Opinions

Ondanks het interessante thema - namelijk de dictatuur van president Stroessner in Paraguay - was dit een dikke sof van een documentaire. Weinig tot geen bezieling, zeer saai gebracht en vele nietszeggende beelden. Wat je wel voorgeschoteld krijgt, zijn ellenlange saaie beelden van een interieur, een zwempartij en ga zo maar door.

Ok, een paar ooggetuigenverslagen, maar echt vernieuwend was het allemaal niet. Over hoe Stroessner aan de macht kwam en vooral bleef, dat kwam niet tot nauwelijks ter sprake. Nochtans - zoals zo vaak in die periode - werden dergelijke lui door de wereld (lees: de VS) gedoogd omdat ze minder kwaad deden dan het communisme. Een groter kwaad wordt bestreden met een kleiner kwaad, en tegelijk wordt er een soort stabiele instabiliteit gecreëerd zoals in Libië of Irak destijds.

Toen het communismetijdperk voorbij was en ook mensenrechten meer en meer begonnen te spelen, diende hij in ballingschap te gaan. Ik dacht eerder zoiets te zien te krijgen, jammer, zonder iets af te doen aan de waarde van ooggetuigenverslagen, maar dit was het écht niet.

Het zijn niet alleen mannelijke arbeiders die landen als Polen ontvluchten om hun geluk te beproeven in West-Europa waar hun handen onze economie redden. Begrijpelijk. Hier volgen we Ela die ook wil vertrekken. Alleen had ik niet de indruk dat het allemaal doordacht is. Maar de leegheid van haar huidig bestaan is wel voelbaar. Grootste nadeel is natuurlijk dat je alles wat je kent moet achterlaten, en dat valt haar zwaar.

Goed om eens bij stil te staan, maar geen geweldige film om lang in het geheugen te griffen.

Niet voor het eerst dat ik via een film vaststel dat moslimjongeren gigantisch botsen met de traditionele moslimcultuur en de Westerse samenleving waarin ze opgroeien. Het gaat verder dan de loutere generatiekloof tussen (groot)ouders en hun kinderen omdat die religieuze en culturele waarden een extra beladen pigment bezorgen.

Zo ook Elaha, een niet onknap jong moslimmeisje die haar maagdenvlies moet herstellen vooraleer ze in het huwelijk stapt met haar vriend. Interessant om te zien wat de familie van haar verwacht en hoe ze deuk op haar uitoefenen. Marges en nuances zijn er niet. De film is niet steeds evenwichtig, maar geeft toch een prima kijk op het gebeuren.

Verder op niveau betreft acteerwerk en camerahantering. Geen topper, maar zeker meer dan degelijk.

Een bizarre, maar ook spitsvondige film over elektriciteit. Het is eens geen spinnenbeet die zorgt voor een metamorfose, maar dus een high voltage shock dat een menselijk individu transformeert naar een soort super hero. Op audiovisueel vlak zeker de moeite om gezien te hebben en ook de korte speelduur helpt daarbij. En ook de opzwepende soundtrack zal velen bekoren. Toch kon de film mij niet geheel boeien, toch niet naarmate de film vorderde.

Zeker niet slecht, maar niet echt iets voor mij denk ik. Maar ik begrijp wel dat deze punk scifi bij velen wel aanslaat.

Louis Wain, toch wel een bijzonder kleurrijk en fascinerend figuur met een grote voorliefde voor katten. Prima match met Cumberbatch en een gedegen Britse prent in die typische stijl. Stijfjes, maar toch met die Britse flair en humor. Ik begrijp bovenstaande reacties wel dat het wel wat excentrieker en gedurfder mocht zijn. Dan zou Wain misschien nog iets meer uit de verf komen.

Deed me wat denken aan het ook bravere Big Eyes (Film, 2014) van Tim Burton. Intrigerend personage dat vreemd en (sociaal) onhandig overkomt, maar binnen zijn eigen domein een genie is.

Een biopic waarvan ik vooraf niets wist over Louis Wain, was voor mij totaal onbekend. Fijn zo om af en toe via een film op het juiste pad gezet te worden.

Tenzij ik er schromelijk eentje uit het oog verlies, maar Jérémie Renier moet zowat de meest internationale en meest ervaren buitenlandse acteur zijn in België? Schoenaerts gaat die wel nog voorbij natuurlijk op termijn. Niet dat je Renier in Hollywoodfilms zult zien opduiken, maar in het arthousewereldje kom je hem geregeld tegen in buitenlandse producties. Ik vind hem hier maar een fletse rol spelen, maar het is sowieso niet makkelijk op te tornen tegen de eveneens erg gewaardeerde Ricardo Darin.

Geen bekende film dit. Het laatste bericht dateert al van 10 jaar terug. Maar zeker geen slechte film. Een film die gaat over het leven in een favela, een sloppenwijk, in één of andere Argentijnse stad. Als priester heeft daarin veel invloed op de wijk en geniet hij veel aanzien. Dat is ook nodig om het ziekenhuisproject 'Elefante Blanco' op de rails te krijgen en vooral te houden.

Het grote probleem - en de troef van de film om alles onderhoudend te houden - is het erg fragiele evenwicht dat telkens moet gezocht worden in de wijk. De vele participanten (politici, bouwheren, arbeiders, priesters, sociale organisaties, inwoners, drugkartels, politie ...) hebben allen hun eigen agenda waardoor neutraliteit en loyaliteit telkens onderdrukt wordt.

Steeds is het brandjes blusjes je bezig houden met alle gevoeligheden van de wijk. Actie en reactie, oorzaak en gevolg. Het is zenuwslopend, mentaal en fysiek. Interessant. Degelijk werk, maar inderdaad niet wow. Ik kon er wel mee leven.

Schrijnende film over een schaamteloos prostitutienetwerk van jonge vrouwen in Mexico. Jonge vrouwen worden geronseld en in de val gelokt door lover boys die zich voordoen als de ideale Don Juan om hun vertrouwen te winnen.

We volgen Ulises en het is moeilijk hoogte van hem te krijgen. Een boeiend personage om te ontleden. Toch lijkt het me weinig aanbevelingswaardig om deze wolf in schaapsvacht te bemoederen. Je zou zijn liefde als een soort puberale naïeve daad kunnen zien waarbij hij weinig rationeel eventjes uit zijn rol valt. Daartegenover staat de houdgreep waarin hij gehouden wordt door zijn familie. Getuige daarvan de afranseling die hem te beurt valt.

Erg rauwe film waarbij de meisjes een uitzichtloze toekomst tegemoet gaan. Fijn acteer- en camerawerk. Authentiek portret haast waarbij misdaad gecombineerd wordt met een sterk dramagehalte zonder sentimenteel te zijn. Sterk einde ook dat het alleen maar verder op inhakt. Een film die blijft hangen. Knap!

Ik vond Elemental best geslaagd. Erg leuk gedaan, zeker visueel. De waterstad werd erg mooi weergegeven. Met de huidige technieken en budgetten kan je met water erg verbluffende dingen doen. De stad had wat weg van Zootopia (Film, 2016): futuristisch en stijlvol. De film is jammer genoeg niet gebalanceerd genoeg. De film laat uitschijnen het te hebben over de vier weerselementen, maar twee ervan worden vrijwel snel overboord gekieperd. Het gaat enkel over water en vuur. Een beetje jammer en misleidend eigenlijk.

Water en vuur worden dan wel weer beter uitgewerkt. Hier en daar grappig, niet altijd even vernieuwend, maar best genietbaar. Verder nogal maatschappijgericht en de boodschap van (klimaat)vluchtelingen ligt er wel dik op. De outcasts die in de buitenwijken wonen en er nooit echt bij horen, het onbegrip en de vooroordelen, het komt nauwgezet aan bod.

Soms is de film ook wat slordig. Zoals WB als verwoordt is men niet altijd consequent wat nu wel of niet in brand moet vliegen. Nuja, je kan niet alles laten fikken of je functioneert niet meer, maar toch. Ook die wolkige bazin vond ik maar een bizar karakter met motieven die ik niet begreep. Waarom wou die Ember die bloem laten zien? En eigenlijk werd er met die bloem veel te weinig gedaan, want als ik het goed begreep was die plant zowat het enige dat alle elementen echt verbond. Maar al bij al wel een OK film, nipte 3,5*.

Twee halfbroers, maar ook twee enorme tegenpolen. Het contrast kon haast niet groter zijn. Beiden sociaal onhandig als het aankomt op relaties en vrouwen, maar toch zo verschillend. Michael is de nerd van dienst, de sul van de twee die weinig sociaal contacten legt met het andere geslacht. Zelfs zijn jeugdvriendin is hij door eigen toedoen uit het oog verloren.

Bruno daarentegen is meer het prototype van een gefrustreerde en geobsedeerde veertiger die eerder pervers en ongepast uit de hoek komt. Weinig sympathiek personage van begin tot eind. Een narcist, iemand met zelfmedelijden...

Het is bij momenten inderdaad wat geforceerd, maar toch vond ik het verhaal onderhoudend. De ontluikende liefdes na halfweg waren boeiend, maar ze waren ook naar mijn gevoel te weinig zwaar of diepgaand om me echt te raken. Agree met Wibro dat de fotoscène de mooiste en meest gevoelige fragment was van de film. Ook het acteerwerk maakte veel goed, zelfs de kleine bijrolletjes zoals die van Corinna Harfouch als dokter Schäfer waren prima.

Opnieuw een film van Andrey Zvyagintsev die gaat over complexe relatiebanden. De film toont de broze en soms tegenstrijdige verhoudingen tussen nieuwe samengestelde gezinnen weer. Wanneer beide partners kinderen hebben uit een vorig huwelijk en reeds een eigen geschiedenis met zich meedragen, kan dat vaak tot spanningen leiden in het gezin. Andrey Zvyagintsev slaagt er bovendien in om dit door te trekken naar het maatschappijbeeld in het moderne Rusland waarbij de kloof tussen arm en rijk groter en groter wordt.

Elena, van eenvoudige komaf, getrouwd met een rijk man, is van eenvoudige komaf. Haar zoon is een alcoholistische nietsnut en steuntrekker. Haar kleinkind heeft weinig toekomst en enkel het leger biedt een uitweg. Vladimir weigert geld te pompen om haar marginale familie te onderhouden. Daarentegen houdt hij zijn dochter een hand boven het hoofd. Zo heel veel verschilt zij niet van de familie van Elena, met dat verschil dat ze uit een welgesteld gezin komt en rotverwend. Dit levert vaak spanningen op tussen beiden. Samen slapen doen ze niet meer, communicatie is beperkt en komt enkel aan bod aan de keukentafel.

Wanneer Vladimir een hartaanval krijgt en Elena verneemt dat ze slechts beperkt voorkomt in zijn testament doodt ze hem in de hoop dat ze recht heeft op meer. Elena, een vrouw die aanvankelijk sympathie opriep als zorgzame loyale vrouw stelt haar eigen belangen voorop in de hoop haar familie een uitweg te bieden uit de armoede.

Eigen kind, schoon kind, het vat de film mooi samen. Cinematografisch zit de film goed in elkaar. Vrij kil en afstandelijk. Ook de openingsscène met de vogels in de boom komen in de laatste shot ook terug. Alleen de bewoners van het appartement zijn veranderd...

Goede film van Van Sant die refereert naar de tragedie in Columbine. Daar waar Michael Moore oorzaken en verklaringen zoekt en vanuit zijn perspectief vindt, blijft Van Sant hier op de vaste en zoekt hij geen antwoorden op de waaromvraag. De film is eerder observerend van aard en je ondergaat de gebeurtenissen. Beetje docuachtig ook met wat statische beelden en jongeren die door het beeld zweven.

Acteerwerk met vele amateurs om wellicht de authenticiteit te benadrukken. Alledaagse scènes van het leven zoals het is voor jongeren op een high school. Ze deden het zeker niet slecht. De climax zelf waarvan je weet dat die eraan komt, is erg sec, zonder emotie, opstand, zonder oordeel ook. Maar louter via deze film ook vele vragen oproept omdat Van Sant ze bewust vermijdt. Goede insteek dus en prima film. Mooi!

The elephant man is een aangrijpende film over een mismaakte man ten tijde van de Victoriaanse periode. Het wezen, eigenlijk een gewone man, wordt door de respectlozen steeds besproken als “het”. John leidt - of beter “lijdt” - een leven als attractie tijdens kermisvoorstellingen en andere publieke tentoonstellingen. Gelukkig kan een mens er niet van worden al valt er zichtelijk weinig emotie te bespeuren bij John. Hij ondergaat gedwee zijn lot net als dwergen, bultenaars en andere fysisch mismaakte lotgenoten. Het schouwspel deed me overigens denken aan de kijklustige lui die tijdens expo 58 voor het eerst Congolezen aanschouwden.

Tragisch waarbij de emoties hoog opliepen. Twee uitersten bleven me bij: het toppunt van de vernedering wanneer de twee vrouwen hem werden opgedrongen hem te kussen en te strelen terwijl hij intussen werd begoten met drank. Maar ook de innige vriendschap van “zijn vriend”, de heer dokter Treves, gespeeld door een sublieme Anthony Hopkins. Fijn om op te merken dat er ook aandacht besteed wordt aan diens moraal. Het is balanceren op een dunne koord om uit te zoeken of je niet bent als al de rest, profiterend van de mismaakte man om er zelf voordeel uit te halen ... doen wij dat trouwens ook af en toe niet? De sensatie opzoeken? De pittige verhalen of titels in de krant lezen?

De uitgesproken woorden van vriendschap sloegen in als een bom, als een teken van erkenning en dankbaarheid. De operavoorstelling en de allerlaatse scène op de slaapkamer zijn daar mooie voorbeelden van. Geen uitgebuit sentiment van Lynch, waarvoor hulde. Geen voyeurisme, maar Lynch slaagt erin een diepmenselijk innemend verhaal te brengen. De cinematografie en regie zitten erg goed. Mooie weergave van de tijd ergens begin 20e eeuw. De zwart-witbeelden komen de sfeer ten goede. Ook de camerahantering was prima. Het inzoomen op het onthutste gezicht van Hopkins toen hij John voor het eerst zag bvb versterkte het beeld van ongeloof en ontzetting. Een aanrader!

Erg leuke short waarbij de "echte" van de "valse" onderscheiden dient te worden. Het levert fijne cinema op met vooral een goed samenspel tussen de twee hoofdrolspelers. Zeer gevat, prima dialogen en prima op elkaar afgestemd. En de kijker is gewoon een speelbal van het plot. Heerlijk. Extra fijn met de secretaresse. Nu goed, in werkelijkheid lijkt me dit niet echt realistisch. En de "echte" zal zich wel uiteindelijk kunnen identificeren aan derden, maar toch. Zeer leuk gedaan!

Mooie verborgen Netflixproductie over twee Argentijnse vrouwen die verliefd worden op elkaar ergens begin 20e eeuw. De film is geschoten in zwartwit en is bijzonder sfeervol. Het sterke camerawerk is de mooie grijstinten zorgen voor een uitstekende cinematografie. Beide vrouwen zijn ook bijzonder knap en het functionele naakt is erg geslaagd. Ik herinner me ook een knap schot toen beiden in de gevangenis zaten. Ook op het acteerwerk is weinig aan te merken.

Bijzonder is het wel dat het koppel erin geslaagd is te huwen met elkaar door één van hen te laten vermommen als man. Die vermomming was niet echt overtuigend, maar dat doet verder geen afbreuk aan de film. Het huwelijk zou overigens vandaag de dag nog steeds niet nietig zijn verklaard.

De tijdssprongen vond ik zeker geslaagd. Het brengt wat variatie in het plot. En ondanks alles merk je dat mensen in dergelijke omstandigheden steeds de hulp of het mededogen nodig hebben van derden, het liefst hogergeplaatsen. Haha, wel een leuk motief van die Portugezen om de eis van de Spanjaarden om het koppel uit te leveren te negeren gewoon om ze te pesten.

Aanrader!

Vrij interessante inkijk over hoe iemand met Alzheimer in een complete andere realiteit leeft dan zijn omgeving. Naast de wanen en de paranoïa komt ook af en toe de agressie en de verwardheid naar boven. Vrij misleidend ook allemaal, want ook als kijker had ik de idee - heeft ze nou een punt of net niet. Fictie en realiteit is moeilijk van elkaar te onderscheiden en dat is een pluspunt voor de film. Het komt soms misschien wat warrig over, maar dat lijkt me ook de idee te zijn.

Gezien het draait om een verdwijning en eigenlijk twee, want er speelt er ook nog eentje uit het verleden, krijg je ook wat het detectivegevoel mee. En de omgeving is natuurlijk stekeblind voor de aanwijzingen en verdachte omstandigheden ...

Prima rol ook van Glenda Jackson. Graag naar gekeken. Geen wereldtopper, maar meer dan fijn genoeg om zeker een kans te geven.

Elle start sterk met een verkrachtingsscène en het mysterie naar de zoektocht naar de dader. Als nadien blijkt dat ze gestalkt wordt en ze ook belaagd wordt met pornografisch materiaal is de toon gezet voor een degelijke thriller. En dat is het ook tot op een bepaalde hoogte.

Michèle is een erg verzekerde vrouw. Iets té zelfverzekerd in mijn ogen. Eentje waarbij ik weinig sympathie kan voor opbrengen. Ik vond het vrij bizar om vast te stellen hoe zij zich gedroeg gedurende de film alsof het een accident de parcours was. Ik verwacht daarom niet perse een gebroken huilende vrouw, maar dit was toch een ander uiterste. Alsof ze ervan genoot en Stockholmgewijs de aandacht wou trekken van de dader en er extra van genoot.

De plotlijnen van haar omgeving daarentegen vond ik veel interessanter om te volgen. Met zo goed als elke partner van haar directe contacten had ze problemen. Problemen waarmee ik me ook wel zou kunnen identificeren. De zoon, de moeder, de ex en in mindere mate de buurman hadden een relatie die hoogst bijzonder was. En ook de relatie met haar vader is erg complex en haktin op haar kille sterke persoonlijkheid.

Bij momenten is de film shockerend en is het thrillergehalte duidelijk aanwezig. Langs de andere kant was de geloofwaardigheid zoek bij divere scènes (kleinkind, haar houding, de bekentenis aan haar vriendin, ...) waardoor ik wat tussen wal en schip zit. Ook het min of meer 'happy' end waarmee alles vlugvlug opgelost raakt, stemt me minder gelukkig. Positief was wel de sterke acteerprestatie van Isabelle Huppert. Gemengde gevoelens heb ik bij deze Elle. Niet slecht van Verhoeven, film met duidelijke kwaliteiten, maar toch net niet. Strenge 2,5*.

Toch een vrij ongemakkelijke film over een jonge vrouw die nog steeds worstelt met haar verleden toen ze misbruikt werd door haar vader. Haar gedrag is te plaatsen binnen de gebeurtenissen al vond ik het wel vreemd dat ze pas ermee naar buiten komt wanneer haar vader in coma ligt. Het is dan ook tegen hem dat ze van wal steekt. Alsof ze dan pas durft op te treden tegen hem wetende dat hij geen wederwoord of reactie kan geven.

Ook haar gedrag binnen haar liefdesleven is eigenaardig. Afstoten en aantrekken, compenseergedrag afwisselend met onverschilligheid. Hopend om op die manier zelf de controle te behouden en zelf te bepalen wat ze met haar partner doet. Ik had wel met haar te doen. Zeker wanneer haar moeder het helemaal het niet voor haar opneemt ze zelf uitspreek dat ze beschaamd moest zijn om zoiets te durven zeggen.

Een mooi sereen drama die eventueel nog beter uitgewerkt kon worden. Toch alvast de moeite waard om deze kleine arthouse te zien.

Films over WO II en Holocaust boeien me sowieso. Daar is deze Elle s'appelait Sarah geen uitzondering op. Zoals zo vaak een aangrijpende film temeer ook omdat hier de focus wordt gelegd op het welzijn van een jong kind die zich een weg moet banen doorheen de nazigruwel.

Op zich een interessante aanpak om via het heden te zoeken naar wat er met de kleine Sarah is gebeurd. Alleen vond ik de flash forwards niet altijd even goed ingepland in het plot en vond ik ze bij momenten langdradig en overbodig. Het haalde me uit het verhaal van de kleine Sarah. Qua montage kon het dus zeker beter.

Verrassend einde ook omdat ik eerder uitging van een happy end reünie van een bejaarde Sarah. De film kreeg toch een emotioneel einde. Uiteindelijk kwam je al te weten dat ze de Holocaust zeker had overleefd, maar niet wat er later is gebeurd met haar.

Opmerkelijk wel dat de regisseur aandacht besteedde aan de onwetendheid van de huidige jeugd over hun zwart verleden. Niet dat ze perse het Vichyregime niet kenden, wel dat ze bijvoorbeeld niets afwisten van de Vélodrome en de gebeurtenissen aldaar.

Degelijke doch niet geweldig hoogstaande film van twee disfunctionele mannen die verbleven in een instelling. Wegens het doormaken van een aantal positieve evoluties kunnen ze een stapje verder gaan via een project van 'begeleid zelfstandig wonen'.

Dit verloopt niet optimaal. Beiden hebben erg veel aan elkaar, maar hebben het moeilijk sociale relaties aan te gaan. In het begin zijn zelfs alledaagse dingen als het beantwoorden van de telefoon of uit eten gaan een groot probleem. Sympathieke film, dat wel, de klemtoon ligt eerder op het luchtige en komische in plaats van het drama.

Bij momenten nogal gekunsteld, maar hun vriendschap is wel fijn om te zien waarbij ook jaloezie en angst om elkaar te verliezen de kop opduiken. Fijn om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Wel een leuk tussendoortje waarbij twee oudere mensen de liefde herontdekken. Het contrast kon niet groter zijn tussen de twee. Hij, een keurige fatsoenlijke heer met principes en een hoge moraal. Zij, een vrijpostige en verwaande manipulatieve vrouw die nog niet gestorven is van haar eerste leugen. Wat hij in haar ziet, is me een raadsel, want na twee contacten werd hij al minstens twee maal geschoffeerd door haar. Maar bon, het leverde wel mooie cinema op (los van de vele clichés).

Uiteraard zijn de kinderen niet zo tuk op hun relatie, maar het was best geinig om te zien hoe ze bekvechtten en hoe machteloos ze waren. Toch ligt de klemtoon eerder bij het koppel dan bij de kinderen. Gelukkig maar. Leuk wel die rode draad van La dolce vita en Anita Ekberg. Leuk einde met dat uitje naar Rome en de Trevi-fontein. Mierzoet bij momenten, maar ik heb er toch van genoten.

Ook het derde deel ligt wat binnen dezelfde verwachtingen en is chronologisch het vervolg op de eerst uitgekomen film rond Elling. Fijn dat deze alle drie op Netflix staan overigens. Wie de andere films maar niets vond, zal ook hier niet aan zijn trekken komen.

Kan best begrijpen dat sommigen Elling een vervelend mannetje vinden, niet alleen als personage, maar misschien ook wel als acteur. Ik vind wel dat men vrij consequent is en doorheen de films wel een beter zicht krijgt op de problematiek van Elling. Sociale contacten leggen is er daar één van, net als omgaan met veranderingen, creëren van verwachtingen, zwartwit denken, zijn extreme openheid en ga zo maar door.

Op zich vond ik het einde best prima en ging men niet de happy feel good way op. Dat zou een beetje tegennatuurlijk geweest zijn nadat ook Kjell Bjarne daar al in geslaagd was.

Prima film over twee gezinnen die door een tragisch ongeval in elkaars leven komen. Dilemma voor de mooie Cecilie wanneer haar verloofde behoudens het hoofd verlamd is. En dan wordt het moeilijk. Moet je zelf ook je leven opofferen en je toekomst weggooien? Erg moeilijke kwestie, maar Joachim maakt het haar iets makkelijker.

Niels daarentegen zit in een bloedeloos huwelijk en vindt de liefde terug bij Cecilie. Serene en oprechte film lijkt me waarbij vooral het sobere camerawerk opvalt, maar eens te meer de acteerprestaties in erg positieve zin opvallen. Mikkelsen blijft een geweldige acteur, maar de rest moet niet veel onderdoen.

Enig storend gegeven vond ik de soms bruuske overgangen naar het einde toe wanneer het overspel aan de oppervlakte komt en er een soort break wordt ingelast. Tot twee maal toe zit de montage niet goed, waaronder ook de scène met Joachim in het ziekenhuis wanneer hij Cecilie terug ziet. Voor de rest prima film. Zit dicht bij de 4,0*.

Ik ben niet zo thuis in die muziekbiografieën en ga dus totaal onbevangen in dergelijke films. Ik moet toch geregeld vaststellen dat er weinig is om jaloers op te zijn wanneer dergelijke wereldidolen letterlijk geleefd worden en gemeen publiek goed zijn. Ik had wel te doen met Elvis wanneer die ineenstuikte, maar ze hem wel gingen oplappen met een pilletje, want het publiek staat nu eenmaal te wachten. En vierentwintig uur later staat al een ander publiek te wachten, en ga zo maar door.

Elvis groeide op wanneer de segregatiewetten in de VS zwaar deel uitmaakten van de samenleving. Ik ben me daar nooit echt bewust van geweest. Opgegroeid tussen de zwarte gemeenschap en hun 'cultuur' meegenomen om het te maken, wist ik niet dat dit hem zoveel problemen heeft opgeleverd in zijn carrière, want het ging niet louter om zijn heupbewegingen alleen.

Filmisch voorts technisch sterk. Flitsend en met een vlot tempo waardoor het nimmer stilviel. Wil je naar Elvis luisteren, dan ben je beter af met een CD of Itunes, maar deze film mag er best zijn. En inderdaad, Parker had beter niet vertolkt geweest door Tom Hanks. Voelde wat vreemd aan.

Met Elysium gaat Blomkamp een beetje dezelfde richting uit als zijn kaskraker District 9. Qua setting hebben we ook hier te maken met discriminatie, vluchtelingen en klasseongelijkheid. Het contrast tussen het leven op aarde en die in de halo Elysium is groot. Visueel ziet de wereld van Elysium er trouwens mooi uit. En ook vanop aarde ziet Elysium er mooi uit als een tweede kunstmatige maan van peis en vree. De sets zien er piekfijn uit.

De contrasten in de film worden dik aangezet in de film. De ongelijkheid komt een beetje drammerig over. De amusementswaarde neemt echter de bovenhand en dit komt het plot niet ten goede. Ben niet geheel overtuigd. Wel vermakelijk en eens fijn om te zien. Net niet alles in overschouwing genomen.

Boeiende film over een kinderloos koppel dat een kind adopteert, maar daar later wegens onhandelbaar terug afstand van doet. Opmerkelijk is dat de film aanvat nadat de jongen werd teruggestuurd naar het weeshuis. De insteek en klemtoon ligt vervolgens helemaal anders en focust zich grotendeels op de moeder.

Het is een pijnlijke film waarbij de verwijten in het rond gestrooid worden en waarbij de vernietigende blikken en het onbegrip als een rode draad doorheen de film lopen. Ema vindt gelukkig haar vlucht en afleiding in haar dansen. Bij momenten fascinerende en haast hypnotiserende muziekbeats afgewisseld met visueel spektakel. Vooral het toneelstuk met de grote zon is erg sfeervol.

Broeierig en sfeervol, mede door de fijne locatie van de kleurrijke Chileense stad. Niet altijd even duidelijk waar de film heen wilde, maar toch steeds geboeid gekeken. Nipte 4,0*.

Ik denk niet dat het grote publiek storm loopt voor deze film. Mooi zo, want ik vrees voor heel wat negatieve commentaren. Is het niet voor het transgender gegeven, dan wellicht voor de musical. Zeer gewaagd wel dit laatste, maar uitermate geslaagd wel. Af en toe met een dans, maar veeleer met krachtige songs met een boodschap. Het konden evengoed losse dialogen geweest zijn, maar de teksten zijn sterk en de song zorgt ervoor dat de inhoud extra hard blijft hangen.

Emilia Perez is zowat een misdaadfilm gehuld in een drama- en musicaljasje. Geen evidentie en Audiard slaagt erin deze moeilijke en ongewone balans te vinden. Het is meteen ook de troef van deze film. Wederom slaagt Audiard erin een sterke onafhankelijke film neer te zetten, The Sisters brothers misschien daargelaten.

In de prijzen gevallen in Cannes waar onder meer de Juryprijs werd gewonnen. Een film over identiteit, loslaten, vergevingsgezindheid en boetedoening. Karla Sofia Gascon en Zoe Saldana spelen de pannen van het dak. Sowieso een opmerkelijke film en één van blikvangers van 2024.

De film wordt hier redelijk gesmaakt zie ik. Inderdaad geen slechte film, een gedeeltelijke biografie van schrijfster Emily Brönte. Emma Mackey doet het meer dan goed als opvallende persoonlijkheid. Toch wel met de nodige schwung en flair neemt ze de rol van Emily op zich.

Een kostuumdrama zoals er zovelen zijn uit het Verenigd Koninkrijk. Niet dat het er bovenuit springt, maar de film is oerdegelijk. Prachtige heuvellandschappen ook en dat stijve aristocratische gebeuren, welja, dat had zo zijn charmes. Romantiek zweeft rond, alleen wordt dat niet altijd door de gemeenschap geapprecieerd. In het geheim dan maar, maar het geweten blijft knagen.

Niet mijn favoriete genre, maar Emily wordt wel geapprecieerd.

Niet bepaald mijn favoriete genre al zijn er wel uitzonderingen. Dit was geen uitzondering. Ware het niet voor Anya Taylor-Joy geweest, ik had de film links laten liggen. Dergelijke films vat ik voornamelijk aan om de vaak meer dan degelijke cinematografie te bezien, net als de kostuums en rest van het decor. Ook het acteerwerk is vaak prima en dat is hier niet anders.

Alleen inhoudelijk bleef ik op mijn honger zitten. Die amoureuze ontwikkelingen en perikels zijn niet echt aan mij besteed. En voor de rest gebeurt er bitter weinig. Een lange zit bijgevolg.

Is er trouwens een reden waarom er een punt achter de filmtitel staat?

Ik denk niet dat ik de films met Sylvia Kristel (volledig) heb gezien, maar dit nieuw product was alvast weinig sprankelend. Geef mij dan toch maar Babygirl (Film, 2024). Niet dat die zo hoogstaand was, maar daar zat nog tenminste iets in.

Het lag niet zozeer aan Noémie Merlant. Zij deed het eigenlijk vrij behoorlijk. Ook het camerawerk was best creatief. Vaak suggestief, maar evenzeer open. Technisch zat het wel redelijk goed, zonder daarbij hoog van de toren te moeten blazen. Ik vroeg me echter de hele tijd af waar ik zat naar te kijken. Een echt plot valt er niet te bespeuren. Iets met een mysterieuze man en de controle op de hotelmanager, maar veel verder dan dat gaat het niet. Het plot is de grootste zwakte van de film.

Weinig- en nietszeggende soft erotische film. Niet iets om warm van te lopen. Jammer.

Soit, woord bij daad gevoegd en met erg lage verwachtingen en voorbereid op het ergste de film aangevat. Ik moet zeggen dat het al bij al wel meeviel. Geen superslechte animatiefilm, maar vooral een erg irritante en vervelende film. De karakters waren één voor één pokkesaai en onuitstaanbaar met op kop de smiley en dat handje. En de Meh was eigenlijk al minstens even erg. En van diens ouders zwijg ik liever.

Wat wel goed was, waren de verwijzingen naar de verschillende apps. Niet alles was supergoed uitgewerkt, maar er zat wel potentieel in Spotify, Dropbox, Facebook, de firewall, de prullenbak, die dansapp en de piratenapp etc... Grappig was de film zeker niet, daarvoor was het wat te flauw. De film kreeg dus de Razzie award als slechste film van het jaar, mja, zit iets in, zeker met het potentieel dat eruit te halen was sowieso een gemiste kans. Film deed me lichtjes denken aan Inside out waarbij ook interne wezentjes iets groters sturen. Daar zag je wel hoe het beter kon. Jammer ...

De kinderen genoten er wel van, maar die zijn nog jong natuurlijk. Fijn voor hen, minder voor mij. Pech!