Opinions

Het is mijn eerste Nakashima, maar ik heb begrepen dat deze regisseur vooral van de kleurrijke komedies is. Kokuhaku is echter totaal het tegenovergestelde.

Vanaf het eerste moment werd ik in de film gezogen door het sterke acteerwerk van Matsu en het tragische verhaal van haar dochtertje. Al snel krijg je een sterke antipathie voor vooral Shuya die een ware psychopaat is. 'Confessions' laat al snel zien dat het niet alleen de bekentenissen van Moriguchi zijn, maar het verhaal wordt vanuit meerdere oogpunten bekeken. Zo zie je de motieven van de belhamels, hun familie en hoe ze met de problemen omgaan. Soms raakte ik een beetje in de war, maar al met al vallen de stukjes voor 95% langzaam aan wel op zijn plaats.

Best aangrijpend allemaal en daar draagt de visuele stijl zijn steentje aan bij. De grauwe kleuren en slowmotion effects stralen bakken met drama en tragedie uit en de sfeervolle achtergrond muziek geeft je een beklemmend gevoel. Ik was ook verrast door het karakter van Moriguchi dat gitzwart was. In dat opzicht is dit toch wel een ijzersterk, sadistisch en overtuigend wraakverhaal. Zeer genoten!

Ben er ook niet zo kapot van.

Ik wil Koma sowieso niet onder horror scharen, meer een thriller/drama of iets dergelijks. Bovenstaand plot verhuld veel van het verhaal, maar waar het uiteindelijk om draait vind ik wat soft en niet schokkend. Verhaaltje komt traag op gang met iets teveel saaie scenes waarin de politie betrokken is. De film blinkt nergens in uit en mist wat pit.

Wel waren er een paar mooie plaatjes en hoewel de twists niet verrassend zijn, het is wel altijd leuk om de puzzelstukjes op zijn plaats te zien vallen. Einde is wel vrij sterk, maar al met al is Koma een middelmatige thriller die ik waarschijnlijk snel vergeten ben.

Aan mijn slecht geschreven berichten uit 2005 zie ik dat het alweer vijftien jaar geleden is dat ik deze had gezien, wat vliegt de tijd. Dit was toch één van mijn eerste Japanse films waarmee het allemaal is begonnen. Waar veel mensen in mijn omgeving toen, en nu nog steeds helaas, met een grote boog om alles wat 'Chinees' (en dus Japans, Koreaans etc.) is heenlopen was ik enorm geïnteresseerd in dit land en zijn films. Hoe ik met mijn stomme kop toen nog diverse videotheken ben binnengelopen om naar deze titel te vragen; uiteraard wisten die commerciële en inmiddels opgedoekte toko's in mijn buurt niet van het bestaan van deze film. Aangezien ik niet van een release wist had ik de stoute schoenen maar aangetrokken en de film via de illegale weg binnengehaald wat ook meteen mijn eerste illegale download ooit was *pinkt traantje weg*. Goed, niet iets om echt trots op te zijn, maar het mag duidelijk zijn dat Ichi veel voor me betekent op filmvlak. Het zorgde dat mijn liefde voor torture horror hartstochtelijker werd en het opende mijn deur voor het o zo fijne Yakuza-genre.

De film is in de basis een standaard Yakuza-verhaal waarin groepen tegen elkaar worden opgezet. Wat de film net wat specialer maakt is dat de moordenaar geen Yakuza is die de macht wilt grijpen, maar de instabiele Ichi die mensen weinig subtiel en met veel bombarie om het leven brengt. Wanneer de sado-masochistische Yakuza Kakihara hier lucht van krijgt zet hij met een grote glimlach de achtervolging in op zoek naar ultiem pijnlijk genot. Dit laatste is waar Ichi the Killer in uitblinkt; het in beeld brengen van ultieme martelpraktijken die het liefst met een knipoog bekeken moeten worden.

Ik ben inmiddels zelf al meerdere keren in Kabukicho geweest; de sfeer die er doorgaans hangt is nu ook goed voelbaar. De nauwe straatjes, de ongure types en de talloze kantoorpandjes die boven de illegale gokhuizen en seksclubs huisvesten. In het echt lopen er wel wat meer toeristen, maar dat het een buurt is waar je niet stoer moet gaan lopen doen moge duidelijk zijn. Dat de Yakuza vingers afhakken is ook bij het grote publiek wel een beetje bekend, maar Miike brengt het nog tien stappen verder. Deze film is één en al pijn met scenes waarin mensen doormidden worden gehakt, met kokende olie overgoten, met naalden worden gestoken of simpelweg in elkaar worden gebeukt. Ook wordt verkrachting en huiselijk geweld niet geschuwd waardoor deze film sinds zijn release in een aantal landen is geband. Dat dit gepaard gaat met een hele hoop ingewanden en enorme bloedsproeiers maakt het zo over de top dat het nauwelijks serieus te nemen is, gelukkig. Op een gegeven moment moest ik nog lachen om de zoveelste slachtpartij in Kakihara's kantoor, je zult het maar steeds moeten opruimen.

Grootste blikvanger van de film is ongetwijfeld Tadanobu Asano als Kakihara. Sinds zijn verschijning als Kakihara noem ik Asano vaak zonder twijfel als favoriete Japanse acteur. Hij doet het fenomenaal. De blonde lokken, de opvallende kledingstijl, de littekens in zijn gezicht die verraden dat hij al wat op zijn kerfstok heeft maar vooral de twee ringen in zijn vangen die zijn mond bij elkaar houdt is geniaal bedacht en verbeeld goed het angstaanjagend monster dat ie is. De subtiele lachjes wanneer hij iemand pijnigt of wanneer hij een nieuwtje over Ichi hoort, heerlijk. Elke scene met Kakihara is spannend omdat hij zo onvoorspelbaar is wat een aantal memorabele scenes oplevert. Dat kan ik van Ichi niet zeggen, een verschrikkelijk irritant en aanstellerig personage die gerust anders neergezet had mogen worden. Ik weet dat het van oorsprong een manga is, maar wat heb ik me zitten ergeren aan dat gejank van hem. Verder is de film doorspekt met grote namen als Terajima, Kunimura, Tsukamoto en SABU. Een clubje die elke film tot een hoger niveau brengt.

Qua beeld en geluid is het goed geschoten met hier en daar een uitspringer. Bij sommige shots had ik zelfs het idee dat Tsukamoto misschien wel iets in het hoor van Miike heeft gefluisterd. De CGI was toen, maar zeker ook nu, nooit echt mooi maar dat is de insteek ook niet. De film is compleet over de top, al snap ik dat mensen zoveel geweld sowieso niks vinden. Ik ben hier jaren geleden via mijn liefde voor horror op gestuit toen ik een trailer zag, toen Youtube er nog niet eens was. Achteraf kan ik zeggen dat die overstap naar de Japanse cinema me veel goed heeft gedaan.

Ondanks alle kritiek op deze film zocht ik hem al een tijdje. Hij viel me nog enigszins mee.

Het origineel uit 2001 is echt een meesterwerk. Met name Kakihara en in iets mindere mate natuurlijk Ichi zijn memorabele characters. Jammer dus dat Kakihara hier nauwelijks in voorkomt; waarom heeft hij hier trouwens zwart haar?

Je komt niet echt veel meer te weten over de achtergrond van Ichi. In de film werd al gezegd dat hij zijn ouders vermoorde en dat hij gepest wordt. Hier zie je het alleen maar worden bevestigd. Wel vond ik de achtergrond muziek goedpassend en was Ichi hier overtuigender neergezet dan in de film. Verder zijn de animaties niet echt mooi, maar de film duurt ongeveer 40 minuten en dat is precies lang genoeg.

De hand van Miike is hierin helaas weinig te zien. Maar ook waar; het is moeilijk de vinger leggen op wat nou precies een typische Miike film is. In elk geval versta ik daar humor en 'over the top' onder, maar dat ontbreekt in Kôshônin beide.

Het begint wel aardig met een niet al te lange intro. Wat meteen opvalt is dat de presentatie behoorlijk stijf is. Weinig actie, weinig leuke personages, weinig humor en weinig geweld. Vooral veel gepraat, al is de gedachte van de negotiators wel interessant. Het zorgvuldig uitkiezen van zinnetjes die gezegd moeten worden om de gijzelaars rustig te houden is boeiend.

Na een uurtje is het hele gijzelgedoe echter afgelopen en veranderd het in een drama. Er komen een aantal wendigen die ik niet zag aankomen, maar de film wordt daarna wat te 'uitleggerig'. En heel schokkend is de uitkomst verder ook niet. Degelijke Miike.

Eindelijk dan toch gezien en ik ben zeker niet teleurgesteld. Van te voren had ik her en der al gelezen dat het geen horror pur sang is, maar dat er ook een behoorlijke brok drama in zit. Dat klopt ook, maar gelukkig weet Wonjinda een dergelijke sfeer te creëren zodat je de hele film toch geboeid blijft. Het mysterieuze zit immers maar één deur van onze wereld verwijderd, en die kan ieder moment uit zijn voegen springen.

Audiovisueel zeer te genieten. Vooral de soundtrack is op momenten zeer angstaanjagend. Het drama gedeelte werkt, al kon ik steeds niet wachten totdat er weer werd overgeschakeld naar de horrorkant. Er zitten echt heerlijke creepy scenes tussen.

Het einde knalt gelukkig waardoor ik de film zelfs nog iets hoger ga beoordelen dan aanvankelijk gepland. Het is lang geleden dat de rillingen over mijn lijf liepen bij het aanzien van de geest, toen hij daar zo zat op zijn stoeltje. Ik heb echt met samengeknepen billetjes gekeken tijdens de achtervolging, zeker als ook nog eens de uitstekende soundtrack aanzwengelt. Zeer jammer dat het een minuut later wel erg duidelijk is dat de geest uit de computer komt, zakt de spanning toch weer een beetje weg.

Ik heb het gevoel dat de film nog een tweede laag bevat die ik nog niet helemaal zie. Zo snap ik het einde bijvoorbeeld nog niet helemaal, iets wat ik wel vaker heb bij dit soort filmpjes. Verder is dit een film die kwalitatief erg goed in elkaar steekt. Iets minder drama en wat meer horror op finaleniveau was nog beter geweest. Hoe dan ook een aanrader.

Dit is helaas totaal niet mijn ding gebleken. Was er al een paar keer aan begonnen, toen had ik hem na een half uurtje maar afgezet omdat ik er totaal niet in kon komen. Nu toch maar afgekeken op de hoop dat het nog iets moois zou brengen maar helaas.

Het begint nog allemaal erg hoopvol met het tonen van schitterende beelden. De animatie is dan ook van erg hoog niveau en het maakt de film visueel verbluffend. Ook de muziek is niet onaangenaam.

Maar daarnaast wist elk ander aspect me gewoon niet te bekoren. Grootste knelpunt is het mega oninteressante verhaal. Erg veel techtalk en het hele oorlog gebeuren kon me echt gestolen worden. Wellicht omdat mijn aandacht met de minuut minder werd door de saaie setting, werd ik ook niet gegrepen door de personages. De enorm trage manier van vertellen en rustige voice-overs in combinatie met de dromerige beelden maakte me enorm duf.

5 Centimeters vond ik tof, vooral omdat de personages daar een stuk boeiender waren, en het verhaaltje gewoon lief. Dit verhaal zit zo propvol praat over technologie en wetenschap en laat me dat nou net niet boeien. Visueel prachtig, maar voor de rest heb ik me eigenlijk anderhalf uur verveeld.

Dit is typisch zo'n film die je in een vriendenkring draait. Biertje erbij, snackje erbij, film aan en een gegarandeerd succes. De film was bij vlagen grappig en heb dan ook vrijwel continu in een deuk gelegen.

Helaas keek ik hem een paar dagen later een 2e keer en toen was hij duidelijk minder. Maar toch nog aardig.

2.5*

Een aantal jaar geleden keek ik met erg veel plezier naar de serie. Shin Chan the Movie kan dan toch niet misgaan, of wel?

Het is een beetje de omgekeerde wereld maar ik verlangde nu enorm naar de Nederlandse stemmen. Die vond ik lang niet zo slecht en dat iedereen nu een andere naam heeft is ook wennen. En helemaal wennen lukte niet.

Waar ik in de serie altijd erg van kon genieten waren de situaties in het gezin en op school. Gewoon de alledaagse situaties, en die ontbreken hier in. De problemen tussen Shin, Mitsy en Harry ( om maar even met Nederlandse namen te smijten) waren hilarisch en het geflirt van Shin met zijn leraren was altijd lachen. Dat miste ik hier een beetje. Eigenlijk haalden alleen de scenes op de toren een beetje het niveau. En om een paar scheten kon ik ook wel lachen

Animatie is verder niet super, zoals we van de serie gewend zijn. De stijl vind ik echter nog steeds leuk. Helaas is de grapdichtheid veel te laag en zitten er zelfs wat muzikale, dramatische scenes in. De setting vond ik ook wat te futuristisch. Al met al een tegenvaller dus. Doe mij de serie maar, bij voorkeur met Nederlandse stemmen.

Ik ben een fan van Miike's werk en toen ik zag dat hij een film had gemaakt over rivaliserende schoolbendes moest ik deze gewoon zien. Een erg indrukwekkende film die geen minuut verveelde!

Ik vind het sowieso altijd een interessant onderwerp, rivaliserende bendes. In ghetto's, maar ook op scholen. In Japan kunnen ze dit naar mijn mening als de beste, grote groepen jongeren in zwart schooluniform bewapend met messen en honkbalknuppels die elkaar het leven zuur maken.

Het verhaal vond ik goed en de film kent een aantal mooie plaatjes. Zo krijg je op het begin een shot te zien van het schoolgebouw, volledig beklad met graffiti, en omheind met prikkeldraad. Je krijgt meteen het gevoel van geluk dat je daar niet op school zit. De juiste sfeer is gezet.

De cast was eveneens erg goed. Vooral Yamada als Serizawa vond ik overtuigend en Oguri als Genji misschien nog wel overtuigender. Yabe als Ken de nepgangster zorgde voor de nodige humor en Meisa zorgde voor het vrouwelijk schoon, wat is zij mooi! Voor de rest is de cast aangevuld met een yakuzabaas, stoerkijkende studenten, foute kapsels en dito kleding.

De actie is altijd keihard, soms wat overdreven zoals Miike dat kan en vooral op het laatst wordt er veel gebruik gemaakt van slowmotion. Ik heb verder niet veel op de film aan te merken. Misschien dat het eindgevecht wat te druk was en je niet veel meer kon zien. De film in z'n geheel mocht van mij nog wel iets meer Miike-ish zijn. Experimenteren met rariteiten en dergelijke. De soundtrack was goed passend.

En er komt een sequel aan, waar ik erg blij mee ben! Misschien draaf ik nu iets te ver door, maar ik vind dit de beste film in zijn genre, vandaar dit hoge cijfer.

Niet zo verrassend goed als het eerste deel, maar zeker niet veel slechter.

De film gaat verder waar het vorige deel ophield. Al snel wordt er een nieuwe groepering geïntroduceerd die een bedreiging vormt voor de Suzuran. Dit mondt al snel uit in een massale bendeoorlog.

Hetgeen wat me het meest opvalt is dat er nóg minder Miike in de film te zien is. In het voorgaande deel was er al niet zo bar veel Miike terug te vinden, hier had het inderdaad misschien net zo goed door iemand anders geregisseerd kunnen worden. Ondanks dat heb ik weer volop genoten. Vooral door de stoere toon van de film. De jongens zijn stuk voor stuk vechtmachines. Geef ze een grote bek en je krijgt een knal. Zet één mannetje tegenover honderd vijanden en hij zal er tegenin stormen totdat hij er bij neervalt. Dat bevalt me wel.

Hier en daar is er ook weer wat humor aanwezig, hoewel minder dan in het eerste deel. Maki is hilarisch als hij een date heeft en Ken is ook leuk, hoewel hij hier een relatief klein rolletje heeft. Ook de beeldschone Meisa komt maar weinig in beeld helaas. De film duurt lang, maar ik heb me geen moment verveeld. Ik ben zelfs benieuwd naar het derde deel. Ik hoop op een introductie van een paar memorabele personen. Want Miike moet oppassen dat het nu niet in herhaling gaat volgen. Slechts een introductie van een nieuwe groepering zal niet voldoende zijn. Met andere woorden, wat meer verhaal en wat geniale Miike-dingetjes zou het vervolg alleen maar ten goede komen.

Best een aangename verrassing. Doorgaans kijk ik vooral serieuze misdaadfilms uit Zuid-Korea, maar dit luchtige actiefilmpje mag gewoon naast een Amerikaanse Fast and the Furious of Torque staan.

De film heeft flink wat vaart, is behoorlijk chaotisch en kent een flitsende montage. Wat dat betreft zet de openingsscene meteen de toon. Tijdens een paar spectaculaire doch dertien-in-een-dozijn stunts val je van de ene camerahoek naar weer een ander camerastandpunt. Scenes worden vanuit verschillende plaatsen gefilmd wat de boel allemaal vlot doet ogen. De special effects zijn sowieso van een zeer degelijk niveau, al wordt er af en toe wat teveel slow-mo gebruikt. De snelwegscene was het leukst, deed ook wat denken aan Final Destination 2. Maar waar daar het bloed in het rond vliegt is dit een braaf filmpje waar vrijwel geen spatje bloed in te vinden is. Helemaal niet erg in dit geval.

Jammer wel dat de film niet iets grappiger is. Een aantal dingetjes brachten wel een lach op mijn gezicht zoals een motorhelm die te hard knelt of een keer niezen tijdens de bom ontmanteling. De cast acteert sterk over de top, vooral Ah-rom. Overigens niet erg om haar de hele film in zo'n leren pakje te zien. De actie is vaak ook helemaal niet serieus te nemen, maar vermaken doet het wel. Leuk einde ook met een knipoog naar Swordfish.

Toch mist er wat. Het knalt allemaal nét niet hard genoeg en de speelduur is ook een half uurtje te lang. De personages zijn helaas ook zeker niet memorabel en de verhaallijn is zoals vaker ook behoorlijk ondiep. Maar als je een vlot actiefilmpje zoekt zit je hier mee gebakken.

Vermakelijk, maar helaas zeker niet beter dan Suzuki's Sex and Fury uit hetzelfde jaar. Best sfeervol, maar het hele schoolverhaaltje is nogal kinderachtig en niet geslaagd. De uitwerking althans. Vooral het gedrag onderling leek meer op kleutergedrag dan dat het gangstermeisjes waren. Die plasscene in de klas bijvoorbeeld, yeah right.

Acteerwerk is naar behoren. Niet hoogstaand, maar past in het oubollige karakter. De martelscenes waren niet schokkend, maar an sich wel hard. Jammer dat het geweld ondermaats is, dat kon veel beter. De klapjes die de meiden elkaar gaven waren alles behalve stevig, maar lekker rollebollen met elkaar en tepelworstelen is ook niet verkeerd.

Speelduur was wat mij betreft uiteindelijk iets te lang, want na een uurtje had ik het wel gezien. Toch weerhoud het me zeker niet om in de toekomst nog meer Pinky Violence te kijken. Daarvoor was het allemaal vermakelijk zat.

Leuk genre blijft het toch, dat J-sploitation. Een filmpje zoals alleen een stel gekke Jappen kunnen maken. Een dom verhaal, onlogische situaties, Japanse humor, overdreven actie en wanneer de film dreigt in te kakken gooien ze gewoon hun beha los. En waarom ook niet?

The Big Tits Dragon - wat een heerlijke titel - gaat over een groep stripsters die een geheime kamer ontdekken waarin ze de Book of Dead vinden. Bij het oplezen van een spreuk staan de doden weer op, nadat de sushi is gevlogen natuurlijk. Voordat het zover is maken we kennis met Jodo Rena, een stripster die stoer, sexy en dodelijk is. Haar maatje Ginko is net zo leuk en hoewel het acteerwerk niet hoogstaand is, het komt wel allemaal lekker naturel over van de dames. Natuurlijk heet de film niet voor niets zo - al kan 'big' misschien vervangen worden door 'average' - dus zien we de meisjes ook even topless stoeien en van elkaars lichaam eten. Je zou bijna vergeten dat het over zombies ging.

Wanneer de zombies gearriveerd zijn neemt de film weer aan vaart toe. Grof geweld zoals vliegende ledematen en ronkende kettingzagen worden afgewisseld met droge humor en vaak slechte effecten. Ik noem maar de opa midden op de weg, hilarisch! Veel CGI bloed, vonkende zwaarden en de briljantste vlammenwerper ooit. Geinige rol ook van de dwerg en die dikzak.

Het einde was iets teleurstellend maar in zijn totaliteit een geslaagd filmpje voor de onzin-liefhebber. Soms een saai stukje, maar meestal wordt het meteen daarna goed gemaakt met een goedgeplaatste bloedsproeier.

En ook hier nog maar een halfje bovenop. Bevalt nog iets beter dan de eerste kijkbeurt. Een enorm droog en vergezocht verhaal maar hilarisch uitgewerkt.

Vampire Girl vs. Frankenstein Girl richt zich duidelijk op de humor en slaagt daar met verve in. De high school setting is geslaagd, mede doordat de school tjokvol memorabele en hilarische personages zit. Niet iedereen zijn smaak, maar ik kon erg lachen om de overacting van de professor, de stupiditeit van de Ganguro, de bizarre wristcutters, de oversekste juf en de perverse meester. Igor is een held en erg leuk om Takashi Shimuzu in een cameo te zien waarin hij ook nog eens verwijst naar zijn eigen films. Uiteraard acteren Monami, Keiko en Mizushima ook goed. Uitstekende cast dus, die allemaal wel iets unieks hebben.

Veel humor dus dat wordt afgewisseld met de welbekende rode sproeiers. Meteen ook een scene met de langst durende bloedsproeier die ik tot op heden heb gezien. Verder is de make-up goed al haalt het qua smerigheid het niveau van Tokyo Gore Police niet. De CGI is zeer matig, maar daarom precies goed. Die helikopter is briljant! Steeds weer word ik verrast door de creativiteit waar de J-spoitation regisseurs mee op de proppen komen. Film barst van de geniale scenes, en die muziek die zich afspeelt tijdens de romantische scenes is heerlijk!

Het einde na het gevecht vond ik wel iets te langdradig, maar het sluit af met een hilarische constatering. Erg leuk!

Deze film viel dus erg mee. Sowieso vind ik het verbazingwekkend en erg jammer dat deze hier zo laag scoort. Ook jammer dat er niet op de film is gereageerd, want ik wil graag weten wát men er dan zo slecht aan vindt.

Ten eerste zijn de animaties lang niet slecht voor een ruim 25 jaar oude film. De beelden haperen hier en daar maar over het algemeen is het allemaal vrij vloeiend en loopt het goed in elkaar over.

De personages zijn trouwens ook interessant, en dan met name D en Ray. Beide zijn heel cool vormgegeven ( waarbij D er toch bovenuit steekt) en komen heel relaxt over.

De actiescenes zijn eveneens lekker gedaan, hoewel soms iets onduidelijk. Maar dat is geen minpunt want het draagt ook wel wat bij aan de beklemmden sfeer. Want dat moge duidelijk zijn. Deze film heeft een erg beklemmende sfeer, en dat vind ik goed voor een demonfilm.

Conclusie: Zeker een aanrader! 3.5* ( misschien nog te weinig)