Opinions

Dit is een klassieker, met de onovertroffen Franco Nero (hij zou later Terence Hill als zijn opvolger kiezen). Een stoere western zoals ze die niet vaak meer maken. En niet te vergeten het heel pakkend deuntje van Luis Bacalov!

Even goed als het game Dead or Alive Xtreme Beach Volleyball, niet zo heel goed dus behalve als je een tienerjongen bent die van elke mooie vrouw in bikini begint te kwijlen.

Inception meets The Matrix meets Harry Potter. Gezien de vele positieve waarderingen, deze film ook maar eens meegepikt. Alles ziet er erg strak uit, vooral de parallelle universums waaraan dr. Strange wordt blootgesteld in de tempel bij zijn inwijding. Benedict Cumberbatch is natuurlijk een goede acteur en hij maakt het beste van zijn rol wat ervan te maken valt. Aan het begin van de film, als hij nog de neurochirurg speelt en een verkeersongeluk krijgt, zat ik nog helemaal in het verhaal maar eens hij in de tempel in Nepal aankomt zakt de film snel weg in de middelmatigheid.

Dr. Strange wordt heel snel hij in de tempelgemeenschap opgenomen door de Ancient One, alleen maar omdat hij na te zijn buiten geschopt halsstarrig aan de voordeur blijft zitten. En na enkele boeken over magie te lezen en een beetje te schermutselen met de andere leden, wordt hij ineens een grootmeester die sterker is dan degenen die al vele jaren geoefend zijn. Het gaat allemaal veel te snel en te gemakkelijk. Opeens kan hij vliegen, magische portals maken, en is hij een meester in de martial arts.

Deze film steunt bijna volledig op de indrukwekkende SFX en CGI, zoals de meeste Marvel films. Het is dan ook meer een gevalletje van: kijk eens wat we allemaal kunnen met de nieuwste computertechnieken. De humor is zwakjes (grapjes over Beyoncé) en het verhaal is de standaard ontstaansgeschiedenis van nog maar eens een superheld waar de meeste mensen nog nooit van gehoord hebben. De personages worden niet goed uitgewerkt en er is erg weinig diepgang, en ook geen memorabel verhaal. Het is allemaal erg weinig origineel!

Heel vreemd dat alle omstaanders op straat gewoon verder lopen, terwijl een straat verderop een heel huizenblok als een pannenkoek wordt opgerold en er op leven en dood wordt gevochten door een stel magiërs. We zitten natuurlijk in een 'mirror dimension', dat zal het dan wel verklaren zeker?

Dergelijke stunts doen mij altijd aan het werk van de Nederlandse kunstenaar M.C. Escher denken. Die heeft leuke tekeningen gemaakt waar een loopje wordt genomen met dimensies en met trappen. Heel intrigerend, ik kan daar uren naar zitten staren, maar niet naar deze film. Gelukkig duurt de film niet te lang met zijn 105 minuten (de muziek niet meegerekend).

Vince Vaughn en Ben Stiller samen in een film, in Starsky & Hutch werkte dat nog maar in DodgeBall (dat blijkbaar in hetzelfde jaar uitkwam) niet. Vaughn kan absoluut geen film dragen en is in DodgeBall niet eens grappig, terwijl Stiller bijna even irritant over de top acteert als hij ook al deed in Zoolander.

Ook de andere acteurs zetten heel stereotype en ongrappige rollen neer (een nerd die verliefd wordt op een grote lelijke manvrouw met bijhorende snor en vlechten). Ik kan normaal wel genieten van flauwe komedies maar deze was bijzonder flauw en de 'grappen' zijn niet erg slim.

Ik heb wel moeten lachen met Rip Torn als trainer Patches O'Houlihan die met zwaar gereedschap naar de dodgeball spelers gooide.

Mij ook, het deed mij deze film met de verkeerde verwachtingen ingaan... maar heb er uiteindelijk toch van genoten.

Dit tweede deel is minder spannend dan het eerste deel, maar nog steeds erg leuk met enkele bloederige kills door onze favoriete blinde psychopaat Norman Nordstrom. Maar wat is er met de stem van Stephen Lang (the blind man) gebeurd? In de eerste film had hij toch niet zo'n zwak oude mannen stemmetje? Er is nog een korte after credit scene die erop wijst dat Norman niet dood is, wat dus kan wijzen op een derde deel. Laat maar komen, zou ik zeggen!

Deze satire met de naderende inslag van een komeet op de aarde als metafoor voor de klimaatcrisis begint goed, maar zakt wat in in het midden en duurt eigenlijk ook veel te lang. De satirische ondertoon wordt jammer genoeg niet erg subtiel gebracht.

Goede acteerprestaties van Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence als de twee wetenschappers die de alarmbel doen luiden maar slechts weinig serieus genomen worden, vooral door de president van de VS en haar aanhang. Meryl Streep als President Orlean doet mij denken aan de vrouwelijke president in de film Iron Sky (2012). De hele film doet eigenlijk qua kolderieke humor aan die andere film denken, zij het wat meer ingehouden. Maar er zijn ook verwijzingen naar o.a. Dr. Strangelove (1965), zie de scène met Ron Perlman en de bom.

De film zet gelukkig zowel de linkse als de rechtse politieke partijen te kakken, alsook zogenaamde 'conspiracy theorists', de media, social media, beroemdheden en de schatrijke elite. Ik vind het weliswaar weinig geloofwaardig dat de media een dreigende wereldramp niet zou aangrijpen om angst te zaaien en zo haar kijkcijfers op te krikken. Kijk maar hoezeer een ziekte zoals covid, ondanks het relatief lage sterftecijfer, nu al bijna twee jaar in het nieuws komt alsof er geen andere problemen meer in de wereld zijn. De nadruk op de luchtigheid, vermaak en onzin die in de media wordt gebracht is natuurlijk wel terecht. Er is weinig aandacht voor enige diepgang. Maar als het om sensatie gaat, dan is de media er toch wel als de kippen bij.

Er zitten ook nog enkele mooie beelden in de film waarin de unieke schoonheid van onze planeet wordt belicht. "We really had everything didn't we? I mean, if you think about it." zijn de wijze woorden van DiCaprio, terwijl het ensemble voor de laatste keer zit te dineren. Deze scène laat goed zien hoe machteloos de mens eigenlijk is in een dergelijke situatie. We denken heer van de schepping te zijn, maar de natuur gaat gewoon haar eigen weg. Het aziatische (ik vermoed Japans?) koppeltje heeft eigenlijk helemaal gelijk, door hun laatste minuten op aarde al vrijend door te brengen. Ik zag geloof ik ook twee walvissen die hetzelfde idee hadden.

Splinters wrote:
Overigens leek de chief of staff uiterlijk gezien behoorlijk op hugo de jonge.

"Forget about it!"

Een meesterlijke film met klassebakken Pacino, Depp, Madsen en meer van dat moois!

Als tiener keek ik deze film vooral voor de blonde stoot Alonna Shaw. Maar deze Double Impact is zeker niet de minste film uit de stal van de Belgische actieheld JCVD. We krijgen tenslotte twee JCVD'en voor de prijs van één!

Slechte remake van de originele film De Lift. Bij de scène met die skater die in de lift gezogen werd (want dat doen liften die gaan denken in Amerika blijkbaar) had ik er al genoeg van, maar op het einde wordt het echt helemaal een Hollywoodfilm met veel politie op straat, ontploffingen en dies meer. In de originele film was er veel meer spanning en het was allemaal kleinschaliger en intiemer. Er was ook bijna geen muziek in de film, enkel het spannend synthesizer deuntje als er gevaar dreigde, zoals Tom de Haas het al omschreef:

"I admire your courage miss eh..."
"Trench, Sylvia trench. I admire your luck, mister…"
"Bond… James Bond!"

Met deze woorden maken we voor de eerste keer kennis met 's wereld beroemdste spion James Bond, vertolkt door de onovertroffen Sean Connery. Niemand die na hem komt zal ooit de titel van hem overnemen als beste acteur voor die rol. Connery ìs gewoon James Bond!

Deze eerste Bondfilm is zeker niet de beste, maar heeft wel een aantal bijzondere pluspunten. De begingeneriek met de kleurrijke bollen en de muzikale score die in alle volgende Bondfilms zal voorkomen, was voor die tijd erg uniek en zet meteen een exotische, sexy toon neer.

Ursula Andress als Honey Ryder is de eerste Bondgirl en ze straalt ongetwijfeld een natuurlijke schoonheid uit. De scène waarbij ze uit de zee op het strand komt lopen in haar witte bikini is één van de bekendste scènes uit de filmgeschiedenis geworden.

Jack Lord zet voor mij de beste Felix Leiter neer, hij is zo'n beetje het Amerikaanse evenbeeld van James Bond. Ook Joseph Wiseman als Dr. No is gedenkwaardig. Hoewel het een beetje jammer is dat een Engelsman voor halfchinees moet doorgaan. Gelukkig ziet hij er minder idioot uit als James Bond die later eveneens een chinese make-over zou krijgen in You Only Live Twice.

Ook miss Taro, die voor Dr. No werkt, wordt niet gespeeld door een echte chinese maar door een blanke vrouw. Pas als Bond op het eiland van Dr. No terecht komt zien we een paar echte aziatische acteurs en actrices opdraven.

De eerste helft van de film is nog leuk, maar vanaf het gedeelte op het eiland wordt het verhaal wat soft, er is eigenlijk heel weinig spanning en de actie is niet spectaculair zoals in latere bondfilms wel het geval is. Het is een beetje de soft versie van de Bondfilms, wat natuurlijk niet ongewoon is voor de eerste film uit een serie.

Dr. No bevat wel al een hoop leuke oneliners, een traditie die in alle Bondfilms zal worden verder gezet.


M: "If you cary a 00 number it means you're licenced to kill, not get killed!"


Bond arriveert by Miss Taro die enkel een handdoek aan heeft.
Miss Taro: "I'll just go and put some clothes on."
Bond: "Oh, don’t go into any trouble on my account!"


Honey: "There was this man who let me stay without paying , then one night he came up to my room... well, you know… I scratched his face but he was stonger than I was..."
Bond: "And what happened after that?"
Honey: "I put a black widow spider underneath his mosquitonet, a female as they’re the worst. It took him a whole week to die!"
Bond lijkt onder de indruk.
Honey: "Did I do wrong?"
Bond: "Well it wouldn't do to make a habit of it!"

Deze film hangt tussen horror en komedie, en wordt dan ook nooit echt eng. Ik heb Drag Me to Hell gezien op aanraden van een vriend. Justin Long is typisch zo'n acteur wiens gezicht je wel herkent, maar waarvan je je niet kunt herinneren in welke film je hem hebt gezien.

Hij is dan ook een acteur die geen indruk maakt en die je zo vergeten bent. Alishon Lohman heeft niet veel meer charisma, maar zij heeft tenminste nog een leuke snoet. Ze is niet zo stoer als Ash uit Evil Dead, maar doet een leuke poging als ze zo ongeveer de bekende woorden van Ash ("Come get some!") herhaalt, maar dan met een kleine twist: "I'm gonna get some!"

Drag Me to Hell is een leuke horror die af en toe eens uit de bocht gaat op een goed manier. Het gevecht in de auto tussen Christine (Lohman) en mrs. Ganush (Lorna Raver) bijvoorbeeld is een grappige verrassing. Je ziet niet zo vaak hoe een oud vrouwtje de valse tanden uit de mond wordt geslagen of met een nietjesmachine wordt aangevallen.

Langdradige film met veel gezeur. Kijk enkel de laatste 90 minuten als je een film met verhaal en actie wilt zien, de eerste 90 minuten zijn pure tijdopvullende onzin. Mel Gibson doet het nog steeds goed als oude knakker. Vince Vaughn verbleekt naast Gibson, hij houdt het beter bij flauwe komedies. Bone Tomahawk (2015), eveneens van Zahler, vind ik nochtans een sterke western. Nu nog zijn Brawl in Cell Block 99 (2017) eens bekijken. Dan heb ik al zijn films die op MM vermeld staan, gezien!

De trailer doet inderdaad een andere soort film verwachten. En ook het begin van de film (met die auto-ontsnapping) doet het beste vermoeden. Niet dat het zo goed was als de achtervolging in de legendarische film Bullitt, dat nu ook weer niet.

En dan valt de film bijna stil en krijg je een drama en een liefdestafereel voorgeschoteld! Het is heel lang wachten voor er weer wat actie te beleven valt. Nu begrijp ik best dat het hiet om een heel andere soort film gaat, maar zoals gezegd hadden de trailer en het actie-volle begin van de film mij op het verkeerde been gezet. Het lijkt bijna alsof je twee verschillende films door elkaar bekijkt!

Verder is de film wel stijlvol gemaakt met een mooie kleurenfilter, en het geweld is soms erg hard. Ik ben nooit een fan geweest van de zoutloze Ryan Gosling, en ook in deze film weet hij me niet te overtuigen. De man lijkt over maar één gezichtsuitdrukking te beschikken. Ook de chemie met de weinig aantrekkelijke Carey Mulligan was een beetje zoek.

.

"You, fat fuck, come here!"
"What did yo call me?"
"I called you fat fuck. Better leave it at that, unless you wanna be called dead fat fuck."

Inderdaad vermakelijke pulp, deze Drive Angry. Cage zit in een rol die hem op het lijf is geschreven. Met geblondeerde lange haren en stoppelbaardje. Amber Heard is de eye candy van dienst als wulpse opdienster genaamd Piper (what's in a name?). De ster van de show is haar 1969 Dodge Charger. William Fichtner is intrigerend als de mysterieuze Accountant. Hij geeft zowaar een David Lynch vibe aan deze film. Ook met de muzikale score zit het wel goed en de film bevat de nodige humor een knipoog momenten. De supernatural kul moet je er maar bijnemen. Leuk voor een avondje simpel vermaak met een koud biertje en grote zak chips erbij.

Leuke thriller met een knappe dame in een mooi jurkje, maar haar tegenspeler is maar een saaie vent. Die ober is ook bloedirritant. De afloop van deze film is eerder ongeloofwaardig en overdreven. Wel leuk om nog eens een film te zien met een normale speelduur.

Een erg saaie en pretentieuze film, waar ik meer van had verwacht. Het verhaal boeit niet en wordt heel serieus gebracht alsof het ergens over gaat. De beelden zijn kleurloos en de muziek is irritant. De personages worden weinig uitgediept en het interesseerde me niet wat met hen gebeurt. Zelfs het bijna geslachtloze emo kid Chalamet, die ik nog goed kon pruimen in The King, is hier totaal zonder enig charisma. En de choreografie tijdens de weinige gevechtscenes is erg matig. Er zit totaal geen spanning of hardheid in. Bij het messengevecht tussen Chalamet en die zwarte kerel bijvoorbeeld wordt elke 2 seconden gecut in de actie. Het is allemaal zo lui gebracht. Alleen de harde muziek doet vermoeden dat er iets bijzonder aan de hand is. Maar laat je vooral niet misleiden, dit is helemaal niets.

- We're going to plan C.
- What's plan C?
- Plan C is we go back to plan A.
- Why don't you just call it plan A?
- Plan A has a stink on it.

- You see this, now we have a plan B if plan C fails.
- Isn't plan D just plan B again?
- Plan B has a stink to it.
- They all stink.

- Boy, I got a good feeling about plan C!

Geen onaardige fantasy film gebaseerd op het (bord/video)spel Dungeons & Dragons. Gelukkig neemt de film zichzelf niet te serieus en spelen de hoofdrolspelers hun rol met de nodige humor en zelfspot. Michelle Rodriguez zet zoals steeds de kranige vechtersbaas neer, Chris Pine de grappenmakende smartass, Sophia Lillis het schattige elfje(?) en Justice Smith de leerling tovenaar. Samen gaan ze op avontuur op zoek naar de "tablet of reawakening" om de vrouw van Edgin (Chris Pine) weer tot leven te brengen.

Ondanks de nogal lange speelduur zit de vaart er goed in, vanaf het begin tot het einde wordt de kijker in het avontuur getrokken. De CGI is soms matig tot redelijk te noemen. Maar de fantasy creaturen zijn meestal, hoewel ze er als poppen uitzien, leuk ontworpen. De ritmische muziek onderstreept het avontuurlijke gevoel en visueel ziet de film er vaak ook mooi uit.

De film is heel kindvriendelijk gehouden, verwacht dus geen bloed zelfs niet tijdens de zwaargevechten. Ik vind het ook een beetje vreemd dat één van de soldaten/wachters in Neverwinter een vrouw is, nogal vooruitstrevend voor een middeleeuwse setting. Ik ken het spel D&D niet en weet dus niet of deze film trouw is aan het bronmateriaal, maar de film is op zichzelf staande geslaagd te noemen voor een avondje zorgeloos vermaak.