Af en toe zelfs een tikkeltje langdradig, wat het vervelend maakte. Deze schommelingen tussen 'wel redelijk' en 'niet zo best' maken je als kijker verward. Op deze manier kun je nooit echt je gevoel er in kwijt.

Ik vind de 'zwarte humor' ook reuze meevallen, alsof het allemaal niet goed uit de verf kwam. Ik weet niet wat ik er mee aanmoet. Toch is het helemaal niet slecht, zeker het acteerwerk is een grote plus te noemen en er zitten enkele fijne scènes in. Een onvoldoende geven voor deze film doe ik dus ook niet. Nipte 3*.

Tokarev. Niets nieuws onder de zon, maar toch redelijk mee vermaakt. Hoewel ik de film in twee delen heb gekeken, ik viel namelijk de eerste keer halverwege in slaap, was ik nieuwsgierig naar hoe het af zou lopen. En dat terwijl de eerste helft eigenlijk helemaal niet zo spectaculair was, maar iets in mij wilde weten hoe het verder zou gaan. Toen ik de film de volgende ochtend afkeek was ik met name door de twist aan het einde wel blij dat ik het de voordeel van de twijfel had gegeven. De twist had ik niet zien aankomen en maakte best indruk. Maar helaas is dat ook het enige wat me echt bij zou blijven. De rol van Stormare was helaas te verwaarlozen, terwijl hij één van de redenen was waarom ik deze film wou zien.

Cage stond me iets teveel op automatische piloot. Het leek alsof ik hem (te) vaak in deze rol had gezien, hoewel ik me weinig andere films voor de geest kon halen waarin dat het geval was. Hij deed het niet slecht, maar écht meeleven lukte me ook niet. Er ontbrak iets van sympathie voor de personages. Dat zorgde ervoor dat de film niet naar een hoger niveau werd getild.

Pfffff. Wat een zeikfilm. Het kon me echt niet bekoren. Papa is verliefd geworden op zijn collega, hoe origineel, mama is verdrietig en het kind wil niks liever dan dat papa en mama weer bij elkaar komen. Ruzie, geschreeuw, plannetjes die bedacht worden.. Blegh.

Nee, ik kan een kinder/familie film best waarderen, maar dit vond ik uitgemolken rotzooi. Het hele koningin gebeuren is volgens mij zelfs voor (de wat oudere) kinderen totaal ongeloofwaardig en gewoon niet grappig.

Zit totaal geen vaart in de film, blijft maar om hetzelfde onzin gedoe draaien. Humor heb ik niet kunnen bespeuren, wel een irritante dosis drama. Ik vond ook totaal niet dat het gezin chemie met elkaar had. De ouders sowieso niet, maar ook niet de ouders met Tony.

Niet leuk.

'' You have no idea what it's like to be bullied do you? ''

Een Britse tienerfilm met de nodige slashers, dat klinkt wel interessant!

En het was eigenlijk ook een heel aangename film. Niets nieuws onder de zon, maar toch voelt het verfrissend aan. Soundtrack is prima in orde, tempo is fijn en het acteerwerk viel me ook reuze mee. De (of het?) 'Slang' vliegt je om de oren: ''Alright Jizzum Wanks you little twat, tomorrow at school, I'm going to make kebabs out of your nads.''

Een film met een onderwerp dat al vaak gebruikt is, pesten, is op een grappige en entertainende manier neergezet. De personages zijn stereotyp, de nerds, de pestkoppen en de bitches, maar de jonge cast doet het niet slecht. De kills zijn leuk en vermakelijk en daarom kijkt het ook erg gemakkelijk weg.

Zeker niet slecht.

Verrassend goed. Soort van 7 Jours du Talion, Les (2010) maar dan in een Amerikaans jasje gestoken en met knappere acteurs/actrices.

Prima opbouw van de film, gelukkig geen ellelange zoektocht naar de dader maar je krijgt direct te zien met welk gestoord figuur je te maken hebt. De wanhoop en de angst van de ouders spat van het scherm wanneer hun knappe, kleine kereltje ontvoerd wordt. Mooie ondersteuning van de flashback beelden, die lieten zien wat voor een klein en gelukkig mannetje het was. Vreselijk als je een kinderlijkje moet gaan identificeren en je ziet daar het levenloze lichaam van je eigen kind liggen. Ik kan hier eigenlijk niet goed tegen, dit soort films.. wetende dat het overal op de wereld voorkomt.

Deze film heeft niet het meest originele verhaal, maar het wordt prima neergezet, overtuigende acteerprestaties en de martelingen zijn soms gruwelijk. Erika Christensen is indrukwekkend als rouwende moeder. Metcalfe laat zien dat hij meer kan dan alleen knappe tuinman spelen in vrouwenseries. Hij heeft wel degelijk groei doorgemaakt en laat zien dat hij ook voor dit soort genre's meer dan geschikt is. Bill Moseley, wat een creep, is vooral in de openingscène, waar hij alleen is met het kind, weerzinwekkend. Flinke portie gore wel, allemaal nauwkeurig en precies in beeld gebracht. Af en toe zat ik toch best even met mijn handjes voor mijn gezicht.

Fijn dat het zo'n relatief korte speelduur heeft. Een film als deze moet je geen 2,5 uur laten duren, want op een gegeven moment heb je het allemaal wel gezien.

Beetje ongeloofwaardig dat Bill, die door en door gemarteld is geworden, even rustig door het huis slentert op zoek naar een vluchtroute. Hij zou ondertussen niet meer op zijn benen moeten kunnen staan, laat staan dat hij nog terug kan vechten ook. Maar nee, Bill rent vrolijk weg. Maar ach, Hollywood hè. Ze kunnen die man ook wel op tafel laten sterven, maar dat is niet spannend genoeg.

Ook begrijp ik het einde niet helemaal goed volgens mij. Ze hebben toch de verkeerde man gemarteld? Vanwaar dan dat briefje? Dat wil ik nog wel even uitgelegd hebben..

Verder prima film, dikke 3.5*

Met toch al een chagrijnige bui door buikpijn, was dit het perfecte moment om Toscaanse Bruiloft op te zetten. Want tja, mijn humeur was toch al niet te best, dan kun je toch net zo goed naar barslecht acteerwerk, vreselijke personages en tenenkrommende dialogen kijken?

Wat er grappig is aan deze film? Helemaal niks. Dat iemand hier geld in stopt om dit wanstaltige product uit te brengen, dat is enigszins grappig te noemen. Maar meer triest eigenlijk.

Zelfs Kleinsma werkte me dusdanig op mijn zenuwen dat ik haar stemgeluid niet meer kon verdragen. Jan Kooijman, die ik vroeger graag zag maar ik de laatste tijd een ontiegelijke gladjakker vind, kon wat mij betreft niet snel genoeg zijn mond houden. Gewoon staan en mooi zijn, vriend. Dankjewel. En Lieke van Lexmond... hetzelfde verhaal. Met haar 'Bobbedijntje', 'Bobbiejaantje' en 'Bobbedoesje' is ze echt onuitstaanbaar. Hebben ze bewust gekozen voor dit soort walgelijke typetjes?

Dat 'Straatje'mens, voor mij totaal onbekend, moet nog goed oefenen hoe ze een hoofdrol kan dragen. Alsof ze het script voorleest. Erg amateuristisch komt ze over. Dat is nog niet eens het grootste probleem van deze film. De jongere generatie is vreselijk, maar de oudjes van de film spannen de kroon. Het is gewoon totáál niet boeiend. Zó cliché en vreselijk niet leuk, dat je er misselijk van zou worden.

Even trouwen, met die, met die, en daarna met die, alsof het niks is. Blegh.

Zoals Rob Geus vaak zegt: '' Hier word ik niet vrolijk van. ''

Ik, als groot Johnny Depp fan, zag een tikkeltje tegen deze film op. Sowieso al omdat leek alsof alle goede en indrukwekkende scènes in de trailer zaten, althans, dat idee kreeg ik na het bekijken er van, maar ook omdat Angelina me nooit echt weet te bekoren.

Gelukkig had ik geen al te hoge verwachtingen van deze film, en had ik op voorhand al het vermoeden dat zelfs Johnny deze film niet kon redden, dus echt teleurgesteld ben ik niet geworden.

Een van de dingen die ik het meest aan Depp kan waarderen, is zijn scherpe, goed getimede humor. Helaas was dit in deze film nauwelijks terug te zien. De man is een lust voor het oog, maar verder dan dit gaat het in 'The Tourist' ook niet. De 'schoonheid' van Angelina zag ik ook niet, een ingevallen gezicht en de (jaja, zogenaamd natuurlijke) opgespoten lippen zijn niet bepaald dingen die ik aantrekkelijk vind. Het leek in deze film helemaal alsof ze volledig geplastificeerd was en bij elke lichte beweging, haar gezicht in stukken zou breken.

De aanloop naar 'het verhaal' is veel te lang, waardoor het op sommige momenten uiterst saai te noemen is. De introductie van de personages komt helaas ook niet goed uit de verf. Geen chemie tussen Depp en Jolie, geen passie, geen sprankeling.. maar wat je als kijker te zien krijgt zijn ongeloofwaardige en geforceerde dialogen. Zo kabbelt de film voort, om op het einde een clichématig einde er tegenaan te knallen, waarbij je bij de aftiteling een knagend gevoel overhoudt omdat je weer een dertien in een dozijn film hebt gezien die niet boven de middenmoot uitschiet. De 'plottwists' voelde je ook ruimschoots van tevoren aankomen.

Pluspunt was wel dat er mooie shots van Venetië te zien waren. Op visueel gebied was het sowieso wel goed. Het voelde allemaal vrij pittoresk aan. Dit, samen met het feit dat Johnny een prachtige kerel om te zien is, waren de enige pluspunten die ik kon bedenken. Helaasch...

Tsja. Wat moet ik hier nou mee? Occultisme en nazi's.

De film is niet goed, maar ook niet slecht. Dominic Purcell was prima in vorm (lekkere stoere vent), het tempo was vlot en aan actie geen gebrek. Toch wist het me niet volledig te bekoren. Misschien dan toch het onderwerp wat me niet zo aanspreekt? Een bovennatuurlijke horrorverhaal kan erg interessant zijn, maar ik werd niet gekregen door deze 'Town Creek' oftewel 'Blood Creek'. Het occulte monster Wirth was enigszins creepy en daardoor was het nog redelijk 'uitkijkbaar'.

Het einde vond ik dan wel weer jammer.

Ben Affleck. Hij blijft me verbazen. Het is niet niks om zowel regisseur als hoofdrolspeler te zijn van deze misdaadfilm, and damn, hij heeft het goed gedaan! Hij wil zijn verhaal vertellen en slaagt hier prima in.

De mooie Claire (Rebecca Hall) doet het niet slecht, maar blaast je ook niet omver. Haar personage is te naïef en dat maakt het soms storend. Ze is net slachtoffer geworden van een bankoverval en gijzeling, ze weet dat die mannen haar adres kennen en haar elk moment om het leven kunnen brengen, en nog gaat ze zonder enige argwaan mee met een vreemde. Dit maakt het een tikkeltje ongeloofwaardig, maar vooruit, het kan natuurlijk wel. Vervolgens geniet ze volop van Doug zijn aandacht en loopt als een klein verliefd pubermeisje achter hem aan met een adorerende blik.

Perfecte casting met als grote uitschieter de sublieme Jeremy Renner, die zowel angstaanjagend kan zijn en tegelijktijd voor een komische noot zorgt. Zelfs de kleinere rollen, denk aan Chris Cooper en Blake Lively, stellen niet teleur. Ik zat me wel telkens af te vragen waar ik Dino Ciampa nou van kende, en na even imdb-en na afloop wist ik het eindelijk! Titus Welliver, van Lost! Frustrerend als je niet op een naam kunt komen en diegene niet kunt plaatsen waar je hem nou precies van kent, blijft je de hele film toch in je hoofd zitten.

Af en toe flinke over the top actie, met een specifieke, steengoede achtervolgingsscene, maar het verhaal blijft boeiend tot het einde. Affleck laat wederom zien een waardig regisseur te zijn.

Heb het ook gelezen ja, en blijkbaar zijn de verwachtingen erg hoor.

Ik ben nooit weg geweest van Toy Story, heb hem vroeger wel een keer gezien maar daar bleef het bij. In tegenstelling tot andere Pixars had ik ook niet de behoefte om hem meer dan 1 keer te bekijken. Het valt me wel op dat hij hier zo hoog gewaardeerd wordt. Ik vond het namelijk echt geen film om over naar huis te schrijven, maar als ik de comments hier zo lees ga ik bijna denken dat hij wél nog een herziening waard is.

'' Spare me your lies, temptress! Your emperor's defeated, and I'm immune to your bewitching good looks! ''

Ik ben nooit een fan van Toy Story geweest. De vorige films heb ik jaren geleden voor het laatst gezien en ik kon ze niet waarderen. Vandaar dat ik een beetje ''meegesleept'' werd naar dit derde deel. And god, I'm glad. Pixer heeft een klein meesterwerkje weten neer te zetten. De kleurrijke settings en het effect van 3D zorgt ervoor dat het visueel een plaatje wordt.

Ik ben verrast dat een film als deze me zo vaak emotioneel wist te raken. Af en toe is er een donkere toon aanwezig en de verschillende thema's zijn dan ook perfect uitgewerkt. Heerlijk om een film te zien die zoveel verschillende kanten van zichzelf laat zien: schateren van het lachen, met grote ogen kijken naar de ''zwaardere'' scene's en in mijn geval.. stiekem toch af en toe een traantje wegpinken. Noem me een emotionele doos, maar op een gegeven moment zat ik toch een beetje te snikken. Gelukkig kon ik me verstoppen achter mijn 3D-bril.

Dat de film me ontzettend geraakt heeft is duidelijk, en het verhaal is heel ''echt''. Ik ben al jaren werkzaam in de kinderopvang en het was dan ook schitterend om dit zo vaak in beeld te zien. Pixer heeft een realistisch beeld gegeven van een dag op een peuterspeelzaal/kinderopvang, en dat wist me te verrassen. De inrichting klopten, de details de sfeer.. dat laat het hart van een kinderliefhebber stiekem smelten. (Al waren het wel ontiegelijke rotjongen, dat terzijde!).

Toy Story is een film die de gemiddelde twintiger zoals ik stiekem laat terugverlangen naar zijn of haar eigen kindertijd. Wat was het heerlijk om zo vol overgave te spelen met je vriendjes die er altijd voor je zijn. Over nostalgie gesproken. Het prikkelt de fantasie van jong en oud. De kracht van deze film is dan ook dat je 'een binding' krijgt met de personages. Natuurlijk, het is speelgoed, maar met een hart. Ze hebben elk een eigen verhaal, en zelfs voor de badguy Lots-o-Huggin ga je nog iets voelen. Iedereen herkent de verschillende gevoelens en emoties die elkaar opvolgen in deze film, en dat spreekt het inlevingsvermogen van de kijker aan. Laten we dan maar even vergeten dat we naar plastic en wol kijken.

Er zijn enkele uitschieters in deze film die de film extra vorm gaven. Denk aan clown Chuckles en dat schattige Egeltje. Ken (van Barbie) heeft natuurlijk de lachers op zijn hand. Ontzettend leuk om te zien dat de hele zaal plat ging vanwege hem.

Deze animatie heeft mijn hart gestolen en ik geef graag toe: Mijn lage verwachtingen waren volkomen onterecht. Het is zeer identificeerbaar. Naar het einde toe wordt het verhaal steeds spannender, en ik denk dat ik niet de enige ben die enkele traantjes heeft weggepinkt. Het einde was ook hartverwarmend, je loopt met een dubbel gevoel de deur uit, helemaal enthousiast vanwege deze prachtige bioscoopervaring, maar ook een tikkeltje verdrietig. Prachtig dat een film als deze dat met je kan doen.

Oh god, wie hield nou niet van het kleine meisje die vol overgave lekker zat te spelen....

Wat een vervelend mens, die Amy. Het is niet alleen dat haar uitstraling vervelend is (zowel in de film als daarbuiten), maar het personage dat ze hier speelt is helemaal verschrikkelijk. Ik begrijp werkelijk niet wat mensen in haar zien en waarom velen haar grappig vinden. Ik vind haar te vulgair en onvolwassen overkomen. Ze lijkt te proberen om net tot het randje te gaan, maar overschrijdt deze grens te vaak waardoor het gewoon niet meer leuk is. Na de zoveelste seksscène had ik het overigens ook wel gezien.

Het verhaal is zo uitgemolken, vreselijk de cliche's waar je tegenaan blijft lopen gedurende twee hele, hele lange uren. Daarbij komt dat het gewoon niet grappig is. Het gebrek aan vaart doet de film helemaal de das om. Schiet helaas op alle fronten te kort.

Don Cheadle en Guy Pearce. Toch niet de minste namen. Voor mij was het een reden om deze film een kans te geven, al sprak het plot me niet echt aan. Toch blij dat ik hem gezien heb, want er is niets mis met deze film. Erg goed acteerwerk, met name Cheadle weet de film te dragen met zijn overtuigingskracht. Hoewel de film een beetje van hetzelfde is, in andere soortgelijke films heb je al veel voorbij zien komen, blijft het boeiend en spannend. De actiescènes zijn prima en hoewel het soms een tikkeltje lang aanvoelt, bijna 2 uur is misschien net iets teveel van het goede, heb ik hem met plezier uitgekeken.

Boeiend, onderhoudend en hoewel het je enigszins aan het denken weet te zetten, voelt dit niet als een verplichting die de makers je op wilden leggen. Fijn.

'' My body may be a work-in-progress, but there is nothing wrong with my soul. ''

Ik blijf een zwak houden voor deze film. Sowieso omdat 'mijn' Desperate Housewiveje er in speelt, en ook omdat Kevin Zegers ontiegelijk knap is... maar het hele verhaal is gewoon aandoenlijk. Erg mooi om de opbloeiende relatie tussen deze twee te zien, en dat het niet altijd even gemakkelijk gaat.. De chemie is ook overduidelijk aanwezig en dat maakt het zo prettig om naar te kijken.

Het verhaal voelt nergens geforceerd of onecht aan. Echt fantastisch hoe Felicity deze rol weet neer te zetten, dan moet je toch veel zelfvertrouwen hebben. Zo kwetsbaar maar toch zo zelfverzekerd.. schitterend.

De empathie die je voelt voor beide partijen blijft aanhouden, je begrijpt ze alle twee en ook de 'slechtere' eigenschappen neem je voor lief.

Schitterende beelden van de landschappen, een heerlijke feelgoed roadmovie die je meesleept, en stiekem toch wel een beetje blij maakt dat jouw vader niet plots een vrouw blijkt te zijn, het zou je maar gebeuren....

Wát een rare film. Sowieso ging het mij veel te snel allemaal, het eerste half uur kon ik nauwelijks volgen en ik begreep er de ballen van. Als klap op de vuurpijl ging de enige reden waarom ik keek dood, dag Johnny, dag mooie man , en daarna volgde ik het helemaal niet meer. Met een gevoel van "Ben ik nou zo achterlijk" bleef ik achter, toen meneer virtueel verder bleek te leven. Het boeide me plots ook niet meer, ik wilde niet meer weten hoe en wat, en begon het zelf een beetje irritant te vinden. Moet ik daar nog meer dan een uur naar kijken? Naar ongeloofwaardige acteurs waarvan het lijkt alsof ze er zelf geen zin in hebben? Ja.

Hopen dat het beter werd hielp helaas niet. Vraag me af of liefhebbers van dit genre het wel kunnen waarderen, ik in ieder geval niet. Zelfs Johnny kon de film niet redden.

Nou, ik heb hem eindelijk gezien, hoor. Beter laat dan nooit zeggen ze.

Wahlberg. Tja. Hij is leuk, maar niet voor deze film. Zijn vaderlijke rol komt niet uit de verf met zijn bloedmooie tienerdochter. Totaal geen chemie. Ook qua leeftijd vond ik het op het randje maar a la, het zou kunnen. Na een kwartier had ik dan ook al drie keer gehoord: "Schat, het is Transformers, niet nadenken maar gewoon kijken." So I did.

Wel een verhaal, geen verhaal, daar ga ik me niet mee bezig houden. Ik keek niet voor het verhaal, had lage verwachtingen. Tussen al het auto- en robot geweld door zijn er best een paar fijne momentjes. Kijken naar de rally boyfriend, bijvoorbeeld. Of, naar Stanley Tucci, wat een geweldige man is dat toch.

Als meisje zijnde leer je ook nog eens iets bij, mede dankzij het commentaar van mijn wederhelft die telkens "Oh vette bak" riep. Ik weet nu hoe een Pagani Huayra, Bugati Veyron supersport, Chevrolet Corvette en een Chevrolet Camaro er uit zien.. hele verrijking van mijn leven kan ik je vertellen.

Verder is dit gewoon niet zo mijn ding. Het duurt te lang, is teveel van hetzelfde en ik ga me soms lichtelijk vervelen. Na 1,5 uur had ik het eigenlijk wel grotendeels gehad, en dan zit je pas op de helft... veel scènes voelden als onnodige invulling, weinig toegevoegde waarde en veel te lang gerekt. Jammer.

Miste ook een dergelijke soundtrack en wat meer komische oneliners. Maar hè, wie ben ik, ik heb geen verstand van soort films joh. Puur gevoelsmatig. Te schreeuwerig, langdradig en te vaak "actie om de actie".

Ben geen fan van de laatste delen, snel de eerste film herzien, die kon ik nog enigszins waarderen.

Misschien ben ik een beetje Transformers moe..

3D. Ik ben niet echt een fan, vind het vaak weinig toegevoegde waarde hebben en ook hier vond ik het niet heel spectaculair, behalve de hoofdpijn die ik er aan over hield. Natuurlijk zag het er allemaal erg vet uit, de special effects waren dik in orde, Shia was weer lekker als altijd en het blondje deed ook waar ze voor aangenomen was: mooi zijn.

Toch ben ik niet bevredigd. Het eerste uur is langdradig, weinig interessant en met vlagen grappig.. Vond het leuk om 'Dr McDreamy' even te zien, hij kwam op 't moment dat ik net mijn 3D bril even afgezet had, en ik wist niet hoe snel ik dat ding weer op moest zetten. Aan eye-candy geen gebrek dus. Wat ik wel grappig vond was de wc scene, sowieso was die hele vent wel vermakelijk. Is hij niet van The Hangover 1 en 2?

Dit is ook geen film die je moet beoordelen op het verhaal, en eigenlijk is het ook voornamelijk een mannenfilm (kon je duidelijk zien in de zaal, bijna helemaal vol en meer dan 80% was man).

Normaal gesproken vind ik dit wel pretentieloos vermaak, en ik kan er de vinger niet op leggen waarom ik er niet echt lekker in zat. Misschien dat gekakel van die stoere Belgische kerels naast me, of toch het vervelende 3D?

Ik wacht maar op de dvd release en herzie hem tegen die tijd, wellicht bevalt hij dan beter.

Nou.. what can I say? Toch deze film maar een kansje gegeven..

Sfeer zat dr meteen lekker in, toen dat stukje Kubus viel. Geweldig ook toen dat liedje van 'Im so excited' kwam.. toen moest ik wel even lachen! Het afscheid was ook erg schattig..

Maaarrr.. al snel werd de film behoorlijk irritant. Die kamergenoten, de ouders.. God, moet dát grappig zijn? I dont get it.

Had al lichte hoofdpijn toen ik deze film opzette, het is er niet beter op geworden.. wat een takke herrie soms zeg. (En nee, had niet ook nog eens mijn geluid op 60 staan.)

Had ook grote moeite om mijn hoofd dr bij te houden.. had Transformers 1 al lang niet meer gezien, dus ik begreep soms ook helemaal niks van de film.. Was maar goed ook, als ik het ging proberen zou mijn hoofd helemaal uit elkaar knallen.

Ennn dan hebben we natuurlijk Megan.. die sexy loopt te doen en met dr kippenkontje loopt te schudden.. LEKKER HOOR! Maar als actrice weet ze me niet te bekoren.. dus ik blijf maar naar dat lekkere lijfje en dat ondeugende snoetje kijken, en verder verstand op 0..

Acteerprestaties waren duidelijk niet je-van-het.

Tsja.. wat er met Alice aan de hand was, wist ik al de eerste seconde toen ik dr zag.. erg voorspelbaar maargoed.. daar gaan we verder niet over zeuren want dat kon je van tevoren al verwachten, die voorspelbaarheid.

Na het eerste uur begon ik 'm vervelend te vinden.. en juist als je denkt dat 't niet erger kan.. Daar zijn de ouders weer! Waarom zijn zij zoveel in beeld? Grappig zijn ze niet, en zoooveel toegevoegde waarde hadden ze ook weer niet.

Achteraf gezien, vond ik de soundtrack nog het leukste.

Best vermakelijk. Aan de ene kant een liefdevolle vader, anderzijds een monster/seriemoordenaar. Het begin is het sterkst, wanneer je de paniek steeds meer ziet toeslaan. Jammer dat er vanaf dat punt zoveel ongeloofwaardige plottwists komen. Geen enkel persoon komt met zoveel dingen weg. Het einde is sowieso erg jammer. Zou die moeder het leven van haar dochter zo op het spel zetten? door zo'n list te bedenken? Je zou toch denken dat het veel makkelijker zou kunnen in plaats van zo'n omslachtig plan. Toen de taart in beeld kwam wist ik al wat de uitkomst zou zijn. Ook dat vond ik erg onlogisch, alsof je daar nog even rustig voor gaat zitten. Gelukkig was Josh voor mij wel overtuigend, daardoor heb ik het kunnen uitkijken, maar ik was zo blij toen ze hem eindelijk gepakt hadden. Dat had lang genoeg geduurd. Maar ja, het genie had nog wat trucjes uit zijn mouw weten te schudden... Letterlijk en figuurlijk.

Mooi, klein, maar toch groots filmpje met als grootste lichtpunt de schitterende rol van Morgana Davies, die de jonge Simone speelt.

Enkele zware thema's komen aan bod, het verliezen en missen van een geliefde, het rouwproces, familie omstandigheden en het leven zelf. Charlotte Gainsbourg, ik snap niet zo goed waarom zij toch behoorlijk wat 'kritiek' krijgt, wist mij ook zeker te overtuigen en ik leefde ook met haar mee. Fijne moederrol en nog behoorlijk charismatisch ook.

Heb toch wel een paar emotionele momentjes gehad, voornamelijk bij de kleine Simone. Mijn vader verliezen was en is mijn grootste angst, en daarom zette deze film me ook aan het denken en wist het me te raken.

Mooie shots, af en toe is het visueel echt indrukwekkend, en het tempo is ook vlot. Het einde is inderdaad, zoals eerder gezegd, prachtig. Erg fijn filmpje.

Mijn god, hadden de acteurs er geen zin in? Wat een slecht, zielloos acteerwerk zeg. Zelfs van Kidman en Cage, die ik normaal toch goed te pruimen vind. Het verhaal rammelt langs alle kanten en is totaal niet boeiend gebracht, om nog maar te zwijgen over de tenenkrommende dialogen.

Gekrijs, geschreeuw en gejank. Van spanningsopbouw is er geen sprake want het is zo lomp gebracht dat een boeiende sfeer ontbreekt. De plottwists zijn verre van inventief en raken kant noch wal. Ik kreeg er zelfs hoofdpijn van, en dat lijkt me nou niet echt de bedoeling. Of dat nou door dat eeuwige gejengel en lawaai kwam of door het feit dat de personages zo dom zijn dat ze je op de zenuwen werken weet ik nog steeds niet. Zelfs Cam Gigandet, die ik echt hartstikke cute vind, kon dit niet redden.

Nu heb ik Secuestrados (2010) nog op het programma staan en ik las dat die film vergelijkingen heeft met deze film, hopelijk gaat die mij beter bevallen.

Best een fijn mysterieus filmpje. In eerste instantie liet het me een beetje denken aan 'Donkey Punch', ongeveer hetzelfde gegeven; jongeren op een schip in the middle of nowhere en natuurlijk gaat het al snel mis. Geen bloedvergieten maar wel aardig wat twists. Hoewel de film kalm begint, wat prettig is, is het nergens echt mindblowing. Het intrigeert wel, het zit ook in je hoofd, maar écht gegrepen worden lukt niet. Misschien is dat juist door de vele plottwists, dat je op een gegeven moment het gevoel hebt dat er met je gespeeld wordt en dat je denkt dat je het snapt, maar ook totaal niet. Het laat je in elk geval wel achter met een 'Huh?' gevoel.

Trick 'r Treat heeft een goed script. Er zijn een aantal verhaallijnen die door elkaar heen lopen en af en toe wordt de kijker verrast met een flashback of een flashforward, zonder dat het erg verwarrend wordt. Zaten een paar zeer goeie scene's in, prachtige settings, mooie kostuums etc. Camerawerk is uitstekend, het een volgt het ander soepel op.

Verhaal bleef verrassend en er zaten een paar goeie plottwists in die me geboeid wisten te houden. Één hiervan is de scene dat de schooldirecteur een seriemoordenaar is en het te dikke kereltje vermoordt. Erg pakkend begin al!

Moest de film nadat ik hem gekeken had even laten bezinken, maar verhoog toch van een 3 naar 3.5.