Opinions

'I can still fucking see you, Mini Me! '

Verbijsterend, verbazend, choquerend, prikkelend, humoristisch....Whiplash is wat mij betreft een 'homerun' op alle fronten. Een bijzonder vermakelijke en prikkelende topfilm met top acteerprestaties en dat terwijl er eigenlijk weinig tot niets gebeurt en vooral de vraag wekt hoe ver je gaan mag om het beste in iemand boven te krijgen.

Als liefhebber van Jazz moet ik wel zeggen dat het niet echt om Jazz gaat, tenminste niet het soort Jazz dat ik in gedachte heb wanneer men over Jazz praat. Dit neigt naar swingband/schoolband achtige jazz, soort van opstap van het conservatorium richting echte jazz-quartets. Maar dat mag de pret niet drukken.

Men neme een 'talentvolle' leerling, men zet daar een leraar tegenover met een nogal buitenissige aanpak die, als je hem mag geloven, het beste in muzikanten naar boven wil halen. Of is het gewoonweg schudden aan de boom en kijken wat er blijft hangen? Het is dan ook de vraag waar de film op uit gaat draaien wanneer je begint te kijken. Wat is de toon? Feel good, hand op de schouder en het komt allemaal wel goed...? Nee gelukkig niet.

Vanaf de eerste ontmoeting tot het laatste optreden is er de constant opbouwende prikkel van de aanpak van Fletcher, die niet alleen de jonge Andrew gedrevener krijgt, maar hem ook als persoonlijkheid doet ontwikkelen met als climax de grote bek en het te lijf gaan, met als laatste en uiteindelijke krachtmeting het optreden waarin hij in de zeik lijkt te worden gezet, maar die kennelijk puur bedoeld is om hem te dwingen improviseren en boven zichzelf uit te stijgen. Iets wat Andrew tot groot genoegen met vlag en wimpel doet. De aanpak lijkt te slagen...Over de aanpak gesproken, de hele film blijft het gissen naar Fletcher. Is de man zo'n vreselijke draak? Wat is nu de insteek van de aanpak? Het prikkelen en iemand boven zich uit laten stijgen of het breken van iemand? Die twijfel wordt dan nog extra gevoed door de zelfmoord van een ex-leerling. In veel gevallen lijkt de man toch mensen gewoon te willen breken. Even lijkt hij na zijn ontslag en het opduiken in de kroeg verandert te zijn, het was een act. Maar, dan dat optreden...'You think I'm fucking stupid? I know it was you.' Tegen die tijd denk ik toch, dit is persoonlijk, hij wil hem kapot maken...Fletcher zei nog wat voor volk er in de zaal zat en dat een misser catastrofaal zou zijn voor een carriere.

De acteurs, Melissa Benoist, altijd leuk. Meer dan goede rol van de jonge Myles Teller en ik moet zeggen dat de jongen toch meer dan prima de geobsedeerde, perfectionistische, door faalangst gestuwde jongeling neerzet. Formidabel! Maar hij kan wat mij betreft niet in de schaduw staan van de rol en verschijning van JK Simmons. Ik herinner me de man als een goedzak in The Mexican en Patriots Day, weliswaar heeft hij al wat een andere rol als Jameson, maar deze prestatie en rol is next level. De arrogantie, scheldpartijen, zijn hele presentatie als testosteronbom in zijn zware shirtje die oogt alsof hij inderdaad ieder moment je fysiek in tweeën breekt. En dan toch weer die aanpak. Wil hij breken of maken? In ieder geval fascinerend.

Fascinerende film, één van de beteren die ik gezien heb dit jaar.

Whiskey....the water of life, and to a true islander, life without is not worth living.

Onbekende film die vooral als aantrekkingskracht de titel had, tja je bent whiskey liefhebber of niet. Ondanks het onderwerp waar ik zelf ook erg van hou, whiskey, verraste de film weinig tot niet en was bij tijd en wijlen op het stomvervelende af.

Wat een weelde eigenlijk om als grootste zorg in oorlogstijd whiskey gebrek te hebben. Zo gemakkelijk gezegd zo moeilijk zou ik dat ook vinden, ik moet niet denken aan een drooglegging of dergelijke. De film wil vooral grappig overkomen uiteraard met dit gegeven als grootste probleem en men ziet het somber in tot er een schip voor de kust strand vol met het amber- en goudkleurige vocht.

Soms heeft de humor redelijke momentenaar behalve dat is het allemaal bijzonder braaf en saai. De film doet denken aan een slap aftreksel van Dad's Army en de race richting het einde om de drank verborgen te houden met een overactieve officier en een marine instantie op de hielen doet denken aan Peppi en Kokki of iets van het niveau Benny Hill. Duidelijk is dan allang dat de film op een onoverbrugbare achterstand staat.

Whisky Galore valt dan ook hopeloos tegen en is het kijken haast niet waard.

En met deze White Heat alweer een film uit de top 250 aan de beurt, en daarmee een film die ik via een dealtje op Marktplaats in handen kreeg en naar uitzag om te kijken. En dat kwam er dan gisteravond eindelijk van.

En het moet gezegd dat White Heat meteen een behoorlijk sterke indruk maakt met zijn stijlvolle zwart wit, het ziet er niet alleen goed gefilmd en gemonteerd uit maar de karakters maken ook meteen indruk. Het is al snel duidelijk dat White Heat en James Cagney factoren zijn om rekening mee te houden. Iets dat verder onderstreep wordt door de kennismaking met het karakter Cody Jared en zijn moeder die een ware gesel zijn voor hun eigen bende en er niet voor terugdeinsen elementen uit te schakelen die niet langer mis van nut zijn. Interessant daarnaast is toch zeker de driehoeksverhouding tussen de licht labiele Cody, diens aandacht zieke vriendin en moeder Jared, degene die uiteindelijk aan de touwtjes trekt en zeker niet gek is.

Verrassend na de opening, met de trein overval en daarop volgende klopjacht en achtervolging, is de switch na de gevangenis die onverwacht is maar zeker niet minder interessant waar zich een spel ontwikkeld met Vic Pardo en de uiteindelijke ontsnapping. Fraai is daarna de ontwikkeling met nieuwe plannen en Jared die zijn bende weer onder controle probeer te krijgen met anderzijds de politie die controle over de situatie proberen te krijgen met een behoorlijke apotheose tot gevolg.

En zo voldoet White Heat toch meer dan uitstekend en komt de film echt niet over als een film uit 1949, en dan bedoel ik uiteraard traag, gedateerd, wollige dialogen, enzovoort. Nee, niets van dit allen want White Heat voelt aan als zijn tijd ver vooruit. Goed geacteerd, interessante karakters, scherpe dialogen, geen woord te weinig of teveel, geen beeld of opname te weinig of teveel, en het camera werkt en de montage is spot on. Heel ver wil ik nog niet meteen gaan met mijn cijfer, dat wil ik nog even bewaren voor een herkijk op termijn, maar een sterk cijfer zit er zeker in.

Filmpje reeds op leeftijd die ik in mijn tienerjaren ooit eens zag en bleef hangen als neo-noir misdaad thriller. Toch wist ik buiten de titel en de aanwezigheid van Willem Dafoe weinig meer, maar daar kwam dankzij de kringloop verandering in.

Een dode met een koffertje vol geld, een afgelegen streek in Amerika en een eigenzinnige en nieuwsgierige sheriff die in eigen tijd op onderzoek gaat. Het is de insteek van een in de basis interessante thriller met een behoorlijke cast, een redelijk plot en niemand die te vertrouwen lijkt in een fraaie setting zoals het White Sands natuurgebied. De sfeer is ook bij tijden behoorlijk, zijn Maura Tierney en Mastrantonio leuk voor het oog, gaat Rourke redelijk op de autopilot en is vooral Jackson sterk als altijd. White Sands is een film met potentieel waar veel uit te halen geweest was, maar dat gebeurt onvoldoende.

Zo struikelt sheriff Ray wel heel gemakkelijk en naïef de onderwereld binnen, komen sommige momenten gekunsteld over, is het acteerwerk van Dafoe regelmatig onder de maat, voelt het nooit aan alsof Ray ernstig in de problemen zit, zo was ik na de ontmoeting met de beide dames al lang naar huis maar Ray ligt rustig te slapen als hij opgehaald wordt door de mannen van Meeker, is het plot net iets te rommelig met zijn dubbele bodem en gaat Ray na afloop net zo gemakkelijk weer naar huis. De onderwereld, er effe in en uit, alsof dat allemaal zo gemakkelijk zou gaan. Zoals reeds gezegd is het jammer dat er niet meer uit deze film gehaald wordt. Daarom wat mij betreft dan ook geen voldoende en eindelijk deze film weer eens herzien die ik altijd onthouden had.

If you can't know who you are, nothing is gonna save you...

Persoonlijk ben ik altijd wel in voor een goede docu over een artiest vanwege mijn interesse voor muziek, dit mede vanwege de persoon er achter maar ook wat het soms voor de muziek betekent zowel in positieve of negatieve zin. In dit geval heb ik weinig met de muziek maar is er volop controverse en wordt de docu goed beoordeeld, dus kom maar op...

Achterbuurt, jaren '60 en volgens moeder een tante Bae een onbezorgde jeugd, zijn de kenmerken die in eerste instantie aangedragen worden, waarna een redelijk saai en degelijk beeld van een mooi en braaf meisje geschapen wordt. Een beeld waarvan het bijna afvragen is waarom het zo misging met dit meisje. Dat het kind talent heeft is bijna ontkoombaar met zoveel talent in de familie met moeder als zangeres en de zussen Warwick als nichtjes. Het is duidelijk een sociaal onrustige periode waarin talent gekoesterd moet worden en ten volste van geprofiteerd moet worden. De route wordt dan ook resoluut uitgestippeld door een strenge moeder en een op het oog machtsgeile vader. Een verhaal a la Britney Spears ontspint zich waar het de vraag is waar het kind, of tiener, zelf leeft of geleefd wordt. Behalve het opgedrongen imago, dat iemand natuurlijk maar een beperkte tijd kan dragen, tonen zich tevens de eerste haarscheurtjes in het door moeder en tante Bae gecreëerde beeld. Moeder was vaak weg, het was een roerige en onveilige periode, vast zal daar een vorm van verlatingsangst ontstaan zijn. Maar meest opvallende is toch tante Bae die haar eigen geloofwaardigheid aantast met de opmerking dat Whitney gepest werd op school en behoorlijk ook. Tot dusver de idylle.

Controle en nog eens controle is het wat de klok slaat waarbij eigenlijk de hele familie verzekerd is van baan en of loon binnen de entourage. Iets wat gezien bepaalde omstandigheden begrijpelijk is maar op verschillende manieren tegen je kan werken. In dit geval zal het veilig zijn in de luwte, toch zal iemand die nooit zelf heeft leren staan nooit fatsoenlijk kunnen lopen. Een bepaalde onvolwassenheid in zaken die langzaam doorsijpelt in verkeerde keuzes. Vader en moeder wilde vooral niet dat het meisje volwassenen zou worden doormiddel van 'streetwise', een hoge opleiding, veilig in een internaat, een voorgekauwd traject, en vooral niet de ontwikkeling van wijsheid die haar misschien had kunnen redden. Was ze streetwise geweest had ze misschien de brutaliteit gehad om Brown aan te pakken. Want duidelijk is dat Whitney gewend was mensen tevreden te houden en vooral geleid te worden.

Schrijnend is vervolgens de teloorgang die mijn inziens vooral veel kracht bij gezet wordt door dat misselijkmakende mannetje van een Bobby Brown. Toen alle controverse rond het stel in de media was vond ik Brown al een miserabel figuur, maar de paar woorden die meneer aan deze docu gunt, en dan ook weer het egocentrisch en narcistische mannetje probeert te spelen met waar hij het niet over wil hebben, bevestigd zijn persoonlijkheid. Zonde dat zo'n dame, waar geen kwaad inzit, aan zo'n etter blijft plakken. Het stel wordt echt eng en je ziet haar afdalen naar een bedenkelijk niveau waar het vooral vrezen is voor hun dochtertje. Angst die maar al te waar wordt. Tragisch is het interview met Diane Sawyer waar ze totaal het pad kwijt lijkt en het niet de vraag is of er beterschap mogelijk is maar wanneer deze lijdensweg gaat eindigen.

En dan komt de aap uit de mouw; misbruik. Uiteraard! Iets dat reeds tegengesproken wordt door ingewijden en door de Warwicks. Toch denk ik dan in dit geval: waar rook is is vuur. Vervelend voor de genoemde dader, maar er zal dan toch echt wel iets zijn voorgevallen, wellicht door iemand anders. Het voorval maakt in ieder geval wel de cirkel compleet naar een immense identiteitscrisis die niet alleen altijd gewoed heeft maar ook gevoed werd, het beeld richting het einde lijkt dan ook radeloos, machteloos en stuurloos. En niet te vergeten een loodzware erfenis voor dochter die een niet veel beter lot beschoren bleek. En zo blijkt dit toch een messcherpe docu over een ontzettend talentvolle zangers, zo bleek ook uit dat volkslied, en daarmee een ontzettend boeiende docu die me vanavond nog wel eens door het hoofd gaat spoken vermoed ik.

Een mysterie die in de kern niet verkeerd is maar in de uitwerking héél veel mist.

Best wel aardig is het verhaal rond de zaak te noemen die Malus komt onderzoeken. Onbuigzaam volk, schimmige toestanden...dingen lijken zeker niet in de haak, maar hoe zit het? Iets dat toch zeker tot op het einde onduidelijk blijft. De nachtmerries en flashbacks zijn ook prima te noemen. Weinig verkeerds tot dan.

Het is helaas Cage die deze rol verre van kan dragen, noch interessant maakt. Hij lijkt er met zijn kunstgebit, of plaatje, geen enkel moment in te zitten. Pas naar het einde samen met de ontknoping komt Cage iets beter in de rol. Daarnaast ontbeert de film iedere vorm van spanning, iets dat ook pas de laatste tien minuten opbouwt maar dan geen toevoegde waarde meer heeft puur omdat het einde al beslecht is. Behalve dat Sobieski puur voor het uitzicht wel een prettige verschijning is komt bijvoorbeeld Burstyn ook erg geforceerd over.

Nee, helaas The Wicker Man had best wel wat kunnen wordt maar faalt eigenlijk best wel. Ondanks de mooie omgeving, en een basis waar heel wat meer uit te halen geweest was.

Nog even een tussendoortje zo vlak voor wat Premier League op de maandagavond met dit misdaaddrama van Steve McQueen, een regisseur die even veel aantrekt als afstoot, want controversieel en recht voor zijn raap als deze regisseur vaak is maakt het op mij niet altijd de indruk die het wellicht zou moeten doen. En Widows, als fictief misdaad drama, is toch wel een heel ander onderwerp en genre dan wat normaal is voor McQueen. En helemaal slagen doet het geheel geen moment.

Maar dit Heat achtige concept gaat in ieder geval flitsend van start met een paar momenten van brute actie, het is echter van korte duur waarop de film zich richt op een ander aspect wat we eigenlijk zelden zien, en dat is de nalatenschap van de gesneuvelde misdadigers in de vorm van hun echtgenoot. Symbolisch is de klap waarmee de bus de lucht ingaat, nog harder is de klap waar de dames mee geconfronteerd worden. Er ontwikkelt zich daarna een verhaal met complexe karakters en veel partijen en het nodige aan maatschappelijke problemen op de achtergrond, iets dat zo zijn voor- en nadelen heeft zo zal later blijken. Want van de eerste drie kwartier moeten filmen sowieso het niet hebben, maar de film zit wel degelijk in de lift wanneer het plannen en voorbereiding van de overval begint. Aardig is op zijn minst ook de karakterontwikkeling van bijvoorbeeld Alice en uiteraard mag de soundtrack van Hans Zimmer niet vergeten worden want die is best wel weer oké te noemen.

Maar buiten dat valt Widows toch op als rommelig, een film met teveel elementen, McQueen lijkt met het vrij grote plot teveel hooi op de vork te nemen en kan alle elementen net niet voldoende kanaliseren en afwegen waardoor de film echt interessant zou worden. Want dat is toch het grootste probleem binnen deze film met een grote cast, complexe karakters, heel veel lijntjes en hier en daar nog eens een switch of lijk uit de kast, het verleden van sommige karakters, en het uiteindelijk gevecht om het hoofd boven water te houden. Bovendien ben ik niet zo'n fan van Viola Davis, vind ik Liam Neeson ook altijd wel een beetje een zwakte bot qua acteren, krijgt een veteraan als Duval te weinig airtime maar overtuigen dan bijvoorbeeld Debicki en vooral Kaluuya als hardhandige enforcer wel weer.

Maar het mag duidelijk zijn dat het al met al te weinig is, want buiten het feit dat de film niet genoeg wil boeien is de film ook nog best wel aan de lange kant. Een voldoende zit er nog net wel in maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Film die ik al eerder zag en destijds als te licht beschouwde. Het gevoel dat tot dat oordeel leidt is er nog steeds wel een beetje, namelijk: tuthola moet het bos in om tot zichzelf te komen, toch heb ik nu wel meer oog voor de eindboodschap. Iets dat de vorige keer me toch zeker wat ontgaan is.

Een naar cliché neigend beeld van iemand uit de samenleving met heel veel op haar bordje en niet wetende hoe met zichzelf om te gaan noch haar 'last' in die zin te verwerken, komt naar voren. Iets dat in veel gevallen niet ver van het normale zal afliggen, toch is het niet echt vernieuwend in die zin, en zit ik eigenlijk niet te wachten op al die sletterige escapades en overspelig gedrag. De film wint daarentegen weer met de trektocht zelf die bij tijd en wijlen erg humoristisch gebracht wordt. Het te veel aan spullen, de zware rugtas waar ze niet eens mee op kan staan en de eerste moeilijke dagen. Daarnaast doet de combinatie van muziek, vloeiende flashbacks en prachtige natuur heel veel goeds en maakt het zeker waard te kijken. Toch ontbreekt er voor mij tot ver over de helft toch zeker iets extra's en blijft Cheryl voor mij een redelijk typerend iemand die kampt met het verlies van haar moeder, op de vlucht is voor verantwoordelijkheid en haar probleem in die zin niet onder ogen wil komen. Zoals gezegd, de tuthola die het bos in moet om eens helder na te kunnen denken. Dat ze veel te verstouwen gehad heeft onderschat ik daarmee gezins.

Aardig voor een keer tot dan en niet iets dat bij blijft. Maar dan toch...de film werkt zich doormiddel van een flashback, een niet te ontkomen herinnering en erkenning van verlies, in combinatie met een voice-over naar een uitstekend einde en verschillende inzichten toe die me dan eindelijk wel raakt en waardoor het de moeite waard is de film te zien. Inzichten die ieder overigens anders zal interpreteren, maar voor mij op de volgende zaken neerkomen. Het leven is een ketten van gebeurtenissen die zelden echt beïnvloedbaar zijn, wat we wel kunnen is zo goed mogelijk met de dingen omgaan. Dat geld met succes en geluk maar nog veel meer met verlies en pech. De 'betere weg' inslaan en beter voor jezelf zijn kan bijzonder lastig zijn zelfs eng. Een van de grote gevechten met het leven zelf is dan ook het overwinnen van jezelf en je angsten.

Daar heeft Wild, met Witherspoon in een uitstekende en totaal ander soort rol voor haar, een meer dan prima einde en boodschap mee.

En eindelijk weer eens een Lynch kunnen doen. En het kan niet anders gezegd dat Wild At Heart weer een typerende Lynch film is, maar wel minder dan het geweldige Mulholland Drive, The Elephant Man en Lost Highway. Zelfs Twin Peaks de film vind ik net even een tikje beter. Maar dingen kunnen veranderen en zoals de meeste Lynch films moet je het meerdere keren zien voordat de boodschap valt.

De ingrediënten zijn zoals gewoonlijk; bizarre karakters, een bevreemdende sfeer, expliciet naakt en geweld, muziek die qua breedte met metal en jazz alle kanten opvliegt maar zijn uitwerking niet mist, een verhaal dat dubbelgelaagd is of schijnt te zijn, hallucinante momenten en scènes, en het nodige mysterie. Opvallend ditmaal voor mij zijn het verschil in tempo tussen bijvoorbeeld de rustige praat scènes rond Mariette Fortune en de snoeiharde opening of het metal optreden.

Opmerkingen zijn toch snel al de vette boerse accenten waar verschillende karakters mee praten. Een verschrikking is op dat vlak Cage die verder prima acteert, maar dat accent is vreselijk. Dan is er de voor mij ontbrekende spanning, mysterie is er, hallucinant ook, maar spannend? Nee, niet een moment. Dan het stel, dat naast een soort van chemie ook zelfdestructieve trekjes heeft. Het zegt mij eigenlijk niets. Een verklaring van liefde en de drang daar alles voor te laten schijnt het alles dragende skelet te zijn, hetgeen waar alles om draait. Ik zie toch vooral twee ernstig gestoorde mensen waar uiteraard misbruik weer de negatieve basis is voor de wartaal die Lula regelmatig uitslaat. In plaats van de schrijnende afhankelijkheid die Lula aan de dag legt voor recidivist met een kort lontje Sailor, zou je toch bijna wensen dat het kind bij een psycholoog terecht komt. Romantiek zie ik hier niet in, eerder twee mensen die uitblinken in verkeerde keuzes, die op de vlucht zijn en hopeloos met zichzelf in de knoei zitten.

Is Wild At Heart dan een slechte film? Nee, zeker niet. Lynch weet een draai aan het geheel te geven waardoor je toch blijft kijken. Vooral de mysterieuze en mystieke momenten geven wel iets extra's maar ook daar is het nog even de vraag wat het nu precies toevoegt en heen wil. Wild At Heart is dan op termijn ook zeker aan een herkijkje toe voor definitieve beoordeling. Voor nu is drie sterren wel even voldoende voor dit aparte drama.

Een voor mij redelijk onbekende film met een vaag bekende titel, toch was ik redelijk nieuwsgierig wat deze regisseur en cast neerzetten met deze film. En hoewel de film behoorlijke, en zelfs sterke fasen heeft, had het toch ook wel eens wat moeite te blijven boeien. Overigens gezien in een uitermate mooie blu-ray uitvoering.

Aan de opening ligt het niet. Zorgvuldig wordt de spanning opgebouwd naar een ongekend slachting waar tere zieltjes en burgers niet worden gespaard. Wat een shoot out! De trend die daarna vooral opvalt is grimmig en rauw. Een gekwetste leider, gewonden die zonder pardon worden afgemaakt en onenigheid binnen the gang. De landschappen tijdens de vlucht zijn fraai en zo ook het verhaal rond de gerekruteerde premiejagers. Fraaie is daarna de wijze waarop ze het wapentransport overvallen. Zo zeker, zo uitgekiend. Om te eindigen bij de ongekende slachting op het einde die vooral lijkt te draaien op moraliteit en loyaliteit.

Minder punten zijn toch wel de vele personages en de naar mijn smaken te lange scènes in Mexico met de generaal en bijvoorbeeld het feest richting het einde. Het is hier dat de speelduur van bijna tweeëneenhalf uur mij wel eens wat op breekt. Desondanks is The Wild Bunch een uitstekende western met groezelige koppen en nog smerigere gebitten, zit er voor die tijd een behoorlijke pompeuze maar niet storend muziekje bij, en zijn Holden en Borgnine prima op hun plaats als sympathieke bad guys. Dan is er het beeld van de film, boeven die alleen maar voor hun zelf opkomen, uiteindelijk toch een moralistische keuze maken en verder kijken dan hun neus lang is om vervolgens te eindigen met het droeve beeld van Thornton treurende om gevallen helden, kameraden en vijanden die vervolgens geplunderd worden terwijl de gieren zitten te wachten. Neen, plotsklaps is dat geromantiseerde beeld van cowboys en bandieten wel weg, waar slechts gevreesd, gevlucht, onderdrukt en gedood wordt. Een beeld van ellende. Daarom is The Wild Bunch een uitermate boeiend film met een iets te lang middenstuk helaas.

Wild Geese, ofwel, Aasgieren Vallen Aan. Toch een bijzondere alternatieve titel als ik het zeggen mag. Wild Geese vorige week op de gok meegenomen bij de kringloop. Als titel was de film me onbekend, desondanks sprak de cast wel aan.

Best begint de film niet met een ronduit verschrikkelijke titelsong, het idee was waarschijnlijk om een James Bond achtige allure rond de film te creëren, iets dat meteen faalt. Gelukkig hervindt de film zich daarna redelijk rond Colonel Faulkner die een opdracht aanvaard en begint te ronselen en te plannen. Door veel kijkers wordt deze beginfase benoemd als traag en te lang, ik vind het echter wel passen en doet me denken aan bijvoorbeeld The Dogs Of War. Uiteraard moet zo'n operatie gepland worden en ik vind deze fase meer dan prima. Niet te serieus en humoristisch zijn alle ex-militairen op leeftijd die het leventje als soldaat missen en de daarop volgende training. Best leuk allemaal.

Eenmaal op locatie krijgt Wild Geese toch een veel serieuzere toon want er vallen behoorlijk wat doden en behoorlijk expliciet voor die tijd ook. Grappig is de hele korte cameo van Suzy Miller, Richard Burton's vrouw en de vrouw die in Rush trouwt en later scheid van James Hunt voor diezelfde Burton. Veel voegt ze overigens niet toe met haar aanwezigheid. Aardig is toch zeker ook de actie, hoewel daar ook weer veel op aan te merken is. Zo rennen deze veteranen door elkaars 'line of fire', geven geen dekking tijdens het oprukken en laten zich simpelweg afslachten op de brug door het vliegtuig. Niet echt realistisch allemaal. De marsmuziek is ook niet altijd even super en passend.

Toch moeten veel van deze dingen toch in het tijdsbeeld van '78 geplaatst worden. En dan kan er veel gezegd worden van Wild Geese, is de film niet super te noemen maar toch zeker vermakelijk en leuk voor een keer en natuurlijk doet de cast veel met Burton, Harris, Moore, Kruger en Jack Watson als drillsergeant. De fraaie en ouderwetse filmposter mag ook nog wel even benoemd worden.

Twaalf a dertien jaar terug toch op een avond volledig stuk gegaan op deze film. We keken hem in combinatie met Tarantino's Deathproof en we geraakten langzaam in zekere stemming waarna Wild Hogs genoeg was om verscheidene keren de slappe lach te veroorzaken. Nu zoveel jaar later, en wel eens stukje mee te hebben gepakt op tv verwachte ik toch dat dit flauwe shit zou zijn. Iets dat na een herkijk ten dele uitkomt.

Aardig is toch op zijn minst de vier mannen die hun wat wildere tijd achter zich gelaten hebben en in de knoei zitten met het keurslijf, saaie leven, tegenvallende leven of het feit dat ze onder de plak zitten. Een roadtrip is het logisch gevolg waar vooral zal blijken dat iemand met een motor en leren pak nog niet meteen een 'Biker' is. En dat blijkt maar goed ook, want waar ze het leven en de lieden eerder nog staan bewonderen blijkt het toch niet meer dan tuig van de richel zonder perspectief of verstand. Aardig is dan nog de flirtende agent, leuke maar korte rol overigens van McGinley, het verschijnen van Paul Teutel is leuk te noemen, net als de verschijning van Mister Easy Rider Peter Fonda.

Toch grenzen, of overschrijden, de gebeurtenissen regelmatig het randje van te flauw. Macey te klungelen op zijn motor is een keer leuk maar daarna niet meer. De tent in de fik is ook matig. Net als de zingende dikzak op het Chili feest en het gedoe met de ketchup en mosterd tegen de twee Del Fuego's. Daar staat tegenover dat de insect inslagen en de kraai wel weer grappig is.

Verder nog noemenswaardig zijn de twee alleraardigste dames Hennessy en Tomei, wordt er fijne muziek gedraaid met Grand Funk Railroad, Lynyrd Skynyrd, Bon Jovi, Foghat en The Allman Brothers Band. Het maakt Wild Hogs al met al tot een product die niet heel leuk is, soms ronduit flauw, maar ook net niet stom vervelend blijkt en eigenlijk gewoon redelijk. Maar het is allemaal te mager voor een voldoende.

Nooit veel gehad met Brood als muzikant, en wat de kunst betreft heb ik ook zoiets van waar ligt de grens tussen het geknoei van een gek en echte kunst? Met het zogenaamde rock en roll bestaan van drank, drugs en vrouwen heb ik ook al niet zoveel en met die rotkop van Brood in gedachten, geef toe een knappertje is het niet, heb ik ook zo mijn twijfels bij de schare vrouwen die aan zijn voeten lag, wordt je nu beter van dit promiscuous gedoe? Desalniettemin ben ik wel geïnteresseerd in het karakter dat eventueel naar voren komt in een dergelijke film als dit, daarom toch maar eens aangeslingerd.

Treffend zijn de eerste momenten met de wetenschap hoe het circus eindigde om terug te gaan naar een soort van begin in '74, tenminste als ik het mij goed herinner, over Vitesse en Cuby and the Blizzards evenwel geen woord. Een naam schijnt hij toch al te hebben getuige zijn eerste optreden waarna er daarna snel doorgeschakeld wordt met de manager en de eerste samenstelling van The Wild Romance. En het moet gezegd dat de roes van optredens, drugs en drank aardig getroffen wordt na verloop zelfs met flinke gevolgen en er soort tweespalt ontstaat tussen constant onder invloed zijn en de rock en roll wereld willen veroveren.

Hoewel de film om Boissevain draait vind ik persoonlijk Hensema erg sterk, in dit geval als manager Koos. Wat Boissevain betrof had ik zo mijn voordelen omdat hij niet echt op Brood lijkt, toch flikt hij op een gegeven moment bepaalde dingen goed zoals de gebaartjes, de manier van praten en het loopje. Sterk uiteraard de muziek van Brood zelf, is het aardig nog een stukje te zien van mede gestoorde Nina Hagen, en valt de sfeer niet heel zwaar, is deze soms zelf komisch, terwijl het beeld van een junk als Brood en alle toestanden om hem heen best wel ernstig zijn.

Brood, eigenlijk vergelijkbaar met Kurt Cobain, onbegrepen of gestoord? Levend in een eigen wereld of geniaal? Gevolgd door meelopers of echt gewaardeerd? Laten we toch vooral stellen dat de man een last voor zichzelf geweest is. En ondanks het redelijk amusante beeld, en het feit dat de film niet heel erg de diepte ingaat, is er genoeg om een beter beeld van het figuur Brood te krijgen. Dromer, zwever, onzeker, opzoek naar bevestiging, beïnvloedbaar en ontzettend wispelturig om maar eens wat te noemen. Een Brood kenner ben ik toch zeker niet dus hoe goed het nu werkelijk is moeten de kenners maar beoordelen. Toch vond ik de film best vermakelijk.

De vrije maar zoals gewoonlijk drukke maandag effe afsluiten met een film en daarbij viel de keuze op Wild Rose waar ik eigenlijk geen idee van had wat te verwachten. Waarom ik de film opgenomen had was me aanvankelijk ook een raadsel tot Jessie Buckley in beeld kwam en mij een lichtje ging branden want deze verschijning is toch wel blijven hangen bij mij na Chernobyl.

En het verhaal is maar al te duidelijk rond karakter Rose die even luidruchtig en onbezonnen is als slechte keuzes maakt getuige haar gevangenisstraf, an passant blijkt ook nog dat mevrouw moeder van twee is en het hoog in de bol heeft qua zangeres en Nashville het hoogst haalbare. Of is die droom slechts een geestelijke vlucht voor het saaie leven en de weinige kansen die het leven in Glasgow te bieden heeft? Een eeuwige confrontatie met eerdere fouten, een belerende moeder en de loden last van verantwoordelijkheid. Dat mevrouw het niet zo nauw neemt qua prioriteiten blijkt wel dat ze na vrijlating eerst haar vaste wip opzoekt en daarna pas naar haar kinderen toe gaat. En dat beeld wordt verder gestalte gegeven met onbezonnen gedrag, vergeten afspraken en de verwaarlozing van de kinderen.

Lekker somber, leuk film zou je kunnen zeggen, maar dit valt allen mee omdat het getoonde met een bepaalde durf, spot en humor gebracht wordt met een mesmerizing Buckley die de rol van de grofgebekte en grove Rose in zowel alle pittigheid, zwier en kwetsbaarheid neerzet. Want ondanks haar laakbare gedrag heeft Rose met haar directheid in combinatie met de muziek toch een bepaalde aanstekelijkheid en leuke vibe. En gun je de dame toch meer dan haar toekomt tussen alle pech en tegenwerking door want meezitten doet het nooit. En temidden van een beetje bonding ontstaan er toch zowaar kansen die ook weer een stukje confrontatie en reflectie met zich meebrengen en blijkt de worsteling toch maar weer een soort van levensweg waarin men leert en inzichten opdoet.

En zo blijkt Wild Rose met haar lekkere vette accenten toch een meer dan redelijk film met goede acteerprestaties en een verhaal die wellicht naar het cliché neigt maar wel eerlijk is om de aangename vibe van de muziek nog even aan te halen en natuurlijk de overtuigend Buckley. Een 4 is net teveel maar een 3,5 is net te weinig, afgerond naar beneden dan toch maar een 3,5 maar een 3,75 of 3.8 was beter geweest.

Afgelopen weekend opgepikt bij de kringloop en dan voornamelijk vanwege de aanwezigheid van Linda Fiorentino, want dat dit verder weinig voor ging stellen lag nogal voor de hand. In die zin deed de film me denken aan Two Moon Junction die ik eerder dit jaar alleen maar meenam vanwege de aanwezigheid van Sherilyn Fenn, en dat was al zo'n deceptie/flut film. En dat bleek in het geval van Wild Fire niet veel anders.

En de cast ten spijt, Fiorentino op haar dertigste hier een prachtige vrouw, Bauer kan prima acteren als hij het wil, en Patton is ook nooit slecht, ontworstelt de film zich geen moment van het matige RTL sfeertje met een overdaad aan melodrama en een tenenkrommende soundtrack. En eigenlijk is het niet om aan te gluren en is het kolder dat Bauer en Fiorentino voor 16-jarigen door moeten gaan in die openingsfase waarop het duo uitelkaar valt. De film vervolgt zich met een gezapig scenario en nog slechtere dialogen waarop ik de film ver voor de helft eigenlijk al heb weggezet als complete tijdverspilling.

En dat is jammer want ansich is het idee niet verkeerd met het gevoel dat de relatie tussen de twee in de knop gebroken is, dat het gevoel blijft sluimeren en men als twee katten om de hete brij heen gaat draaien om slechts tot de conclusie te komen dat het leven verder gegaan is en men verandert is. Het is een poging verder te gaan waar ze gebleven waren die slechts richting het einde een dialoog oplevert waar enige diepte in zit. Natuurlijk is het dan al veel te laat iets van dit hopeloze product te maken. Afijn, even lekker in die zin naar Fiorentino kunnen kijken, verder is deze film behoorlijk slecht te noemen en pure tijdverspilling.

Vooraf slechts een bekende titel, en als geen liefhebber van het genre fantasy met de nodige vooroordelen aangezet. Toch kwam Willow zelf en het volkje me wel erg bekend voor en vermoed ik de film toch wel eens eerder gezien te hebben en ontwikkelt de film zich vanaf een standaard begin toch tot een uitstekende film.

Fantasy, tja, dwergen, draken, toverkollen, elfen, trollen, koene ridders en een onderdrukt volk. Het zijn de standaard ingrediënten van een fantasyfilm wat eet betreft en wat een ander misschien met een oorlogsfilm heeft heb ik met fantasy. Één keer gezien? Eigenlijk allemaal wel gezien. En eigenlijk geld dat ook wel een beetje voor het begin en de introductie met de Nelwyn's. Het is leuk, het is knap gemaakt, maar doet het me verder iets...? Nee. Vermakelijk is echter wel de kennismaking met Madmartigan, de chaos rond hem en de achtervolging met paard en wagen.

Het is toch vanaf daar de de film steeds meer indruk maakt en een ontzettend fijne mix van fantasy, humor en actie presenteert, en eigenlijk wordt de film naar het einde steeds beter. De cast is prima, uiteraard met Kilmer maar ook met Joanne Whalley, iets dat Kilmer ook opgevallen is want niet kort na de film is hij met haar getrouwd. Of zou dat toch het elfenstof geweest zijn? De speciale effecten zijn uiteraard niet te vergelijken met nu maar voor die tijd is het lang niet gek. En uiteraard is er de herkenbare soundtrack van Horner waar ik verschillende elementen in hoor die ook in Enemy At The Gates voorkomen.

Het moet gezegd, het is fantasy en ik zie dingen die je ook ziet in LOTR, Stardust en Ladyhawke om maar eens wat te noemen, maar dat zal inherent zijn aan het genre. Desondanks maakt Willow een ontzettend goede indruk en blijkt een innemende, vermakelijke en erg leuke film.

Even er snel door gejast gisteren nadat ik hem zaterdag op de kop tikte bij de kringloop. Zelf heb ik geen interesse voor een film als dit maar mijn baas had gevraagd te zoeken naar deze film want dit was jeugdsentiment en wilde hij graag met eigen kroost delen. Nou prima dan, dus greep ik zelf ook even de gelegenheid aan.

Her verhaal is duidelijk zat met de excentrieke snoepmaker die een bijzondere wedstrijd opzet waar iedereen natuurlijk wel winnaar van wil zijn. Mooi is de overduidelijke jaren '70 feelgood nostalgie die één en al vrolijkheid uitademt zelfs rond het verwende wicht en dat gulzige Duitse kind. Kpodig en humoristisch de fabriek die helemaal stil ligt zodat men repen kan uitpakken of de ontvoering van iemand met als doel een doos Wonka repen waar de betaler dan eerst weer over na moet denken. Natuurlijk steekt Sjakie daar bij af als het ultieme voorbeeld kind die altijd optimistisch is en nooit boos, wellicht wat overdreven allemaal maar goed dat is onderdeel van het verhaal.

Maar de schrik slaat me toch even om het hart als er iemand in de openingsfase plotseling begint te zingen, ach jakkes, musical elementen. Maar gelukkig zijn dit er maar een paar. Daar tegenover staat dat de film eenmaal in de fabriek best overtuigd met een goede Gene Wilder, mijn eerste kennismaking met de Oompa Loompa's waar ik nog nooit van gehoord had op een grap na in Two And A Half Men, en een aangename en leuke aankleding van doldwaze apparaten, uitvindingen en snoep waar er toch nog wel eens een paar zijn met wat rare bijwerkingen.

De catch van het verhaal met de ontknoping zijn vervolgens best geinig waar gulzigheid en eerlijkheid uiteindelijk key zijn. En zo blijkt deze kleurrijke film best oké te zijn en snap ik het jeugdsentiment dat een mens hier mee kan hebben. Kortom best leuk en ern prima voldoende wat mij betreft.

En weer eens titel van de imense lijst jeugdsentiment, waarschijnlijk ooit gezien met de hele familie op zaterdagavond zoals zoveel destijds. Wist ik er nog veel van? Nee, eigenlijk niet. Slechts de synopsis en de titel kwamen bekend voor, maar gaandeweg kwamen er toch wel een aantal scènes voorbij die mij erg bekend voorkwamen.

Het verhaal mag bekend zijn rond schavuit en Sultan Razuli die een Amerikaanse dame met haar twee kinderen ontvoerd en daarmee bewust al dan onbewust de degens kruist met Amerika en president Roosevelt in het bijzonder. De film ontwikkelt zich daarna in een soort van avonturenfilm waar het eerst nog wel eens botst tussen de pittige Eden en de trotse Sultan maar er daarna toch gaandeweg chemie ontstaat tussen het tweetal. Aardige zijn de locaties, fraai de natuur, en uiteraard draait een dergelijke film van dit genre uit de jaren '70 om een bepaalde mix van een beetje spektakel, een beetje romantiek, een beetje actie, en een beetje humor, en vliegt er zowaar ook nog wel eens een hoofd in het rond.

Het geheel is natuurlijk niet echt serieus te nemen al is het maar om de Marokkaanse Sultan met zijn Schotse tongval. Maar goed, dat geeft het geheel ook weer een bepaalde charme, iets waar Mrs. Pedecaris zich ongetwijfeld bij aansluit. Om als laatste de sterke soundtrack nog even te benoemen, toch is het geheel allemaal verre van super maar een voldoende zit er zeker nog wel in. Ik sluit mij dan ook aan bij het stemgemiddelde van drie sterren, om af te sluiten met een compliment over de film poster die bij de pagina hoort. Die tijd wisten ze nog wel mooi filmposters te maken.

This ain’t the land of back-up, Jane.
This is the land of you’re on your own.

Behoorlijke stemmige, treurig en tragisch film die zich afspeelt in een indianenreservaat en behoorlijke maatschappelijke problemen aan de kaak stelt tussen de indianen en de staat. Behandeld als tweederangs burgers, onbegrepen en in armoe, zien we vooral een worsteling om te overleven en als er wat gebeurt als een vermissing of moord wordt daar dus praktisch niets aan gedaan. Wat verder vooral centraal staat in de film is het omgaan en uiten van verdriet, iets dat een lastig ding blijkt vooral met een dergelijk verlies als we hier zien, en waar Cory/Renner, ondanks zijn eigen molensteen, de nuchtere tegen balans vormt.

De film kenmerkt zich door prachtig natuurschoon en een bizarre en stemmige soundtrack, dat zweverige gezang geeft het geheel iets mystiek en ongrijpbaars. Een interessante parallel speelt zich af tussen de lopende zaak en Cory's geschiedenis en zorgt dat hij betrokken is en helpt, hoewel de tragiek en pijnlijke herinneringen van hem afdruipt krijgt hij met de afloop een soort afsluiting voor zijn eigen leed. Verder valt vooral de problematiek op, de vorm van leven en omgang met dingen. Meelevend met agente Jane vraag je samen met haar af wat voor twilight zone je binnen bent gewandeld. Tevens is er mooie symboliek tussen de beide meisjes, Natalie en Cory's dochter, de ene vrij gelaten onder het mom dat ze volwassen is en ze zelf moet leren, de andere beschermd opgevoed. In beide gevallen toch het noodlot toegeslagen.

De uiteindelijk aankomst op het boorterrein gaat met de nodige spanning samen, hoewel het wel erg duidelijk is dat daar iets gebeurt is vooral na de 'standoff' nadat een van de agenten terecht stelde dat ze ingesloten werden blijft de spanning aanwezig. Mooie shoot out, mooie jacht en einde geleid door Cory. De flashback is op het ongemakkelijke af. Vier van die ongemanierde hufters die zich niet weten te gedragen. Prima en typerende rol van Benthal overigens. Sfeervolle en stemmige film, vol tragiek en treurigheid, met een deprimerend beeld betreffende de indianen en hun problematiek. Prachtige natuurbeelden en dit muziek. Goed geacteerd en al met al een prachtige en erg beklijvende film.

The wind that shakes the barley schets het begin van Engels Ierse onafhankelijksoorlog en laat er geen gras over groeien. Vrij snel wordt de toon gezet qua haat, verachting en geweld richting elkaar. De film begint in die zin sfeervol en al snel struikel je van het ene geweldincident in de andere, een koers die op een gegeven moment te lang gehanteerd wordt zonder de diepte in te gaan met de karakters.

De film verzand daarna te veel in karakters die niet uitgediept worden en niet heel erg boeien, en de ene actie na de andere met een hoop hysterisch geschreeuw. Iets dat in de beginfase nog goed doet maar op een gegeven moment tegen staat. De omslag naar een meer politieke inslag en de problematiek rond de eigen mensen die meer controle uitoefen en zich niet anders gedragen dan de Engelsen, komen te laat om de film nog boeiend te maken en iets extra's te geven. Al met al niet boeiend genoeg op de lange termijn en niet wat ik er van gehoopt had.

Zo'n film die ik toch iedere keer weer een kans geef, en toch iedere keer weer hoofdschuddend afzet.

Dit onderwerp, de inzet van Indianen om het afluisteren van radioberichten door de Jappen tegen te gaan, plus het feit dat Saipan aangedaan wordt had een beter lot, cast, verhaal, acteerprestaties en design/stijl verdient. De film verliest zich binnen de eerste minuten al in een soort heroïsch kitsch gebeuren die misschien heel wat lijkt maar waar een ervaren kijker toch door heen prikt. Slow motion in een oorlogsfilm is ver-schi-ke-lijk le-lijk!!! Gewoon niet doen, nooit niet. Geloofwaardig is het ook al niet door hoe soldaten dingen doen, bootcamp en instructieles tactiek kennelijk overgeslagen, en vervolgens worden de kaarten sentiment' en 'drama' te veel getrokken. Het is een overdaad die bijna voor een karikatuur zorgt. Cage met zijn moeilijk kop voorop en straatschoffie Slater erbij. Beach, ook niet vies van een moeilijk hoofd, doet dan nog aardig zijn best net als andere indiaans aandoende acteurs.

Wat verder overblijft is wel een heel doorzicht en voorspelbaar geheel van drama, sentiment, heroïek, vooroordelen en uiteindelijk opoffering. Zoals ik zei, jammer, het onderwerp en locatie had zich prima kunnen lenen voor een geweldige oorlogsfilm. Nu niet het geval, sterker, dit product doet je zeer aan de ogen op enkele oorlogsscenes na, maar helaas heeft de film dan allang verloren.

Onbekend titeltje met deze Winter's Bone, maar dat hoeft natuurlijk niets te zeggen bovendien is er een meer dan behoorlijke cast paraat dus gewoon maar even proberen.

Duidelijk is dat dit een film is de in de lijn van Out of the Furnace en min of meer Killing them softly met een maatschappelijk kritisch beeld over de ellende en armoede in de uitgestrekte achterlanden van Amerika waar overleven een kunst is en criminaliteit net zo goed een broodheer is als normaal werk. En wat een grauwe moedeloze ellende van langzaam doodgaan, eenzaamheid en kinderen op jonge leeftijd al dingen bij brengen om te overleven en zelfvoorzienend te zijn. En binnen die teringzooi maken we kennis met Ree uit de Dolly familie die niet bepaald lieverdjes zijn en weinig populair binnen de rest van de streek. En pa Dolly heeft een laatste streek geleverd waarop de noodzaak ontstaat dat Ree hem gaat zoeken.

Het is het begin van een soort mysterie waar de jonge Jennifer Lawrence een prima rol neerzet als de bepaald niet bang aangelegde Ree die meerdere waarschuwingen krijgt zaken te laten rusten maar desondanks toch het pad kruist van heel wat sinister volk en duistere plekken. Temidden van dit alles valt de sterk acterende John Hawkes op als Teardrop, komt de mooie Sheryl Lee van Twin Peaks even voorbij en is het op een gegeven moment echt even de vraag in wat voor geheimzinnige zaken papa Dolly zich heeft gestoken. Typisch al dat volk met matjes, tattoos en attitudes, waar vinden ze zulk volk in hemelsnaam, is de sheriff ook niet bepaald brandschoon en is de scène tussen de laatst genoemde en Teardrop via de autospiegel best sterk.

Winter's Bone heeft in die zin heel veel kenmerken voor een drama/thriller die een goed cijfer kan krijgen ware het niet dat de film toch eigenlijk redelijk spanningsloos voorbij trekt en naar mijn idee het volle potentieel verre van benadert wordt. De film lijkt bij wijze van spreken een gesmoord vuur die nooit ontlaait tot iets indrukwekkends. Daarom een voldoende maar zeker niet meer.

Brok jeugdsentiment waar ik wel weer eens trek in had te zien en zo geschiedde. Veel kwam weer boven, viel ook tegen, maar het vermaakte toch ook wel weer.

Het saaie leventje van de drie single lady's Suky, Jane en Alex wordt redelijk opgeschud met de aankomst van de mysterieuze heer Daryll van Horne die de leventjes van de drie behoorlijk op stelten zet en zoals het spreekwoord 'be carefull what you wish for' al zegt krijgen ze veel meer dan gewenst. De eerste fase waar Daryl de dames één voor één inpalmt heeft zowel aardige momenten als mindere momenten. Hij bespeelt ze prima, maar tot en met de fase dat ze definitief voor hem vallen en het feest hebben met het gedans tussen de ballonnen gebeurt er tevens erg weinig en is er eigenlijk niet zoveel aan, zeg maar gerust dat het allemaal wat tegen valt.

Maar gelukkig zit er op het uur een kentering in het geheel vooral wanneer de strijd met Felicia Alden losbarst en de aantijgingen richting de drie dames niet van de lucht zijn. De hocus pocus en strijd die daarna tussen alle betreffende partijen uitbreekt is vervolgens wel erg vermakelijk te noemen tot en met de finale aan toe. Sterk is sowieso ook de scene in de kerk en de stroom kersenpitten is hilarisch. Pfeiffer is uiteraard een plaatje, Nicholson natuurlijk sterk als Daryl van Horne, maar poets Veronica Cartwright ook niet uit. En ondanks tegenvallende eerste uur herpakt de film zich prima in de tweede fase en scoort daarmee een voldoende. Een 3.5 vind ik teveel, de werkelijk score zou ik ik zeggen 3.2, dus afgerond naar beneden maak ik er een 3 van.

Met deze The Witches een maar al te bekende titel die ik bij mijn weten nooit zag, hoewel dingen me wel bekend voorkwamen, maar afgelopen donderdagavond even aanslingerde tijdens het sporten en eten. En het moet gezegd dat de film geen moment verveelde ondanks dat ik het publiek niet ben.

Desondanks is het effe zoeken rond alle verhalen van oma want zo lang duurt de film niet dus waar blijven die heksen? Maar de verschijning aan de tuinmuur geeft aan dat het weldra anders zal zijn met het bezoek aan het hotel tot gevolg waar zich een sinistere bijeenkomst met diabolisch plan ontrafelt. Het is het moment dat de jonge Luke ten strijde trekt tegen 'The Grand Witch' met verschillende debacles tot gevolg. En sommige dingen zijn best 'indrukwekkend' voor een leeftijdsgrens van 6 jaar want ik denk niet dat het geleid zou hebben tot slapeloze nachten maar helemaal gemakkelijk zou dit ook niet gepasseerd zijn op zesjarige leeftijd met toch wel een paar intense momenten.

En het visuele vlak is toch wel een ontzettend sterk punt van de film met een overtuigend mooie Grand Witch, de metamorfose van Bruno ziet er fraai en het wereldje waar Luke en Bruno zich door heen bewegen ook. Kennelijk mocht de film wat kosten qua budget. Verder draait de film natuurlijk om de uitdagingen van een muis, het perspectief van de muis in de enorme wereld en de volharding om toch het stokje voor het grote plan te steken. En The Witches overtuigt en vermaakt op dat vlak met het nodige aan humor en een prima cast in de vorm van Huston, Fisher, Zetterling en Atkinson, en schijnt Michael Palin nog als heks in de zaal te zitten. Afijn, leuk zat terwijl een 3 te weinig is en een 3,5 teveel. Ach vooruit, 3,5 it is.

Ooit eerder gezien 25 jaar geleden, toen niet bepaald van onder indruk, voornamelijk omdat de film vooral veel spanning ontbeert en dat terwijl de film tot het genre thriller zou behoren. Dat laatste losgelaten, het genre drama eerder van toepassing en tientallen jaren later en ouder kan ik deze film toch plotseling meer dan goed waarderen.

Het verhaal is bekend, Amish knulletje is op doorreis in het grote Philadelphia getuige van een brute moord. Eenmaal de moordenaar geïdentificeerd komt ook Book in de problemen, vervolgens gaat hij niet undercover zoals de synopsis vermeld, maar duikt hij onder bij de Amish.

De film is vooral bijzonder interessant als botsing tussen twee werelden. De terugtrokken Amish die de andere wang toe keren, tegenover de directe Book die met gelijke munt terug betaald. Een geweldige onderduik plek is het sowieso gezien men nog in de middeleeuwen leeft en nergens duidelijk geregistreerd staat noch een telefoon bezit. Niet alleen is er het verschil tussen de buitenstaander en de Amish, een brug die uiteindelijk gemakkelijk overschreden wordt, toch is er ook binnen de Amish een botsing tussen het nieuwe en oude denken getuige de onenigheid tussen Rachel en de oude man, vader of opa. Meer dan interessant om te zien zijn de gebruiken binnen de Amish, met name de bouw van de schuur, de maaltijd, en sowieso al die minimalistische dingen. Ergens daar tussendoor wordt Book opgenomen en geaccepteerd en groeit in stilte de chemie tussen hem en Rachel. Alles erg naturel gebracht.

Witness is een zit die je moet liggen, met een soundtrack overigens die soms erg sfeervol is maar ook foute jaren '90 momenten heeft. Iets dat verder in het tijdsbeeld gezien moet worden. Witness is naast een prima verhaal, prima cast en acteerprestaties vooral iets dat meer vragen oplevert dan invult moreel gezien. Iets wat ik tientallen jaren terug onbegrijpelijk vond, het suddert tussen de twee, toch gebeurt het uiteindelijk niet en is Book zo wijs te vertrekken en Rachel in haar omgeving en waarde te laten. Iets dat niet alleen veel inzicht toont maar tevens pijnlijk duidelijk maakt wat voor invloed mensen op elkaar kunnen hebben. Iets waar de stadse, directe en rauwe Book wel oog voor heeft terwijl Rachel de indruk wekt alles op te willen geven. Een interessante paradox.

Afijn, al met al een meer dan uitstekende film met een prima Ford en Lukas Haas.

Remarkable woman

En toen was het alweer vrijdag en tijd voor de top 250 die lekker opschiet op deze manier met vijf films op dvd die klaar liggen, en op zich geen haast hebben, en nog een stuk of elf die ik of ergens moet aanschaffen of via een link probeer te doen. Maar het doel komt gestaagd dichterbij waar ik tijdens mijn vakantie over een week of drie ook nog een slag wil slaan op Netflix. In ieder geval was gisteravond deze Witness For The Prosecution aan de beurt waarvan ik geen idee had wat het ging brengen, zou het iets droogs worden als Anatomy of a Murderer of zou het meer overeenkomsten hebben met Billy Wilders The Apartment, die leuk was hoor maar nu niet perse Top250 materiaal.

En in eerste instantie lijkt het toch vooral de humorvolle kant op te gaan met het brommerige karakter van Robards die geen woord Spaans spreekt ten opzichte van zijn personeel als hij terugkeert en ze beter de poespas achterwege kunnen laten, ondertussen laat hij zich wel koeieneren door de zuster. Geinig maar niet heel verheffend, iets dat zich vervolgt met de interesse in de zaak die hem toch vooral te doen is om het bemachtigen van een sigaar. Andermaal leuk maar niet heel bijzonder net als de reeds genoemde The Apartment. Samen met karakter Leonard wordt de zaak en voorgeleide verder in kaart gebracht waar meer kolderieke karakters in voor komen zoals French maar vooral huishoudster Janet die het geheel een toneelstuk achtige allure geven. De vraag is natuurlijk wat en wie er nu precies te vertrouwen is in deze zaak, iets dat toch formidabel kracht bij wordt gezet door het verschijnen van karakter Christine die toch wel een erg coole kikker blijkt te zijn tegenover Robards die toch zeker niet op zijn achterhoofd is gevallen.

Onnodig te zeggen zit de film dan al in de lift van zijn luchtige begin naar een iets serieuzere en mysterieuzere toon die mij zeker beter bevalt. Het is toch de rechtzaak waar we echt next level gaan met een Robards in topvorm, geen wonder dat de man gezondheidsproblemen heeft, een cooler dan coole Christine en Leonard die het vuur dermate aan de schenen gelegd wordt dat hij zwetend als een otter in de bank staat en de wanhoop nabij is. Daarnaast is het een fase die indruk maakt met goed acteerwerk, goed opgebouwd is, scherp qua dialoog en een mooi duel tussen Robards en de oude huishoudster. En dan de ontknoping zelf waar natuurlijk te verwachten was dat karakters niet te vertrouwen zijn en er ongetwijfeld een climax zou komen, doch deze ontknoping op ontknoping op nog een lijk uit de kast is best wel sterk te noemen waar niet alleen Robards overrompeld wordt maar ik als kijker ook.

Zoals reeds gezegd, het begin doet wel een beetje aan ander werk van Wilder denken, toch pakt de film in het tweede deel op sterke wijze door met een goede cast, Power en Laughton beide niet oud geworden las ik, en een knappe ontknoping, en bewijst deze film met een sterke mix van dodelijke ernst en luchtige humor een waardige top 250er te zijn.

Paar maanden terug opgenomen en gisteren ingestart vanwege de redelijke cijfers en het verhaaltje van Martin Koolhoven. Toch benieuwd wat zo'n Koolhoven dan ziet en aanraadt en met deze Witte Wieven snap ik hem wel want dit vond ik ook een interessante film.

Onmiskenbaar is de gelijkenis die de film heeft met The VVitch van Robert Eggers die in principe het zelfde doet qua sfeer, setting en gebeurtenissen. Van het verhaal moet Witte Wieven het vervolgens niet hebben dat uitermate simpel te noemen is. Maar gelukkig is de rest dan ook goed voor elkaar, want wat maakt de film van meet af aan indruk met een godszalige sfeer die van begin af aan indruk maakt net als de muziek. Werkelijk heerlijk, net als de fraaie filmposter. Net zo mooi zijn een aantal opgebouwde scènes zoals de dood van Gelo, nog mooier de zoektocht in het donker naar dezelfde Gelo spookachtig verlicht door fakkels en constant omweven met een bepaald spanning en sfeer.

Het verhaal en het idee van de film richt zich vervolgens veelal op werkelijk Godvrezend geloof, bijgeloof, angst en het veroordelen van alles dat onbekende en anders is. Net als in The VVitch waar ook de beperkte mindset en kennis van de mens parten speelt wat natuurlijk niet raar is want de mens was nog niet bepaald ontwikkelt. Zijn er dan geen minpunten binnen dit korte, soepele en sfeervolle geheel? Nee eigenlijk niet echt behalve dat het verhaal niet zo veel voorstelt, iets dat parten was gaan spelen rond een langere film maar nu niet echt en daarom eerder een kanttekening is.

En dat resulteert in een prima cijfer voor deze korte film die vooral muziek en sfeer technisch door een ringetje te halen is. Benieuwd wat Koolhoven nog meer aanraadt.

De film ademt zeker een bepaalde sfeer uit en de vechtscenes zijn van grote schoonheid. Het verhaal is erg uitgebreid, beter in die zin dan House of the flying daggers die ik zaterdag gezien heb, maar toch vind ik de laatste beter. Puur omdat het visueel wat meer bied. Ik denk dat CTHD beter is dan HTFD maar ik zie het eerst nog even niet en dat is gewoon omdat het verhaal wat aan me voorbij gaat. Kon mijn hoofd er niet helemaal bij houden. Later nog maar eens proberen.

Even op de woensdagmiddag aan de griezel met deze The wolfman die me vagelijk wel bekend voor kwam maar of ik de film ooit helemaal gezien heb zou ik niet durven zeggen. Het cijfergemiddelde beloofde bij aanvang al weinig goeds en helaas bleek dit de waarheid.

Toch doet men ontzettend veel goed met locaties en settings zoals het duistere landgoed, de dreigende bossen en de cameravoering. Zo mag de sfeer er ook best wel zijn als lekker duister, heeft het geheel en vooral de CGI een mooie vormgeving wat ook het geval is op de dakken van London en de skyline van dezelfde stad en de Tower Bridge. En als het los gaat dan is dat ook best wel lekker met de stevige slachting in het zigeunerkamp en de jacht in de straten van London. Zo is de transformatie in de collegeruimte met alle professoren ook best wel goed. Niet te vergeten de cast met Hopkins als altijd voldoende en de mooie Emily Blunt natuurlijk.

Veel goeds dus, toch wil het niet echt met deze The Wolfman die maar niet opgang lijkt te komen. Dan is er de cast van Benicio Del Toro die ik normaliter geweldig vind maar hier totaal niet op zijn plek lijkt al is het alleen maar vanwege het gebrek aan een goed Engels accent. Dan van die details zoals zo'n vaag zonnebrilletje die Talbot senior draagt tijdens de begrafenis van zoonlief ben, waar is dat voor nodig? Hou het gewoon lekker simpel zonder zulk soort uitspattingen. Tenslotte het gebrek aan boeiende karakters, want de film noch de karakters willen niet interessant wordt en dan is de film toch wel een behoorlijke lange zit en dus te lang. Het moge duidelijk zijn dat The Wolfman verre van een hit is en dus zit er ook geen voldoende in voor de film.