Opinions

Ik had al veel positiefs gehoord over Eternal sunshine of the spotless mind en ook de notering binnen de MM top 250 stemde me hoopvol. Een paar dagen terug zag ik hem eindelijk en ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Noch warm, noch koud eigenlijk. Ik had een eenzelfde gevoel bij Me and Earl and the dying girl die ik onlangs zag. Een serieuze film met wat drama of een uitgewerkt concept, maar waar ik moeite had om de “mayonaise-humor” te doen pakken.

Het verhaal of concept van Eternal sunshine of the spotless mind is best erg boeiend en intrigeert me ook. Wat als je in de mogelijkheid bent om (negatieve) gedachten, gevoelens, gebeurtenissen en zelfs volledige personen te wissen uit je geheugen? Interessant uitgangspunt die me iets te speels en luchtig werd overgebracht in de film. In dat opzicht vond ik de eveneens relatief luchtige ‘The Truman show’ een betere impact op mij hebben. Feit is echter dat je hele persoonlijkheid en leven nu eenmaal beïnvloed of gevormd wordt door handelingen, feiten en gebeurtenissen uit het verleden. Je bent wie je bent dankzij net die gebeurtenissen, positieve én negatieve ervaringen. Wis een deel uit en ben je nog jezelf kan je je afvragen?

Hoewel hier en daar een interessante passage was ik minder mee met de uitwerking. Dat kan ook deels te maken hebben met Jim Carrey: leuk acteur om eens naar te kijken, maar soms ook vermoeiend. Uiteraard een mooie cast met bijrollen voor Kirsten Dunst, Elijah Wood en Mark Ruffalo. Kate Winslet springt er volgens mij bovenuit. Ik volg Alathir dan ook volledig, alleen ligt mijn beoordeling wat anders. Vreemde film met vreemde personages en wendingen. De film nam me nergens mee in het verhaal en greep me nooit bij het strot, integendeel zelfs. De goede tot 'hoge' score wordt volledig gerechtvaardigd door het briljante concept waarover ik graag over nadenk. 3,0* dus, matig tot net voldoende. Mijn laagste score voor een top 100 film op MM overigens die ik reeds recenseerde (80%).

Vlotte films over afkomst en de kloof tussen de moderniteit en life back to basics. Dit opgevat in een drama met een vleugje humor. De humor die vooral komt van de eigenzinnige stugge Rory die mooi vorm werd gegeven door Brian Cox.

Vrij gemoedelijk en luchtige film die de nodige clichés en tegenstellingen niet schuwt. Het oogt soms nogal gemaakt en gecreëerd, maar het werkt wel. De band die Rory heeft met zijn kleinzoon is innemend. Het sentimentele sausje is nooit ver weg.

Nu, de film is helemaal niet slecht te noemen. Vrij aangenaam vertier van 100 minuten. Film met een luchtige moralistische toon (je roots, het gejaagde leven, doen waar je je goed bij voelt enz ...).

Europa is de laatste van het drieluik van de DVD-box die ik nog moest zien. Mijn 15e film intussen van von Trier. Wat mij betreft de film die me het meest aansprak. Cinematografisch erg knap met onder meer de zwart witbeelden die een meerwaarde waren. Mooie setting en sfeerschepping van het naoorlogse Duitsland na 1945 dat erg grauw en mistroostig overkomt.

Zijn talent en visie komt duidelijk naar boven drijven waarmee hij ook in mijn ogen ook de lijn heeft doorgetrokken naar zijn toekomstige films. Controversiële regisseur, maar voor mij zeker één van mijn favorieten ook al is niet elke film voor mij een schot in de roos.

Bizarre kortfilm van Noé. Wel volgens zijn eigengereide stijl van Noé met flitsende beelden, soundtrack en close-ups. Wel geen idee waar hij precies naartoe wil met dit. Het leven zoals het is van een mannequin? Smaakt naar meer, maar na 6 minuten blijf ik toch op mijn honger zitten.

Everest is een degelijk uitgewerkte film over een expeditie die in het jaar 1996 de topvan de Mount Everest tracht te bereiken, maar in de penarie kwam en in een hevige storm verzeilde. Een geweldige cast met Jake Gyllenhaal, Robin Wright en Keira Knightley, maar allen fungeren ze in een beperkt bijrolletje. Vele personages ook en in die skipakken en -brillen is het niet altijd makkelijk te onderscheiden wie wie is. Erg betrokken raakte ik niet met de personages - ik had zowat hetzelfde gevoel bij Alive in de Andes - mede ook omdat het er zoveel waren.

Mooie prachtige beelden wel van het Himalayagebergte en de mythische Mount Everest die bedwongen moet worden. De ontberingen en de koude worden sterk in beeld gebracht en is eigenlijk het meest interessante van de film. Voor de rest kabbelde het maar wat voort al was die touwbrug of ladder best spectaculair. Everest in zo’n film die wellicht beter ervaren wordt in een bioscoop. Hier en daar wat sentimenteel, niet onlogisch wanneer je een dramatische afloop kent, maar het ontbreken van individuele heroïek bleef gelukkig uit. Al bij al het bekijken waard en nipt voldoende.

Geen flauw idee waarom ik deze film meenam uit de bib. Ik had nog maar een paar minuten en griste de eerste de beste film mee op mijn reeds behoorlijke stapel. De verwachtingen lagen laag al was ik geprikkeld door deze film van Nic Balthazar. Eigenlijk begint het al met Peter Van den Begin, een acteur die niet onmiddellijk in mijn toplijstjes voorkomt. Een man die ik beter tot zijn recht zie komen in serieuze (pakweg Allez Eddy) of criminele (Matroeska's) dan in komische feuilletons of films. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Barbara Sarafian, topactrice in Vlaanderen, maar een komische rol? Neen, zie ik er niet in.

De film is erg luchtig met een insteek van drama. Maar het is vooral de luchtigheid die eerder uitmondt in slappe humor mede door de derderangsprestaties van derderangs standup comedians. De goesting was dan ook snel over. De enige reden waarom ik bleef kijken was het hoofdpersonage van Hartman die na een succesrijke carrière in een burnout belandt en nog een laatste succesnummer wil brengen. Het is de prestatiedrang en het hoge verwachtingspatroon van de veeleisende samenleving die me nog iet of wat boeide in de film. De uitwerkeing was er niet steeds en ook de "twee geesten" vond ik niet altijd even geslaagd al was de inzet goed. Neen, al bij al niet goed genoeg. Ik verwacht meer van Balthazar.

Oei, heuse tegenvaller voor me. Het eerste uur kon ik er nog wat de aandacht bijhouden, maar toen het echt begon raar te doen, verslapte mijn aandacht met de minuut. Zeer chaotische en drukke film en uiteindelijk werd het rommelig. Ik wist op de duur eigenlijk niet meer naar wat ik aan het kijken was. Een film die ook eindeloos duurde met zijn bijna 140 minuten.

Acteerwerk inderdaad op niveau, toch zeker van Michelle Yeoh. De scène bij de belastinginspecteur vond ik wel erg vermakelijk. Het hele multiversum gedoe sprak me nauwelijks aan en dan wordt het wel een lange zit natuurlijk. Jammer, want ik had er wel wat van verwacht ...

Zeer leuke amusante roadmovie. Ik had er nog niet van gehoord en na enig opspeurwerk las ik dat de film niet in de zalen verscheen omwille van de tegenvallende bioscoopresultaten in de Verenigde Staten. Het is eveneens de enige film op het conto van Liev Schreiber, die het ook eens als regisseur wilde proberen. In mijn ogen een meer dan geslaagde poging.

Het is een vrij bizarre film. Uiteraard zit je met de locatie ergens in Oekraïne, maar de zeer aangename veelvuldig voorkomende zigeunerdeuntjes maken het fijn en luchtig. Ook de setting van de stokoude maar oerdegelijke Trabant past volledig binnen het concept.
Elijah Wood is zowat de ster van de film, maar komt er in mijn ogen toch niet helemaal uit. Het zijn vooral Alex en diens vader die zorgen voor de sfeer en diepgang. Het personage van Wood, een introverte Amerikaanse Jood die op zoek gaat naar de vrouw die zijn grootouder gered heeft van de Nazi's. Je komt erg weinig van het personage te weten behalve dan het feit dat hij vegetariër is en de eigenaardige gewoonte heeft relikwieën van van alles en nog wat aan zijn muur te hangen.

De film kent een aantal hilarische momenten. De norse vader van Alex is geweldig en het woordenboekengels van Alex levert leuke humor op. De conversaties over de hondenfobie, zijn naam, of het vegetarisme van Jonathan was super. Naar het einde van de film toe werd het een pak serieuzer en verdween de humor. Het einde laat de kijker met vragen zitten en de dood van de vader laat een leemte achter. Alles bij elkaar een geslaagd debuut van de regisseur.

Ik ben iets minder enthousiast dan de meningen hierboven. Ik vond het vooral een langdradige film. Een vage film ook. Voor zover ik mee ben volgen we twee Krim-Tataren. De Krim-Tataren zijn een Turkse etnische groep en zijn grotendeels soennitische moslims. Er zouden zo'n 250.000 Krim-Tataren op de Krim wonen. Nog andere 150.000 leven in ballingschap. Vanuit die context kan ik de film en de beweegredenen van de vader/zoon beter begrijpen.

Door het huidige oorlogsconflict tussen Rusland en Oekraïne en de daardoor opgebouwde geografische kennis, kan je wel een aantal dingen beter plaatsen. Plaatsen als Zaporizja, Cherson of Mariopol zijn niet langer onbekend. Alleen wens ik bij een road movie wel wat meer te zien van de omgeving en dat was al bij al beperkt.

De sterkste of één van de betere scènes was inderdaad de visite aan de weduwe van Nazim. Veel inspraak kreeg ze niet. Mooi in vorm gegoten allemaal, maar ik miste wat duiding en een wat dieper plot.

Oja, deze was echt plezant. Me echt wel geamuseerd en met vol enthousiasme gekeken naar de creativiteit en opeenstapeling van gebeurtenissen. Het valt amper stil en er valt steeds wat te beleven. Uiteraard zijn sommige personages niet altijd even consequent en wordt er wat van de hak op de tak gesprongen, maar de overdrive bracht wel de nodige schwung aan het geheel. Ook het slechte acteerwerk is bij dit soort films gewoon een pluspunt.

Naast de gore elementen - die (letterlijke) bloedbaden blijven geweldig ook wel wat humor in de film. Die hand die dienst deed als spin, altijd leuk. Een ingeslikte oogbal, haha, meer van dat. Sprekende dierenkoppen en ga zo maar door.

En het ziet er inderdaad allemaal nep uit, toch vond ik het grafisch best allemaal prima. Erg creatief ook. Wel ja, een crazy ride, dat werd het zeker. En als men dacht dat het eindelijk voorbij was, moesten ook de bomen nog hun gram halen. Lekker einde ook met de scène in de Middeleeuwen en geheel passend in de sfeer van de film: over the top, gore en funny.

Vreemd dat ik deze horrorklassieker nog niet eerder zag. Eng is hij in ieder geval niet. Geen echte jump scares en de getransformeerde zombies zagen er vrij loom uit, maar toch taai. Mits wat ervaring in het genre, je zou de film eerder als een komedie zien. Want lachen was het af en toe wel geblazen. Niet omwille van de humor, wel omwille van de effecten en gore die zodanig slecht zijn, dat het goed en fun wordt. Tijdens de gevechten krijg je al een voorproefje, maar helemaal op het einde wanneer ze verslagen worden, wordt het pas echt vies. Zelfs met enkele kleuren (en wellicht ook geuren) die je niet had verwacht.

Deze kan zo mee - als hij al geen lid is - in "de nacht van de wansmaak". Het acteerwerk is bijzonder slecht en er scheelt nog wel wat meer aan de film, maar hij doorstaat dit toch allemaal. De sfeer vond ik dan wel geslaagd en ook het cameragebruik van de dingen die rondom het huis zwierven was best goed gedaan. Overigens, geweldige scène ook met die boomwortels.

Met De Helaasheid der Dingen (2009) zag ik al een dergelijke film met een soortgelijke setting. De marginaliteit druipt er van af. Waar je in de film van Van Groeningen nog te maken hebt met goeie loebassen, kom je in deze film van Mortier vooral veel uitschot tegen, geheel wat je mag verwachten van de rebelse auteur Herman Brusselmans. Geen sympathieke personages dus. Kan ook moeilijk anders met thema's als vrouwenhaat en -mishandeling, oudermishandeling, gratuite geweldpleging, verkrachting en kinderverwaarlozing. Vulgair en obsceen bij momenten dat het zelfs grappig en amusant wordt. Al is de afkeer nooit ver weg. Hiermee nogmaals perfect in de lijn van Brusselmans.

Prima verfilmd boek dus van Mortier. Prima montage en stijltechnieken. Zeker de openingsscènes met het omgekeerd draaien was best fijn. De film kent een vlot tempo en ook het acteerwerk is ruim in orde. Veel rauwe gortige dialogen en locaties loodsen je door de film heen totdat de film naar het einde toe letterlijk explodeert. De taboes worden niet uit de weg gegaan, maar neigen soms naar het platvloerse af. Het concert in het marginale café was prima al vond ik het visueel wel wat rommelig. Soundtrack overigens ook geweldig. Leuk!

Alvast een knap debuut van Alex Garland! Het is uitkijken naar 2018 wanneer Annihilation met Nathalie Portman uitkomt in de zalen. Ex machina is geen film voor de doorsnee kijker. Erg veel gebeurt er niet, maar de sfeer en de context is zo verruimend dat dit een erg hoogstaande film is. Geen spetterende actiescènes dus, wel eerder sublieme rollenspelen met goede dialogen en erg veel aandacht voor elk detail.

Alleen het concept al is fantastisch. Niet dat er niet eerder nog geen films over AI zijn gemaakt, zeker niet, maar deze Ex machina voegt toch iets extra toe. Het oogt allemaal erg realistisch in een erg mooi kader van het strakke onderzoekslaboratorium/huis en de combinatie met de adembenemende Noorse flora. Garland neemt rustig de tijd om de film te kaderen en de personages uit te werken. Doorheen de film zit je je constant af te vragen naar waar de film (of de wereld) zal leiden met dit hoogtechnologische experiment. Waar ligt de grens tussen de mens en een machine? Waar ligt de ethisch morele grens en waar schuilt het gevaar? Is het verantwoord van Nathan om Frankensteingewijs voor God te spelen? En bovenal: wat is echt en wat is fake?

De film doet me denken aan tal van andere producties met AI. Daar de film vooral focust op de mogelijkheid van emoties en gevoelens van Ava denk ik eerder aan Her (met Joaquin Phoenix) waarbij deze zaken ook aan bod komen. De sfeer is hier dan eerder thriller dan romantisch.
Verder ook zeer goede acteerprestaties van de drie hoofdpersonages, met veel flair en naturel. Het einde was erg bevredigend, verrassend en creepy.

Één van de eerste, zoniet de debuutfilm van Jane Campion. Een kortfilm handelend over een vrij gespannen autorit langs saaie broeierige Australische wegen. Niemand heeft er echt zin in en ontspannend of plezant is het allerminst. Iedereen werkt iedereen op de zenuwen. Het is een kwestie van tijd tot de boel escaleert. Alleen jammer dat dat het uiteindelijk toch niét doet. Het loopt wat af met een sisser en dat is een anticlimax.

Ik vond het hele idee van de speldimensie best origineel en verfrissend. Leuk is het ook wanneer de personages fictie van realiteit niet meer van elkaar kunnen onderscheiden. Geen idee of er films zijn die dit concept al hebben voorgedaan, maar Cronenberg is hier best vernieuwend. Er zijn talloze films nadien die zich soortgelijk idee hebben toegemeten.

Nu vond ik de gamewereld zelf niet zo spectaculair. Het idee zelf maakte veel goed. Hier en daar wat visuele gore en dat is best meegenomen. Prima evenwicht tussen spanning, mysterie en humor die Cronenberg tot één geheel tracht te brengen. Ook het acteerwerk was op niveau.

Best verwarrend script, maar net dat maakte het intrigerend. Ik zat niet de volle 100% in de film, maar zie wel duidelijk het potentieel. Eentje om gauw nog eens opnieuw te zien.

Prima horror film die erin slaagt om een geslaagde combi te maken tussen een rechtbankfilm en exorcisme. Fijne opbouw en uitstekende montage ook waardoor geregeld afgewisseld wordt tussen het rechtbankgebeuren en het vermeende misdrijf via flashbacks.

Sterk is eveneens de creepy ongemakkelijke sfeer die over de film hangt. Al heb ik dat wel meer bij exorcisme. De scènes met de door mist omhulde boom bijvoorbeeld deed me op het punt van de zetel kruipen. Ik kan me inbeelden dat de rechtbank sommigen uit de film haalden, maar ik vond het een mooi geheel. En een origineel uitgangspunt.

Sterk acteerwerk ook met een Wilkinson die steeds gedegen rollen opneemt en de knappe Carpenter. Het waargebeurde in het verhaal zal men wellicht met een korreltje zout moeten nemen. Leuk!

Deze originele The exorcist zag ik vroeger als kind meermaals. Eentje waarbij ik ook steeds moet denken aan het eveneens occulte The Omen (1976) dat een paar jaar later uitkwam. Toch kan er weinig op tegen deze The exorcist dat in al die tijd moeiteloos overeind blijft staan. Friedkin maakte een perfecte balans tussen de rustige opbouw van de film en de gore elementen die vooral voorbij halfweg meer en meer naar boven komen. Al vond ik de woestijnscène wel wat lang en overbodig.

Het start allemaal met de beroemde plasscène op het tapijt. Vanaf dan word je aandacht echt naar het kleine meisje toegezogen en gaat het van kwaad naar erger. De film was destijds begrijpelijkerwijs erg controversieel. Vooral uit relgieus (katholiek) oogpunt kon men de film niet echt smaken. De grofbekkerij en blasfemie tiert welig net als de erg seksueel geaarde uitspraken. Echte schrikmomenten bevat de film echter niet - bvb door onverwachte uithalen van het meisje - al staat de film bol van creepy momenten. Het zwevende meisje boven haar bed is werkelijk een prachtscène en ook haar ronddraaiende hoofd doet me spontaan haast een stijve nek krijgen.

De hier nog jonge Ellen Burstyn doet het goed als aanvankelijk sterke moeder met een eigen persoonlijkheid. Ze verandert echter snel naar een wanhopige moegetergde moeder die van geen hout pijlen meer weet te maken. Ook Regan doet het goed. De scène in het ziekenhuis met de naald in de keel en de shocktherapie staan me nog steeds bij. Filmisch is de film sterk waarbij de grootste uitdagingen bij het personage van Regan zitten: Regans spasmen, verminkingen, stemvervorming enz ...

The exorcist is misschien een beetje gedateerd en vandaag de dag zijn we wel wat meer gewend, maar dit blijft een instant klassieker die je moet gezien hebben als liefhebber, al was het maar voor de mooie sfeersetting en het vakmanschap van Friedkin.

Het label dat op deze film is gekleefd is wat overdreven. Het betreft inderdaad een zwoele mystieke film met een streepje bloot, maar meer dan dansende boezems is het nu ook weer niet. Sensuele en broeierige film, dito soundtrack. De sfeer van de film zit inderdaad erg goed.

Inhoudelijk mysterieus en fragmentarisch met aparte puzzelstukjes en verhaaltjes die met elkaar verbonden (dienen te) worden. Kon me niet altijd even sterk boeien, maar vervelen deed ik me ook niet. Sterk acteerwerk ook, zeker van Kirshner. Intrigerende personages wel elk met hun eigen agenda en hun gedragingen. Veel vragen en mysterie, maar het einde van de film verklaart veel.

Ik heb deze The expendables erg lang voor me uitgeschoven. Maar ter gelegenheid van de opsmuk van mijn MM top1527 deze toch een kans gegeven. En ik moet zeggen dat hij me redelijk beviel. Binnen het genre zelfs vrij goed te noemen zelfs.

Statham doet het erg goed en ook Stallone kon ik wel smaken als de big boss van dit zootje ongeregeld. De openingsscène alleen al verraadt wat er de komende 100 minuten op je zal afkomen. Veel actie en ontploffingen, niet zo verrassend, maar de mayonaise pakte wel, meestal toch. De ene cameo was al beter geslaagd dan de andere (Arnie en Willis), maar de toon was gezet. Film bevat wel wat humor, vooral situationeel of via oneliners.

Visueel niet altijd geweldig, het acteren ook niet, maar heb er me zeker bij vermaakt. Eigenlijk wel wat nostalgisch om al die ninety action hero’s bij elkaar te zien!

Het moet ongeveer 10 jaar geleden zijn dat ik deze film nog eens zag. Ik wou deze absoluut nog eens terugzien, maar Das Experiment beviel me iets minder goed dan dat ik al jaren in mijn gedachten had. De film is uiteraard gebaseerd op het beroemde experiment uit de jaren 70 al zijn er in de film zaken die fundamenteel anders waren in Stanford.

Eerst enkele sterke punten benoemen. Het concept en idee is super interessant. Het idee om 20 willekeurige mensen op te sluiten met een diverse machtspositie is sociaal en psychologisch gezien uitermate boeiend. Alleen denk ik is het moeilijk conclusies te trekken omdat er zoveel (toevallige) factoren een rol spelen waardoor je geen algehele conclusies kan trekken. Het staat wellicht vast dat mensen best gewelddadiger worden maar moordlustig?

Het experiment begon goed. Al vanaf de eerste momenten werd het "wij-zijgevoel" op natuurlijke wijze gecreëerd. Dat zag je bij de basketbalwedstrijd waar de ene bewaker wou meespelen met de gevangenen. Bij het eetmoment kwam dat terug. Bij het melkincident drukte iedereen uit solidariteit mee of later toen nr 77 de cipiers opsloot in de cel De bewakers ervoeren geen gezag en ze wisten dat er een probleem ging ontstaan als ze niet au sérieux gingen genomen worden. Trouwens de ontmenselijking werd al in den beginne ingevoerd door de gevangenen aan te spreken met nummers in plaats met een naam. Psychologisch niet te onderschatten.

De volgende stap was: "hoe dwing je gezag (en respect) af?" Hoewel slaan en marteling niet toegelaten werden, gingen de bewakers hiermee creatief om: brandblusapparaat leegspuiten, naakte gevangenen de volgende dag nr 77 vernederen door hem kaal te scheren en te bepissen. Frappant om ook vast te stellen welke power een groep kan uitoefenen op één enkel individu: doe je mee of doe je niet mee (ongeacht je ermee akkoord bent)? Toch was ik de gehele film vrij verbaasd om de zeer apathische houding van alle gevangenen, al van in den beginne Tarek en die militair buiten beschouwing gelaten, maar die hadden een verborgen agenda.

Nr 77 daagde graag uit, uiteindelijk vrij extreem naar Bezus. Je stinkt, .... Vraag is natuurlijk "wat als je als bewaker wél gezag had, iedereen het niét als een spelletje zag en geen enkele bewaker werd uitgedaagd: zou het dan ook zo ontaard zijn?" Vandaar mijn bedenkingen in de tweede alinea...
De vernederingen gingen later over tot de gehele groep Nr 77 creëert daarbij niet veel sympathie van zijn collega-gevangenen (behalve dan bij de eenzame Gunter (Nr 82)

Het einde daarentegen vond ik niet goed, eerder slecht. Dat Bosch die Eckert de kop inslaat uit pure angst, dan kon ik nog volgen en vond ik zeer goed. Alles wat zich erna afspeelde is slappe B-filmkost. Het geweld was niet realistisch en volledig uit de context gerukt met de verwonding met het mes als dieptepunt. Ook de gijzelneming van Lars en Jutta vond ik flink bij de haren getrokken. Overigens: als prof Thon het zo'n baanbrekend wetenschappelijk experiment vond dat hem beroemd zou maken(al na 36 uur!) waarom verdwijnt hij dan enkele dagen? Het heldendom van Tarek's vriendin was er ook wat over, de razernij van the bad guy dan weer ook. De haat tussen Tarek en die pipo ging eigenlijk het experiment voorbij. Tot slot vond ik het ook een vreemde kronkel dat Jutta Thon steeds probeerde af te remmen, maar toen één van de gevangenen naar huis wou, kon dat niet en reageerde ze koeltjes.
De tussenpozen met een intieme relatie tussen Tarek en zijn vriendin waren een luchtige welgekomen afwisseling tussen de grauwe gevangenis en het leven erbuiten. Dat stoorde me zeker niet.

Al bij al een 3,5*, het potentieel voor meer zat erin, maar onder meer het einde maakte dat teniet.

Het is alweer een hele poos geleden dat ik de Duitse versie nog zag. Verschilt toch wel hier en daar met deze Amerikaanse remake. De originele was toch sterker, maar naar het einde toe wat zwakker wanneer de slinger te veel doorsloeg naar een slasher-niveau.

Het Stanford-experiment is berucht en stemt tot nadenken wanneer iemand macht krijgt over ondergeschikten. Steeds interessant om conclusies aan te verbinden. Om optimale resultaten te krijgen moeten wel alle factoren en parameters juist zitten. Jammer genoeg is dit hier niet het geval. De factor "geld" is te sterk aanwezig en beïnvloed te veel het denken van de deelnemers. De gedachte dat een gebroken regel of het feit dat iemand opgeeft de (opgebouwde!) vergoeding voor iedereen (!) geannuleerd wordt, is te beïnvloedbaar om spontaan nog te kunnen handelen. En dat zie je ook duidelijk naar voren komen in de film.

Ook de omschakeling naar het plasincident is vrij abrupt en komt niet waarheidsgetrouw over, idem trouwens met de diabetespatiënt. Aan de andere kant zie je wel dat de grenzen steeds verlegd worden. Eén leider die gevolgd wordt, één persoon die zich éindelijk gewaardeerd voelt en zich als leider opwerpt, want zijn leven is anders maar mislukt. De bewakers nemen hun rol serieus en stoppen zich weg achter de regels, de gevangenen maken er een spelletje van en hebben te laat door dat er geen weg meer terug is. Waar zat trouwens het medische team?

Toch wel wat minpuntjes natuurlijk die ik in de Duitse versie (dacht ik) beter uitgewerkt zag. Desalniettemin een interessant experiment die tot nadenken zet hoe de mens in elkaar (kan) zit(ten).

Letterlijk een doelloze film van een vrouw die rondzwerft in de straten van Mexico stad. In dat opzicht best sfeervol en onderhoudend. Maar ik verloor het helemaal als ze daar bij die soort waarzegster terecht kwam. Veel gelummel wat alles wat deed instuiken. Het goede gevoel van het eerste deel van de film viel me dan ook compleet weg. Jammer.

Toch wel een tegenvallende film van Almodovar. Dan vond ik zijn vorige short met Tilda Swinton een stuk sterker, expressiever ook. Hier gaat het over een western tussen twee oude vrienden die elkaar lange tijd niet meer gezien hebben. De één is een sheriff, de andere zijn zoon heeft een misdrijf gepleegd. Je merkt het al gauw dat dit euvel roet in de vriendschap gooit. De één teert op zijn principes van de handhaving van de wet, de andere wil zijn zoon beschermen.

Redelijk inderdaad, maar alles behalve een wow-gevoel. Ik vond het een vrij overbodige productie van Almodovar en zag al veel betere dingen van hem. Weinig bijzonder, maar zeker niet slecht slecht.

Best wel een grappige satirische kijk op Rocky, een jongen die voor het ongeluk geboren lijkt wanneer iedereen sterft van wie hij houdt. Beetje een Wes Anderson of van Warmerdam aanpak, gewaagd, maar creatief en gevat. Wel leuk met dat hondje, vond het zeker grappig en geslaagd.

Mja, een film maken over 9/11 kan ofwel goed meevallen, denk maar aan Reign over me met Adam Sandler, maar kan eveneens verzanden in goede bedoelingen zonder echt aan te slaan. Het uitgangspunt triggert nochtans wanneer de negenjarige Oskar een sleutel vindt, maar niet wert waarop hij past. Hij ziet er een opdracht in van zijn vader die op 9/11 vast zat in één van de twee Twin Towers.

Mooie rol van Thomas Horn die het uitstekend doet en de film draagt. Voor films die draaien rond een personage met autisme ben ik steeds wat op mijn hoede, maar in deze rol kon ik me best vinden. Al ging men af en toe op vlak van het sentimentele over het randje. Niet echt geloofwaardig dat Oskar ineens wél over zijn mensenvrees heen was. Autisme gaat veel verder dan dat en gaat voorbij de schuwheid...

Mede hiervoor kon ik me nooit echt vinden in het overgoten 9/11-verhaal. Goed gedaan van Horn en een goed basisconcept, maar het greep me nooit bij de keel. Daarom ook een nipte voldoende.

De titel van deze film zegt eigenlijk al veel. Oerlelijke titel met bitter weinig inspiratie. Bovendien dekt de titel de lading niet en laat hij een film uitschijnen waarbij ook de duistere kant van Bundy belicht zal worden. Niets is minder waar. Verder dan een geromantiseerde en een gedeeltelijk persoonlijkheid van Ted Bundy komt me jammer genoeg niet. In dat opzicht dus een ontgoochelende film waarvan ik dus een pak weer had verwacht.

Nochtans geen slechte film, maar het volledige potentieel werd niet benut. Ergerlijk werd het dan ook in het hondenasiel wat werkelijk nergens toe leidde. Efron doet het niet slecht, maar verder dan een womanizer komt hij dus niet. Vanuit het uitgangspunt van de film hoef je daarom niet noodzakelijk gore moorden en gebeul met lijken te zien, maar enige profielschets en diepgang van de psyche van Bundy had welkom geweest. Nu zou je haast de idee krijgen dat hij werkelijk onschuldig was en dat de instanties het bij het verkeerde eind hadden.

Film keek lekker weg, maar ik bleef toch wat op mijn honger zitten. Jammer.

Altijd wel fijn om een film vanuit een filosofische insteek te benaderen. In dat opzicht gaat Eye in the sky net iets verder dan het standaardverhaal. Het moraal filosofische stroming van het utilitarisme (gekend van de filosofen David Hume, Jeremy Bentham en John Stuart Mill) komt hier tot uiting waarbij de ethische vraag wordt gesteld of je één iemand mag opofferen om er vervolgens een hele boel te redden. In dat opzicht doet de film me ook wat denken aan The verdict, beter bekend als Terror (2016), waarbij de kijker een soortgelijk dilemma wordt voorgeschoteld.

Hoewel er wat op het sentimentele wordt gespeeld een best aangename film om te volgen. Al kan zich ook de vraag gesteld worden hoe realistisch het sentimentele aspect is onder dergelijke omstandigheden bij het nemen van deze belangrijke beslissingen op topniveau. De spanning wordt hooggehouden en de dialogen zijn best aangenaam om volgen. Maar een topper is het niet, daarvoor toch wel wat bedenkingen met de gang van zaken. Het had sterker gekund.

Eyes wide shut is een uitstekende mysterieuze thriller van de hand van Stanley Kubrick. Zijn laatste zo bleek want hij overleed datzelfde jaar in zijn slaap. Normale en eenvoudige films staan niet in zijn woordenboek, of het zou Spartacus moeten zijn. Eyes wide shut is een bizarre film die zweeft tussen realiteit en de droomwereld. Het is ook die patsstelling die Kubrick doortrekt naar ónze reëele wereld waar Cruise en Kidman een echt koppel vormden. De subtiele openingsscène met Kidman in de badkamer maakt het dan ook surreëel. Wat is droom en wat is werkelijkheid? Kubrick trekt dit de hele film door zoals hij dit ook al suggereert in de filmtitel.

Het naar de buitenwereld ogende perfecte koppel Alice en Bill flirten er op het societyfeestje duchtig op los. Het vertrouwen van Bill krijgt een knak wanneer zijn vrouw haar ontrouw opbiecht. Ook daar krijgen we een flue wazig beeld te zien van daden die gesluierd blijven in een waas van mysterie. Het is een sein voor dokter Bill om rond te dwalen in het nachtelijke met Kerstmis opgevrolijkte New York waar mensen anders lijken als hoe ze zich voordoen (het begint al in de societyclub waarbij hij zijn vriend uit de nood moest helpen). Het summum is uiteraard de ruime scene op het landgoed. Maskers die symbool staan voor anonimiteit. Maar wat als de maskers wegvallen? Ook het paswoord "fidelio" is hier niet toevallig gekozen.

De film kent een laag tempo, een aaneenschakeling van diverse contacten van Bill en vaak vreemde figuren. De film is bij momenten langdradig, maar Kubrick weet de spanning en het mysterie hoog te houden. Tom Cruise in wellicht voor mij zijn beste rol ooit (mét Magnolia?). Dat Kidman een klassemadam is, wist ik al langer. Ook de ondersteunende pianomuziek had iets onheilsspellends en versterkte de film alleen maar. Lang niet alles dringt tot mij door, maar ik heb ervan genoten en ben getriggerd om hem zeker (ooit) nog eens terug te zien.

Degelijke film over een impulsieve en snel op zijn paard zittende vader die er niets beter op vindt om tijdens zijn contactverbod zijn autistische zoon te "ontvoeren". Nuja, ergens begrijp ik het ook wel en gruwel ik van de redenering om een schijnbaar onhandelbaar kind gewoon lam te leggen met medicatie. Risperdal is echt wel zware brol.

Leuk zo die intermezzo's met stand-up-comedy, deed me wat denken aan de legendarische sitcom Seinfeld, alleen vond ik de optredens van Bernal niet echt grappig. Fijn ook die road trip waarbij je de band tussen vader en zoon ziet groeien. Autisme wordt door elk individu anders ervaren waardoor het soms moeilijk is erop in te spelen. Het is vaak maatwerk. Gelukkig geen rain man gehalte al had de jongen wel zijn bijzonderheden.

Naar het einde toe iets te simpel en feel good voorgesteld. De realiteit is toch anders (het echte leven, maar ook in de film zelf), want het is niet bepaald rozengeur en maneschijn met mirakeloplossingen.