Opinions

Interessante aflevering waarbij ik vooral de idee op zich erg fascinerend vind. De mogelijkheid hebben om je herinneringen 24/24 te kunnen afspelen als een film opent vele deuren en is vooral gemakkelijk, maar kan ook leiden tot misbruik en paranoïa. In de aflevering door beiden onbewust toegepast wanneer ze de herinneringen van hun kind nagingen toen de babysit hem in bed stopte.

Gedaan met liegen tegen je vrouw. Kan je meteen je filmpje laten zien waarom je wat later thuis bent van je werk ofzo. Gedaan met de privacy. Het is eens iets anders dan in de GSM van je lief te neuzen. Ik zie het nog niet meteen gebeuren, deze grains ...

Misschien niet super geacteerd, maar heb wel geboeid gekeken. Sowieso enkele fijne scènes zoals het steeds gekker worden van Liam, de opbouw van de dramatiek tot de climax en het einde waarbij hij een drastisch besluit neemt, wegmijmerend naar oude gelukkigere tijden.

Surrealistische stomme kortfilm met fragmentarische scènes. Er wordt gewerkt met illusies en enkele bizarre taferelen zijn best geslaagd en grappig. De ondersteunende muziek is speels en een gepaste toevoeging op hetgeen je ziet.

Technisch ook in orde voor die tijd waarbij gewerkt wordt met slow motion en achteruit gespeelde beelden. Leuke rolletjes voor Marcel ‘1917’ Duchamp en Erik Satie.

Met veel aandacht deze "Entre les murs" bekeken. Mijn vrouw staat zelf in het onderwijs en geeft les aan 16-18 jarigen op een secundaire school, weliswaar niet in een kansarme stadswijk, maar toch. Zij merkt op dat lesgeven meer en meer (her)opvoeden is en dat kennis bijbrengen er bijkomt, om nog maar te zwijgen van de administratieve last dat het lesgeven zelf ondersneeuwt. De steeds toenemende mondigheid van leerlingen (en diens ouders) en afnemend respect voor leerkrachten zorgen ervoor dat je steeds top moet zijn. Als ik een moeilijke of slechte dag heb, sluit ik mijn deur, voor de klas moet je er steeds staan.

Mooie en realistische film dus met sterke personages en een authentiek kader. Beetje een Sister act met Whoopi Goldberg, maar dan wat realistischer en harder. Vond het einde echter iets te makkelijk. Alsof alle problemen ineens opgelost zijn wanneer het negatieve element werd verwijderd uit de klas. Denk dat de problemen wel wat ruimer waren dan dat. Interessant waren ook de oudercontacten waarbij je als leerkracht erg veel kan opsteken van hoe de thuissituatie is en hoe betrokken de ouders zijn.

Frappant was ook de inzinking van die ene leerkracht. Er was misschien wel latent begrip voor zijn emoties, maar erg veel steun zag ik openlijk toch niet. Eerder een gelaten gevoel. Die andere scène over de dreigende illegaliteit van een leerling was eveneens bizar.

De film is meer een observatie en documentaire dan een pure film. Kijk en aanschouw. Niet voor watjes, toch niet in dergelijke klassen. Gelukkig gaat het er het niet overal zo aan toe, al blijft het niet te onderschatten.

Van een binnenkomer gesproken. Of moet je het als eye-catcher zien? De openingsscène gaat niet onopgemerkt voorbij. Alleen wat jammer dat dit weinig met de film te maken heeft en bijgevolg dus weinig toe te voegen heeft.

Een film die gaat over vluchtelingen en sans papiers. Behoudens de openingsscène speelt de film zich af in Brussel, niet op de toeristische trekpleisters, maar dan langs vervallen kraakpanden en hoerenbuurten ergens in Schaarbeek of Molenbeek.

Beetje een raar plotverloop van de film waarbij de viriele Amadou tracht als toy boy te fungeren bij een rijke zakenvrouw. Het is echter bij een one night stand gebleven waardoor hij er niets beter op vindt dan haar te stalken. Irritant personage waar weinig hoogte van gekregen wordt.

Ook technisch vond ik het weinig bevredigend. De montage was bij momenten slordig waarbij de ene scène nogal bruusk en ongelukkig overging in een totaal andere scène. Verhaaltechnisch ook niet altijd even boeiend.

Ik zag ook enkel Martin Eden van deze regisseur. Ook deze film beviel met niet 100%. Ik weet niet goed wat ik ermee moet aanvangen. Een wat coming of age verhaal van een meisje dat opgroeit in een tijd van vele technische uitvindingen. Van een man, haar vader, die letterlijk WOI achter zich laat en waarin niemand is geïnteresseerd. Het leven gaat nu eenmaal door. Het heeft geen zin om achteruit te kijken en hij neemt dit ter harte door de opvoeding van zijn dochter ter harte te nemen.

Best sfeervol bij momenten en de film heeft een magische touch, al werd ik er niet geheel door geraakt. Inhoudelijk bleef ik misschien wat op mijn honger zitten.

Een aandoenlijke film die wordt ervaren vanuit de leefwereld van de schattige ezel EO. EO die tegen wil en dank een roadtrip aandoet doorheen Polen/Italië. De ezel is een observator en ervaart zijn lot dat door de mens wordt bepaald gedwee. Wat kan hij ook anders? Wat koppig tegenstribbelen (zoals in het begin van de film) levert erg weinig op. Geen al te fraai beeld van de mens die het dier als opportuniteit beschouwt. Op die ene of enkele uitzondering na.

De leuke scène tijdens het voetbalwedstrijdje mondt al gauw uit in een desillusie waarbij het arme dier wordt mishandeld en voor dood wordt achtergelaten. De slotscène met de koeien verraadt al snel waar het zal eindigen. Het zwarte beeld wanneer de film eindigt, laat weinig ruimte voor verbeelding.

Omvergeblazen ben ik allerminst. Maar zeer negatief zoals sommigen hier wil ik ook niet zijn. De ezel loopt rond en de film kabbelt verder, de mooie natuurbeelden zijn een pleister op een houten been. Dan mag je nog aanzetten met een roodfilter, het leek nogal doelloos. Maar ezels hebben me steeds gefascineerd, veel meer dan paarden, ezel EO krijgt daarom toch een voldoende, als enige.

Oei, een poging om een dystopische wereld voor te stellen, maar op die paar minuten te weinig indruk nalaat om echt een oordeel te kunnen vellen. Ziet er al bij al, op de belachelijke inval in het begin na, behoorlijk uit. Verder wat inhoudsloos filosofisch gezwets over innerlijke vrijheid welk weinig indruk nalaat. Weinig mee aan te vangen, niet in het minst omwille van de beperkte speelduur. De krachtige clue voor kortfilm met erg beperkte minuten is er niet…

Beetje vreemde film waarbij constant de filmtitel in beeld was. Geen idee wat de bedoeling was, maar het stoorde toch licht. Het plot is eigenaardig en is een soort self fulfilling prophecy. Technisch wel knap ondanks de wazige sfeer. Prima sound, dat wel.

Von Trier speelt met de werkelijkheid en fictie, maar de film kon niet steeds - of vaak eigenlijk - me bij de les houden. Toch wel één van de mindere von Triers die ik al zag (15 stuks). Weet niet goed wat ik er van moet maken.

Misschien moet ik hem binnen een paar jaar nog eens herzien. Ongetwijfeld een film met meerdere lagen of boodschappen. Al is bij von Trier niet altijd duidelijk wat hij precies bedoelt

Ik stoorde me hier iets meer aan de moralistische weinige naturelle ondertoon van de film waarbij Washington de barmhartige samaritaan uithangt. In het eerste deel had ik hier overigens veel minder problemen mee. Hier kwam het me te geforceerd over.

Nergens echt goed in de film gezeten. De nodige actie was wel fijn, maar bij momenten ook clichématig en melig. De enige die de film wat recht houdt is Washington zelf. Altijd fijn om naar die man te kijken. Veel spanning is er niet en het plot is maar matig.

Typische actiefilm eigenlijk. Best vermakelijk voor een avondje, maar er boven uitsteken doet hij zeker niet.

Een vrij standaard wraakfilm zelfs met de retraite en de twijfel. Desalniettemin wel ervan genoten. Zeer vlotte film die de gehele speelduur boeiend blijft. Beetje overdreven natuurlijk wanneer een einzelgänger het opneemt tegen een bende criminelen, maar vermakelijk is het wel.

In de eerste plaats zeer behoorlijk omwille van Denzel Washington natuurlijk. In de meeste van zijn rollen heeft hij een soort natuurlijke flair om zich dit toe te meten. En ook Fuqua weet wel raad met dergelijke films.

Weinig op aan te merken, weinig over te zeggen ook. Gewoon hersencellen op nu en kijken maar!

Een vrij populaire mainstream film van 20 jaar oud en ik kon me tot de uitgave nu bij Netflix hem niet voor de geest halen. Een film alvast met een intrigerend uitgangspunt, maar eveneens één met heel veel vragen en losse eindjes. Te veel in mijn geval om goed te zijn, waardoor de uitwerking en ernst wat in het gedrang kwam.

Op één of andere manier zat ik met The Hunger Games, Minority rapport en The Matrix in mijn gedachten bij deze film (maar er zijn er zovelen bedenk ik zo). Allen dystopisch van aard waarbij het systeem minder perfect lijkt dan het oogt. Mja, het uitschakelen van de menselijke emoties en gevoelens. Ik kan er me moeilijk iets bij voorstellen en die ampules zijn niets meer dan drugs die je gevoelens lamleggen. Zie daar al onmiddellijk de grote achilleshiel van het superieur gewaand systeem.

Dat Bale van de ene moment naar het andere transformeert was naast de geloofwaardigheid ook nogal plots. De film had duidelijk geen behoefte om dat verder te kaderen. Geen film die de psychologische of "filosofisch" weg opgaat en één en ander wil verklaren. De film moet het vooral hebben van de actie en het spektakel. De Matrix-vechtscènes zagen er wel prima uit. Het verhaal zelf is ondergeschikt.

Degelijke film over een Chinese jongeman die maar niet lijkt volwassen te worden. Zijn moeder is ten einde raad en wil zijn gedrag onder de goddelijke barmhartigheid plaatsen, maar ook dat lukt niet echt. Niet dat er wereldschokkende dingen gebeuren, maar Er Dong neemt het leven zoals het is. Hij is vrij impulsief en met zijn verschillende jobs en weinig doordachte ideeën komt hij nergens zoals zijn wild idee om een bos te kopen en het gekapte hout te verkopen. Zelfs wanneer hij vader wordt, lijkt dit hem zelfs niet tot inkeer te doen komen.

Ook worstelt hij met zijn eigen identiteit, maar tegen dan is het kalf al verdronken en zijn we reeds ruim het anderhalf uur van de film voorbij. Degelijk, maar alles behalve memorabel. De film is traag, maar stoort niet. Op zich zit er voldoende tempo in de film. Kon me moeilijk vereenzelvigen met de jongen, er was te weinig betrokkenheid om echt in de film te zitten.

Het camerawerk was wel ok, mooie beelden en eveneens een beperkte doch goede inkijk op een aantal culturele lokale gebruiken zoals het huwelijk. Speelduur misschien ook net iets te lang om de boodschap te vertellen. Alles in zijn geheel genomen vrij middelmatig allemaal.

Op zich is Er ist wieder da een interessant experiment. Nog steeds wordt vandaag de vraag gesteld hoe het komt dat Hitler in 1933 democratisch verkozen is kunnen worden. Nog steeds is men verbaasd hoe trouw zijn apparaat en de Duitse bevolking nog was in 1945 nadat het Derde Rijk in absoluut verval was.

Er ist wieder da is echter meer een parodie dan een serieuze film met een speciaal concept, jammer, want het potentieel was zeker aanwezig. Nu gaat de boodschap een beetje verloren in de onnozelheid van het gebeuren, niet in het minst van de vertolking van het personage zelf (al deed Masucci het wel goed).

Het brede draagvlak voor Hitler dat de film laat uitschijnen kan voor de ene zorgwekkend zijn, maar echte conclusies zou ik er toch niet aan verbinden. Ik ben trouwens niet op de hoogte welk doel David Wnendt voor ogen stelde met deze film. Iemand? De film is en blijft luchtig entertainment met een vleugje maatschappijkritiek die verloren gaat in het geheel.

Leuk om eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook. Net voldoende.

Een bijzondere film van Lynch. Voor de één een verloren meesterwerk, voor de ander een beschamende productie. Voor mij is het eerder iets tussenin. Eraserhead heeft zijn charmes en scoort vooral hoog qua sfeer. Die zwart wit beelden geven een onheilsspellend en bevreemdend effect op het geheel. De schertsende soundtrack versterkt dat alleen maar.

Een film over het ouderschap en specifiek het vaderschap zowaar. Een ouderrol die ondanks de gebreken van het kind onvoorwaardelijk zou moeten zijn. Surrealisme, fantasy en horror komen hier elkaar tegen.

Jammer dat deze unieke film het voor mij niet volhield tot het einde. Ik had het toen wel een beetje gezien. Technisch zeker top, licht en camera bvb, inhoudelijk erg bevreemdend. Kon me niet 100% overtuigen, maar kon hem zeker appreciëren.

Eigenlijk een simpele documentaire-empirisch onderzoek over seksuele voorlichting aan twaalfjarigen. Belangrijk dat het er is, maar sommigen zijn er alles behalve rijp voor. Dat is duidelijk.

Filmisch en technisch gezien stelt het allemaal botter weinig voor. Moeilijk om te beoordelen, al is het thema op zich wel interessant. Tekort ook om echt conclusies aan vast te knopen.

Erin Brockovich, geen onbekende film in het wereldje, en toch heb ik hem nooit in zijn geheel gezien denk ik, hoogstens wat flarden. Best een aangename en vermakelijke film. Redelijk feel good gehalte ook waarbij de strijd tegen de multinational zelden bits of hard wordt gespeeld. Er zijn andere voorbeelden van films zoals The Insider (1999) waar de lobby wel wat meer druk uitoefent dan hier. Dark waters zag ik nog niet, maar zal wellicht ook wel wat meer tegenkanting krijgen.

De focus hier ligt ook voornamelijk op het onderzoek en niet zozeer op het rechtbankgedeelte. Ideaal zou ik zelfs zeggen, want het is vooral Julia Roberts zelf die met alle pluimen gaat lopen. Zeer sterke rol van haar. Zeer overtuigend met de nodige flair en charisma. Brains and beauty gaan hier wel samen, pittige dame met karakter die nooit op haar mondje is gevallen. Mooie grappige chemie ook met Finney trouwens.

Beetje karikaturaal bij momenten waarbij haar empathisch vermogen iets te nadrukkelijk wordt uitgespeeld tegenover de doorwinterde gehaaide advocaten. Iets te makkelijk soms. Behoudens haar huishouden en de zorg voor haar kinderen haar in die 18-24 maanden ook geen dipje of tegenslagen zien ervaren gedurende het proces. Los daarvan wel een zeer aangename luchtige film over een serieus onderwerp.

Fijn! Fijn! Zeer leuke animatiefilm over de vriendschap tussen een beer en een muis. Twee dierenvrienden die in de animatiefilm elkaars tegenpolen en dus natuurlijke vijanden zijn. Vooroordelen en discriminatie steken de kop op en bevat bij deze ook een flinke moraal.

Technisch een animatiefilm waar ik wel van hou met zijn zachte pastelkleuren en mooie tekenstijl van personages en huisjes in de stad. Mooi ook die wereld onder en boven de grond waar beide groepen gescheiden leven van elkaar, maar toch met elkaar verbonden zijn.

De mooie ingetogen muziek en stemmen maken het helemaal af. Geschikt voor de jongsten onder ons, maar ook een aanrader voor volwassenen.

Een vrij suffe stomme film die volgens de moraal van die tijd misschien hitsig was, maar vandaag de dag nauwelijks indruk maakt. Ons tante mag dan wel gek zijn van mannen, maar een bom kan je het allerminst noemen.

Haar echtgenoot eveneens niet die nogal overkomt als een sullige professor. Hij heeft meer aandacht voor zijn kevers dan voor zijn vrouw. Gelukkig brengt het nichtje nog een beetje plezier.

Die verschillende affaires en amoureuze betreden liefdespaden maken weinig kndruk. Het kleurgebruik is erg fel met voornamelijk dat oranjegeel. Tijdens de ook "erotische" langdurende opera schakelde me over op groen en fel rood. Mooi gerestaureerd, dat wel, maar inhoudelijk vrij flets.

Vrij eenvoudige rechttoe rechtaan politie detective thriller waarbij achter een kindermoordenaar gezeten wordt. De methodes die hiervoor gebruikt worden, zijn niet bepaald ethisch te noemen en brengen uiteraard wat risico’s met zich mee, maar effectief was het wel.

Verder vrij sfeervol gebracht en met de nodige dosis spanning. Degelijk tot goed acteerwerk ook, deze film uit de oude doos. Niet super geweldig allemaal, maar gewoon degelijk. Goede neerzetting van de commissaris, maar de moeder en de dader hadden best ook wat uitdieping mogen hebben.

Ok, eindelijk de reeks ook achter de kiezen en gelukkig het laatste half uur van de reeks ook kunnen meepikken, want die waren erg cruciaal. Sterke reeks sowieso. Strak geregisseerd door Stiller en bovenal een uitstekende cast van de drie hoofdpersonages. Paul Dano hou ik meer en meer in de gaten, zowel als acteur als nu ook recent als regisseur (Wildlife). Hij heeft zo’n typische karakterkop en een mysterieuze blik die me niet loslaat. Del Toro en Arquette waren ook ijzersterk en verdienden hun strepen al meermaals.

Ook de camerabewerking was prima verzorgd en enkele malen zelfs technisch erg goed. Het claustrofobische gevoel in de pijp werd goed weergegeven en het moment wanneer Sweat het gehele traject achter de coulissen aflegde was knap met de wisselende camerapositie achter en voor hem. Spanning troef en een plot dat weinig inzakte. De reeks keek erg lekker weg. Voorbij halfweg ook een leuke afwisseling met de uitdieping van de karakters door een aantal flashbacks.

Kortom, zeer geslaagde reeks met eveneens een sterk einde. Op zich nergens echt vernieuwend, maar in de uitvoering nauwelijks steken laten vallen. Toch blijf ik het vreemd vinden dat het geklop midden in de nacht nooit is opgemerkt. Opvallend ook dat we eens niet te maken hadden met mepgrage cipiers, integendeel, bij momenten ging het er wel erg familiair aan toe.

Escape from Alcatraz is een herziening voor mij. Hetgeen ik me nog kon herinneren van de film bleef goed overeind. Deze film is een voorbeeld geweest voor talloze andere gevangenisfilms. Vele dingen zie je terugkomen zoals onder meer het lozen van steentjes uit de broekspijpen (The Shawshank redemption). Typisch voor vele gevangenisfilms (verder Lock up, The Green Mile, ...) is het feit dat je te doen hebt met een sympathieke bende die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren, uitgezonderd dan van één ruziemakende dwarsligger of sadistische directeur. Toch een beetje vreemd omdat Alcatraz zoals de film ook meegeeft vooral bedoeld was voor de grootste misdadigers van de VS waarmee geen enkele andere staatsgevangenis weg mee wist.

Escape from Alcatraz speelt zich volledig af op Alcatraz. Geen andere locaties of flashbacks. De film start met de aanmelding van Frank Morris (Eastwood) in het gevangeniscomplex. Met het geweld van de cipiers viel het ook best mee behoudens de brandslang. De terreur is eerder psychologisch en komt tradtitiegetrouw van de directeur. Eastwood doet zichzelf als koele (intelligente) kikker alle eer aan. Geweldige acteur!

De sfeer in het complex is goed neergezet. Technisch misschien wat gedateerd, maar dat stoort allerminst. De ontsnapping en voorbereidingen erop zijn best spannend en vormen het hart van de film. De MacGyver-achtige knutselwerken waren er misschien net over, maar was dit niet gebaseerd op waargebeurde feiten? Ook het achterblijven van Butt vond ik aangrijpend, de pure angst voor de onbekende vrijheid of de angst voor de gevolgen. Extra pijnlijk wordt het als je daardoor te laat op de afspraak bent en je kans verkeken is.

Voor mij is Escape from Alcatraz een klassieker waaruit andere films inspiratie hebben geput. Vandaar ook voor mij deze hoge quotering.

Escape from New York had ik nog nooit gezien, maar ik moet jammer genoeg concluderen dat hij toch wat tegenviel. Zeker omdat ik toch één en ander verwachtte met John Carpenter achter de regie. Wat me vooral opviel dat de gehele film er erg gedateerd uitzag. Ok, een film uit 1981, maar dan nog. De actiemomenten waren erg pover en haast amateuristisch met als dieptepunt het kooigevecht met die reus, precies een slow motion. Ook de technische snufjes en computerapparatuur maakten me niet echt warm.

De cast vond ik ook niet geheel geslaagd. Kurt Russell mag dan wel stoer overkomen met zijn ooglapje en lange haar, echt betrokken voelde ik me niet. En Lee van Cleef zien zonder cowboyhoed moest ook even tot me doordringen (al ligt dat wel aan mij), maar zijn personage deed het toch niet echt. Dat kan ook gezegd worden van de toch wel erg fletse non-charismatische president die nog meer gelijkenissen vertoonde met een anonieme boekhoudernerd dan met de president van de Verenigde Staten. Een verslenste kastplant heeft meer uitstraling dat dit personage. Als hij dan op het einde nog eens begint te schieten, tja ...

Wat wel sterk was, was de sfeersetting in de troosteloze straten van het vervallen New York, Manhattan. Dreigend, grauw, deprimerend en verloederd. Mooi weergegeven. Ook de soundtrack wast best ok en deed met sterk denken aan The terminator met Schwarzenegger. Goed om eens gezien te hebben, maar ook blij dat ik hem van het lijstje kan schrappen. Al bij al een nipte 2,5*.

Escape from Pretoria is een film die gemend onthaald wordt in de media. Van degelijk tot slecht. Zonder corona en een lange tijd weggeweest te zijn wellicht ook de film niet gezien in de zalen, maar nu alvast met lagere verwachtingen hem toch gaan zien.

Film viel op zich niet tegen. Eén van de grootste troeven is wellicht de opgebouwde spanning. Ik kende het verhaal niet en op zich ook wist ik ook niet hoe het ging aflopen, maar het feit dat het verfilmd is, doet wel al één en ander vermoeden dat er op zijn minst iemand in zijn opzet zou slagen. Toch bleef de spanning overeind, ook mede door het prima camerawerk. Wel jammer dat de diepgang van de personages vrij beperkt was. Het plot en de idee rond waarom ze Apartheid zo belangrijk vonden, kwam niet aan bod.

Ik vond het Radcliffe zeker niet slecht doen. Vooral de angst om gepakt te worden, de adrenaline en panische aanvallen, werden sterk weergegeven. Die moest ondraaglijk geweest zijn. Het plot met die sleutels klinkt vreemd, maar blijkbaar toch waar. Wel hier en daar de wenkbrauwen gefronst zoals het moment dat Denis lawaai maakte doordat de dikke cipier met die plopper op zijn stappen terugkeerde, hoewel Denis niet zag wat er aan de hand was.

Het is al een hele poos geleden dat ik deze Escape from Sobibor nog gezien heb, van mijn jeugdjaren denk ik. Hij is nooit helemaal uit mijn gedachten gegaan en dat wil toch wat zeggen. TV-film of niet, dit is wederom een erg rauwe realistische film over de holocaust met al zijn gruwelen die ermee gepaard gaan. Weinig echt gruwelijke taferelen, zeker met wat we vandaag de dag op filmvlak gewoon zijn, maar daarom niet minder indrukwekkend. De camera draait steeds op het juiste moment weg zoals de hond die het kind wou verscheuren...

De film heeft genoeg aangrijpende momenten om zeer beklijvend te zijn. De ontsnapping is sowieso het hoogtepunt en hoewel je weet dat de ontsnapping zal slagen, blijf ik het toch erg spannend vinden. Alles draait om toeval en details en hoe veel je ook vooraf plant, er zijn steeds onvoorziene omstandigheden. Een ander erg sterk moment van de film was de scène waarbij 13 mannen die voordien een ontsnappingspoging deden 13 andere lotgenoten moesten aanduiden om mee neergeschoten te worden.

De cast is niets bijzonders, maar Hauer is uitstekend gecast als Russisch luitenant. Zijn bekroning is dan ook terecht. De film duurt vrij lang - ik zag namelijk de versie van bijna 2,5 uur - maar verveelde me geen moment. Het blijft ongelooflijk hoe gerodeerd de nazistische machine geolied en georganiseerd was wanneer er een nieuw transport arriveerde. Best bizar ook - uiteraard met de huidige voorkennis - hoe toekomstige slachtoffers “naïef” of goedgelovig waren welk vermeend lot hen te wachten zou staan.

Sowieso een sterke film, nog steeds, ook na 32 jaar. Een respectvolle film ter ere van de vele slachtoffers. Alleen jammer van het Engels en nog meer het Engelse accent.

Vele haaienfilms zijn ondermaats, maar deze sloeg toch werkelijk alles. Nu, het moet gezegd, de openingsscène was nochtans veelbelovend. Prachtige beelden onder water om dan meteen te openen met een bloody kill. Daarna was het een half uur wachten tot de volgende actie zich ontplooide. Veel aandacht vervolgens voor lokaal schoon en hier en daar wat vervelende klieren van wie je hoopt dat de haai die zeker te pakken krijgt.

De haai zag er ontzettend nep uit. Wanneer het beest die Westerse te pakken had, sloeg het werkelijk alles. Opeens waren we in open zee ... Huh? En dan een herhaling met een sprong uit het water, alsof het Flipper himself was. Later liep er nog wel eens iets fout met de erbarmelijke montage. De haai die door de muur sprong, dat was ook nog wel lachwekkend.

Een druk gedoe allemaal. Het vissenvoer niet in het minst. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang waardoor het behapbaar blijft.

Op zich wel een interessant concept om wat mensen met de inzet van hun eigen leven een aantal cryptische puzzels te laten oplossen. De uitwerking daarentegen was wat minder doordacht. De oplossingen waren er soms wel erg plots.

Het grootste minpunt waren misschien de personages die niet waren uitgewerkt. Bijgevolg gaf ik er ook geen moer om of ze het verhaaltje nu overleefden of niet. Het einde was ook maar bizar. Ik kreeg het gevoel een mop te horen met nadien de uitleg ervan.

De kamers zagen er dan wel weer goed uit. Mooi sfeervol ingericht en de vallen hadden ook wel iets. Jammer dat de puzzels niet dezelfde lijn volgden. Een film met ups en downs dus. Goed voor een keer.

En de boer ploegde maar voort... Best een geinige animation short over een boer die zwoegde om geslaagde groenten uit de grond te halen. Een wondermiddel ontdekt hij per toeval, maar niet alleen de groenten groeien. Van de animatie zelf niet zo onder de indruk al was het gezicht van de boer best wel gedetailleerd. Een ruwe stijl die wel past bij de animatie.

Beklemmende en claustrofobische film over burgers met tegenstrijdige politieke mening die in een politiebusje opgesloten worden. De film doet erg documentaire aan en geeft een onbehaaglijk gevoel van de angst en spanning die heerst in het busje. De dichte camerabeelden laten je de intensiteit en onzekerheid voelen van de personages, zeker wanneer de film verder vordert.

Bij momenten erg chaotisch, maar dat was misschien net het opzet. Helemaal creepy wordt het als er een leger betogers op je afkomt. Men beseft al gauw dat je je daar nauwelijks kan uitpraten en tegenliep voelt men zich verbonden met de andere gedetineerden in het busje.

De personages zijn misschien nogal stereotiep, maar dat stoorde me niet zeer. Montage en camerawerk ondanks de chaos zeker op niveau.

Een sterk eerste gedeelte van de film, maar waarbij ik na een uurtje het wel gezien had. Gelukkig was het twintig minuten later ook voorbij (83 minuten om precies te zijn). Ik bedoel dit niet oneerbiedig, want al bij al zeker genoten van de film, maar de verwachtingen werden na een prima start niet langer ingelost.

Het mist de film aan een duidelijk doel. Geen idee waar de regisseur heen wou met haar verhaal. Zij hoeft daarom nog niet verklarend te werken over het wie en waarom, maar nu zat er te weinig lijn in. Mogelijks werd de beginscène gebruikt om de context en setting wat te kaderen en werd vervolgens de focus verlegd naar een soort van coming of age verhaal van de kleine Luis.

Verder een leuk decor van een afgesneden arme pueblo waar weinig toekomst te rapen valt. Leven en overleven. De criminaliteit van één of andere bende wordt als voordeel gebruikt om zelf ook dat beetje extra vergaren.

Niet 100% overtuigd van deze film. Nochtans doet de film heel veel dingen goed. Niet dat het zo moeilijk om wat gothic sfeer te creëren met deze setting. Het oude hotel heeft veel weg van een griezelig kasteel, zeker met rondhangende mist en die talloze bomen op het domein. Er hangt een constant groezelig sfeertje dat we ook al terugzagen in tal van andere films.

Ook het decor binnen was de moeite met veel details en ouderwetse kamers en behangpapier. De receptioniste is eveneens mysterieus, nouja, bij momenten nogal nors en weinig klantvriendelijk. Alsof het haar te veel was en haar dagelijkse vertrek 's avonds laat leek meer op een vlucht alsof ze absoluut niet wou overnachten in het hotel.

Uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af. Er gebeurt ook niet bijster veel. Wel een prima dubbelrol van Tilda Swinton. De kleine climax op het einde redde het alvast niet voor me. Daarvoor was het iets te lang wachten op Godot.