Opinions

Ik vond het juist een vrij matig laatste seizoen. Uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met Homeland. Wat knap gedaan is (eigenlijk door alle seizoenen heen wel, soms wat meer en soms wat minder) is zowel de spanning als ook de wijze waarop op de realiteit ingespeeld wordt. Het acteerwerk is ook vrij redelijk, al ben ik het overacten van Claire Danes (met haar trillende onderlip) ook wel redelijk zat. Maar in contrast tot die realistisch aandoende, redelijk gelaagde setting, op vele verschillende locaties, heb ik me toch vrij vaak geërgerd aan ongeloofwaardige plotontwikkelingen, bizarre acties van personages die ook zomaar getolereerd worden, en technische onzinnigheden (de gehackte pacemaker, of Carrie op 4chan die haar hacker even een lesje leert zijn dieptepunten, maar niet atypisch). Laten we eerlijk zijn: Carrie Mathison is de slechtste, meest ongeloofwaardige CIA-agent ooit, en zou bij het eerste interview al afgewezen worden - en dan heb ik het nog niet eens over haar bipolaire stoornis. Ze is onbetrouwbaar, niet rationeel, doet alles op gevoel en emotie, gaat of wil naar bed met zo ongeveer elke mannelijke tegenspeler, en is een complete lone wolf die niet functioneert op professioneel niveau met als dieptepunt dit seizoen waarin ze uit het niets Yevgeny Gromov (vorig seizoen nog de grote schurk) opeens overal in vertrouwt. Maar goed, ondanks genoeg ongeloofwaardigheden - en dit seizoen was wat erger dan sommige eerdere seizoenen - is het niet écht heel storend.

Het blijft een fictief spionage-thriller-verhaal, en daarin weet Homeland toch wel te overtuigen. Zeker omdat alles toch ingebed zit in een werkelijkheid die de echte wereld soms vrij aardig benadert. Ondanks dat ik wel wat irritaties heb mbt het karakter Carrie doet Claire Danes het vaak ook wel leuk als protagonist, en de rest van de cast (met name Saul maar ook vele anderen) doen het toch best leuk. Met een gezonde dosis spanning en politieke intrige is dit gewoon een geslaagde serie geweest, al heeft het nog wel wat korreltjes zout nodig gehad. The Wire is het bepaald niet, maar ik heb me best vermaakt.

Ik ben toch wel een beetje een schaakliefhebber (doch een beroerde schaker), maar ik snap de hype over The Queen's Gambit niet helemaal. Natuurlijk, Anya Taylor-Joy is een bijzondere en stijlvolle verschijning, en acteert ook prima. Maar veel meer dan een solide gemaakt sportdrama kan ik er niet van maken. Met misschien een wat ongebruikelijke sport, en met uiteraard wat oog voor de persoonlijke ups and downs van Beth Harmon, maar voor de rest vond ik het allemaal vrij standaard overkomen.

Nu is solide gemaakt ook niet slecht, natuurlijk. The Queen's Gambit overtuigde mij vooral als sportfilm. De vonk voor het spel die oversloeg toen ze het spel leerde kennen, de spanning, de competitiviteit en relaties tussen de spelers, de manier waarop de belangrijke wedstrijden werden uitgebeeld, prima gedaan. Ook al ging het qua opbouw volgens het boekje, met veel overwinningen, een paar onvermijdelijke nederlagen, en een grand finale - ik vond sowieso de laatste afleveringen misschien wel het sterkste. Leuke bijrollen ook voor de andere schakers; Thomas Brodie-Sangster in het bijzonder, maar ook Shaibel, Harry Beltik (ik dacht al gelijk dat ie een bekend hoofd had, maar het duurde heel lang voor ik op Dudley Dursley kwam) en de Russische grootmeester Borgov waren leuk. Met dus ook een laatste episode die een beetje sappy was met haar hernieuwde vriendschappen en het overlijden van Shaibel, maar toch ook wel weer een passend hoogtepunt was.

Maar de wat meer soapy elementen en karakters zodra we meer richting het persoonlijke leven van Beth gingen overtuigden me een stuk minder. Personages als Alma of Cleo waren niet zo interessant en ik geloofde hun interacties met Beth ook niet zo. Net als bijvoorbeeld dat ze een avondje aan de zuip gaat voor haar belangrijkste wedstrijd tot dan toe. Überhaupt haar verslavingsperikelen leken meer een wat gezochte manier om wat drama in het verhaal te trekken, zonder dat ik een moment ook echt het idee kreeg dat haar drankzucht echt of problematisch was. Het voelde vaak als gezochte sentimentaliteit en iets als bijvoorbeeld aflevering 6 was daardoor echt een moeizame zit. Over de hele serie genomen, zeker niet slecht maar ik vond het toch best generiek en voorspelbaar.