Opinions

Daar waar Sam Mendes tot één van mijn favoriete regisseurs behoort, liggen de verwachtingen erg hoog. Te meer omdat ik tijdens het lezen van het plot een nostalgisch gevoel kreeg van een soort ode aan de cinema. Eenzelfde gevoel dat ik bijvoorbeeld ervoer bij Nuovo Cinema Paradiso (Film, 1988).

Jammer genoeg ebde dat gevoel naarmate de film vorderde wat weg. In het begin had Cinema Empire nog iets magisch. Het prachtige authentieke gebouw langs de kust, de prachtige zaal met het witte doek achter het gordijn, de snoepjesbar centraal aan de inkomhal, de technische ruimte, de première van Chariots of fire, ... Heerlijk.

Het cinemacomplex is later slechts eerder decor wanneer de hoofdpersonages meer diepgang krijgen. Een wederom schitterend acterende Olivia Colman overigens, zeker in de scène op het strand of bij de politie-inval. Verder een erg verzorgde film met een prima cinematografie. Oerdegelijk en mooi vorm gegeven. Ik verwacht niets minder van Mendes en toch miste ik iets, jammer ...

Deze had ik vroeger op VHS en heb ik ontelbare keren gezien. Dus best wel een nostalgisch gevoel na 25 jaar. Veel stond toch nog in mijn geheugen gegrift. In zijn algemeenheid komt de film zeker tekort. Daarvoor komen de mieren er toch wel erg bekaaid vanaf. Ook het plot komt er behoudens veel irritant geschreeuw nauwelijks aan te pas.

Toch hier en daar wel fijne momenten. Die rasters vanuit het zicht van de mieren was wel goed, net als hun geluid, ook al kwam dat laatste er niet altijd even consequent door. De openingsscène die aan een documentaire doet denken is met die zware stem best onheilspellend. De vraag is natuurlijk wat het nut van die scène was.

Ook de poging om de mensheid te domineren komt weinig geslaagd over. Voor het overige wel nog eens genoten van die B-film.

Ik zie de film nu voor een derde keer al was het nu al een hele poos geleden. Het zal hier wellicht ook bij blijven. De eerste keer was in schoolverband en vond er toen al niet veel aan, maar dat kon ook aan de omstandigheden liggen, niet dus. Ik kan begrijpen dat sommigen genoten hebben van deze film. Een film op zijn Spielbergs, gelekt en gestrekt, geproduceerd voor mainstream Hollywoodnormen. Iets waar op zich geen misdaad is, maar de film ligt me niet en is ook gisteren een bron van ergernissen geweest.

Eigenlijk begint het al met de casting. Zo goed als elk personage vond ik vervelend, niet in het minst de kleine Christian Bale zelf. Ik had het snel gehad met de verwende brad met zijn opdringerige, bemoeizuchtige en eigenwijze gedrag. Zijn adoratie voor Japan(se) (vliegtuigen) is mooi, maar was bij momenten misplaatst, zeker als je weet hoe het er echt aan toe ging en niet zoals dit op kindermaat gemaakt verhaaltje.

Ook de personages van Malkovich en Pantaliano waren nutteloos, brachten niets bij aan het plot. Het was mij niet duidelijk wat nu precies hun meerwaarde was. Malkovich wordt beschouwd als een hoofdpersonage en heeft wel wat screen time, maar ik zag geen duidelijk doel voor het personage in het verhaal.

Op zijn Spielbergs zijn de shots erg mooi gedaan, vrij sentimenteel en geromantiseerd wel, maar best OK, technisch dan. Alleen redt dat de film hoegenaamd niet, en Williams doet dan zelfs meer kwaad dan goed. De song Suo Gan was wel prima, blijft hangen en wordt toch wat vereenzelvigd met deze film. Tot slot dikke pluim wel voor de indrukwekkende straten in Shanghai met zijn honderden figuranten.

Zwakke Belgische film zowaar. Ik had het zelfs niet door dat het een Belgische film was. Nuja, er was wel een verwijzing bij de begincredits naar 'the Belgian Cinema', maar het was toch voornamelijk door Peter Van den Begin dat het nikkeltje viel. Een Belgische film die zijn intrede alvast volledig heeft gemist, want totaal onbekend. En als je naar de film kijkt ook geheel terecht.

Ik kreeg een soort 'De collega's' gevoel van 'another day at the office' dit gespekt met een poging om humorvol over te komen. Behoudens ik veel respect had voor Inès, zowat de enige bekwame werknemer van het bedrijf kwam het geheel me over als een veredelde slappe komedie. Karikaturaal, saai en bovenal niet grappig. Het leek eerder een toneelstuk dan een film. Ik kon er bijzonder weinig mee.

De meeste Iraanse films die ik al zag gaan over vrouwenonderdrukking en dat is hier niet anders. Alleen is de aanpak hier anders. Het is niet onmiddellijk duidelijk in welke tijd we ons precies bevinden, maar ik vermoed zo ergens voor de Iraanse Revolutie in 1979, toen het allemaal nog iets vrijer was voor de vrouw.

Hier krijg je een kijk op een horde vrouwen die deelneemt aan een examen. Het was me niet precies duidelijk waarover, maar op zich is dat ondergeschikt. Interessanter waren de interacties en de gebeurtenissen op straat. Buiten wat gekeuvel en zelfs geflirt (jawel), eisen de aanwezige mannen de aandacht op. De één vergezelde zijn vrouw om haar te controleren, andere hangjongeren die chicks wilden versieren werden weggejaagd en een man (of vader) was op zoek naar zijn vrouw (dochter) die zonder zijn toestemming aan het examen wou deelnemen.

In die kleine interacties leerde je veel over de film en merk je dat de Iraanse vrouw erg afhankelijk blijft van haar man of vader. Boeiend langs een kant, maar evenzeer iets te monotoon om er echt een topper van te maken.

Een film met potentieel waarbij twee halfbroers op elkaar aangewezen zijn als ze een bootje huren en er samen op uit varen op zoek naar de gemeenschappelijke band die ze hebben, hun vader. Mede door de sterke acteurs Gourmet en Lopez is de slome film nog best fijn om te volgen.

Prima wisselwerking tussen die twee met gespeelde moeizame dialogen van twee onbekenden die elkaar opgescheept zitten. Cinematografisch best ok en ook de beelden langs de mooie kusten waren de moeite. Maar ik miste een climax, spanning en wat vaart om de film in mijn geheugen te prenten. Nu vrees ik er wat voor dat ik deze snel vergeten zal zijn. Mist duidelijk wat pit, jammer.

Vrij saaie en weinig interessante documentaire over een aantal mensen die als Turker door het leven gaan. Dat is een oersaaie job waarbij ze Google Street

View afspeuren en onder andere gezichten van passanten blurren zodat die privacy gewijs onherkenbaar zijn. Hetzelfde geldt voor autonummerplaten als bvb mensen die willen dat hun huis geblurd wordt.

Blijkbaar houden ze zich ook bezig met het opsporen van zwembaden en dergelijke meer. De docu toont ook enkele conversaties met andere Turkers. Niet echt hoogstaand, sommigen functioneren ook niet echt stabiel. Er wordt wat gegrapt over AI en robots die hun taak zouden overnemen in de toekomst, vandaar de titel. Neen, skippen dit...

Oja, voor het geld moet je het zeker niet doen. Eén eurocent per actie, tja, dat zijn 2880 acties op 8 uur met een gemiddelde van 6 per minuut. Ik vermoed dat het zelfs gemiddeld trager gaat. Een job die tot verdwijnen gedoemd is, tenzij je het outsourcht naar een lageloon- of ontwikkelingsland...

Degelijk, maar uiterst voorspelbare dramafilm over een kind dat je plots wordt "opgezadeld". Hier in dit geval een uiterst succesvol singer songwriter die wegens de problemen met zijn snuivende dochter er amper nog contact mee had. Nouja, zo simplistisch is het niet, want het niet dat hij al die tijd een geweldige vader is geweest. Er worden geen details vrijgegeven, maar laat ons stellen dat onze zanger op dat moment wel andere prioriteiten had en de moeder in kwestie nu niet iemand was waarmee hij een liefdesnestje mee wou opbouwen.

Desalniettemin best wel prima gebracht. De relatie tussen Thomas en de kleine Noa is erg onderkoeld. Treurig om te zien soms. Ik had de indruk dat Thomas wel wou, maar gewoon niet wist hoe. Erg beperkte sociale empathie had die man. Dat zag je ook met zijn manager. En toch had ik de idee dat het er ergens wel diep van binnen in zat.

Behoorlijke acteerprestaties, zeker toch van Persbrandt. Helemaal niet slecht, maar ook niet de topper die het had kunnen zijn.

Ik hou wel van de opmerkelijke rollen van Luis Tosar, toch één van mijn favoriete Spaanse acteurs. Hier als de erg energieke straathoekwerker die overuren klopt en zijn eigen gezin meermaals in de steek laat. Zijn inzet en onbaatzuchtigheid verdient lof, maar om nu te zeggen dat hij goed bezig is, is veel gezegd. Dat hij altijd en overal te laat komt of zijn beloftes niet kan nakomen, je zou er medelijden mee krijgen, maar hij roept het zelf over zich ...

We volgen enkele gezinnen in de Madrileense marge. Een fijne rol ook alweer van Cruz. Schrijnende toestanden van gezinnen met huisvestingsproblemen, schulden, enz ... Er worden verschillende gezinnen gevolgd, maar die met Cruz is veruit diegene die het meest aan bod komt.

OK kortfilm over armoede en het aanvaarden van hulp via voedselbedelingen. Het was toch even afwachten naar waar de film heen leidde. Ik kom op werkvlak ook geregeld in aanraking met deze doelgroep en het doet me wel wat. Kan me best inbeelden dat mensen hier schroom tegenover hebben. En ook kinderen kijken vaak vanuit een ander perspectief naar deze werkelijkheid. Het deed me wel wat wanneer het meisje haar vader aanstaarde wanneer hij bij een andere persoon extra voedsel bedelde omdat ze te laat waren en al het goeds al weg was ...

Stijlvolle en kleurrijke animatiefilm van Disney die mooi binnen de lijntjes kleurt, letterlijk en figuurlijk dus. Veilige film zonder hoogte- of dieptepunten. Technisch en visueel allemaal wel mooi gedaan. De locaties van ondermeer de bloemenpracht is erg mooi. Niet dat ik erdoor werd weggeblazen, maar het viel wel op.

Inhoudelijk vond ik het weinig bijzonder. Op zich wel een prima uitgangspunt met die gaven, maar vond het verder iets te beperkt uitgewerkt of nogal simpel uitgevoerd. Heb sowieso al weinig met muziek, dus die vele songs deden me niet zoveel, integendeel, ze haalden me eerder uit het verhaal.

Degelijke animatiefilm, dat zeker, maar eentje die zich voor mij in de middenmoot bevindt. Niet slecht, maar zeker ook niet geweldig.

Vrij sterke docu over de traditionele en wereldberoemde stierenloop in Pamplona ter ere van de lokale heilige San Fermin. Wat wel al heel snel duidelijk wordt is de enorme verbondenheid en identificiëring er is voor dit cultureel-religieuze gebruik. Het is een gegeven dat de ziel en persoon raakt van elke inwoner van de stad. Als buitenstaander vaak moeilijk te begrijpen en elke poging tot kritiek leidt uiteraard tot grote afwijzing.

En die kritiek is enorm want erg diervriendelijk kan je het allemaal niet noemen. Niet het lot dat de stieren in de arena te wachten staat, maar ook de loop zelf is dieronterend, zowel fysisch (zie maar hoe de dieren tegen grote snelheid soms onderuit gaan op de kasseien of uit de bocht vliegen tegen de rails), maar ook maar zeker ook mentaal psychisch lijden door vooruitgedreven te worden door een dolle massa.

De docu geeft een goed beeld weer van het waarom. Het is ook de enige klok die je hoort luiden. Ben blij iets meer inzicht gekregen te hebben in deze folkore, maar ik kan deze praktijken niet goedkeuren. Stiekem inderdaad wel fijn wanneer een nozem een lesje krijgt van een briesende stier. Karma als het ware. Gelukkig en onbegrijpelijk om vast te stellen dat dodelijke (menselijke) slachtoffers eerder zeldzaam zijn ...

Destijds gezien in de laatste dagen van 1999 in de bioscoop. Vooraf en vooral achteraf, mede in de sfeer van de millennium bug ook, ondersteboven de film ervaren. Het leek zo reëel en had wel iets dat de film letterlijk in het heden afspeelde. Die magie is uiteraard na 1 januari 2000 weg en al helemaal als je er dik 22 levensjaren moet bijtellen.

En toch vind ik hem nog steeds erg behoorlijk. Niet in het minst voor Gabriel Byrne die ik nog steeds een erg charismatische versie vind van Satan. Toen de acteur echt hoog op de watch list gezet na eveneens het tegelijk uitgekomen Stigmata (Film, 1999) (occulte dingen waren toen echt in) en Enemy of the State (Film, 1998).

Maar ook Arnie vind ik niet zozeer passen als een tang op een varken. Misschien een wat aparte keuze, maar het ging wel als uitgebluste depressieve flik. Vooral de wisselwerking met Pollak deed het hem.

Toch wel enkele leuke verschijningen van Satan als 'Beast'. Staat nog steeds na al die jaren overeind. Het mysterie-horror gedeelte blijft boeien en past voor deze ene keer wonderwel bij Arnie.

Ik hield mijn hart al vast. Een Nollywood film valt sowieso meestal slecht, daar zal het horror sausje niet veel aan veranderen. En dat deed het ook niet. Blijkbaar wel een vrij populaire of zelfs gevreesde film in traditionele middens, maat een doorbraak verwacht ik niet meteen in Europa. Hij stond zelfs niet op MM.

Typische African horror lijkt me, voodoo en hekserij (met duivelsbezweringen) en dergelijke meer. Zijn het geen maagden, dan wel kinderen. De start van de film zet meteen de toon: bijzonder amateuristische aanpak. Die gedaanteverwisselingen zijn zo slecht dat het grappig wordt. Mét Teletubbie geluidjes! Het was toch een opgave om dit uit te kijken.

Voor de rest siert pover acteerwerk in gebroken Engels de cast. Die Beëlzebub ziet er overigens niet uit. Hun acties evenmin, leerling-heksen met de meest bizarre handelingen. Het zou gore moeten voorstellen, maar het was zo slecht dat plaatsvervangende schaamte bij me opkwam. Ik was echt blij dat ik deze alleen bekeek. Dit wou ik niemand anders aandoen...

Oja, mooie én opmerkelijke filmposter!

End of watch vertelt het verhaal van 2 politiemannen en 2 boezemvrienden gedurende hun patrouilles in een gevaarlijke buurt in LA. Ik las ergens dat beide acteurs dan ook hun licht opstaken bij de echte LAPD om de film zo authentiek mogelijk te maken.

Vriendschap, respect en loyaliteit zijn de basiswaarden die erg sterk naar voren komen in de film, ook, maar vooral zeker in een buurt waar drugsbendes de plak zwaaien. De politie, niets meer is dan een kakkerlak die geplet moet worden, krijgt maar geen vat op de situatie. Voor taylor en Zavala is het dagelijkse werkbiotoop: the life on the street. En op hun eigen manier dwingen ze respect af (bvb het gevecht met die zwarte man). Film doet me dan ook wat denk aan Training Day (met D. Washington en Ethan Hawke), zonder de corruptie dan. Ook het zelfrespect en loyaliteit/eer voor het eigen politiewerk komt sterk naar voren. De voice-over waarbij de film startte was erg sterk en bracht je meteen in de film.

Zeer sterke acteerprestaties van Gyllenhaal en Pena. Mooie sfeerschepping, mede door de aparte manier van filmen. Het brengt je letterlijk dichter in de film, soms iets té wegens nogal rommelig bij momenten. Qua verhaal is het vrij pover, een echte lijn zit er niet in. Het einde daarentegen is echter wél weer sterk. Zeer confronterend en f*cked up ook. Het is niet bepaald een film die ik gauw zal terugzien op het veel goedmakende einde na dan. Alles bij elkaar een sterke 3,5*.

Gisteren voor de tweede maal Enemy gezien. Ik was zo geschrokken dat de film ineens gedaan was waardoor ik met een kater achterbleef en ik het verhaal niet helemaal vast had. Voor hetzelfde geld heb je het idee dat je kat of je kleine op het verkeerde knopje heeft geduwd, niet dus.

De grootste pluspunten van de film is de cinematografie en de sfeer. De camerastandpunten en de grauwe geel/bruine kleuren geven een erg aparte mystieke sfeer aan de film. Ook de achtergrondmuziek bekrachtigt de sfeer. Wie fan is van Gyllenhaal kan dubbel juichen: 2x voor dezelfde prijs! En of dat hij het alweer uitstekend doet. Gyllenhaal is een erg veelzijdig acteur die hier net als in bvb Nightcrawler optimaal tot zijn recht komt.

Hier en daar ook vreemde dingen met die spinnen. Die reuzenspin kwam recht uit War of the worlds (Tom Cruise). Ik meende ook de stad Toronto met de CN Tower te herkennen. De spinnen verwijzen naar de vrouw. Adam/Anthony bedriegt zijn zwangere vrouw en is geobsedeerd door seks en vrouwelijk schoon. Wanneer Adam belt naar Anthony maakt Helen ruzie met hem of "ze" weer heeft gebeld of dat haar vriendje erachter is gekomen dat ze met haar naar bed is gegaan. Adam/Anthony voelt zich gevangen door deze drang en schaamt zich hiervoor. Net als een mannelijke spin gaat hij op jacht (seksclub) en op zoek naar vrouwen (of een andere vrouw). Dit maakt hem gek en hij haat zichzelf hiervoor. Deze waanideeën (metafoor) komt tot een hoogtepunt bij de slotshot. De vrouwtjesspin zal hem verslinden zoals het ook vaak gebeurt tussen vrouwtjes- en mannetjesspinnen in de natuur wanneer zijn rol is uitgespeeld. Zijn relatie tot vrouwen is erg monotoon en heeft slechts 1 doel: de basisbehoefte met name: neuken (paren).
Ook mede daarom zijn Adam/Anthony één en dezelfde persoon. Adam/Anthony leidt een dubbelleven, maar is zich niet bewust van zijn wanen. Adam/Anthony zijn elkaars tegenpolen: de één is gelaten en introvert, de ander is erg assertief en brutaal.

Het fijne van de film is dat iedereen wel een andere verklaring heeft voor deze film én niemand kan je die tegenspreken. Het is geen complexe film, maar je krijgt wel de opdracht er zelf over na te denken en je eigen interpretatie eraan te geven. De luie kijker wordt gestimuleerd een actieve kijker te zijn.
Kortom: erg fijne Villeneuve en mijn tweede op twee dagen (Prisoners). Eenvoudige film gecombineerd met de nodige branie en mysterie. Knap!

Verbazend sterke oorlogsfilm waarbij ik aanvankelijk lage verwachtingen voor had. Had de idee van een typisch Hollywoodiaanse aanpak, niet dat die er niet was, maar toch in veel mindere mate. De eerste twintig minuten vergelijken met SPR is misschien wat te veel van het goede, maar het is zeker een prima scène waarbij het hallucinant was hoe jonge Russen met slechts een geweer voor 1 op 2 soldaten de dood worden ingejaagd. Zomaar, zonder strategie of wat dan ook. Alsof het een soort ontgroeningsritueel betrof.

Nadien verandert het plot wat van schouder en ligt de klemtoon bij de rol van de snipers. Bloedstollend eigenlijk. De spanning is constant te snijden en deze werd goed weergegeven. Law doet het uitstekend en Harris ontgoochelt zelden of nooit, ook nu niet. Het kat-en-muisspelletje is ongewoon spannend en boeiend om te volgen.

Ook visueel zeker meer dan prima film. Er zitten prachtige shots in, mede door het fijne camerawerk. De typische romance is ook aanwezig al werd die gelukkig niet te veel onder de aandacht gebracht. Het gezaag dat het jammer is dat er Engels gesproken werd stoort me ook. En behoudens voor de Duitsers gaven die Duitse dubs voor de Russen ook niet het optimale effect.

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik deze film van Will Smith nog eens zag. Eigenlijk moet de film heel weinig inboeten van wat ik me er nog van herinnerde. Het thema blijft fantastisch en is ongelooflijk actueel. De film zet aan tot nadenken hoever de inbreuk op de privacy gerechtvaardigd is. Wat wil een individu opgeven in ruil voor een optimale bescherming in de strijd tegen terrorisme, criminaliteit, fraude en corruptie? Welk belang heeft een samenleving erbij basisrechten op te geven en inmenging in zijn privéleven bloot te geven? Allemaal interessante vragen die op de achtergrond aan bod komen in deze film. Uiteraard is alles een beetje met de haren getrokken, maar het thema zet de toon voor een boeiende discussieavond met vrienden (op café). Een film die me aanzet dat te doen, krijgt sowieso al een hoge quotering.

De film grijpt je van in het begin bij de strot. Er is weinig ademruimte en eigenlijk gaat dit de hele film door. De film zwakt niet af en behoudt zijn niveau en tempo. Will Smith doet het uitstekend en de achtervolgingsscenes zijn knap in elkaar gezet. Met uitzondering van misschien één a twee scenes is het geweld of de actie niet excessief. Gene Hackman zet een interessante rol neer en ook Voight als bad guy is niet te versmaden. Zelfs de bijrollen van de andere bad guys vond ik uitstekend gecast.

Uiteraard laat de film een aantal hiaten en plotgaten vallen, maar deze wil ik er graag bijnemen. Het einde vond ik wel sloridg en haastig afgewerkt. Het idee erachter sluit aan bij het begin van de film, maar bracht de film niet naar een hoger niveau. De spanning zat goed en zelfs de humor adhv oneliners vielen best mee. Een nipte, maar verdiende 4,0*!

Deed me qua stijl wat denken aan die andere Zweedse klassieker uit de jaren 80, Pelle Erobreren (Film, 1987). Hier met een jonge Skarsgard die als wees opgroeit op een boerderij met een harteloze grootgrondbezitter die ernaast ook een fabrieksbaas is. Sven is een harde werker en mort nooit, waardoor hij een waardevolle en ideale werkkracht is.

Wanneer hij bij een zelfstandige familie terechtkomt ervaart hij liefde en loon naar werken, dit tegen de zin van de fabrieksbaas die hem als zijn eigendom beschouwt.

Een aantal mooie taferelen en prima neergezet door Skarsgard. Geen meesterwerk voor mij, maar wel een erg degelijke boerenfilm.

De gebroeders Dardenne vissen steeds in hetzelfde net met hun thema’s rond sociale achterstelling. Ook met l’Enfant gaat ze opnieuw die richting uit met een jong koppel dat pas een baby heeft gekregen en van dag tot dag moet kijken om rond te komen. Kleine criminaliteit is de hoofdbezigheid van Bruno, maar zijn problemen zijn ruimer wanneer zijn schuldeisers hem onder druk zetten om zijn schulden in te lossen.

In de hoofdrol Jeremie Renier die we ook al aan het werk zagen aan de gewetensvolle Igor in La promesse. Geen sympathiek personage, maar wel een interessant figuur om zijn drijfveren te achterhalen waarom hij zijn kind verkoopt. Olivier Gourmet komt ook even piepen, maar heeft een zeer beperkte rol.

Wederom een sombere film en een camerahantering die letterlijk dicht op de huid zit. Het maakt dat de emoties en de handelingen van de personages direct op je afkomen. Less is more, typisch voor de Dardennes.

Deze Belgische productie mag gerust in het rijtje geplaatst worden van Kramer VS Kramer, Marriage story, enz… De film schetst een scherp beeld van hoe kinderen getraumatiseerd kunnen raken na een vechtscheiding en de kille beeld-zonder-klank-uitwisselingen van de kinderen op één of andere neutrale plek. Bijzonder is het ook dat deze film een mix is van een dramafilm gecombineerd met een documentaire. Op een bepaald moment richt de camera zich letterlijk tot de hoofdpersonages en ontstaat een interview. De intensiteit en betrokkenheid naar de kijker toe wordt op deze manier groter. Knap gedaan.

Over alle volwassen personages valt wel iets te zeggen. Het is wellicht te makkelijk om als kijker een moreel oordeel te vellen. Jammer alleen dat er steeds het omgekeerde wordt bereikt van wat wordt vooropgesteld. De kinderen staan centraal, maar verschuiven gewoon naar het achterplat. Het lijken geen mensen van vlees en bloed meer, maar het zijn voorwerpen geworden die de situatie ondergaan. Het probleem is echter dat ze net wél mensen van vlees en bloed zijn. Intriest …

Het is steeds een plezier om Efira aan het werk te zien. Ze is ook niet schuw om uit te kleren te gaan, maar heeft zoveel meer te bieden. Hier speelt ze een twijfelende vrouw in een nieuw samengesteld gezin. Ze wil graag ook kinderen, maar voelt dat de timing niet goed zit. Ze hecht zich aan haar stiefdochter en hoewel haar man lief is, slaagt hij erin haar af en toe uit te sluiten. Ze wordt niet op de hoogte gebracht van zijn familieperikelen en ook met de dochter verloopt het soms moeilijk.

Een moeilijke jaloerse ex kan er dan nog wel bij, maar dat gebeurt gelukkig niet. Een overkill zou teveel geweest zijn voor dit toch wel eerder sereen drama. Ik kan me best inbeelden dat nieuw samengestelde gezinnen hun issues hebben, in velerlei vormen, niet evident.

Verder sterk acteerwerk, de personages komen goed uit de verf, erg onderhoudend, mooi tempo enzovoort. Kortom van genoten.

Sterk psychologisch drama van Chabrol waarbij een man die alles heeft om gelukkig te zijn toch kapot gaat aan twijfel en de angst om alles te verliezen. Paul is te benijden en heeft alles waar menig man over droomt: een uiterst knappe en minstens even zorgzame vrouw, een kind, een bloeiende zaak waarbij anderen in de watten worden gelegd, kortom het perfecte geluk.

Jaloersheid daarentegen sluimert door het hoofd van Paul. Al is de jaloersheid van korte duur en ervaar je dat er wat meer aan de hand is. Waanvoorstellingen en paranoïde gedachten nemen meer de bovenhand en weegt enorm op het perfecte huwelijk. Mooi in beeld gebracht alvast door Chabrol. In bepaal scènes zie je Paul echt worstelen met zichzelf, praat hij tegen zijn spiegelbeeld of zie je hem ontploffen in het cinemazaaltje.

Nelly, prachtvrouw toch die Emmanuelle Béart, gelukkig kon ik haar enkele dagen later in Manon des Sources (1986) opnieuw bewonderen. Prachtige rol van Béart overigens die Nelly verschillende gezichten geeft in de film, maar adembenemend mooi bleef ze immer. Van de hemel naar de hel. De vraag is voor wie? Voor Paul? Nelly of toch voor beiden? Het is vooral Paul denk ik die het meest te verliezen heeft. Zijn gedrag zal niet enkel zijn huwelijk kapot maken. Prachtig rollenspel van beide acteurs. Mooi!

La Enfermedad del Domingo is een boeiende film over een dame die na 35 jaar haar moeder opnieuw opzoekt nadat die haar op 8-jarige leeftijd in de steek liet. Confronterend en ongemakkelijke bijeenkomst van de vrouwen. Afstandelijk en ijzig, en bovenal wantrouwend wanneer het op eerste zicht ongewone voorstel wordt geuit om 10 dagen met elkaar door te brengen.

De film uitte zich niet als een thriller, dus op enige wraakgevoelens of sadisme moesten we niet wachten. Integendeel zelfs, de film is eerder ingetogen en integer van aard waarbij twee vrouwen elkaars grenzen aftasten en beiden niet goed weten hoe een aarzelende conversatie er enkele minuten later zal uitzien.

Prachtige cinematografische beelden op de coaster en op het einde in het water. Mooi geacteerd ook van beide vrouwen. Ook de vele stiltes droegen bij tot een ongemakkelijke, maar tegelijk rustige sfeer. Soms zeggen beelden en stiltes meer dan woorden. Dat is hier zeker het geval. Een aanrader alvast voor arthouse liefhebbers (op Netflix).

Op zich wel graag naar gekeken. Strak tempo en een prima evenwicht tussen misdaad en drama. De modus operandi rond het thema om vrouwen die abortus plegen af te straffen, intrigeert wel.

Alleen bevat de film erg veel schoonheidsfoutjes, dingen die niet kloppen of gewoonweg erg slordig zijn uitgewerkt. Vreemd dat er bijvoorbeeld over het eerste slachtoffer zo weinig research is gedaan. En het vele dat buiten het boekje werd onderzocht om uiteindelijk in de container te belanden, werd ook met de mantel der liefde bedekt.

Het einde gaat inderdaad nog een stapje verder. Dat die moeder nog iets ging uitspoken, stond vast, maar dit zag ik niet aankomen. Best heftig, prima plot dat overloopt naar het privéleven van Laura al is dat ook niet origineel meer. Maar plezant was het dus wel.

Ik kan me best de ontgoochelde reacties van anderen begrijpen na het bekijken van deze film. Ook ik heb de film afgesloten met een ontgoocheling. Deze film raakte me helemaal niet. Nochtans is het idee, het verhaal wel goed op zich. Ik miste daarentegen diepgang in de personages. Ook de vele zijsprongen (romance van de verpleegster) waren overbodig. Ook qua acteerwerk vond ik maar zozo. Binoche vond ik alles behalve overtuigend. Fiennes mja, uitstekende acteur, maar in deze prent maar matig. Kristin Scott Thomas kwam dan nog het meest overtuigend over. Het liefdesverhaal zelf vond ik erg geforceerd. (Je mag zelf invullen welke van de twee romances ik bedoel).

Leuk waren wel de wederkerende flashbacks in het verhaal. Dit houdt de film nog enigszins boeiend. Mooie sfeerschepping en mooie beelden. Goede muziek ook nog. Samen met het potentieel en de opbouw van het verhaal nog net een voldoende.

Het was sowieso een uitstekende zet van Jean-François Richet om het verhaal van de beruchte Jacques Mesrine op te splitsen in twee delen en dat voor de volle vier uur. Het tweede deel staat bol van de spetterende actie vol bruut geweld. Een film die inderdaad nergens verveelt.

Bij momenten geweldig hoe Mesrine zich gedraagt. Uiteraard niet zijn gewelddadige acties, maar bij momenten is hij een halve popster. Hij bespeelt de media en de publieke opinie op zo'n wijze dat hij bijna op handen gedragen wordt. Hij is erg narcistisch en kickt erop dat hij niet weg te slaan is uit de media. Hij is fier op zijn titel "nationale vijand nummer 1". Zijn optreden in de rechtbank was dan ook hilarisch. Maar hij kan ook moeilijk om met kritiek. Dat heeft die ene journalist dan ook geweten en met hem de rest van Frankrijk.

Het viel me ook op hoe zeer de politie het in zijn broek deed voor hem. Hij werd dan wel op het einde neergelegd, maar er waren voldoende momenten ervoor om het zaakje dan al af te handelen. Het kat-en-muisspel met het gerechtelijk apparaat was dan ook vermakelijk. De vele vermommingen waren dan wel meestal geslaagd, maar soms had je toch de indruk dat de politie écht achter de feiten aanholde en maar bleef aanmodderen.

Aanrader binnen het misdaadgenre. Niet voor gevoelige zieltjes, maar best een harde rauwe film van één van de grootste Franse criminelen na het interbellum.

Interessante film van Streker, tevens Waals voetbaljournalist van beroep brengt hier als regisseur een opmerkelijke film die gaat en ook net niét gaat over de befaamde Whespael-zaak waarbij de Ecolo-politicus ongeveer in dezelfde omstandigheden terecht komt als de film.

Dit is zeker geen biografie, de namen zijn trouwens ook anders, maar de link is gauw gelegd natuurlijk. De film is overigens erg sereen. Geen rechtbank, behoudens dat ene onderhoud met de onderzoeksrechter, geen proces, geen media-interviews of verontwaardigde publieke opinies ...

Wel een beetje een ode aan Oostende, de Koningin der badsteden. Dan kan uiteraard Ensor niet ontbreken. Twee maal passeert er een scène in het Ensorhuis. Mét maskers, want maskers verhullen van wat erachter zit. Symbolisch en toepasselijk voor de film. En ook het pompeuze Thermae Palace mag niet ontbreken. Verder wordt voor de figuur Durieux uitgelicht. Gebroken en eenzaam in en na de gevangenis, zijn carrière om zeep.

Uitstekende rol overigens van Jérémie Renier die ik samen met Olivier Gourmet tot de absolute top beschouw van de Waalse cinema (en daarbuiten). Stijlvolle film met een cast die zich kwetsbaar kan opstellen. Leuke kleine rolletjes ook voor Vlamingen Peter Van den Begin, Bruno Vanden Broucke en Sam Louwyck.

Ik vraag me alleen af in welke gevangenis er gefilmd werd. Daar ben ik niet zo in thuis ...

Boeiende uiteenzetting van een man die klinkt als een klok in de filmwereld. Niet als regisseur of acteur, maar als gerenommeerde componist. Geweldig is zijn repertoire die hij onder meer maakte in de films van zijn vriend Sergio Leone. Deze documentaire is een echte hommage geworden met veel aandacht voor zijn jeugd en talent met tal van interviews.

Een vrij lange speelduur inderdaad,.maar soms is dat nodig om een breder inhoudelijk perspectief te krijgen. Ik hoorde toevallig dit weekend een streepje van zijn muziek op de radio en ik kreeg meteen zin om zijn westerns nog eens op te zetten. Legend!

Enter the void is mijn derde film van Noé. Zeer bijzonder regisseur die je ofwel de hemel inprijst voor zijn gewaagde filmstijl en -regie ofwel de grond inboort voor zijn overdreven camerashots. Ik behoor alvast tot de eerste groep. Geweldige film deze Enter the void die voor mij inhoudelijk en visueel weg heeft van Irréversible en Climax.

Irréversble omwille van zijn expliciete en gewaagde beelden waarbij hij er niet voor terugdeinst de camera niet weg te draaien. Sex en drugs lopen doorheen de film met erg knappe montages tussen heden en verleden van broer en zus. En Climax omwille van de oppompende beats en een kleurenpallet aan ronddraaiende en -tollende beelden om zelf dizzy van te worden. De hallucinaties en droomwereld zijn een prachtig spektakel.

Montage, camerahantering en cinematografisch geweldig. De ruim 160 minuten vliegen voorbij. Deze eigengereide fragmentarische aanpak zorgt er wel wat voor dat het plot onderschikt is, maar dat stoort hier niet. Puur vakwerk met enkele expliciete beelden zoals de abortus of penetratie helemaal op het einde. Sterkste momenten van de film bevinden zich vooral in het begin met de trip van Oscar, maar ook de zwevende beelden doorheen het rendez-vous hotel op het einde waren knap.

Eentje die toch nog geruime tijd zal nazinderen. Twijfel tussen 4,0* en 4,5*. Mooi!