Opinions

Ik had hoge verwachtingen, en hoopte een beetje op een soort van Idi i Smotri, maar zo raak is deze film helaas niet. Ik ben het eigenlijk op alle punten wel met mrklm eens, al ben ik wat milder. De film ziet er fantastisch uit, met prachtig zwart-wit en een donker, achterlijk aandoend Oost-Europa. Weliswaar speelt de film zich tijdens de Tweede Wereldoorlog af, maar daar is in de eerste helft vrij weinig van te merken - het had zich net zo goed twee eeuwen eerder af kunnen spelen. Maar goed, dat is een zijstraatje; want ondanks de prachtige beelden en ook een prima cast kon de film me emotioneel veel minder raken.

The Painted Bird toont bijna elke ellende en narigheid die de mens elkaar aandoet: het begint met huiselijk geweld en vernedering, maar we gaan verder met verkrachting, verminking, kindermisbruik, dierenmishandeling, moord, bestialiteit, genocide, en dan mis ik er vast nog een paar. Maar het voelt als een geforceerde lijst gruwelijkheden aan, waar het steeds weer wachten op een nieuwe etappe ellende is om de misantropie er wat verder in te rammen. Marhoul maakt ook de keuze om heel veel close-ups van gezichten te maken, met name van dat jochie, en dat werkte voor mij niet; het voelde meer als effectbejag om steeds maar "Zie je wel! Het kan nog erger! Kijk maar!" in je gezicht te schreeuwen. Lijdensporno wil ik het nog net niet noemen, maar het gaat wel die richting op. Alsnog heb ik genoten van de visuele aspecten van de film, en er zitten ook zeker fraaie scenes in - waaronder bijvoorbeeld een zeer mooi einde. Maar een teleurstellinkje was dit voor mij wel.

Kim Ki-Duk blijft een fascinerende filmmaker, wat voor een mallotige, gemankeerde figuren hij ook op laat draven in zijn films. Nabbeun Namja oftewel Bad Guy is in essentie een liefdesverhaal. Maar dan wel een heel vies liefdesverhaal, van het soort dat hij ook in Seom laat zien (en me ook wel wat deed denken aan de liefde-verpakt-als-haat uit Who's Afraid of Virginia Woolf) - vrijwel de gehele film speelt zich af in een hoerenbuurt in Seoul, en onze Romeo en Julia (ahem) zijn de gewelddadige pooier Han-Gi en de door hem de prostitutie in gedwongen Sun-Hwa. Liefde van een onconventionele, ongemakkelijke soort, waar geweldsuitbarstingen nooit ver weg zijn, zeker niet bij Han-Gi die een stilzwijgende magneet voor geweld blijkt te zijn. Het helpt dan ook niet dat Han-Gi conflicten zelden uit de weg gaat, en soms in een soort van zelfhaat ook alles wat hij eigenlijk lief heeft pijn probeert te doen. Maar Sun-Hwa is, naast slachtoffer, ook zelf een personage met een donkere rand, een neiging tot zelfdestructie en iemand die uiteindelijk zelf kiest voor haar leven als prostituee. Het is een donkere film met donkere personages in een donkere omgeving, waar we Han-Gi en Sun-Hwa steeds beter leren kennen en zien veranderen, al is dat nou niet per se ten goede. Niet het beste van Kim Ki-Duk, maar alsnog een solide toevoeging in wat ik van zijn oeuvre heb gezien, en bij film vijf of zes heb ik nog steeds niet onder de 3.5* gegeven. En dat gebeurt nu ook niet.

Wederom Hong Kong, maar nu weer even heel wat anders. Nog steeds Categorie III (de Hong Kongse rated R), maar nu geen grimmige psychologische terreur of martelingen. De body count in the Eternal Evil of Asia ligt vele malen hoger dan bij Human Pork Chop, maar ondanks dat is deze film veel lichter van toon, met ook een hoop humor - helaas geen hele geslaagde humor. Er zijn een hoop beheksingen, waaronder bijvoorbeeld (om het niveau van serieusheid aan te geven) iemand die door een tovenaar in een penis veranderd wordt. Het is ook best wel wat warrig, met veel uitleg die pas later in de film komt, en ook meerdere tovenaars die allerlei vervloekingen uitspreken. Ook een klein beetje naakt en scenes in stripclubs, maar dit is vooral een wat maffe horror-komedie met ook best wel wat bizarre momenten. Nog geen hausu-niveau, maar sommige scenes komen daarbij in de buurt zoals het tovenaarsechtpaar wat in elkaar verstrengeld door de lucht vliegt en spreuken op een andere tovenaar afvuurt. Gelukkig blijft het zoals de meeste HK-films op een lekker puntige lengte, en daardoor blijft het naar boven afgerond net leuk genoeg voor een voldoende.

The Narrow Margin volgt detective Brown die een film lang een getuige, maffiaweduwe Mrs. Neall, probeert te beschermen tijdens een lange, lange treinreis. Het is een typische noir: veel gangsters, geweld, mensen die niet te vertrouwen zijn (al geldt dat in dit geval niet voor de good guys) en uiteraard een hoop spanning en meerdere plottwists. Die niet allemaal even geloofwaardig zijn, maar soit. Het kijkt vooral lekker weg, het is een vrij korte 71 minuten met genoeg spannende momenten en prima acteerwerk. Aardig gedaan, al is het wel een noir volgens het boekje.

Het is soms wat oubollig, maar ik heb me best wel vermaakt met deze film over Nasreddin, 'de Robin Hood van het oosten'. Het boek waarop dit gebaseerd is van Leonid Sovolyov was ook best aardig, en is een hervertelling van de volksverhalen over deze traditionele underdog. Sovolyov schreef schijnbaar ook mee aan deze film. Het is een klassieke situatie over een strenge en geldbeluste emir die via allerlei listen en trucjes door de vrolijke schelm Nasreddin te kakken wordt gezet. Het is niet allemaal even spannend of grappig, maar daarentegen is de setting in Centraal-Azië en dan met name Bukhara voor mij wel weer een pluspunt. De film stamt uit de Sovjet-tijd en zelfs uit de Tweede Wereldoorlog, maar daar is weinig van te merken, dit is een apolitieke film die vooral als een historische komedie/avonturenfilm dienst doet. Prima voor een middagje op de bank hangen.

Een jonge Jaime Lannister, pardon, Nikolaj Coster-Waldau, krijgt een baantje als nachtwaker in een mortuarium, en het blijkt al snel dat het geen toeval is dat daar een vacature is: sinds de vermoorde hoertjes binnenstromen blijkt er een of andere viespeuk ook nog met de lijken te rotzooien. Dat ze dat niet op kunnen lossen door een camera of een iets doortastender bewakingsregime nemen we dan maar voor lief aan. Als intro klinkt dit misschien als een horror, maar dat is het nauwelijks: het is veel meer een soort van krimi-thriller waar toevallig ook een moordenaar in voorkomt. Met daar doorheen vermengd ook een behoorlijke dosis komedie, met name doordat Martin (Coster-Waldau dus) en zijn beste vriend Jens nogal van practical jokes houden, elkaar steeds opjutten en Jens daarin graag grenzen overschrijdt. Leuke cameo ook van Ulrich Thomsen, trouwens.

Hoe dan ook, hoewel de film best traag is, is er alsnog best wel wat spanning aanwezig in Nattevagten als het whodunit-aspect van de film nog centraal staat en het de vraag is wat er nou aan de hand is in het mortuarium. En ook als eenmaal blijkt wie de schurk is, zitten er nog wel wat spannende scenes. Maar toch jammer dat er nogal wat zwakke schakels in het verhaal zitten. Het blijkt wel heel gemakkelijk om herhaaldelijk onopgemerkt in een mortuarium in te breken, met de lijken te klooien, crime scene na crime scene te vervalsen, en met een achtergrond als ontslagen necrofiele nachtwaker een carriere als rechercheur op te bouwen. En ook de humoristische scenes kwamen niet allemaal even leuk uit de verf. Een voldoende, zeker wel, maar heel veel meer ook niet.

Met een titel als dit, en het feit dat dit van The Asylum is, moet je hier niet met hele hoge verwachtingen in gaan. En toch: uit de stal van The Asylum is dit toch absoluut één van de betere, misschien wel de beste die ik gezien heb. Qua verhaal zegt de titel al een hoop natuurlijk, en het is wat dat betreft ongegeneerd een B-film met een belachelijk plot - maar vermakelijk is het wel. Opvallend is dat veel zaken voor Asylum-begrippen eigenlijk heel goed gaan - qua gore en special effects is het wel redelijk (behalve af en toe wat aartslelijke CGI), de acteurs zijn voor Asylum-begrippen ook best wel oke, en er gebeurt behoorlijk wat in de film. Ook veel belachelijks, met een robot-Hitler als hoogtepunt, maar eigenlijk schreeuwt het hele concept (waaronder een hoop nazi-zombies, een comfortabele legerbasis onder Antarctica en een zee aan onnodige gasmaskers erom dat het niet serieus genomen hoeft te worden. Maar vermakelijk is het stiekem dus eigenlijk wel.

Necronomicon is een drieluik van losstaande verhaaltjes, alledrie enigszins gebaseerd op Lovecraft-verhalen of zich in ieder geval in dat universum afspelend, en een soort van kaderverhaaltje daar omheen. Lovecraft heeft wel wat; het is wat cheesy hoe hij zijn wat bombastische verhalen over zijn mysterieuze, bijna godachtige kwaden afsteekt, maar het is geknipt voor B-films. En tot nu toe vallen alle Lovecraft-verfilmingen die ik gezien ik heb ook duidelijk in dat genre. Hoe dan ook, Necronomicon fluctueert een beetje van niveau. Het kaderverhaaltje stelt niet zoveel voor, en ook het eerste verhaal over typische tentakelmonsters en riten die de doden terugbrengen kon me niet heel erg interesseren. De effecten zijn wel heel erg nep, en de manier van vertellen van een verhaal in een verhaal in een verhaal maken de gebeurtenissen wel heel erg een ver-van-m'n-bed-show.

Bij het tweede verhaaltje wordt het al wat beter. Niet qua acteurs, maar het is qua verhaal al wat leuker met een niet heel origineel, maar wel aardig uitgevoerde versie van de gekke wetenschapper die leven en dood probeert te overwinnen, ook al kost dat anderen hun leven. Maar het leukste verhaal, veruit, was toch wel het laatste, waarin een agente in de val gelokt wordt door een stel van middelbare leeftijd, die haar offeren aan een soort van vlees-vleermuismonsters met ook eindelijk wat aardige gore. Om even later in de omlijsting dan weer hele slechte gore te zien. Hoe dan ook, het blijft een pulpfilm, maar best wel een vermakelijke.

Soms moet je eens uit je comfort zone komen. Dus vandaag maar eens Nekromantik 2 opgezet, berucht vanwege de gore en smerigheid wat dus niet echt mijn soort genre is. Nu zitten er wel her en der wat gore momenten in, met niet alleen necrofilie maar ook een uitgebreide autopsie op een zeehondje en nog wat moord en geweld met hele matige special effects. Nu is dat al niet zo boeiend, maar de film is vooral dodelijk saai. Het grootste deel van de film kijk je naar twee totaal oninteressante figuren en hun relatieperikelen, waaronder de necrofiele Monika. Echt, het is als het spreekwoordelijke verf op de muur zien drogen, alleen geeft dat misschien nog een beetje zen. Maar dit raad ik echt helemaal niemand aan, ik ga weer lekker terug m'n comfort zone in.

Een verrassend moeizame zit, voor een film waar ik op de een of andere manier toch heel andere verwachtingen bij had. Kiarostami vertelt over een fraudeur die zich uitgeeft voor een bekende regisseur, gepakt wordt en berecht, en vervolgens toch een behoorlijk acteertalent blijkt te hebben. Het is schijnbaar een daadwerkelijk feitelijk gebeurd verhaal en een groot deel van de film is in een soort van documentairestijl gefilmd. En wat dan ook wel weer een leuk gegeven is, is dat de werkelijke hoofdrolspelers in de affaire niet alleen zelf in de film voorkomen als documentaire-onderwerp, maar dat zij ook eerdere gebeurtenissen naspelen voor de film. Dat geeft natuurlijk een mengsel van allerlei lagen feit, fictie en metafictie, maar dat klinkt helaas interessanter dan het daadwerkelijk was. Het is vrij traag, met voornamelijk heel veel gesprekken over de situatie die niet al te boeiend waren. Zeker het deel in de rechtbank sleepte ontzettend. Het kwam op mij vooral over als een wat academisch experiment over vorm, waarheid en film op metaniveau, en niet één die mij echt wist te boeien. Geen geweldige eerste kennismaking met Kiarostami voor mij.

Ik heb na Valhalla Rising en Drive toch wel een zwak gekregen voor de films van Winding Refn. Het is misschien niet de meest toegankelijke cinema, het is soms tergend traag, maar toch blijft er altijd een intrigerend randje aan zitten en druipt de kwaliteit er vanaf. Ook bij The Neon Demon gaat dit op. Deze keer is het een aartsdonker portret van de morele leegheid in de modellenwereld. Jonge, onschuldige, mooie Jesse vertrekt naar de grote stad hopend op een carriere als model - en ze heeft succes. Maar in fraaie beelden, met veel leegheid in de scenes, zien we de oppervlakkigheid en het narcisme van de modellen, de figuren eromheen (met een creepy bijrolletje van Keanu Reeves) en eigenlijk die hele wereld. En langzaamaan escaleert dit op hypnotiserende (en bloederige) wijze. Nee, het loopt niet goed af: eerst wordt ook Jesse gecorrumpeerd tot een egocentrische narcist die bij wijze van spreken over lijken gaat. Maar dan blijken haar collega-modellen en de make-up-dame, al vanaf het begin als amorele egoisten neergezet, nog een tandje erger - zij gaan ook over lijken, en dan niet bij wijze van spreken.

Mijn mening waaierde gedurende de film nog wat heen en weer. De eerste helft was fraai vakwerk, maar ook wat traag en niet overal even interessant. Als op een gegeven moment de remmen los gaan wordt het behoorlijk over the top, maar ook daar blijft het duidelijk dat Winding Refn een vakman is. Het blijkt gezien de wisselende recensies dat niet iedereen zijn stijl kan waarderen, maar ik ben wederom zeker niet teleurgesteld.

Behoorlijk aardig coming-of-age-verhaal van vaderlandse bodem, over volwassen worden in het Amsterdamse corporale wereldje. Het drama is af en toe wat zwaar aangezet (zoals wel vaker bij coming-of-age-verhalen), maar niet heel storend, en ik vond de hoofdpersoon af en toe ook wat vermoeiend. Maar toch een vlotte film waarin het corps-leven mooi op het scherm tot leven wordt getoverd, met goed acteerwerk en met best wel wat herkenbare taferelen (en ook een aantal niet, gelukkig :borrelnootjes:). Leuk om eens zo'n film uit Nederland te zien, en daar doet zelfs de aanwezigheid van Kim Feenstra weinig aan af.

De sfeer is best aardig gedaan in dit verhaal over een vrouw die zich bedreigd voelt door een groep sekteleden, nadat hun sekteleider veroordeeld is voor de moord op haar man en zij wraak willen nemen. Maar ondanks dat is dit low-budget werkje wel wat aan de saaie kant. Het is allemaal erg donker gefilmd en we zien maar weinig gebeuren. De eerste helft, met sekteleider op vrije voeten, vond ik eigenlijk leuker dan de tweede helft, wat een soort van B-versie van Straw Dogs leek, met een paar flauwe twists. Alsnog, zeker voor het budget, niet verkeerd, maar verwacht geen actie of gore.

Ik heb eigenlijk geen idee hoe deze ooit op mijn watchlist is gekomen. De film is schijnbaar hard geflopt toen het uitkwam, en dat snap ik wel, want Night Must Fall is op geen enkel vlak interessant. In de film zien we hoe Danny (na in de intro iemand vermoord te hebben), terecht komt in het landhuis van de gehandicapte, wat oudere Mrs. Bramson. Hij werkt er als een soort van manusje-van-alles, en moet een grote charmeur voorstellen, die zowel Mrs. Bramson inpakt, maar ook zowel haar dochter en haar huishoudster verleidt. Dat zou op papier nog wel een spannende psychologische thriller op kunnen leveren, maar dat valt in de praktijk tegen. Albert Finney is de grote naam in de cast, maar hij schmiert erop los en is zelden overtuigend, maar wel voortdurend irritant. De dreiging komt dan ook niet echt van de grond, en dus zien we anderhalf uur Finney raar doen en spelletjes spelen met Mrs. Bramson, met maar op heel weinig momenten echt dreiging. Weliswaar vallen er een aantal doden, maar ook dat is allemaal off-screen en geïmpliceerd. Ik was blij toen de film over was, en ook het einde was een soort van nachtkaars. Jammer.

Eerder vanavond Not Quite Hollywood gekeken, een best interessante docu over Ozploitation. En dit is één van de eerste films die voorbijkwam. Exploitation is het zeker. Het is goedkoop, het is kort, het is niet allemaal even samenhangend, maar er is wel een beetje naakt én een goeie pot narigheid te beleven. Tennismeisje krijgt een auto-ongeluk, belandt in de rimboe bij een kippenboer, en die blijkt nogal wat steekjes los te hebben - en dat alles zonder enige dialoog. Het is kort, maar dat is voor een film als dit helemaal niet erg, maar het bevat alsnog wel best wat nare, vreemde scenes. Een kerel die met een schedel voor z'n tokus rondloopt, de boer die nogal ongezonde relaties met ratten heeft en overtuigend compleet van lotje getikt overkomt. Een lekker beklemmend sfeertje, al wordt er niet heel sterk geacteerd en een hoop om niks gegild. Voor die 50 minuten was het in ieder geval prima.

Een puik stukje horror. Mijn verwachtingen waren niet al te hooggespannen, maar het begon al sterk met de terugrit van de professor en de verschijning van de demon in het bos. Jammer van de close-up van de demon, dat en de andere matige special effects doen toch aan beetje aan de film af. Maar goed, uiteindelijk is dit gewoon een hele sfeervolle film waar ik, ondanks dat er sec gezien niet zo heel veel gebeurde, met alle plezier en in spanning naar gekeken heb. Her en der wel wat kleine minpuntjes, zoals bovengenoemde special effects en de af en toe wat karikaturale personages, maar deze Night of the Demon is zeker de moeite waard.

Toch ook de andere Tourneur-klassiekers maar eens uit de kast halen binnenkort.

Met een concept als dit kan dit natuurlijk nooit serieus bedoeld zijn. Night of the Lepus gaat vanaf het begin al voor de opzettelijke campy B-film-status, maar doet dat verder niet heel goed. Het is uiteraard nergens eng, maar de effecten zijn wel extreem beroerd en gekunsteld, en dan ook weer niet op een leuke manier. De gore stelt ook niets voor. Het is ook niet grappig, wat me bij een 'horror'-film over moordende konijntjes toch wel de bedoeling lijkt. Het verhaal is nog niet eens dertien in een dozijn. Het heeft nog wel een aardige cast waarvan je je afvraagt hoe die zich in zo'n goedkope B-film hebben laten praten, of misschien is daar wel al het budget heen gegaan. Nou ja, ik had gehoopt op een vermakelijke campy horror, maar dit is toch vooral retesaai gebleken. Jammer.

Behoorlijk indrukwekkend, maar wat een deprimerende documentaire. Night Will Fall is eigenlijk twee documentaires tegelijkertijd: het is een soort van meta-documentaire over de ontwikkeling en geschiedenis van een documentaire van de hand van (met name) Bernstein en later ook Hitchcock, waarmee aan het einde van de Tweede Wereldoorlog begonnen is. Deze documentaire ging over de bevrijding van de Duitse concentratie- en werkkampen, en was ook mede bedoeld als registratie van de gruwelijkheden die daar plaatsgevonden hebben. Maar uiteraard gaat NWF niet alleen over de maak van die documentaire, maar onvermijdelijkerwijs ook over haar onderwerp, de bevrijding van kampen als Bergen-Belsen, Dachau, Majdanek en Auschwitz. En dat is niet mals.

Ik geloof niet dat ik ooit zoveel lijken gezien. Verschrikkelijk. Hopen uitgemergelde doden, massagraven waar stapels lijken heengesleept worden, binnenplaatsen van kampen die bezaaid zijn met half ingesneeuwde lijken, nog maar net levende zielige hoopjes mens die net op tijd bevrijd zijn. Ik wist dat ik een Holocaustdocumentaire ging kijken, maar dit is wel een extreem heftige. Tussen de beelden in komt er ook nog wat geschiedenis voorbij - verhalen van zowel Britten, Russen als Amerikanen die betrokken zijn geweest bij de bevrijdingen en de toendertijdse opnamen, en waarvan sommigen na zestig, zeventig jaar nog steeds door emotie overmand worden door de gebeurtenissen van toen. En de geschiedenis van de Bernstein-Hitchcock documentaire, die lang in de maak was en daarna eigenlijk door politieke gebeurtenissen ingehaald werd. De Amerikanen hadden haast en lieten Billy Wilder zijn Death Mills maken, de Britten beseften dat ze met de Duitsers samen moesten werken en wilden ze niet teveel voor het hoofd stoten, en tenslotte waren de bevrijde Joden alsnog een soort van politiek probleem voor de Britten: de Joden wilden (logischerwijs) vaak niet terug naar waar ze vandaan kwamen, ze waren niet welkom in de VS of het VK, dus veel van hen trokken naar Palestina/Israel, zeer tegen de wens van de Britten. En ook om niet teveel sympathie te kweken voor deze Joden werd de documentaire nooit uitgebracht, al zijn beelden wel uitgebreid gebruikt als bewijsmateriaal in de Nurnberg-processen.

Enorm lastig om hier een beoordeling bij te geven. De holocaustbeelden hakken er keihard in, maar daarnaast was het als documentaire over de documentaire net even wat minder interessant. Alsnog de moeite waard, maar alvast de waarschuwing: dit is loodzware kost. 4.0*

The Babadook beviel een tijdje terug prima, dus dit leek een uitstekend ook de volgende van mevrouw Kent uit de kast te pakken. The Nightingale is een heel ander soort film; een hard, grimmig historisch drama over het Britse koloniale verleden in Tasmanië. Clare en haar man zijn verbannen naar Tasmanië, waar het koloniale regime (of in ieder geval, individuen daarin) ongestraft zich uit kunnen leven. Als een bijzonder nare kolonel Clare verkracht en vervolgens zowel haar man als baby vermoordt, zint zij op wraak - en dat komt uit, want ook haar Aboriginal-gids kan hun bloed wel drinken. En waarom, dat wordt langzamerhand wel duidelijk, als je ziet hoe de Aboriginals als beesten worden behandeld, mishandeld en uitgemoord door de Britten, onder het mom van "beschaving brengen".

De film is behoorlijk hard in wat het laat zien, met een hoop bruut geweld dat plaatsvindt, en je kan je de haat van Clare en Billy uitstekend voorstellen. Prachtige setting ook, over een periode en locatie waar ik niet superveel vanaf wist, al is het basisverhaal over wraak al vele malen verteld. Toch haperde de film ook wel een beetje, voornamelijk door de wat bordkartonnen figuren - met name de Britse soldaten zijn compleet eendimensionale schurken, en zelfs Billy en Clare komen niet heel gelaagd over. De film duurt ook wel wat langer dan nodig, er is niets mis met de tijd nemen om een verhaal te vertellen, maar hier heeft de traagheid en herhaling niet altijd veel meerwaarde. Al gaat het ook weer niet ten koste van de spanningsboog. Desondanks een sterke film, die met haar heftigheid wel wat los weet te maken, en ook na The Nightingale is Jennifer Kent voor mij een regisseuse om in de gaten te houden.

Guillermo del Toro's films hebben altijd wel wat, en met name visueel is dit weer zeer verzorgd. In Nightmare Alley zien we de opkomst en ondergang van mentalist Stanton Carlisle, en hoe hij via een aantal episodes vrij abrupt te hoog grijpt en daarna dieper valt dan ooit tevoren. Het verhaal is op zich wel redelijk, maar zeker niet vlekkeloos. Mentalisme en vooral de trucjes die bij deze vorm van oplichterij horen waren op momenten best interessant, en dito voor de kermisdelen. Maar het middendeel waar (de verder niet heel bijzonder acterende) Bradley Cooper bijvoorbeeld zich wel heel makkelijk door Cate Blanchett laat manipuleren en waar ook een bloedeloze Rooney Mara vaak aanwezig is, interesseerde me toch al een stuk minder. Het plot had sowieso wel last van wat rare wendingen die niet heel geloofwaardig of tenminste out of character overkwamen.

De speelduur is wat mij betreft sowieso overdreven lang; waarbij voor mij het drama in de eerste anderhalf uur aanvoelde als een sfeervolle maar wel heel lange aanloop voor het half uurtje thriller. Maar ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die het drama in het eerste deel prefereren en het laatste derde juist een vervelende stijlbreuk vinden. Hoe dan ook, een wat korter en scherper eerste deel en en wat minder flauw en voorspelbaar einde had de film wat mij betreft goed gedaan. Gelukkig was er visueel meer dan genoeg te genieten en vervelend was het zeker niet, maar ik had stiekem toch hogere verwachtingen.

Schijnbaar de enige film die Gary Oldman ooit regisseerde. Slecht is het zeker niet, deprimerend dan wel weer. We volgen het leven van nare eikel Ray, en vooral hoe dat leven steeds verder uiteenvalt door zijn eigen kutgedrag. Een soort van Britse Seul Contre Tous, al kon deze me wat minder bekoren. Ray is een agressieve alcoholist, ramt graag zijn vriendin in elkaar, zwanger of niet, zoon Billy is een trieste junkie. Het is een niet aflatende berg ellende die op je af gevuurd wordt, in een vieze, donkere, groezelige film in de Britse onderklasse. Ook zelden zo'n hoge frequentie aan cunts (en ook fucks) voorbij horen komen. Hoe dan ook, de film maakte op een bepaalde manier wel indruk, maar op een gegeven moment was ik wel murw gebeukt door wat een verschrikkelijke figuren dit waren en wat voor ellende ze voor elkaar veroorzaakten. En dan met name Ray. En daardoor vroeg ik me op een gegeven moment toch wel af wat hier nog meer te vertellen was - het voelde toch voornamelijk een continue opstapeling van ellende en van meer van hetzelfde.

Ittenbach gaat wat meer op de serieuze toer hier. Met zowaar een verhaal, en een daadwerkelijke actrice in plaats van z'n vrouw die de hoofdrol speelt. Maar vrees niet, het is nog steeds een bloederige bende, en het verhaal behelst ook een vrouw die allerlei ellende ziet en meemaakt om mentaal gezuiverd te worden. Volgens een soort van kerel in een fetish-Cthulhu-pak tenminste, die een andere kant van de psyche van Jennifer blijkt, die zelf op een moordzuchtige rampage is gegaan.

Het zal niet verbazen, maar splatter, gore, bloed en fx zijn wel waar deze film om gaat. En dat is gewoon goed gedaan, met een hoop smerigheid en alles toch met best een professioneel tintje is gemaakt. Het begint nog rustig met een aanloop van zo'n 25 minuten waarin ik me toch een beetje afvroeg of ik uberhaupt naar een Ittenbach aan het kijken was. Maar daarna gaat het goed los. In deel twee ondergaat Jennifer in een aantal fases een hoop surrealistische ellende, en zoals in het slotstuk blijkt gebeurt dat in haar hoofd, nadat ze zelf een rits mensen waaronder haar kind vermoord heeft. Dat laatste zien we uitgebreid en bloederig in beeld in het laatste deel, al is daar de nadruk minder op uitgebreide gore, maar meer op bruut geweld in een soort van actiesetting als Jennifer een sadistische, gewelddadige en moorddadige junk blijkt.

Uiteindelijk valt het verhaal wel op z'n plek, al duurt het even na het nachtmerrie-achtige surrealistische middenstuk. Maar toch is dit niet helemaal mijn ding. De gore is goed, en het feit dat er tenminste op capabele manier een redelijk verhaal wordt verteld maakt het ook daarbuiten prima kijkbaar. Maar echt heel boeiend is het voor mij ook weer niet, behalve dan af en toe toch onder de indruk zijn van de getoonde gore.

Op sommige vlakken beviel Nocturnal Animals uitstekend, maar echt een voltreffer werd het helaas ook niet. In Nocturnal Animals zien we eigenlijk twee, misschien drie verhalen terug die met elkaar verweven zijn. Het kaderverhaal draait voornamelijk om Susan Morrow (een prachtige Amy Adams); een redelijk succesvolle vrouw die echter toch niet helemaal lekker in haar vel zit. Maar vervolgens krijgt zij een manuscript krijgt van haar ex-man, een niet bijzonder succesvolle schrijver die ze al heel lang niet gezien heeft en die ze op niet zo leuke wijze ooit gedumpt heeft. Het boek, genaamd Nocturnal Animals en opgedragen aan Susan, is een donker verhaal over een gezin, duidelijk gebaseerd op Susan, dochter en ex-man, die geterroriseerd worden door een paar rednecks, met moord en verkrachting tot gevolg. Waarna de man met behulp van een lokale sheriff wraak neemt. Dit verhaal, wat een grote impact op Susan heeft, vormt eigenlijk ook de hoofdmoot van de film, waarna we ook nog vele flashbackscenes zien over de vroegere relatie van Susan en Edward (Gyllenhaal).

Om maar eens positief te beginnen, eigenlijk is het acteerwerk zonder uitzondering goed - Adams en Gyllenhaal zijn sterk zoals ze eigenlijk meestal wel zijn, maar ook Michael Shannon en vooral de hele nare redneck Ray (gespeeld door de Brit Aaron Taylor-Johnson) leveren puik werk. En van begin tot einde ziet het er visueel ook allemaal goed uit. Waar ik wat minder van onder de indruk was, waren de verhalen an sich. Het verhaal-in-het-verhaal was een aardige thriller, maar niet heel erg origineel of interessant en met helaas een verhaal dat piekte in het begin bij de oorspronkelijke aanrijding/moord/verkrachting. De kadering in het heden vond ik verder weinig interessant, de flashbacks waren al weer wat pakkender - maar desalniettemin zat er qua verhaal niet zoveel vlees op de botten en voelde het allemaal wat lichtgewicht aan. Toch, het kon er alsnog wel mee door, en het film- en acteerwerk maakten een hoop goed en hebben er voor gezorgd dat ik alsnog met veel plezier de film uit heb gekeken. Een klein 4.0-tje.

Best aardige film, maar wel vooral zolang we zoveel mogelijk tijd op de bergwand doorbrengen. De politieke context en de romance zijn niet bijster interessant, maar de film piekt wat mij betreft in het middenstuk - tijdens de eigenlijke beklimming van de niet bijster hoge, maar wel ontzettend steile en gure Noordwand van de Eiger. Er zitten fantastische beelden bij, met gapende gaten en indrukwekkende dieptes die overwonnen worden. Ook zodra het langzameraan mis gaat met lawines, stormen en zwaargewonde klimmers zat ik geboeid te kijken. Het laatste half uur, als de uiteindelijk vergeefse reddingsmissie van Louise en consorten wordt ingezet haalde het daar niet bij. Uiteindelijk een film die het moet hebben van sterke klimscenes en uiterst fraaie bergbeelden - en zo erg is dat eigenlijk niet.

God, wat een irritante film. Elijah Wood als titelpersonage North is nog wel het minst irritante, behalve z'n idiote naam (in de categorie Splinter of Bliksem), al doet ie ook niet heel veel om het interessant te maken. En vooruit, Bruce Willis en Jason Alexander vallen ook nog wel mee. Maar dit is een soort van domme kindervariant van Around the World in 80 Days, waar perfecte zoon North op auditie gaat bij allerlei ouders in infantiele en ongrappige visies van hoe allerlei staten en landen eruit zien. Het ene ouderstel is nog kutter dan het andere, maar het ergste is nog wel die bijdehante brilsmurf uit North's klas. Het is vooral simpel en pijnlijk ongrappig, zo maar even de smaak wegspoelen met wat boeienders.

Wederom onder de indruk van Robert Eggers. Het heeft zeker wel enige aspecten gemeen met z'n eerdere films The VVitch en The Lighthouse, en dan bedoel ik niet alleen de immersieve historische setting en de overweldigende visuals. De focus op een historisch verhaal en de licht bovennatuurlijke tonen komen ook hier weer terug, en ik vind het geweldig. Het is wel wat minder arthouse, met een duidelijk en goed te volgen plot. In de kern is dit een relatief simpel en niet altijd heel verrassend wraakverhaal. Gebaseerd op de saga die ook Hamlet geïnspireerd heeft, en daardoor ook de moeder van alle wraakverhalen.

Maar goed. Overweldigend was het juiste woord. Een paar kleine kanttekeningen houden het van de volle vijf sterren af, dus laat ik die gelijk maar even noemen. Gezien het wat lichte plot was het op momenten wat trager dan wat mij betreft nodig is, en soms waren de dialogen ietwat potsierlijk en theatraal. Maar het zag er wederom echt fantastisch uit, en het voelde ook echt aan alsof ik diep in de Middeleeuwen de Vikingwereld van nabij mocht aanschouwen. Met alle heidense mystiek die er bij komt kijken - met visioenen, heksen, vele elementen die ik kende uit de Noorse mythologie, en de mix van bruut en vies realisme en bovennatuurlijke elementen werkte uitstekend voor mij. En, ik heb misschien gezegd dat het plot wat simpel was, maar alsnog wel heel effectief, en op spectaculaire wijze uitgevoerd. Met bruut geweld, spectaculaire gevechten en een niet altijd even vleiend maar wel overtuigend beeld van de donkere middeleeuwen. Ik ga nog even nagenieten.

Nostalgia de la Luz is een fraaie documentaire van Chileense bodem. Chili, en specifiek de droge Atacama-woestijn, biedt uitstekende mogelijkheden om naar het verleden terug te kijken, op zowel astronomisch als archeologisch gebied. Vele parallellen worden getrokken via interessante interviews en prachtige beelden - Nostalgia de la Luz is fantastisch gefilmd, en natuurlijk zijn beelden van het heelal of van de uitgestrekte Atacama sowieso al snel indrukwekkend.

Maar al snel komt er een derde parallelle zoektocht in het verhaal, die in zekere zin het hart vormt van deze documentaire - zeker op emotioneel gebied. En dat is de zoektocht naar de gebeurtenissen in de recente Chileense geschiedenis, naar de donkere dagen van de Pinochet-dictatuur. Tienduizenden mensen zijn gemarteld, in concentratiekampen gestopt, en in vele gevallen vermoord er voor hun naasten van de aardbodem verdwenen. We zien vrouwtjes die al tientallen jaren zoeken naar menselijke overblijfselen in de woestijn, mensen die nog steeds proberen uit te zoeken wat er met hun broers of zonen is gebeurd en waar hun lichamen zijn. Ironisch genoeg blijkt dat vaak een onmogelijkere missie dan terugkijken wat er miljoenen, miljarden jaren geleden in andere uithoeken van het heelal heeft plaatsgevonden. Guzman verweeft deze parallelle concepten op fraaie, doch niet al te subtiele wijze. Een klein puntje van kritiek is dat er, zeker in het begin, een behoorlijk traag tempo wordt aangehouden, waar ik aanvankelijk toch wat moeite mee had. Alsnog ben ik best te spreken over deze drama/docu. 4.0*

Een lekker ongecompliceerde film, die duidelijk maar een doel voor ogen heeft: een goeie pot gore op film zetten. Dat doen ze door overtuigend smerige zombies te bouwen, waar de maden en wormen nog uit vandaan krioelen, en daar wat scenes omheen te creëren en aan elkaar te monteren. Zonder verder veel moeite te steken in een verhaal of een logisch plot. De zombies vallen een soort van landhuis aan, en dat is het eigenlijk wel - maar wat heb je nog meer nodig? Het maakt verder ook niet uit dat sommige van de slachtoffers de zombies graag een handje helpen om zich om zeep te laten helpen, of dat het zoontje gespeeld wordt door iemand die al ruim in de twintig is, of dat er eigenlijk weinig lijn in te bekennen is. Dat maakt het af en toe ook wel wat saai: het is scene na scene weer een paar smerige zombies die het huis aanvallen waarbij een paar mensen en een sloot zombies het loodje leggen op bloederige wijze, en herhaal dat een keer of wat. Geen hoogstaande cinema, maar puur door de gore was dit al best wel vermakelijk.

Geen voltreffer voor mij, maar ik ben toch op meerdere vlakken behoorlijk onder de indrik.

Een tijd terug heb ik 'The man who spoke Snakish' gelezen van Kivirähk, de man die ook het boek geschreven heeft waar dit op gebaseerd is. En ook dat was een vreemd werkje, waarin allerlei magische, folklore-achtige elementen prominent aanwezig waren en waarin de oude legendes en gewoontes langzaamaan verdwenen onder invloed van de modernisering en het opkomende Christendom. Dit speelt zich af in een vergelijkbare setting, en ik kan niet anders zeggen: dat is fantastisch gedaan. Visueel is dit echt een pareltje, en de sfeer op het Estse platteland waarin allerlei magisch-realisme plaatsvindt is prachtig. De Kratts bijvoorbeeld zijn een prachtige vinding, maar ook heel tof vormgegeven. Alleen al daarom zal ik de film ook zeker te zijner tijd gaan herkijken.

Maar hoewel het genieten is van de sfeer en de beelden, vond ik het qua verhaal wat slepen. Het kon me niet altijd even goed interesseren wat er gebeurde, en uiteindelijk moest ik me er regelmatig echt toe zetten om mijn aandacht er bij te houden. Misschien klikt het op een ander moment beter. Maar alsnog, November ziet er zeldzaam mooi uit, en alleen al daarom sowieso een ruime voldoende.

Haha, de omschrijving zegt al genoeg: "Een rijke wetenschapper bouwt een raket om mee naar de maan te kunnen vliegen. Als hij is geland, ontdekt hij dat de maan wordt bewoond door allemaal blote vrouwen die daar leven in een paradijselijke omgeving. "

En de film is precies wat je van zo'n film kan verwachten. Extreem low-budget, een klein beetje techno-babble in het begin om nog iets van een plot te maken, en vervolgens een uur lang twee 'astronauten' in goedkope plastic helmpjes die naar naakte vrouwen aan het kijken zijn. Daar doet Doris Wishman ook niet moeilijk over, want de film is ongegeneerd goedkoop, met een maan die er uitziet als een park op aarde, een raket die te sneu is voor woorden, en er wordt niet eens een poging tot verhaal gedaan: dit gaat puur om naakt en dat weet Wishman duidelijk ook. En dan blijkt toch dat zeventig minuten alsnog best lang is voor een nudistenfilmpje als dit - ik was er voor die tijd al wel een beetje klaar mee. Desondanks toch grotendeels wel geamuseerd met deze pulp.

Oei, dit is wel een hele zit hoor. Dit is Spaanse low-budget uit de jaren '80. Duidelijk ooit begonnen als horrorfilm, maar ongetwijfeld geïnspireerd door het succes van ET (zie ook de titel, en de poster, en alles) hebben ze er ook nog schattige alien en kindertjes in het al gefilmde materiaal gemonteerd. Alleen het kijken doet al pijn aan de ogen, de film lijkt wel met een aardappel opgenomen en de mistmachines staan continu volle bak aan. En hoewel low budget hebben ze niet eens het excuus van ouderdom, dit is gewoon in de jaren '80 gemaakt. We zien verder allerlei tieners verschrikkelijke gesprekken hebben, toeren met een camper en zo af en toe opgejaagd worden door een man in een rubberen pak. Sorry, ik bedoel een alien. Dito met wat jagers. En, natuurlijk, dit alles afgewisseld door schattig jochie met schattige baby-alien. Die, inmiddels ingehaald door de actualiteit, de naam Trumpy heeft :grin:. Hoe dan ook, het maakt niet uit welke van de twee films in deze mash-up we kijken, het is in allebei de gevallen warrig, cheesy en vooral dodelijk saai. Gelukkig had ik nog wat commentaar van MST3K om me hier doorheen te slepen.

Ik ben niet zo'n fan van Rollin, en ook dit is weer niet zo best. Hij heeft wel oog voor het visuele aspect en voor vrouwelijk schoon, dat wel, maar een verhaal vertellen kan ie gewoon niet. Hier zit op zich nog wel een interessant plotje in medische/psychologische experimenten, geïnduceerd geheugenverlies, een mysterieuze toren waar het centrum van deze rare gebeurtenissen ligt, dat soort dingen, maar het wordt zo dodelijk saai en oninteressant gebracht, niet te doen. Het is bijna knap hoe je een film met zoveel naakt zo saai weet te brengen. Brigitte Lahaie is best een knap meiske en is, em, goed bedeeld, maar een groot actrice is niet aan haar verloren gegaan, en ook de rest van de cast heeft meer talent voor uit de kleren gaan dan voor acteren. Het is weer driewerf niks, misschien nog wel minder dan de dromerige vampier-softporno die ik eerder gezien heb. Ik heb mijn portie van deze 'cultheld' voorlopig wel weer gehad.