Opinions

'' A hippie is someone who looks like Tarzan, walks like Jane and smells like Cheetah. ''

Niet mijn soort film. Gebrek aan sfeer, humor die mij niet aanspreekt en ik werd ook behoorlijk kriegelig van de personages. Bleef maar hopen dat Cartman plots in beeld zou verschijnen om alle hippies even om het leven te brengen, dát zou pas lachen zijn geweest, maar helaas.

Ik ben gewoon geen fan van dat overdreven drugsgedoe in films. Ja, kijk dan geen film over hippies zul je denken, maar toch. Het was voor mij op een te vervelende manier aanwezig, plus het feit dat ik de verschillende karakters maar irritant en oppervlakkig vond, dan verlies je mijn aandacht al snel.

Kwam ook behoorlijk traag op gang en ook de kills vond ik tegenvallen. Had meer verwacht van de killer, maar helaasch. Ik wist al snel dat het toch niks meer ging worden.

Misschien volgende keer maar eens een fles passoa (ja, ik ben echt een die-hard ) erbij pakken als ik een film als deze wil zien.

TRON: Legacy. Mijn verwachtingen waren laag. Ik had enkele keren de trailer in de bioscoop gezien, maar na 3 keer stond de film me al tegen. Het is niet goed wanneer je in korte tijd telkens dezelfde trailer ziet van een film die je in eerste instantie al niet aanspreekt, want dan ga je bijna verwachten dat alle goede momenten van de film in de trailer zitten en dan gaat je nieuwsgierigheid helemaal weg. ''Daar heb je die trailer weer'' zeiden een vriendin en ik dan weer tegen elkaar. Het verhaal stond me ook niet echt aan, ik ben normaal gesproken niet zo van de sci-fi actie/avonturenfilms.

Maar wat zat ik er naast zeg. De lage verwachtingen waren volkomen onterecht, want dit is een heel fijn filmpje! Het is werkelijk bloedmooi. De wereld van Tron is adembenemend en een waar genot voor het oog. Eindelijk weer eens een film waarbij je met open mond naar het beeld staart en je verbaast over de schoonheid, de precisie en de geweldige, moderne special effects. De actiescènes zijn erg mooi in beeld gebracht en het houdt het tempo letter vlot. De art direction is tot in de puntjes verzorgd.

En die muziek! Daft Punk, hoe cool is dat! Heerlijk toch? Ik werd er in ieder geval nóg enthousiaster van dan ik al was. Mensen van mijn leeftijd zullen de (oudere) hits 'One More Time', 'Harder, Better, Faster, Stronger' en 'Around The World' ongetwijfeld kennen, en muziek van Daft Punk herken je gelukkig direct. Goed gekozen, het vergroot het futuristische sfeertje ontzettend.

Het verhaal zelf heeft niet veel om het lijf, maar who cares? Ik heb TRON nooit gezien, en dat is volgens mij ook geen vereiste, want je zit direct in het verhaal. Dit mede dankzij de overtuigende cast. Boeiende personages en let's face it.. de mooie en aantrekkelijke Quorra mag ook wel eye-candy genoemd worden. Ook Jeff Bridges zet een prima prestatie neer met zijn dubbelrol. Ik vind hem dan ook een zeer charismatische man. Garrett Hedlund, ik had nog nooit van hem gehoord, staat een beetje in de schaduw van Bridget, maar doet het zeker niet onverdienstelijk.

Ik was helemaal niet in de stemming voor een 'zware' film met diepgaande verhaallijnen, ik wou gewoon omvergeblazen worden en relax genieten. Dat is dan ook zeer zeker gelukt. Zeer dikke 4.0* voor nu, waar wellicht nog een halfje bijkomt.

Een tijd geleden heb ik de film (voor 3/4) herzien, na jaren. Beviel iets minder goed. Ik weet dat dit soort verhalen niet mijn ding zijn. Ik weet er weinig over en het interesseert me ook niet om er meer over te leren. De strijd tussen de Grieken en Trojanen... geef me een toets over dit onderwerp en ik kan waarschijnlijk geen enkele vraag invullen. Al die namen ook, Agamemnon, Menelaos.. Gewoon: Pfff.

Enfin, het acteerwerk is niet even sterk, waar de een redelijk overtuigt valt de ander compleet door de mand. De personages zijn -voor mij- vrij vlak te noemen en bij het romantische gedeelte ontbreekt het voor mij een beetje aan chemie. Vooral Orlando Bloom (Lekker ding) vond ik niet om over naar huis te schrijven. Jammer.

Sowieso duurde het mij allemaal te lang, bij een verhaal dat mij niet echt aanspreekt is het moeilijk de aandacht er bij te houden. Konden ze er niet beter 2 films van maken? (Domme vraag misschien, maar wederom, ik heb er geen verstand van.) Zelfs de knappe venten kunnen het nu niet redden.

Toch is het niet allemaal slecht hoor. Visueel is het een spektakel, de effecten en gevechten zijn erg mooi in beeld gebracht. Chapeau voor dat. De eerste keer dat ik de film zag was ik uiteraard geboeider dan tijdens de herziening. Beoordeling is lastig. Vind het geen onvoldoende waard, dus een nipte 3.0*.

Best aardig. Het concept is goed, uitwerking had beter gekund. De locatie is goed, het zorgt voor een beklemmend en mysterieus sfeertje, en door de flashbacks is er voldoende afwisseling en kijk je niet telkens naar hetzelfde. De opbouw van het verhaal is prima, je krijgt steeds meer puzzelstukjes aangereikt om uit te zoeken hoe de vork in de steel zit. Halverwege heb je het echter wel door en is de grote verrassing er wel af, ze zijn er niet in geslaagd om de clichés te omzeilen. Desalniettemin is het zeker de moeite waard om te kijken. Het acteerwerk is in orde en de muziek zorgt ook net voor dat beetje meer.

Eindelijk na jaren weer eens herzien, en gelukkig was het nog even leuk en vermakelijk als de eerste keer. De afgelopen tijd heb ik aardig wat Tony Scott films gezien, en ik mag me na hoge beoordelingen voor Enemy of the State (1998), Man on Fire (2004), Domino (2005), Deja Vu (2006), The Taking of Pelham 1 2 3 (2009) en het ietwat tegenvallende maar wel vermakelijke Unstoppable (2010) toch wel een fan noemen van de man zijn werk.

True Romance is anders. De sfeer van de film is schitterend en het vlotte tempo is prettig. Voeg hierbij een goede cast, boeiend verhaal, scherpe dialogen, kleurrijke omgevingen en prachtige muziek aan toe en je hebt een heerlijke film.

Patricia Arquette, Christian Slater, Dennis Hopper, Gary Oldman, Christopher Walken, Brad Pitt, Val Kilmer, Samuel L. Jackson, Chris Penn, Tom Sizemore, Michael Rapaport.. Elke rol, hoe klein of groot dan ook, heeft zijn charme en straalt iets uit.

Misdaad? Ja. Humor? Ja. Romantiek? Ook ja. Er zitten enkele memorabele scènes in de film die je zeker lange tijd bij zullen blijven. Sowieso blijft de film nog wel even hangen, wat een goed teken is.

Geslaagde herziening.

Mijn eerste Sneak Preview.

Voordat we de zaal ingingen zei een medewerker tegen ons dat hij nieuwsgierig was hoe de film ons zou bevallen. Hij wou niet verklappen welke het was, maar zei wel dat de film een 7,4 scoorde op imdb. Wij, als echte noobs, zijn natuurlijk meteen gaan IMDB-en op onze telefoon. Omdat ik vooraf het idee had dat het of The Beaver was (die ik al gezien had) maar dat het ook wel eens 'Trust' kon zijn, een film waar ik al weken naar uitkeek, waren dat onze eerste twee zoekopties. En BINGO! Het was Trust, en ik was blij verrast.

Ik was enthousiast, maar ook licht nerveus. Dit onderwerp gaat mij nauw aan het hart en is voor mij zeer herkenbaar. Ik heb dit op mijn werk al meerdere malen meegemaakt, en ik was dan ook bang dat ik veel dingen zou zien in de film die ik in de realiteit ook gezien heb. Dit was inderdaad het geval. Het was daarom voor mij een zeer intense filmervaring, omdat ik naar mijn gevoel erg emotioneel betrokken was. Als je dit van dichtbij mee hebt gemaakt komt het aan als een mokerslag.

De film begint met een (naar mijn mening iets te lange) introductie van de personages, hoe ze leven, hoe ze zijn en hoe ze met elkaar omgaan. Al vanaf de openingsscène wordt je direct betrokken in de chatwereld van Annie. Hoewel je zelf al snel het gevoel hebt dat er iets niet goed zit, begrijp je dondersgoed dat een meisje van net 14 dat niet door heeft. Soms heb je dan ook de neiging om Annie door het beeld te willen trekken en door elkaar te rammelen zodat ze wakker wordt, je wil haar helpen. Pure frustratie riep het bij me op.

Het is dan ook verschrikkelijk om te zien hoe die jonge meisjes gemanipuleerd worden. Tijdens de scène in het winkelcentrum, op het bankje, besefte ik dat ik de hand van mijn vriend aan het fijnknijpen was uit pure woede. Het is te smerig voor woorden wat voor een spelletjes er gespeeld worden, en het is dan ook vreselijk dat jonge meisjes zichzelf daar niet tegen kunnen beschermen. Ze zitten vast als een vlieg in een web.

Eigenlijk heeft de pedofiel maar een kleine rol in de film. Hij staat op de achtergrond, het draait niet om hem. Je krijgt goed te zien wat een vreselijke situatie als deze met het gezin doet, met het slachtoffer zelf maar ook met de ouders en de naasten van het slachtoffer. Dit bezorgde mij af en toe een flinke krop in mijn keel. De onmacht spat van het beeld af en je voelt hoe radeloos de ouders zijn. Misschien was ik wat meer emotioneel betrokken dan anderen omdat het zoveel herkenningspunten had, maar ik denk dat dit onderwerp je sowieso niet in de koude kleren gaat zitten.

Het grootste minpunt was wederom de mensen in de zaal. Een groep meisjes van mijn leeftijd die het nodig vonden om telkens tegen het beeld te gaan praten en hun frustratie te uiten over de beslissingen en de denkwijze van Annie. Dit zorgde bij mij voor grote irritatie, want ik vind het niet nodig dat anderen de film hardop van commentaar moeten gaan voorzien. Laat staan te gaan lachen of telkens luidkeels 'OH MY GOD!' te gaan roepen. Zeker niet over zoiets. Het meisje is net 14 jaar, die kan niet denken op het niveau van een volwassene. Dat moet je toch wel begrijpen? Dus om dan naar het beeld te gaan roepen dat Annie 'achterlijk' en 'debiel' is, tsja.. Misschien moeten ze zichzelf eens een spiegel voorhouden. Gelukkig had mijn vriend er al vrij snel genoeg van en besloot hij om er iets van te zeggen, waarna de kipjes eindelijk stil waren. Vervelend, dat soort types. Zeker bij een film als deze.

Het einde was akelig realistisch en ik was dan ook blij dat er geen Hollywood achtig happy end tegenaan gesmeten werd. Het kwam vrij abrupt, maar het was wel een weergave van hoe het er echt aan toe gaat.

Over het acteerwerk kan ik alleen maar vol lof zijn. De jonge actrice zet een ongelofelijke rol neer, en je gelooft Annie elk moment. Al snel leef je met haar mee alsof het je eigen dochter is. Ontzettend knap dat zo'n jong meisje een dergelijke rol vol overgave en overtuiging kan spelen. Ook Clive en Catherine zetten uitstekende rollen neer als bezorgde ouders, en de tweestrijd die tussen vader en moeder bestaat raakt je. Je begrijpt beide ouders, ookal willen ze elk iets anders.

Dit onderwerp zal me altijd boos blijven maken, vol afschuw achterlaten en het vreet zich een weg in mijn gedachten en zal er voorlopig niet meer uitgaan.

“I feel like sex on a stick in this outfit. ''

And damn, she was right! Wat een beauty.

Het begon zo clichématig als maar kan. Maar wanneer je je daar even doorheen worstelt wordt het écht beter! Toegegeven: Ik vond de vernedering eigenlijk wel meevallen. Tuurlijk, het was niet leuk, maar het was ook niet dramatisch schokkend dat het zulke desastreuze gevolgen zou (moeten) krijgen. Maar enfin, het is film. Niet te lang bij stil staan anders ga je je wellicht storen aan de ongeloofwaardigheid.

Het acteerwerk was beter dan verwacht en de personages waren minder irritant dan ze gebruikelijk zijn in dit soort films. Eleanor had stiekem mijn hart al snel gestolen. Haar quotes en haar timing zijn scherp. Fijn! Eenmaal 'trapped' was er ook een spannende sfeer. Vooral Luke vond ik een interessant personage. Deed het ook erg overtuigend.

Vrij aardige plottwist ook, met Felix die nog leeft en pa in 't complot. Al was Felix wel een beetje too much, je zag gewoon nog steeds de afdruk van het touw om zijn nek alsof het gisteren gebeurd was.

Misschien nog een tikkeltje braaf en dertien in een dozijn, maar ik heb me aardig vermaakt.

Ik kreeg wat ik verwacht had. Totaal niet eng, schrikmomenten die je kunt verwachten en voorspelbaar verloop, maar toch leuk. Lucy doet het leuk en de rest van de cast eigenlijk ook wel. Het verhaal is onderhoudend genoeg en kakt nergens in. Van het einde was ik niet zo'n fan, beetje afgeraffeld. Maar enfin verder heb ik me prima vermaakt.

Jammer wel dat de trailer zoveel weg heeft gegeven.

'' Oh my god, they cut of his bowlingfingers! ''

Yeah baby! Dit is mijn soort film. Eindelijk, na al die lage cijfers die ik de laatste tijd heb uitgedeeld, heeft deze me positief weten te verrassen. Ik was toe aan een leuke horrorkomedie, en dankzij rep_robert zijn tip en recensie had ik er ontzettend veel zin in. (Stiekem was ik sowieso al in een goede stemming toen ik Katrina zag, wat een prachtig meisje is ze toch. )

De personages Tucker en Dale zijn nu al culthelden. De twee plattelandse boerenkinkels zijn niet de meest charmante types die je tegen het lijf kunt lopen, het is dan ook geen wonder dat ze aangezien worden voor gekke hillbillies, maar ze zijn wel aandoenlijk. Ze weten een lach op je gezicht te toveren, het enthousiasme van beide heren is hilarisch. Neem bijvoorbeeld de reactie toen ze het vakantiehuisje zagen, dat normaliter gewoon de titel 'krot' krijgt, daarmee wekken ze al sympathie op.

Eindelijk is het eens omgedraaid. Geen groepje feestende tieners die door een psychopatische serialkiller één voor één gemarteld en afgeslacht worden, maar ditmaal zijn het juist de tieners die het heft in eigen handen nemen, om het maar even spoilervrij doch mysterieus uit te drukken. De reacties van Tucker en Dale zijn schitterend. Arme kerels, ze weten niet waar ze in terecht zijn gekomen. Wederom sympathie. Het zijn gewoon twee kerels met het hart op de juiste plaats, die telkens in situaties terecht komen waar ze niet om hebben gevraagd en laten we eerlijk zijn.. ze zijn de snuggerste niet.

Wat je niet zou verwachten, is dat de film nog een goed scenario heeft ook. Alle vooroordelen en clichés die je kunt bedenken worden vakkundig en verfrissend neergezet. Heerlijk, wanneer een film zichzelf niet serieus neemt en als het ware de draak met zichzelf steekt. De personages zijn hilarisch en minder vervelend dan je ze in de gemiddelde horrorkomedie tegenkomt. Natuurlijk slaat het he-le-maal nergens op wat de zuipende en oversexte pubers doen, maar eindelijk is het eens vermakelijk in beeld gebracht. Het acteerwerk is dan ook bovengemiddeld, met name Tucker en Dale zijn zó overtuigend dat je direct mee wordt gesleept en daadwerkelijk medelijden voelt voor deze mannen. De tieners zijn uiteraard allemaal knap, maar ook de bijbehorende cliche's over deze mooie mensen worden op de hak genomen.

De film is ook bloediger en rauwer dan je in eerste instantie denkt. Het is een hilarische slasher vol inventieve scènes en gebeurtenissen. Een van de betere in zijn soort!

Phoe. Dit voelde aan als een hele lange aflevering van Reportage op SBS6. Ik verwachtte elk moment Pepijn Bierenbroodspot in beeld die aan zou kondigen wat er na de reclame zou gebeuren, maar dat bleef uit. Helaas, dan was het misschien nog iets boeiender geweest.

Ik kan hier niks mee. De intro was te lang, ik vond het nergens echt spannend of creepy worden (waarschijnlijk omdat de film me maar niet wist te grijpen) en met vlagen vond ik het erg langdradig. Ik heb een paar keer gedacht, of beter gezegd gehoopt ; 'Nu gaat iets spannends gebeuren! Nu ga ik eindelijk op het puntje van mijn stoel zitten!' Maar helaas... Had vooraf gehoopt het gevoel te krijgen alsof ik zelf in die tunnel was, alsof ik het van dichtbij mee kon maken.. Te hoge verwachtingen? Of gewoon een teleurstelling?

Misschien was het voor mij fijner geweest als er niet al vrij snel belangrijke dingen waren verklapt, dan was ik misschien nieuwsgieriger geweest/gebleven.

Jammer maar helaasch.

'' "Bussie!" You suck at driving buses! You should do something else. Pick bananas or something. ''

Mijn eerste gedachte bij het zien en lezen van Turistas dacht ik: ''Hostel goes exotic? Toch maar een kansje geven!''

Ik heb niets met de standaard Amerikaanse backpackers. Vooral in films worden ze zo vreselijk oppervlakkig en respectloos neergezet. Mooie, bevallige tienermeiden (lekker maan, Melissa George en Olivia Wilde, yum!) en lompe boerenpummels. Geweldig om die kennis te laten maken met elkaar. Dat ze helaas door toeval stranden op een prachtig verlaten eiland, waar hier en daar wat psychopaten blijken te zitten, hadden ze zelf nooit durven verwachten.

De makers moeten gedacht hebben: We maken de personages niet alleen irritant, we typecasten ze ook nog eens als allerlei verschillende nationaliteiten om het net nog even wat vervelender te maken door alle accenten. Zo zien we Zweden, Engelsen, Australiërs en nog wat Amerikanen. ''Aai laf yu America!'' ''I love you too Brasil!'' Nou nou, wat een lol hebben ze samen. Oké, genoeg over de oppervlakkigheid van de personages, anders blijf ik bezig.

Denk even terug aan de scène waar de eerste slachtoffers ontvoerd werden. Direct schoot ''Apocalypto'' in mijn hoofd. Beetje gejat? Vast wel. Laat het kat- en muisspelletje beginnen.

Het zou expliciete horror moeten zijn. Echt boeien doet het niet, maar slecht is het ook niet te noemen. De film moet het vooral hebben van het ''Braziliaanse verhaal''. De cultuurbotsingen zijn al vrij snel te zien, en de problemen stapelen zich op. Je kent de taal niet, je weet weinig tot niets over de cultuur.. probeer dan maar eens hulp te zoeken.

Er wordt gepoogd een duidelijke maatschappijkritische boodschap uit te dragen. Het is krom, dat moet ik toegeven. Je merkt dat dr. Zamora helemaal niet probeert om rechtvaardigheid te creëren door zieke kinderen organen te geven van domme toeristen, waardoor je misschien ergens nog begrip voor deze schurk zou krijgen.. maar daar wordt in gefaald op het moment dat de satéprikker in beeld komt.

Toch is het niet helemaal slecht. De oppervlakkige personages zijn wel érg fijn om naar te kijken, zolang ze zwijgen. Mooie lijven, mooie beelden van Brazilie. Soms prachtige kleurrijke shots, en dan als afwisseling grauwe, onheilspellende kleuren en locaties. Met name de onderwaterscènes zijn mooi om te zien. Zo nu en dan hangt er een creepy sfeertje. Eng is misschien het verkeerde woord, maar je voelt wel dat er iets gaat gebeuren. Onheilspellend. De gewelddadige scènes zijn vrij plastisch, en dat is ook wel eens leuk voor een keertje.

Ik ga toch voor de voldoende. Nipte 3.0*

Herzien.

Ik ben normaal gesproken niet echt van de science fiction films, maar Pitt en Willis zijn op hun best hier. Toen ik deze film voor het eerst zag, jaren geleden, vond ik hem erg ingewikkeld en verwarrend. Jaren later kan ik nog steeds zeggen dat het ingewikkeld is, maar intelligent ingewikkeld zónder verwarrend te worden.

Madeleine Stow zet haar rol met verve neer en hoeft niet onder te doen voor haar mannelijke tegenspelers. Het goede acteerwerk en de mooie beelden zorgen ervoor dat je geboeid blijft, al is de tijdsduur vrij lang.

Verleden, heden en toekomst worden op een mooie manier in elkaar gevlochten. Het wordt nooit helemaal duidelijk of de toekomst echt is of zich slechts in Willis’ hoofd afspeelt. Het einde van de film is ingenieus en multi interpretabel.

Ik vond de film traag op gang komen. Als eerste overtuigde het meisje me al niet. De jongen daarintegen vond ik wel krachtig en geloofwaardig acteren.

Ik kan me wel vinden in bovengenoemde reacties, namelijk dat de film een beetje het gehalte heeft van een tienerserie. Beetje jammer, want het verhaal is aardig. Hier en daar kwam het een beetje nep en geforceerd over.

Ondanks dat keek de film goed weg, mede omdat ik nieuwsgierig was naar het einde.

3*

Onder lichte dwang mee gegaan naar de bioscoop. Ik ben geen liefhebber van de Twilightfilms en ik heb een fikse antipathie tegen madam Kaagman, ik bedoel Stewart, maargoed, de voorgaande delen heb ik ook gezien dus ik ging wel mee. Zo ben ik dan wel weer.

Maar jezus, ik had beter thuis 'Ik hou van Holland' kunnen kijken, dat was boeiender geweest dan deze film. Ik heb me zelden zo geirriteerd in de bioscoop aan een film. Het eerste uur was werkelijk tenenkrommend. Toen de pauze eindelijk was, slaakte ik een kreet van blijdschap. Eindelijk. Ik niet alleen, maar de hele zaal had iets van: 'Wat is dit?!' Wat hebben we het eerste uur nou gezien? Een bruiloft, een ontmaagding, seks en nog een paar schaakspelletjes. Verder was er werkelijk niks te zien geweest. Oer en oersaai. Het scheelde niet veel of ik was in de pauze naar huis gegaan. Maargoed, toch maar doorzetten en hopen dat het beter zou worden. Even door de zure appel heen bijten en me proberen niet te ergeren aan het chagrijnige hoofd van Stewart.

Het was gewoon veel te saai. Waarom hebben ze een uur uitgetrokken voor iets wat niet interessant is om te zien? Waarom zo'n trage opbouw? Hadden ze niet op zijn minst kunnen proberen om een béétje actie in de eerste helft te stoppen? En dan doel ik niet op de 'actie tussen de lakens' want dat kregen we wel goed te zien. Laat dat nou net iets zijn wat ze in vijf keer zo'n korte tijd in beeld hadden kunnen brengen. Maar in plaats daarvan kiezen ze voor een vervelende softe 'koetsjiekoetsjie' aanpak.

Maar á la, de tweede helft. Niet veel beter. Enig pluspuntje was dat Jacob wat meer in beeld was. Hij is nog enigszins te doen. Niet wat acteren betreft, verre van, maar wel wat looks betreft. Lekker naar zijn sixpack staren enzo.

Nee, dat acteren is dus niks. Ik stoor me wel eens aan acteerwerk bij GTST ofzo, maar zelfs daar heb ik beter spel gezien dan in deze film. De personages zijn ook gewoon verschrikkelijk, alsof de tekst opgedreund wordt zonder enige emotie of inleving. Die Bella komt met stipt op 1 van meest vervelende personages ever. Het enige leuke aan haar personage hier was dat ze zo aftakelde. Ik hoopte gewoon, tegen beter weten in, dat ze het niet zou halen. Erg ja, ik weet het. Ik vond haar sowieso al een wandelend skelet, maar in deze film was het ene verschrikking. Waar zitten de ingewanden bij haar? Dat meisje is ZO mager, dat moet toch wel bijna anorexia zijn? Gewoon niet meer gezond en niet meer mooi.

Nou, tevergeefse hoop op een betere tweede helft maar nee. Het werd niet beter. Het 'gevecht' tussen de vampieren en de weerwolven was niet de moeite te noemen en juist hiermee hadden ze nog enigszins kunnen knallen. Maar helaasch, ook hier werd het niet boeiend. O ja. De bevalling. Spannend! Maar niet heus. Het was te debiel voor woorden, leek bijna geript uit een slechte horrorfilm. Hakken en zagen, flats, boem, hand in de snee, 'kind' er uit en lekker de wond open laten natuurlijk. Mensen in de zaal begonnen gewoon te lachen toen ze deze absurde scène zagen.

Nee, dit was echt ontzettend zonde van mijn zaterdagavond. Ik denk dat ik maar beter officieel afhaak. Dit soort berichten zullen tenslotte niet gewaardeerd worden door de fanboys- and girls en velen zullen het niet met me eens zijn en de film de hemel in prijzen, prima, maar ik snap het niet.

Pure, vrijwel actieloos romantisch dramaatje die nergens weet te overtuigen of te boeien.

1.0* sorry fans.

Fanboys en fangirls, vergeef me. Ik zal om vergeving en genade gaan smeken in de kerk, als ik klaar ben met dit stukje.

Goed. Laat ik beginnen met vertellen dat ik niet de grootste Twilight fan ever ben (JOH!), om het maar even zacht uit te drukken. Ik ben iemand die, vooral de laatste films, vanaf de eerste minuut tot de laatste gigantisch af kan kraken. Gewoon, omdat ik niet kan stoppen met dingen benoemen die in mijn ogen slecht zijn.

Nu hoor ik je denken: Mens, waarom kijk je dan? Goede vraag. MENS, WAAROM KIJK JE EIGENLIJK? Nou, omdat ik Eline ben, en Eline doet dat soort dingen. Zelfkwelling. De eerste vier heb ik overleefd zonder al te veel psychische schade, dus dat laatste deel moet en zal ook gekeken worden, ookal weet ik dat het twee uur van mijn leven worden waarin mijn tenen van begin tot einde krom zullen staan.

Iemand vroeg mij of ik soms keek voor de romantiek in de film. Nou. Nee? Want laten we even eerlijk zijn. Romantisch? Ik vind mijn oogballen uitschrapen met een kaasschaaf romantischer dan Twilight. Maargoed. Laat ik me eens richten tot de film zelf. Wel zo gezellig.

Bella, Bella, Bella. Meisje toch. Net toen ik dacht dat je niet irritanter, ongeloofwaardiger en lachwekkender kon worden, bewees je het tegendeel. Het lijkt alsof je in deze film nóg slechter bent gaan acteren, iets wat ik dus al een oscar an sich waard vind, ik had het niet mogelijk geacht. Is het dan echt allemaal negatief, is alles slecht aan Kristen? JA. Nee, grapje. Niet álles. Ze ziet er, voor zover ik me kan herinneren van vorige films, iets ''knapper'' uit, voor zover dat mogelijk is. Of, even terug te komen op het eerder getypte, het acteerwerk van haar is zo beroerd dat het overheerst en haar fysieke onappetijtelijkheid op de tweede plek zet.

Maar gelukkig is er ook iets positiefs voor/over haar te melden. Ze is niet de enige die acteert alsof ze een grote aubergine in haar derrière heeft, ze zijn allemaal van bedroevend slecht niveau. Zet de complete cast van GTST in die setting neer, geef ze het ''''script''''' (hahahaha ) van Twilight, en je krijgt een beter resultaat dan dit,.

MAAR EUWWWW MAH GAWWWWD, wat is Jacob toch een lekker dingggg! Na maar liefst 20 minuten trekt hij zijn shirt (EN ZIJN BROEK, DUBBEL EUWW MAAH GAWWD) uit. Waarom duurde dat zo lang? Beseffen ze dan niet dat er miljoenen verliefde tienermeisjes maandenlang hebben gewacht op dat moment? Wat een sadistische hufters zijn dat toch, die makers van deze film!

Op dat punt dacht ik dacht het toch niet meer erger kon. Maar hè, het is TWILIGHT. Tuurlijk kan het erger. Plots was ze daar. *Trommelgeroffel* Maggie Grace. Wie? MAGGIE GRACE. Laat ik haar nou vreselijk irritant vinden. Vorige week heb ik nog met mijn vriend gejuicht toen ze neer werd geschoten in Lost, nu verscheen ze weer op mijn beeld. Blijkbaar had ik verdringen dat zij ook in het vorige deel zat.

Nee. Het gebrek aan verhaal, de moeilijke blikken en verschrikkelijke dialogen, de cast waarvan werkelijk niemand ook maar enig plezier lijkt te hebben in wat ze doen (alsof ze daadwerkelijk ook allemaal overleden zijn, volkomen zielloos) en het trage, vreselijk slaapverwekkende tempo van de film hebben alle levenslust uit me gezogen. (Ik kom nu dicht in de buurt van een willekeurig Twilight actrice, help!)

Dus. Even checken of mijn verzekering de therapie gaat vergoeden, anders moet ik meneer Condon, Stephenie Meyer en iedereen die aan dit gedrocht heeft meegewerkt gaan aanklagen.

Toch ga ik dit stuk afsluiten met iets positiefs, zo ben ik dan wel weer. Mackenzie Foy is prachtig meisje om te zien, als de kleine Resmeewhatshername. Kun je nagaan, zo goed heb ik opgelet. Resmenee? Renesmee? Zoiets ja.

Best een sterk begin van de film. Meteen al wat ''harder'' dan wat je gewend bent van een Twilight film. Maar helaas: vlak na de goede openingsscène,begint het geklef. Het blijft een beetje vreemd, een vampier die een huwelijksaanzoek doet, en een meid -die er tevens al uitziet als een lijk- die maar smeekt of ze veranderd kan worden. Gevolgd door een sentimenteel vader-dochter gesprek waarbij paps goede raad gaat geven over wat zijn dochter wel of niet moet doen. Natuurlijk luistert ze naar haar paps, en besluit ze Jacob te bellen. Staat vriendjelief het toe dat ze naar Jacob toe gaat? Nee, want hij moet haar kost wat kost beschermen. We have heard it all before.

Leuk om wel nog even een scène te zien tussen Bella en haar moeder. Die vrouw is nog niet erg vaak aan bod gekomen natuurlijk, maar het was mooi om te zien dat Bella toch iets van emotie toonde.

And there he was. Jacob. Wat een ongelofelijk lekker ding is het toch. Ik ben altijd Team Edward geweest, maar toch is Jacob stiekem leuker. Heerlijk als hij zo zit te grijnzen op zijn motor, wanneer Bella bij hem achterop gaat. Kende het stuk wel uit de trailer natuurlijk, maar het blijft een leuke scène. Maar god, wat heeft ze het toch zwaar. Kiezen tussen twee mannen die telkens om je vechten. Nou nou. ''You wouldn't have to change for me Bella. I'm in love with you, and I want you to pick me instead of him.'' Nou, ik zou het wel weten!

Er gebeurt genoeg in het verhaal, maar er is weinig tot geen echte actie. Zoetsappige liefdesdilemma's en de bijbehorende problemen, dezelfde gekwelde blikken en smachtende ogen die we al kennen uit de vorige twee films, en de dialogen zijn ook nog steeds niet veel soeps. Soms zelfs tenenkrommend slecht en zwaar geforceerd. Het gaat dan -voor mij- voornamelijk om de driehoeksverhouding tussen de drie hoofdpersonen. De rest is bijzaak. De makers van de film weten goed gebruik te maken van wat de hysterische fans graag willen: veel ontblootte bovenlijven, knappe kerels en een strijd om de liefde van je leven voor je te winnen. Volwassen mensen zullen dit snel als ridicuul zien, maar ergens heeft het toch zijn charme. Bij ''let's face it, I'm hotter than you" was er dan ook flink gelach.

Valt het jullie ook op dat Bella vaak naar iemand zijn nek/borst kijkt, in plaats van recht in de ogen? Op die manier lijkt ze niet alleen een lijk, maar ook nog een scheel lijk. Beetje vervelend. Is er dan niemand die toegeeft dat het kind werkelijk niets van inhoud heeft? Ze proberen het nu al 3 films lang, maar nog steeds is ze ''leeg''. Wat zien al die fans toch in haar? Al die berichten over haar ''groei'' zie ik dan ook niet. Wie ik wel heb zien groeien, is Jacob. Die heeft wel iets meer humor, en vooral emotie weten over te brengen.

Voordeel van dit deel is wel dat er meer vaart in zit. De film trekt zich minder sloom vooruit dan zijn voorgangers, en dat is voor de kijker prettig. Ook zitten hier en daar wel wat grappige momenten in, voornamelijk oneliners die goed blijven hangen, en is er zo nu en dan een fijne dosis zelfspot. De bijrollen zijn ook prima, met name Jasper blijf ik goed vinden. Victoria natuurlijk ook. Visueel is het ook allemaal niet slecht, denk aan de scène waar de weerwolven allemaal naar beneden komen als de vampieren zich verzameld hebben in hun gebied. Interessant om te zien, vooral omdat de weerwolven mooi uitzien en zelfs een tikkeltje eng ogen.

Verder is het nog steeds niet vernieuwend genoeg. Hanteer een ''lossere'' manier van filmen, werk aan je karakterontwikkelingen en zorg dat het allemaal minder vlak en overdreven sentimenteel wordt, dan heb je weer een kansje voor een goed volgend deel. Voor nu:

Twilight: 3.5*
New Moon: 3.0*
Eclipse: 2.5*

Om maar af te sluiten met iets wat ik zelf zeer grappig vond klinken: '' Zelfs in een diepgevroren kip zit meer leven dan in ' The Twilight Saga: Eclipse '. ''

Don't worry about the bears Bella, my Kung Fu is strong!

New moon, tsja..

Ik heb de boeken nooit gelezen, maar als ik naar de films kijk zie ik toch een paar minpunten. De film opende een beetje irritant, met name omdat Bella deed alsof haar leven voorbij was. Iedereen is wel eens verlaten door een geliefde, maar de manier hoe zij hier op reageert is in mijn ogen too much. Ze lijkt wel een panisch, doorgedraaid meisje en al te stabiel kwam ze al niet over.

verlaten is door haar vriendje en ze zal ook vast niet de laatste zijn.

Ik vond het begin van deze film dan ook te soap achtig, maar ik kan me voorstellen dat het moeilijk is voor een regisseur om zich én aan het boek te houden (wat volgens mij al zweverig genoeg is) én om het geloofwaardig te houden. Kristen Stewart speelt voor zover ik weet ook vaak dezelfde rol: een introvert, zielig, gekrenkt en ongelukkig meisje. Taylor Lautner, de grote verrassing van deze film, speelt daarentegen wel geloofwaardig en gevoelig. Hij weet ook af en toe een vrolijke sfeer te brengen in deze film, iets wat voor mij vaker naar voren mag komen. Het grote verschil met het vorige deel is dat het nu een 'weerwolffilm' is in plaats van een 'vampierfilm'. Leuk om te zien dat het wat dit betreft niet allemaal in hetzelfde straatje blijft. Leuk dat de pa van Bella, Charlie, weer een actieve rol heeft in de film. Billy Burke is even humoristisch als Lautner, met een flinke dosis zelfspot.

Natuurlijk, het is een film voor verliefde 12 jarige meisjes die al kwijlend naar het beeld zitten staren als de gespierde bruine torso's van de knappe kerels in beeld zijn, maar ook voor de 'normale en volwassen' mensen is dit filmpje best vermakelijk.

Jammer van Kristen, ik blijf haar een irritante actrice vinden die zeer ongeloofwaardig en zeurend over komt. Lautner maakt veel goed.

Tsja. Goede acteurs, slechte film. De zoveelste ondermaatse politiethriller. Als ik mijn gedachten de vrije loop laat bij deze film, komen er dingen als: 'rare plotwendingen, vreemde personages, niet spannend, de eeuwige black outs, voorspelbaar, slechte uitwerking, standaard whodunnit verhaal..' Moet ik doorgaan? Neh. De acteerprestaties zijn nog wel goed te doen, maar het verhaal is te zwak om er iets van te maken. Jammer.

Mwa, mwa.

Het is dat ik Miles erg leuk vind, dat is ook de reden waarom ik iets hoger heb gestemd dan eigenlijk zou moeten. Het was eigenlijk helemaal niet zo grappig, romantisch of boeiend, maar de twee hadden wel een chemie en ik heb een zwak voor Miles. Analeigh is een mooie meid en haar uitstraling is fijn, jammer dat er niet méér uit het verhaal is gehaald, dan had ze meer tot haar recht kunnen komen. De verwachtingen die in het begin worden geschept worden niet waargemaakt. Integendeel, het kakt eigenlijk gigantisch in halverwege en de voorspelbaarheid neemt met de minuut toe. Zonde. Gelukkig kent de film wel enkele schattige, lieve momenten en daar moet Two Night Stand het ook van hebben.