Opinions

Tijdje terug alweer dat ik deze zag, en nu dan aan de beurt in de X-MEN reeks met de wetenschap dat dit één van de minderen, zoniet de minste van de negen films is.

The Wolverine gaat nochtans interessant van start met de Fat Man op Nagasaki. Tevens wordt daar ook meteen een fout gemaakt door iets te willen tonen dat niet getoond kan worden. De bom werd namelijk op bijna 10 km hoogte afgeworpen en detoneerde 500 m boven de grond. Het toestel zo laag als dit te zien grenst aan kolder en domme onwetendheid. Dan is er het erg matige verhaal met het zogenaamde afscheid met de doorgestoken kaart, en de ontknoping van de man in het pak. Het is allemaal weinig verrassend nog interessant. Het is de totaal niet boeiende achtergrond, en al die inwisselbare Aziatische karakters, die de rest doen. Net als het niet bijster interesante Yakuza plotje. Slechts Hiroyuki Sanada is dan wel weer herkenbaar en acteert degelijk als altijd. Dan is er de speelduur van de film die eigenlijk te lang is voor het getoonde en de merkwaardige fout met de eetstokjes.

Is het dan helemaal kut? Nee dat ook weer niet. Het geweld en de actie is prima te noemen net als het interessantste fenomeen waarom Wolverine niet geneest en zijn lichtvoetigheid mist. Visueel zien sommige dingen er verbluffend uit zoals bijvoorbeeld het besneeuwde dorpje op het einde. Dan is de muziek nog wel waard te benoemen en Viper die ik niet als karakter herken uit de Comic maar wel fijn wordt neergezet door de Russische Khodchenkova. Spannende dame die Viper.

Het maakt The Wolverine tot iets vermakelijks, maar zeker niet tot iets groots. En het is andermaal de voorliefde voor X-MEN en het hele circus er om heen dat ik een hoger cijfer dan het verdient. Een drie dus, waar een tweeënhalf eerder op zijn plaats zou zijn.

Na Grace op de maandagmiddag nog even griezelen en dat werd deze The woman in Black wat bij voorbaat geen rare film leek en zichzelf ook bevestigde in die zin.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk met advocaat Arthur die zich voor de afronding van een sterfgeval naar het platteland afreist. Eenmaal op locatie en dan met name het huis van de gestorvene blijkt het toch alleszins pluis te zijn waar Arthur veel rare dingen ziet en beleeft, en de plaatselijke bevolking niet bepaald welwillend tegenover Arthur en zijn aanwezigheid staat. De vraag is daarna vooral wat er allemaal gebeurt is in het verleden en wie de vrouw in het zwart is die Arthur regelmatig ziet.

En temidden van een prima cast valt vooral de mooie sfeer en cinematografie op die prachtig gecreëerd is en lekker duister is. Zo heeft men ook prachtige locaties uitgekozen met de moerassen en weggetjes met kenmerkende stenen muurtjes. Zo begint de film overigens als mooi mysterie die zich langzaam opbouwt naar een meer dan behoorlijke griezelfilm met behoorlijk wat sterke wtf momenten, schrikmomentjes zoals bijvoorbeeld de schommelstoel en andere sfeervolle fases in dat donkere huis. Dan mag het tijdsbeeld er absoluut zijn en doet Harry Potter het eigenlijk meer dan prima in zijn eerste andere rol na de reeks waar hij zo bekend mee werd.

Dan zou ik nog bijna de fraaie filmposter vergeten, waar het plot tevens de gebeurtenissen rondom de kinderen van de rest van de bevolking wel redelijk voorspelbaar is. Maar overal is The Woman In Black een alleszins meer dan sterke horrorfilm te noemen.

Als tussendoortje vanmiddag even in de weer met deze niet al te lange Sherlock Holmes en daarmee iets dat mij altijd wel boeit en trekt want The Hound of the Baskerville is toch heuse jeugdsentiment voor mij en las ik in het engels op de middelbare school. Maar dat niet alles dat met sentiment ingevuld wordt, of waar de naam Holmes aan vastgeplakt wordt, meteen heel goed is blijkt wel weer.

Afijn, een mysterieuze moordenaar die vingers van jonge dames kaapt, Holmes zal ook eens achter een fraudeur of winkeldief aangaan. Toch is het wel even zoeken gedurende de opening tussen Lady Lydia en Sir Fenwick binnen een film die al niet lang duurt en waar overbodig dialoog wat mij betreft niet thuis hoort. Maar gelukkig schakelt het geheel daarna al snel naar mysterieuze zaken, gedrag en beschuldigingen. Uiteraard duikt Holmes op de zaak, zijn er de gebruikelijke namen met Watson en Moriarty, zit het best aardig in elkaar en komt het op een gegeven moment redelijk op gang.

Maar het acteren is regelmatig aan de vlakke kant, het einde voorspelbaar, hoewel de humor nog wel aardig, en is het geheel eigenlijk verre van spannend te noemen. The Woman In Green kan dan ook het best omschreven worden als redelijk en voldoende, maar ook niet meer dan dat.

En maar weer eens aan de top250 met A Woman Under The Influence die als full movie op YouTube staat wat altijd handig is natuurlijk. En er valt een lans te breken voor deze film uit 1974 die overloopt van de kwaliteit, maar er echt iets mee hebben is dan weer een ander verhaal.

Het verhaal is duidelijk rond de door zijn werk uitgeperste Johnny die naar huis wil en daar stabiliteit verlangt, iets dat wel een beetje een issue is met Mabel waar in de beginfase vooral nervositeit en onrust vanaf straalt die haar tot ondoordachte acties leidt. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wat neurotisch is, iets dat Johnny onbewust ook op waarde schat maar haar voor gek verklaren is genoeg om het met hem aan de stok te krijgen. Het is overduidelijk dat hij voor zijn Mabel opkomt ongeacht de dingen die ze uithaalt iets dat ook tijdens de spaghetti maaltijd naar voren komt. Op bijzondere wijze sluimert er constant een soort van onvoorspelbaarheid en ongemakkelijkheid op de achtergrond waarin Mabel toch aparte manieren heeft en de maaltijd toch bijna uit de hand loopt, desondanks is Johnny wel in al zijn lompheid duidelijk tegen Mabel dat hij van haar houdt. Het lijkt een kwestie van twee mensen die een totaal andere taal spreken, elkaar in die hoedanigheid dan ook niet altijd begrijpen maar vooral niet zonder elkaar kunnen.

En ergens doet Mabel mij wel een beetje aan mijn eigen moeder denken die ook haar eigenaardigheden had, neurotisch was en slecht tegen verandering en plotselinge dingen kon. Desondanks houdt ze zielsveel van haar kinderen, iets dat ook weer een eyeopener voor mij is want houden van en dat tonen is niet altijd even gemakkelijk. De film vervolgt zich binnen de wirwar die het leven kan zijn met acties, daden, bemoeizucht, veroordeling en dingen die verkeerd begrepen word. Het is de tragiek van het leven in de notendop met een verbijsterende scène, wellicht de beste van de film, waar de dokter arriveert en Mabel en schoonmoeder de degens kruisen en daarmee toont de film zich als een intense en bij tijd en wijlen emotionele acteursfilm waarin er authentiek en natural geacteerd wordt en je als kijker tussen de karakters instaat.

Moraal van het verhaal? Teveel om op te noemen, maar te beginnen bij dat liefde grenzeloos is en Johnny houdt ondanks alles van Mabel. Het onderstreept de ups en downs die alle grote liefdes en relaties op bepaalde momenten meemaken. Dan is acceptatie een behoorlijk issue, want Mabel is nu eenmaal anders en alle bemoeizucht ten spijt heeft verandering erg weinig zin, is er niets veranderd en wil Johnny toch gewoon dat ze zichzelf is. Dan is er nog de tegenstelling dat Mabel als gevaar gezien wordt maar je juist je hart vast houdt in die slotfase met Johnny en zijn driftige gedrag. En dan is er nog de reeds genoemde tragiek van het leven waarin dingen gebeuren en niet alles gaat zoals een mens wil of aan het plaatje voldoet.

En dan heb je heel wat zou je zeggen, en A Woman Under The Influence heeft ontzettend veel kwaliteit. Dat deze film dan ook in de top250 staat is op zich niet raar maar zoals ik al zei er zelf iets mee hebben is een ander verhaal en treft de film zijn zwakke punten in scènes die simpelweg te lang duren zoals de spaghetti maaltijd of wanneer Mabel thuiskomt en heb ik regelmatig moeite de aandacht er bij te houden. Tweeënhalf uur is toch wel een hele lange zit in die zin, ook al loopt de film over van de kwaliteiten. Deze film nog een keer zien zit er waarschijnlijk niet in want één keer was wel voldoende om het geheel op waarde te schatten en dat gebeurt dan ook met een solide voldoende.

Redelijk en aardig product die het vooral moet hebben van eyecatcher en vooral eyecandy Gadot die uiteraard de rol prima doet in die zin. Van veel diepte is zij nog de film te betrappen, maar dat is inherent aan de toon en het genre.

Verder doet de film, nog verhaal, erg ter zake, de puberale spanning bij Pine in de beginfase vind ik wat flauw, verder ziet het allemaal oké uit, de actie flitsend en vind ik vooral Pine's assistent, Etta Candy, erg vermakelijk met haar typisch Britse humor en uitstraling.

Behalve dat, gezien en klaar. Vond overigens Captain Marvel genre technisch gezien vermakelijker wat voor het grootse deel komt door Jackson.

Een beetje niet te serieus superhelden gedoe op Eerste Kerstdag, een film die niet bepaald hoge cijfergemiddelde en goede comments oogst, en daarom had ik al spijt van de aankoop die ik in een opwelling deed. Maar op enkele kritiekpunten wist WW84 me toch ontzettend te verbazen...want wat is hier nu precies mis mee? Ik zie dit toch liever dan een aantal andere spin offs.

Leuk van meet af aan is toch het over vrolijke en kleurrijke jaren '80 beeld. Voor sommigen misschien een ergernis maar ik vind het op een aandoenlijke en charmante manier best oke. Vaak wordt er beschimpend gedaan over de jaren '80 met de smaak van de mensen, de kleding, de muziek en de kapsel, maar in WW84 wordt er toch vooral een leuke draai aangegeven. Het beeld van de eenzame doch waakzame Diana is duidelijk hoewel de scene in het winkelcentrum toch wat flauwig is. Snel komt er verandering in het geheel met de bijzondere steen en zijn krachten waarop er een catastrofale keten van gebeurtenissen in gang wordt gezet. Leuk trouwens ook nog dat karakter Asteria gespeeld wordt door de oude Wonder Woman, namelijk Lynda Carter. Ja, oké...het middendeel is wat aan de saaie kant met de terugkeer van Trevor en diens kennismaking met de jaren '80. En als we dan toch haren aan het splijten zijn, waarom is de man niet bang van de auto's en vliegtuigen die hij opeens ziet? Hoe is het mogelijk dat een piloot die de houtje touwtje techniek van de Eerste Wereldoorlog gewend is opeens in een straalvliegtuig gaat zitten en onder het motto fietsen verleer je kennelijk niet zo even weg vliegt?

Toch herpakt de film zich prima met het interessante en leuke karakter Cheetah en Maxwell Lord die zichzelf voorbij draaft in een vorm van world domination. En het moet gezegd dat er in het plotje met de wish stone toch een aardige gedachte en boodschap zit, namelijk dat de mens zelden doorheeft wat we willen, wensen en wat goed voor ons is. 'Be careful what you wish fore, it might come true.' En zo is het maar net. Een gevoelig offer en een heerlijke door de mens gecreëerde teringzooi is de opmaat voor de apotheose en voldoet wat mij betreft meer dan prima. Mijn verbazing dat deze film zo slecht beoordeeld wordt stijgt dan ook met de minuut, want voor mij voldoet dit deel beter dan de eerste WW film die ik verhaal en plot technisch vooral een excuus vind voor een superheldenkarakter en veel geweld op dat vlak. Niet dat WW84 hoogstaand is qua verhaal en plot, maar het is wel zo dat het mij meer doet, interessanter is, ik heb meer met de karakters, en vooral de karakters en Diana en Cheetah krijgen meer diepte. Afijn het mag duidelijk zijn, wat mij betreft een meer dan prima film.

Best wel aardig misdaadverhaal, gebaseerd op ware feiten. In eerste instantie een beetje de twijfel over Kilmer en of hij het nu best wel redelijk doet of dat een andere acteur dit misschien toch beter gedaan had. Verderop ontwikkeld de film zich in een redelijk interessant onderwereld gebeuren met verschillende partijen die elkaar proberen te naaien, overvallen en niet te zuinig om zeep helpen. Allemaal met Holmes als spil. Een best wel aardig kat en muis spel ontstaat met verschillende verhalen vanuit verschillende oogpunten, wie heeft de boel er nu bijgelapt en liegt de zooi bij elkaar?

Prima rollen van onder meer Josh Lucas en Dylan Mcdermot. Aardige film, maar ook niet meer dan dat.

Film die me vooral vanaf de tweede helft erg tegenviel omdat er een paar ontsnapten gevolgd worden tijdens hun reis richting een neutraal land.

Het eerste deel in het kamp is interessant. Wat ze bedenken voor een ontsnapping ook. Nu wordt er hier boven al afgevraagd of het reëel is dat men zulke privelleges had. Nu is het gebasseerd op ware gebeurtenissen, en iets van belang in het begin al gezegd, is dat het kamp onder leiding van Luftwaffe personeel stond. Dat scheelt al heel veel, want ik meen dat de meeste gevangen ook piloten zijn. Dat scheelt al. Net als dat de behandeling in Colditz, soort officieren code, ook redelijk was. In beide gevallen zeker anders dan de bewaking van joden door SS troepen.

Terug naar de film, de plan en uitbraak is kunstig. Mooi in beeld gebracht en best wel spannend. Qua sfeer en stijl doet het me allemaal wel wat denken aan Stalag 17, hetzij dat deze iets serieuzer is. Desalniettemin is deze film voor mij klaar wanneer de twee ontsnapten van station naar station reizen, van dorp naar dorp en ondervraagt worden en ga zomaar door. Het duurt en het duurt en wellicht realistisch in beeld gebracht niet bepaald boeiend.

Apart filmpje waar ik nog niet direct heel erg van overtuigd ben. Toch wordt er een meer dan rustige film gebracht met interessante beelden betreffende de problemen waar ex-bajesklant Walter tegen aan loopt. Zo worstelt hij flink met zichzelf en de vraag wat normaal is, tevens gaat hij gebukt onder de vooroordelen van zijn omgeving die hem niet een moment met rust laat. Voor de omgeving begrijpelijke, maar voor Walter, schrijnende problemen doen zich voor.

Wat te doen in zo'n situatie? De film weet zichzelf in een wankel evenwicht te handhaven die beide partijen laat zien en zowel de veroordeelde een menselijk gezicht geeft, maar tevens het onderbuik gevoel benadert die we waarschijnlijk allen zouden hebben in een dergelijke situatie. Uiteraard zijn er mensen die te ver gaan, het lastig vallen van de agent vind ik bijvoorbeeld echt niet kunnen. Dat hij Walter aan de tand komt voelen oke, maar dit is lastig vallen. Zo ook het gedrag van de veel te nieuwsgierige Mary Kay. Waar we allen met argusogen zo iemand zouden volgen maken we het tevens onmogelijk verandering en verbetering te laten zien. Hij kan wel anders willen maar accepteren we hem nog? Net als mijn bovenbuur zie ik een duidelijke gelijkenis met Ronnie uit Little Children.

Sterk vind ik het stukje zelf-ontdekking dat Walter heeft op het bankje met Robyn. Bijna gaat hij de fout in tot hij uiteindelijk begrijpt wat voor keerzijde er aan de medaille zit en eigenlijk ziet wat het met de andere doet. Daarnaast ziet hij in een soort spiegelwerking het gedrag van Robyn's vader, als zijn eigen, en de foute lading ondanks dat het wellicht niet zo bedoeld is. Precies duidelijk wordt het niet wat er gebeurt is met zuslief, ergens is zijn hunkering aan liefde, intimiteit en seksualiteit daar stil blijven staan. Een soort van Michael Jackson in het kwadraat. Uiteindelijk verandert de 'pederast' in de Woodsman die een kindje redt van de wolf.

Degelijke drama, puike prestatie van Bacon, maar er had iets meer met sfeer gewerkt kunnen worden. De eerste tien minuten vond ik heel sterk qua sfeer en muziek, vooral het laatste viel me op met een bepaalde melodie waar iedere keer een soort valse noot in zat alsof het wilde benadrukken dat dingen niet helemaal kloppen. Binnenkort nog maar eens proberen voor een definitief oordeel.

Het volgende deel in de Brosnan-reeks, een stuk uit de Bond verzameling waar ik net als bij het hoofdstuk Moore best wel tegen op keek. Moore revancheerde dat vooroordeel en het was de vraag hoe het Brosnan af zou gaan met zijn derde na een prima eerste film en een al erg tegenvallend tweede deel. Een derde overigens die ik nog nooit zag en even had ik redelijke hoop na de commentaren al hier. Maar het blijft een feit dat Brosnan met Goldeneye zijn Bond hoogtepunt al gehad heeft en daarna slechts slappe aftreksels volgen.

De opening is best aardig met het verkrijgen van het geld en de bootachtervolging op de Theems. Jammer dat dan weer zo'n schier onmogelijk moment in voor komt dat hij met zijn boot op de de straat vertoeft, geen snelheid verliest en zelfs bochten schijnt te kunnen maken. Tuurlijk, het is Bond, vraag niet hoe of waarom...maar toch, kan dat niet anders? Vind zoiets naar het flauwe neigen. We soundtrack is daar ook niet op zijn sterkst met voor mij stuitende futuristische geluiden erdoor, Bond maakt de stap naar het moderne. Dan is er de toename van bijzondere gadgets. De verschijning van Cleese vind ik weinig toevoegen en ontploffende pistolen, zelfrijdende auto's, horloges met staalkabels, opblaasbare jassen...ja joh, doe me een lol. Serieus nemen hoeft niet zozeer maar ik vind dit niets toevoegen. De zogenaamde humor van M over Bond's sexuele escapades, het schaduwen en niet er op liggen, vind ik niet grappig eigenlijk. Ik vind het juist een verademing dat die wipperij na Moore op een tandje lager gekomen was. Dan is er het duo Renard en Elektra en tevens het verhaal, het is mager en doet me eigenlijk helemaal niets. Carlyle die ik als acteur prima vind, zaterdag nog gezien in Angela's Ashes, komt totaal niet uit de verf wat natuurlijk ook aan het karakter Renard ligt.

Is het dan helemaal niets? Nee dat valt mee. De film is vlot, redelijk wat actie, vooral Richards is prettig om te zien en ik vind het jammer dat er zo snel afscheid genomen wordt van de Italiaanse hitvrouw in het begin. Verder is de ravage rond de scene met de vliegende zaag erg aardig. Maar als Bond-film biedt de film eigenlijk helemaal niets. Super slecht is het allemaal niet maar meer dan een matige tot gemiddelde actiefilm is het ook niet.

Meegenomen bij de kringloop voor de wekelijkse gameavond waar zombies regelmatig op het programma staan, en ik moet zeggen dat we al lang tegen deze film opkeken, en niet zonder reden zo blijkt.

Want het is allemaal niet zo best en wellicht dat ik als enig pluspunt Alix Wilton Regan kan benoemen puur als sight for sore eyes, ofwel, het is niet om aan te gluren en zij is nog een zekere pleister op de wonde.

Tja, waar verder te beginnen over deze film waar de karakters vooral zelf de problemen creëren, deze film the mother is of all bad choices, want wat maken de karakters een slechte keuzes, de film rommelig overkomt...en ja zoiets doms als in het begin in het donker, verstoppende voor zombies, maar dan laat men wel die schijnwerper op die camera gewoon aan.

Maar goed, dit zijn allemaal al veel te veel woorden voor deze slechte film. En zo blijkt dat toch niet iedere zombiefilm als zombiefilms is, of er moeten hele slechte pizza's zijn. Afijn, mensen...sla deze rustig over.

Ondergewaardeerde film die vooral last heeft van zijn titel, aangezien de titel suggereert dat de film alleen over de gebeurtenis zelf gaat, terwijl er gefocust wordt op slechts twee personen.

Een dag als alle andere begint, een beeld net als in Patriot's Day, waarop mensen uit bed rollen, naar hun werk gaan, niet vermoedend dat hun wereld nooit weer het zelfde zal zijn. De ramp zelf wordt subtiel en mooi gebracht. Ik krijg namelijk de rillingen van die schaduw en die trilling. Ik hoef namelijk die beelden van destijds niet te zien om te weten wat er gebeurt is, bovendien verhoogd het alleen maar het onwerkelijke van de situatie, de chaos en ook het gebrek aan overzicht midden in een degelijke toestand. Iets dat mij erg aanspreekt en ik erg realistisch vind. De orde, doortastendheid en organisatie die dan volgt om te handelen vind ik erg mooi te zien. Dat geluid van die sirenes en de berichtgeving via de communicatie apparatuur doet mij ook altijd wel wat. Net als de luitjes van de EMS die zich door de brokstukken kronkelen, in onwerkbare situatie om de twee mannen te redden. Wat een honden werk, wat een doorzettingsvermogen. Vooral Dorff als Strauss is erg sterk en wellicht de beste acteursprestatie van de film

World Trade Centre slaagt niet in een totaalbeeld van de ramp op die 11de september. Toch slaagt de film wel ontzettend in zijn beeld betreffende de enorme aanslag die deze tragedie heeft op alle betrokkenen, gezinnen en in dit geval naasten van reddingswerkers. Typerend is het beeld ook dat een dergelijke gebeuren door de hele familie wordt gevolgd. Dat wil zeggen, de hele clan aan tafel en discussierend. Het sterkste van de film is overigens niet eens de twee mannen onder het puin, iets dat al snel eentonig wordt aangezien ze geen kant op kunnen. Het is de wisselwerking en montage met thuis. Het omgaan met spanning, onzekerheid, schuldgevoel, pijn en angst. We zien de mens op zijn kleinst, tijdens zijn donkerste uur, zowel thuis als onder het puin. De keuken scene is dom volgens velen ik betwijfel of we kunnen weten in welke mate een menselijke geest nog functioneert.

World Trade Centre gaat over een nationale schandvlek met een heel klein wondertje. Een enorme verlies, prachtig weergegeven in het begin zonder te shoqueren, en na die tijd treffend en lamgeslagen met lege bussen, verlaten speelplaatsen en de rook op de achtergrond, zoals Kairnes terug zegt: God, heeft een rookgordijn opgetrokken voor iets waar we nog niet aan toe zijn om te zien. Indrukwekkend, emotioneel, en een ode aan het doorzettingsvermogen van de mens.

Als zombie fan een must, en in die hoedanigheid ook al meerdere keren gezien. Hoewel ik de film wel steeds iets meer op waarde schat, namelijk een oppervlakkig tussendoortje, is de film met een budget van 190 miljoen, een steracteur als Pitt en een regisseur die toch enkele goed gewaardeerde films achter zijn naam staan, behoorlijk middelmatig te noemen ondanks de meer dan prima soundtrack van Marco Beltrami.

Samen met het gezien Lane val je, zonder weinig introductie en inleiding, in de uitbraak. Een vlucht en ontwikkeling die zich in vliegende vaart voltrekt met een aantal sfeervolle scènes zoals de winkel en de ontsnapping op het dak. Toch valt die fase ook op vanwege chaotisch camerawerk en rommelige montage waar ik soms geen touw aan vast te knopen vind.

Een clichématige vervolg krijgt gestalte met Lane die geen andere keuze krijgt dan mee te werken, in een toestel zit waarvan ik denk daar zijn ze niet mee van dat vliegdekschip opgestegen en een wel erg stoer beeld van de overlevenden in Korea en hun bijzondere opofferingsgezindheid. De film lijkt een iets betere weg in te slaan met Israël waar op zich wel een aardig en sfeervol plaatje geschetst wordt. Maar bijzonder is wel dat met een dergelijk snelle verspreiding men bij tijds zo'n enorme muur heeft kunnen voltooien. De lichte verbetering wordt definitief de grond in geboord, en naar het negatief ongeloofwaardige gebracht, met de crash van het passagierstoestel, nog onwaarschijnlijker is dat Lane en Segen dit kennelijk als enige overleven, helemaal debiel is dat het toestel neerstort op loopafstand van de beoogde bestemming. De uiteindelijke 'ren-je-rot-show' op het einde mankeert ook het nodige aan. Er wordt geen enkele moeite genomen een afleidingsmanoeuvre op te zetten, dan is er nog het vreemde gegeven dat Gerry voor de kluis staat, met het geen hij zoekt, en dat de deurcode nog doorgebeld moet worden. Dat wisten ze van te voren ook dat hij die nodig had.

Wat er nu precies fout gaat met WWZ durf ik niet te zeggen, mede omdat ik niet helemaal vat wat de bedoeling was met dit product. Cast, soundtrack en budget verraden in die zin grote plannen die door een gebrek aan diepgang mislukken. Echter, de vlotte suspense rit die het meest voor de hand ligt faalt in mijn ogen ook vooral bij gebrek aan een interessante persoonlijkheid. Pitt mag dan 'aanwezig' zijn maar voegt nagenoeg niets toe aan het karakter. Iets dat tevens aan het script ligt, een onderdeel waar wel meer aan op te merken valt die te benoemen zij als onwaarschijnlijk, clichematig, onduidelijk of ronduit onzin.

Nee, ondanks dat ik best een liefhebber bent van zombiefilms stelt World War Z wel heel erg teleur en kan ik niet anders zeggen dat de film een hele grote gemiste kans is. Iets dat waarschijnlijk ook ligt aan de vele veranderingen aan het script, veranderingen die zelfs nog tijdens de draaidagen werden toegepast en tal van geschrapte en herschreven scènes. Een reden waarom de film uitermate weinig met zijn oorsprong, het meer dan goed beoordeelde boek van Max Brooks, heeft uit te staan.

Oh, fuck of you big lamp!

Na een avondje game en het nodige aan riddergeweld met Flesh & Blood nog even iets gemakkelijks en humoristisch. En wat kan je dan beter pakken dan een filmpje met Simon Pegg en Nick Frost wiens Shaun of the Dead heerlijk is, plus het mindere Hot Fuzz, om te kijken hoe deze The World's End zich tot die twee verhoudt. En laat ik vast zeggen dat The World's End zich de eerste kijkbeurt beter houdt dan dat Hot Fuzz dat deed die destijds behoorlijk tegenviel.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de vriendengroep die met moeite door Gary King bij elkaar gekregen wordt voor de mythische Golden Mile in hun thuisplaats Newton Haven. Overduidelijk loopt de rest er niet bepaald warm voor en lijkt het er op dat Gary de nodige problemen heeft, daarnaast kan gesteld worden dat de rest volwassenen geworden is en Gary niet. Alhoewel, je kan net als wat Gary zegt ook andersom redeneren, hij heeft namelijk de vrijheid om te doen wat hij wil en de rest zit vast in het keurslijf en verplichtingen. Afijn, de tocht van de twaalf kroegen neemt zijn aanvang zonder dat die echt los lijkt branden en eigenlijk lijkt te stranden in saaiheid, maar Gary King laat zich niet kisten.

Aardig is het ensemble van acteurs dat het prima doet, net als de film moeten de mannen ook even los raken wat eindelijk gebeurt in de kroeg waar ontdekt wordt dat het niet bepaalt pluis is in de Newton Haven. Leuk is toch wel het beeld dat op een gegeven ontstaat rond de mannen die herinneringen ophalen en wel degelijk een goede tijd gehad hebben met elkaar, en op een gegeven natuurlijk ook nog dronken worden, heerlijk is tevens het gekibbel en discussies die er ontstaan en niet te vergeten de ondertoon van verloren dromen en dat voor sommige mensen het leven niet uitpakt zoals ze zouden willen cq dat het tegenvalt.

Maar goed, de echte verassing zit natuurlijk in wat er allemaal speelt binnen Newton Haven, misschien niet het meest sterke verhaal maar komedie en actie technisch wel leuk vertelt en ingevuld. Vooral de knokkerij rond Andy is sterk net als de scène waar Gary zijn biertje probeert op te drinken terwijl hij regelmatig belaagd wordt. Zoals gezegd is het verhaal, en waarom, niet heel erg super, telt dat net zo goed voor de ontknoping, maar voldoet The World's End toch prima als leuk tussendoortje.

Feel good van de bovenste plank die, hoewel zoetsappig, toch behoorlijk bij de waarheid blijft en het karakter Burt Munro.

Een beeld van een bijzonder kleurrijk figuur komt naar voren, zeg maar gerust op het excentrieke af. Hoewel ik er ook niet bepaald op zou zitten wachten, iemand die zo'n teringzooi maakt en weekends in alle vroegte die k*tmotor aan zwengelt, toch heeft de beste man een ontzettend innemend karakter en een enorme gunfactor aan zijn reet hangen. Kostelijk zijn de rare gewoontes en de band met de buurjongen. De reis richting Bonneville begint en zal niet bepaald zonder slag of stoot verlopen net als het deelnemen aan de race zelf.

TWFI valt natuurlijk op door Hopkins die de goedzak op heerlijke wijze neer zet, maar niet minder door alle andere bijzondere figuren die voorbij komen of de talloze vermakelijk gebeurtenissen. Om je te bescheuren is bijvoorbeeld de technische keuring, de Bonneville mannen kunnen hun ogen niet geloven bij de talloze El Cheepo constructies van Burt. Een rijdend doodskist is het in hun ogen. Burt lacht het allemaal weg. 'De remmen doen het niet? Maar ik kom hier voor een snelheidsrecord.' Toch krijgt hij het met veel goodwill en steun voor elkaar, en zijn record onder 1000 cc voor een specifiek bouwjaar schijnt nog altijd te staan. En dat is bijzonder gezien Indians niet bekend staan vanwege hun vermogen door de motorbouw zelf, namelijk een zijklepper. Verder mogen scènes als het maken van slicks met het mes, de proefrit op de openbare weg, de rit zelf en de dame waar hij zijn wagentje herstelt, er ook zijn. Daarnaast is het natuurlijk prachtig al dat oude materiaal en opzet op de zoutvlakte aan het werk te zien in Bonneville.

The World's Fastest Indian mag dan ook zonder overdrijven een heerlijke en bijzonder vermakelijke film genoemd worden.

?Use his leg! Use his leg!

Heerlijke ontnuchterende film die in veel aspecten van toepassing zal zijn op het leven als artiest, sporter of bekendheid. Niet alleen is de roem en glans die men vaak ziet een dun laagje vernis, overigens een laagje vernis die wel heel snel dof uitslaat achter de schermen, tevens blijkt men dan ook maar gewoon 'mens' te zijn, een mens met problemen en een 'rugzak'.

Voor Randy geld niet anders, met een toneel waar de glans al héél lang af is en de verdienste nihil. Bijzondere parallel met hoofdrolspeler Rourke wiens carrière in aanloop van deze film eigenlijk, spreekwoordelijk gezien, op de intensive care lag maar een opmerkelijke revival kreeg door deze rol. Wellicht dat Rourke het karakter ook daarom zo overtuigend in al zijn tragiek en ellende neer kan zetten. Een troosteloos beeld dient zich aan waarin Randy probeert met karige baantjes rond te komen, om zijn bouwval van een trailer te kunnen betalen en zich 's avonds door malloten als Necro, een echte worstelaar overigens, te laten aftuigen. En dat toch wel op een reeds aanzienlijke leeftijd. De troosteloosheid en tragiek springt er van af voor deze held die niet anders wil en niet anders lijkt te kunnen. Maar de jarenlange doping en roofbouw op zijn lijf eist zijn tol, die gast die hem overigens die steroïden verkoopt, Scott Siegel, zit momenteel een straf uit van 45 jaar voor...je raadt het al...de handel in steroïden, overigens gepakt nog geen jaar na de film.

Het omslagmoment komt, het roer moet om. De momenten van eenzaamheid en het 'hardloop' moment zijn best wel pijnlijk en aangrijpend. Tijd om een 'normale' baan te zoeken, te werken aan de relatie met zijn dochter en wellicht dat er een relatie met Pam in zit, en ik moet zeggen Tomei daar op 44-jarige leeftijd, mag er best zijn. Even lijkt er hoop te gloren, het werk achter de balie lijkt hem goed af te gaan met een bepaalde charme ook nog, maar iedereen zal begrijpen dat die man hier niet voor gemaakt is. Hij probeert te veranderen maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, vooral als alles, dochter, werk en Pam, lijken te mislukken. I only get hurt outthere is zijn best wel nuchtere en logische conclusie wat een vlucht terug de ring in praktisch rechtvaardig. Ik zelf heb zoiets daar hoort hij thuis, daar is hij iemand, laat hem dan maar in het harnas sterven. En eigenlijk is de aanloop naar de laatste Ram-sprong super aandoenlijk. Waar ik dan vooral nog even over pieker is de filosofie over het willen/moeten veranderen, iets dat Ram wil en Pam niet durft. Maar op het einde is het andersom, en lijkt Ram vrede met zich zelf gesloten te hebben. De twee vinden elkaar daardoor niet in die zin...

Het sfeertje is gaaf. Lekkere jaren '80 muziek van vooral onbekende bands behalve op het einde waar The Scorpions en Springsteen voorbij komen. Prima gewerkt met echte worstelaars, de meesten zijn echt en geen acteurs. Ik was vroeger altijd een enorm fan The Sting en Goldberg, maar die hier geschetste ambiance is uiteraard erg pijnlijk. De verering met die signeersessie, iets waar de glans ook behoorlijke verloren gegaan is en slechts tragiek blijft, is ook een opvallende en aparte scene. Wat als laatste opvalt is de zware en deprimerende sfeer plus het hoofdpersoon. Rourke zet een glansrol neer als een 'kluns' zoals zijn dochter hem noemt, maar wel een meelijwekkende en sympathieke kluns. Je zou zeggen dat het domste is die ring weer in te gaan maar in zijn geval schuilt tegelijk in die tragiek juist de mooiheid van het verhaal.

Bijzonder, apart, goed geacteerd, deprimerend en vreemd genoeg toch ook voldoening. The Wrestler, wellicht een karakterstudie betreffende het volgen van je hart, en te doen wat je graag wilt.

Deze film kwam ik gisteren tegen in een krat vol met andere klassiekers, oudjes en buitenlandse films in de kringloop van Emmeloord, en lang hoefde ik niet na te denken om met een stapel Italiaanse, een paar andere oudjes en deze maar al te bekende titel te vertrekken. Behalve dat mijn zus het boek van Bronte in de boekenkast staan heeft, en dus een uitermate bekende titel, ontbrak het me aan verdere kennis. Maar dat weerhield mij niet om vlak na het eten op de bank te gaan liggen met deze film erin, en tsjonge...dit verraste en beviel mij meer dan.

De opening is toch wel meteen van grote schoondheid in de voortjagende sneeuw, een duistere omgeving en fraai gewerkt met licht waar een verdwaalde wandelaar zich onbewust is van het terein waar hij zich bevindt noch het pand en diens geschiedenis die hij betreedt. Duidelijk is meteen de sombere sfeer en getormenteerde eigenaar in een film die ik meteen een 'Rebecca' achtige vibe toe ken, mij onbewust van de aanwezigheid van Laurence Olivier die ik eigenlijk pas bij terugkeer uit Amerika herken. Uiteraard zijn we dan al halverwege, maar het begint allemaal in de vliegende storm, geluiden die thuis horen in de betere spookverhalen, een eigenaar die geestlijk grenst aan de wanhoop en de huishoudster die de geschiedenis midden in de nacht aan de wandelaar uit de doeken doet. Het stemmige spookhuis wordt ingeruild voor een landshuis in betere tijden met een klik tussen de jonge Heathcliff en Cathy en hun fantasieen en dromen. Magie en liefde in de maak zou je zeggen. Maar niets is minder waar met een Heathcliff die down to earth blijft, en klein gehouden wordt door de vreselijke Hindley, en Cathy in een soort van identiteitscrisis betreffende keuzes, het leven en dingen die tot op zekere hoogte worden opgedrongen. Er is na de kortstondige jonge mensen chemie al snel een kink in de kabel met spanning in overvloed, rond dingen die niet horen, niet kunnen, en iets over beneden je stand. Je kan ook zeggen dat Cathy het hoog in de bol heeft, onuitstaanbaar en wispelturig is met zowel warme als koude signalen en daarmee dingen die ik zelf ook ervaren heb met vrouwen, want soms is er gewoon geen land mee te bezeilen waarmee het zaadje geplant is voor het archetype van de tragische, onbeantwoordde, verbitterde liefde waar alleen nog maar plaats is voor haat en nijd en de tragiek van afwijzing en verlangen lang na sluimert.

Is het dat alleen de zon die schijnt rond deze film? Nou nee, want de kalverliefde en aan/ uit, warm/koud fase van vooral Cathy haar kant duurt mij op een gegeven toch net iets te lang waardoor ik toch het gevoel heb voor een ouderwets en belegen drama te zitten die weliswaar een goede voldoende verdient maar tevens een beetje gezappig is. Maar met de terugkeer van Heathcliff komt de film toch wel in een erg aangename stroomversnelling en geraaktde film in een fase waar ik toch met veel interesse afwacht wat Heathcliff nu allemaal in zijn schild voert. Niet dat dit allemaal super verrassend uitpakt maar het verveelt me geen moment en vooral de wraak op Hindley is zoet. Lekker! Net als de rekening met Cathy hoewel er vanaf druipt dat ze feitelijk niet zonder elkaar kunnen, wat een fijne tragiek. Ik ben nu dan ook best nieuwsgierig naar het boek, overigens ook erg sterk de beschuldigingen van Hindley aan het adres van Heathcliff, daar vergeet Hindley voor het gemak maar even dat Heathcliff een product van zijn eigen gedrag is, iets dat net zo goed telt voor Cathy. Het einde van Cathy laat zich vervolgens vrij gemakkelijk raden rond deze film met een huis dat toch een serieuze vorm van 'bad mojo' bezit, de film een erg sterke cast heeft met een erg goede Olivier, om vervolgens op geheel passende wijze af te sluiten. Ja, dit vond ik toch best wel sterk en daarom voeg ik deze Wuthering Heights met veel plezier aan mijn collectie toe.

Na Tombstone, anderhalve maand terug, was dit toch eigenlijk wel een 'moetje' om te zien welk verhaal rond Wyatt Earp beter was, maar vooral of de illustere reputatie die de Earps hadden hier wel naar voren komt.

Van het begin moet de film het niet hebben. Het eerste uur is toch om een beetje op gang te komen en voor de nodige toelichting. Costner is in die jonge rookie, jong gehuwd fase, ook niet op zijn best en heeft van die slappe intonatieloze momenten afgewisseld met overacting. Momenten die ik ook zo van hem hekel in The Untouchables. Gelukkig verbeterd dit wanneer zijn karakter ouder wordt. Tevens hebben we het gebruikelijke riedeltje voor dergelijke 'epische' films dat afgevinkt kan worden met een lange speelduur, veel karakters, de gebruikelijke prachtige vergezichten en natuur, een opgepompte soundtrack en het nodige verlies en drama.

Voor mij grijpt de film dan toch vooral in zijn herkenbaarheid en parallel met Tombstone. Het orde op zaken stellen in Dodge City om vervolgens in orde zaken te willen in Tombstone om daar toch weer participant van de wet te worden. Het is allemaal wat vlotter soms, en zonder uitleg, maar met de voorkennis is het behoorlijk begrijpbaar. Het is daarna vooral ook afstrepen tussen acteurs wie beter is. Quaid doet het prima, maar kan gewoon niet tippen aan de glansrol van Kilmer. Costner lijkt toch iets meer gevoel in de rol te kunnen leggen dan Russell, maar beide doen het prima. Madsen is een karakter opzich maar dit is te hoog gegrepen en Sam Elliott is natuurlijk geweldig. Linden Asby hoeft niet eens echt zijn best te doen om Paxton te verslaan. En Going is toch wel een ontzettend fraaie Josephine tegenover Delany. Interessant aan de film Wyatt Earp is toch vooral het drama dat al rond zijn eerste vrouw speelde en de negatieve invloed die dat weer had op zijn relatie met Matty, iets dat uiteraard in Tombstone minder belicht wordt. Tevens komt hier sowieso iets meer nadruk op Wyatt's harde aanpak in Dodge City en komt er zowaar een rechtzaak rond de shooting bij de OK Corral. Want het gedrag rond de Earps stond daar wel degelijk ter discussie of het nu een bende oorlog was die zogenaamde beslecht werd met dank aan een penning of rechtmatig ingrijpen van de wet. Iets waar Tombstone in alle vaart aan voorbij holt.

Wyatt Earp mag dan een aanloopje nodig hebben maar verveelt eigenlijk geen moment gedurende zijn drie uren. De focus ligt uiteraard veel meer op drama wat de film goed doet en er is uiteraard.ern grote en goede cast met veel acteurs aan het begin van hun carrière met kleine rollen zoals Caviezel, Tea Leone, Pullman en Sizemore. Tevens mogen Andrews en Winninghame genoemd worden en heb ik toch moeite Catherine O'Hara te zien zonder aan Home Alone te denken. De film verdient dan wat mij betreft ook een prima cijfer.