Opinions

Ook ik ben positief verrast door Oddity. Ik zie nu dat Damian McCarthy ook Caveat heeft gemaakt die me een tijd terug ook goed bevallen is (aan de score te zien, ik kan me eerlijk gezegd niet heel veel meer van de film herinneren). Hoe dan ook, Oddity is een slowburner die eerlijk gezegd meer thriller dan horror is, en waar ook maar weinig expliciete bloederigheid in zit, maar die alsnog een creepiness uitstraalt die ik niet veel tegen kom. De hoeveelheid personages zijn beperkt maar dat zorgt er wel voor dat je affiniteit met ze krijgt, en de personages zijn ook realistisch neergezet. In de basis is het verder een redelijk rechttoe rechtaan moordmysterie, maar met ook genoeg bovennatuurlijke elementen en een jumpscare waar je u tegen zegt. Ik zal niet teveel verklappen over het wat spoilergevoelige plot, al moet ik zeggen dat ik de ontknoping niet hélemaal je van het vond. Alsnog, zeker een aanrader en een van de betere films deze challenge.

De film moet het vooral hebben van een hele fraaie en weinig verfilmde Middeleeuwse, arctische setting. We volgen een familie en daarna een Noordse stam ergens in een grijs verleden (ergens in de Middeleeuwen schat ik zo), wiens vreedzame leven in het barre Lapland bruut verstoord wordt doordat een vijandelijke stam (de tjuder) hun land binnendringt. Qua plot is het allemaal niet zo verrassend of interessant, en de acteerprestaties zijn ook niet altijd om over naar huis te schrijven. Om maar niet te spreken over die beer in het begin. Maar dat wordt dan wel weer prima gecompenseerd door, inderdaad, een prachtige noordelijke omgeving en een Lapse setting waar genoeg nieuws in te zien is. Ook wel wat bloederige momenten te vinden. Het is verre van een meesterwerk, maar je kan het slechter treffen met een willekeurig geprikte film.

Viel me eigenlijk niks tegen. Vooropgesteld, dit is duidelijk een no-budget productie en het is qua opbouw een vrij standaard zombiefilm (hier veroorzaakt door vergiftigd drinkwater, een kleine ecologische knipoog). Maar het werkt vrij aardig. Met een setting in een arme wijk in Lagos, Nigeria, niet het meest subtiele acteerwerk ooit, maar tof dat dit soort films gemaakt worden en dat zonder de oerslechte special effects of onnodige romantische filler die Nollywood films nog wel eens willen teisteren. Langzaamaan verspreidt de 'rivierblindheid' zich van een locale dealer naar uiteindelijk zo ongeveer de hele wijk en is het een bloederig gevecht tussen de zombies en de mensen die proberen te overleven. Niet heel verrassend, maar redelijk bloederig en qua acteerwerk is het voor Nollywood-begrippen niet onaardig. Ik geef CJ Obasi het voordeel van de twijfel en voor mij is zo'n nieuwe setting sowieso een plus.

Zeer low budget, maar det Okända is toch een best charmant filmpje. De eerste referentie die logischerwijs opkomt is The Blair Witch Project: veel handicam-gefilm in bossen waar steeds duidelijker wordt dat er iets niet in de haak is, zonder dat we nu echt veel te zien krijgen. Als ik nu sec ook nadenk over de film, is het bijna verbazend hoe goed ik me ermee vermaakt heb. Er gebeurt heel weinig expliciets, na enige tijd begint het verhaal wel voorspelbaar te worden, en schrikmomenten zijn er ook weinig - een geloofwaardige sfeer en paranoia des te meer. We volgen een expeditie van vijf Zweedse biologen van een jaar of 30 naar een afgelegen bosgebied in het hoge Noorden. En uiteraard gaat dat niet goed; de andere referentie voor mij is Invasion of the Body Snatchers, we zien de ene na de andere expeditiegenoot zich raar gedragen en overgenomen worden door de buitenaardse organismen die ze her en der in het bos tegenkomen. Maar het is vooral een combinatie van geloofwaardige personages waar ik me goed in kon verplaatsen, een setting in de Scandinavische bossen waarbij ook erg veel gewoon overdag gebeurde, en een steeds hoger worden niveau aan paranoia en wantrouwen tussen de expeditiegenoten. Viel me niets tegen uiteindelijk.

Ik vond dit toch best wel weer een interessant stukje film - ik heb Shiraishi pas vorige week ontdekt via Noroi. Ik moest daar wat wennen aan het format, met veel found-footage achtige aspecten en een wat fragmentarische stijl. Okaruto is wat mysterieuzer, maar heeft wel een wat vergelijkbare stijl: we volgen hier via (voornamelijk) handicambeelden een verhaal dat grofweg begint als een mafketel een aantal mensen neersteekt bij een Japanse toeristische site. Maar langzamerhand zien we hoe één van de slachtoffers, Eno, sinds de aanval hallucinaties heeft, en er steeds meer van overtuigd raakt dat hij een instrument in de hand van een Japanse god, en zelf een volgende nog veel grotere aanslag voorbereidt. Het is een interessante blik in een ontsporende geest, die behoorlijk echt overkomt en waar het mysterie ook aanwezig blijft, met name over wat er nou echt waar is van de bovennatuurlijke invloeden, of dat Eno gewoon simpelweg gek is. Iets bondiger had wel gemogen, desalniettemin een prima film.

Misschien is het omdat ik eergisteren Home on the Range heb gezien, het absolute dieptepunt tussen de Disneyfilms, maar ik vond Oliver and Company nog wel meevallen. Goed is het verre van, hoor. Het eerste wat me opviel was de lelijkheid van de animatie, het was echt storend hoe ongedetailleerd alles eruitzag. Het verhaal is een soort van Oliver Twist meets The Aristocats/101 Dalmatians, niet heel fantastisch maar zorgde voor net genoeg reuring om het leuk te houden. Ik zou 'm niet zo snel nog een keer opzetten en is absoluut twee slagen minder dan The Black Cauldron en The Great Mouse Detective, maar uiteindelijk was dit wel oke.

Sterke TV-film over de bomaanslag in Omagh, Noord-Ierland in 1998. De film begint ijzersterk met de voorbereiding op, de uitvoering van en de directe nasleep van de aanslag zelf, met een rauw realisme dat bij mij behoorlijk aankwam. In de tweede helft gaat het vooral om de zoektocht naar de waarheid en naar gerechtigheid, wat geen sinecure is door de vele politieke implicaties (immers, dit gebeurde midden tijdens het vredesproces in Noord-Ierland) en zoals later blijkt lijkt er ook minstens nalatigheid en misschien wel kwaadwillendheid in de overheidsaanpak geweest te zijn. Ik vond zelf die tweede helft toch iets meer slepen en in herhaling vallen, maar alsnog is dit een sterke film die ook als politiek en historisch document de mooite waard is.

Na het zien van deze drol van een film ben ik best wel verbaasd over het best hoge gemiddelde. Ik kon hier vrij weinig mee, een onsamenhangende reeks sketches over het oninteressante typetje Ome Cor die eigenlijk geen moment grappig wordt (hoogstens een kleine glimlach bij bv Thomas Acda of Humberto Tan), en het sentiment komt ook niet van de grond. Blijft over een spelletje spot-de-BN'er en af en toe nog wat leuke Rotterdamse uitdrukkingen. Het duurde maar anderhalf uur, maar het voelde alsnog tergend lang.

Noorse Black Metal. Naast dat het een eigen genre en een hele rits geweldige albums heeft voortgebracht, als je van dat soort grafherrie houdt (zoals ik), is het een fenomeen wat voor altijd geassocieerd zal zijn met een bloedige paar jaar zo in het begin van de jaren '90. En met reden. Het begint met eigenlijk een hele normale situatie: wat jongeren die houden van metal, provoceren, zich afzetten tegen de burgerlijke moraal en die daarbij ook een zwak voor nihilistisch gedachtengoed ontwikkelen. Maar over een tijdsspanne van een aantal jaren volgt er een bijzonder interessant staaltje groepsdynamica, waarin de boel volledig escaleert tot aan moorden en kerkverbrandingen aan toe. Once Upon A Time In Norway is een Noorse TV-documentaire die een vrij goed overzicht geeft van de ontwikkelingen, waarin de geschiedenis van Mayhem aan bod komt - de band die de crux vormt van de ellende, met name in de persoon van Oystein 'Euronymous' Aarseth. Zowel als catalysator van een nogal destructief gedachtengoed, als ook als uiteindelijk slachtoffer. Maar toch, hoewel het mij blijft intrigeren en verbazen hoe het zo heeft kunnen escaleren - ik verwacht niet dat dit op veel interesse kan rekenen voor iemand die niets met black metal heeft. De documentaire is grotendeels simpelweg een serie interviews met vele relevante personages, waarbij met name Kjetil Manheim een zinnige bijdrage geeft, en een goed overzicht van de geschiedenis. Toch blijft het wachten op de ultieme BM-documentaire. Until The Light Takes Us is dat niet, en ook deze niet, maar ik heb dit ondanks weinig echt nieuws toch met interesse gekeken.

Once Were Warriors is een sociaal drama over de onderklasse zoals we dat wel vaker gezien hebben - de vele Britse kitchen sink drama's bijvoorbeeld, de Amerikaanse hood-films of juist de wat meer white trash-setting van een Winter's Bone. Maar dan in de Nieuw-Zeelandse variant, we zien een beetje wel en vooral heel veel wee rondom de familie van Jake en Beth, een arm stel van Maori-afkomst. Once Were Warriors gaat er vooral met de botte bijl in; subtiliteit of echte karakterontwikkeling zien we niet, maar er wordt vooral een hoop narigheid getoond die helaas niet echt als één geheel overkwam. Vader Jake is een zeldzaam kansloze eikel; agressief, alcoholistisch, slaat z'n vrouw graag helemaal lens, egoïstisch, en helaas ook een beetje als een karikatuur geoveracteerd. Maar daar hebben wel meer karakters hier last van. Eigenlijk zien we vooral alle ellende die dit oplevert: een zoon die weggelopen is en als dakloze leeft, eentje die bij een lokale bende gaat, eentje die langzaamaan ook het verkeerde pad op lijkt te gaan, dochter die verkracht wordt door een dronken oom en zelfmoord pleegt, moeder die dan toch uiteindelijk de wijze beslissing maakt om Jake te verlaten en terug te gaan naar haar familie.

De score op IMDb en MM is toch behoorlijk hoog, en gebaseerd daarop had ik toch wel wat meer verwacht. Natuurlijk een zwaar en waardig onderwerp, en ook weer niet heel slecht uitgewerkt - maar toch met ook wel heel wat mankementen naar mijn mening. Soms matige acteurs in karikaturale rollen, en een compleet gebrek aan subtiliteit of echte plotontwikkeling. Toch zijn er wel wat rake scenes, en een voldoende kan ie wel krijgen. Maar als je toch een Nieuw-Zeelandse film uit de kast wil trekken, dan kan ik eerder Utu of het vroege werk van Peter Jackson aanraden.

One Hour Photo kende ik al heel lang van naam, maar het kwam er maar niet van. In alle eerlijkheid was de hoofdrol van Robin Williams ook één van de redenen dat het zo lang geduurd heeft, op de een of andere manier associeerde ik deze film altijd een beetje in de komische hoek, en Robin Williams in een komische rol trek ik meestal niet zo goed. De man kan inderdaad een puik potje acteren, maar ik stoorde me toch altijd vaak aan het overdreven gedoe wat in veel van z'n films komt bovendrijven. Mrs. Doubtfire, The Fisher King, Patch Adams, Dead Poets Society, brrrr. Gelukkig ging One Hour Photo een heel andere kant op.

In One Hour Photo speelt Robin Williams de eenzame fototechnicus Sy Parrish. Zonder vrienden, zonder relatie, zonder familie, de man zijn hele leven ís zijn fotografiebaan. Die hij ook gebruikt om foto's van allerlei mensen in huiselijke situaties extra te laten ontwikkelen, waarna hij zichzelf in dergelijke settings waant. In de film zien we Parrish langzaamaan doordraaien, waarbij hij zichzelf steeds verder in zijn eigen fantasiewereld verliest, en waarbij hij geobsedeerd wordt door de familie Yorkin waar hij zichzelf ook binnenwrikt. Met geweld uiteraard. Het is best een aardige film, en Williams speelt overtuigend een hele eenzame, langzaam doordraaiende sneupiet. Maar toch; ja, Sy is wel creepy, maar in One Hour Photo gebeurt uiteindelijk niet zo heel veel boeiends. De film pruttelt wat voort in haar plot, en greep me toch niet echt. Ik kan er de vinger niet echt op leggen, en aan Robin Williams lag het ook niet - die speelde zijn rol overtuigend naturel. Toch bleef de film wat vlak en weinig verrassend. Laat ik het alsnog maar omhoog afronden, voor nu.

Tja, als je toch voor een turkey gaat, dan kan je het maar beter gelijk goed doen. Nu zijn er in de krochten van de IMDb Bottom 100 of de MM Flop 100 vast nog wel meer draken te vinden met nog lagere scores, maar laten we eerlijk zijn, de enige reden dat Ooga Booga niet in dat soort contreien is beland is een gebrek aan stemmen. Het is een slap verhaal waarbij een nogal karikaturale pop (Ooga Booga dus), bezeten door een door racistische agenten doodgeschoten zwarte student, op wraakexpeditie gaat. Iedereen in de film is een bordkartonnen karikatuur met nauwelijks acteertalent, het is niet grappig, spannend of eng, en de film blijft de hele speelduur braaf binnen de lijntjes. En Ooga Booga is een dikke kneus, gelukkig voor hem kan z'n vriendin nog wel wat. Dat het slecht is, da's één ding, maar maak het dan tenminste nog vermakelijk, en ook dat doet Charles Band hier niet. Wat een ellende.

Opera van Dario Argento leek me een mooie afsluiter van de 31 films voor de horrorchallenge. Het is een prima giallo, en ook een hele typische genre-exercitie - zowel in goede als in slechte zin. In Opera volgen we een jonge knappe opera-zangeres, die gekweld wordt door een gemaskerde schobbejak die allerlei mensen in haar omgeving bruut omlegt én haar dwingt te kijken. Het verveelt in ieder geval niet, en dat komt ook zeker door de visuele fraaiheid die Argento op het scherm tovert. Net als menig ander giallo van zijn hand is ook dit weer een plaatje. En hoewel het zeker geen gore-fest is, wordt er alsnog op bloederige, sadistische en originele wijze huisgehouden.

Kortom, best wat te genieten, maar er zijn ook genoeg zaken hier waar ik minder mee kon. Zoals in wel meer giallo's is er weer een killer met een absurd omslachtige werkwijze en motivatie (en heel veel POV-shots), waar je ook alleen maar in een giallo mee weg kan komen. Net als die eeuwige kraaien, die soms voor mooie plaatjes zorgen en een goeie bloederige scene maar wel weer een exemplarische keuze zijn van Argento. En het visuele mag dan zeer geslaagd zijn, de muziek is dat niet altijd - het is 1987, maar zo achteraf gezien is de potsierlijke hair metal die af en toe tussendoor komt niet zo'n goed idee. Maar ach, alsnog is dit bijzonder genietbaar.

De vergelijkingen met Jaws liggen natuurlijk voor de hand, gezien het productiejaar en de focus op de strijd tegen een groot zeeroofdier, maar het is toch een hele andere film geworden. In Orca is de antagonist intelligent en heeft ie echt een persoonlijke vendetta, in plaats van het simpele kwaad in Jaws. Maar echt veel leuker wordt het er niet van. Orca sleept geregeld, en ook geloof het ook allemaal niet zo - dat een orca een stuk intelligenter is dan een haai, ongetwijfeld, maar de absurd gecompliceerde streken die hier af en toe uitgehaald worden slaan als een tang op een varken. De persoonlijke strijd en de obsessie tussen Nolan en de Orca deed me ook wel wat denken aan Ahab vs Moby Dick. Ach, het is allemaal niet écht slecht hoor, maar het weet zelden echt te boeien en het blijft wat dertien in een dozijn aanvoelen.

Jezus, wat doe ik mezelf aan met deze challenge. Dit is wederom bagger van de bovenste plank. En zelfs een poging tot plot is hier teveel gevraagd - misschien had ik het kunnen weten aangezien het een screenplay van Ed Wood is. Al heeft een andere, al even talentloze prutser dit op film gezet, ene Stephen C. Apostolof. Een orgy is er niet te ontdekken, en the dead ook al nauwelijks. Eigenlijk zien we een stel dat, na een auto-ongeluk, gevangen genomen wordt op een kerkhof, en vervolgens een stuk of tien dansjes moet ondergaan. Dat is het. Het punt van die dansjes, geen idee, al hebben ze allemaal een thema. Maar het is echt tien keer dezelfde scene, maar dan met een ander danseresje dat uit de kleren gaat en als je mazzel hebt één of twee andere attributen. Het blijft dezelfde neppe kerkhoflocatie met overactieve misteffecten, en het plot gaat er geen moment op vooruit. Echt, er is niet doorheen te komen. Ik zou zeggen dat dit een geduchte concurrent is voor Monster a Go-Go als slechtste film ooit, alleen ben ik een beetje te bang om die terug te kijken.

Orlacs Hände stond al een tijdje op de planning, maar bij dit soort trage stomme films duurt het vaak toch wat langer tot ik me er toe weet te zetten. Vanochtend was het zover, en hoewel het inderdaad een film bleek die het beste overdag met een goeie bak koffie gekeken kon worden, beviel het verder gewoon goed. Het eerste wat opvalt is hoe fraai alles in beeld is gebracht. Het is niet zo experimenteel en surrealistisch alle Caligari, maar fijne licht- en schaduwspelen maken het een plezierige kijkbeurt. Conrad Veidt zet een sterke Orlac neer, een gepijnigde man die de wanhoop nabij is een eigenlijk niets meer zeker weet, en dat ook uitgebreid in zijn uitdrukkingen, houding en uiteraard zijn handen laat zien. Het is ook een leuk verhaal met een leuke twist aan het einde al zal ik daar niet verder over uitweiden. Van enige traagheid kan je Orlacs Hände wel betichten, maar zo uitzonderlijk is dat niet voor films uit die tijd - misschien had ik toch beter voor de kortere versie moeten gaan. Fijn filmpje dat zich zeker kan meten met de klassiekers uit die periode (Caligari, Faust, Der Golem, Nosferatu, dat werk) en wat mij betreft een groter publiek verdient.

Wat apart ja. Ik hou toch best wel van horrors en ook wel van thrillers, maar hier hebben we een film met ruim 2200 stemmen en een solide score van 3.61 (op het moment van schrijven), en toch is Orphan bij mij compleet onder de radar doorgevlogen en ben ik pas een paar weken terug op de hoogte geraakt van het bestaan van deze film. Zo ontdek je nog eens wat.

En het is een behoorlijk solide filmpje. Na een miskraam en bijbehorende relationale en persoonlijke ellende besluiten Kate en John (al ouders van twee kinderen) een meisje te adopteren. Het in eerste instantie zo nette meisje Esther blijkt echter een manipulatief klein monstertje uit de hel te zijn, en sterker nog, zoals uit de twist op het einde blijkt eigenlijk een volwassen psychopaat met een hormonale afwijking. Een hoop van de evil child cliches komen voorbij, dat dan weer wel, maar Orphan doet dat toch op een alleraardigste manier. Er zit een prima tempo in de film, en de sfeer en het manipulatieve gedrag en de psychologische spelletjes van Esther die met succes Kate zwart weet te maken, dochtertje Max weet te intimideren en vader John weet in te palmen komt best natuurlijk en overtuigend over. Uiteraard escaleert het langzaamaan van eigenaardig kind tot brute seriemoordenares, maar dit gebeurt toch wel op een vloeiende wijze, en het helpt natuurlijk ook dat de cast het goed doet - zeker met Isabelle Fuhrman als een lekker naar ettertje. Geen fantastisch origineel einde, maar alsnog een heel puik filmpje.

Closely watched trains pakte me bij het begin gelijk, met een introductie over Milos en zijn afkomst uit een trots geslacht van werkvermijdende nietsnutten. Opa die niet alleen trots is op z'n invalidenuitkering, maar z'n dag vult met dit onder de neus wrijven van mensen die wél moeten werken, dat soort werk. Voor m'n gevoel typische Tsjechische humor over de underdog van het type Svejk, of over de knullige dorpsfiguren in tijdsgenoten als Milos Forman's The Firemen's Ball.

De film is verder best vermakelijk, maar is toch wat minder interessant in de rest van de film. Milos brengt z'n tijd door op z'n baantje bij het treinstation, waar weinig gewerkt wordt door de paar luilakken die er werken, inclusief z'n rokkenjagende collega Hubicka. De dagen worden gevuld met voornamelijk Milos die succes met de dames (en met name de schone Masa) probeert te krijgen, niet altijd slagend uiteraard, en later in de film ook nog wat verwikkelingen omtrent verzet tegen de Duitsers. Uiteindelijk best leuk en ook nog wel met een paar tragische noten, maar de passiviteit van Milos en de wel hele droge humor en sfeer laten de film wel wat slepen in het midden. Niet de topper waar ik in het begin nog op hoopte, maar een ruime voldoende is het nog steeds met gemak.

Ik weet niet wat het is met die Tsjechen. Maar ze lijken wel een patent te hebben op zwarte, surrealistische humor waar ik heel erg blij van wordt. Kafka, Hasek, en ook films als Horí, Má Panenko (1967) of het naargeestige Spalovac Mrtvol (1968) . Svankmajer kende ik wel al langer, maar voornamelijk van zijn stop-motion shorts. Maar het blijkt, hij maakt ook pareltjes als dit. Het is een vrij absurde film, naar een soortgelijk absurd Tsjechisch volksverhaal: een ongewenst kinderloos stel adopteert een boomstronk als baby, en die blijkt een nogal hongerige aard te hebben en menig buurtkat en postbode op te eten. Ook hier komen wel wat stop-motion segmenten en geanimeerde stukken film bij kijken, maar dat zijn toch voornamelijk kortere stukken. Hoe dan ook, ik heb de film lang met een dikke grijns gekeken naar dit maffe verhaal, naar de compleet misplaatste moederliefde, naar het bijna kluchtige surrealisme, en de originaliteit. Verwacht geen spectaculair geanimeerde boomstronkmonsters of bloederige scenes (ondanks de aardige body count), daar is dit zeker niet de film voor. Maar voor een fijne pot droog absurdisme ben je hier wel aan het juiste adres.

Ik had The Other al een tijdje liggen, volgens mij omdat ik 'm ooit voorbij zag komen in een eerdere challenge. Hoe dan ook, deze film over de tweeling Niles en Holland in wiens omgeving steeds meer rare ongelukken gebeuren, waarbij Holland steeds morbidere trekjes krijgt is misschien wat langzaam en weinig expliciet, maar het is toch een bijzonder sfeervolle film waar ik me geen moment verveeld heb. Ook wat leuke elementen als het mentaal bezetten van een dier (daar is vast een woord voor) en de Russische grootmoeder. De twist is verder niet heel verrassend maar wel leuk uitgevoerd. Leuk filmpje!

Zeven Oscars, dat lijkt toch niet mis. Maar dat dat geen garantie voor een leuke flim is, bewijst Out of Africa wel weer. Tja, Streep en Redford kunnen natuurlijk wel acteren (al is het Scandinavische nep-accentje van Streep vrij storend), en die natuurplaatjes waren misschien voor de begin jaren '80 indrukwekkend, maar daar zijn de positieve punten wel mee genoemd. Hoewel niet eens zo oud, is de film echt pijnlijk oubollig en vooral dodelijk saai. Een film lang gebeurt niets noemenswaardigs, het lot van de karakters interesseerde me vrij weinig, de sentimentaliteit druipt van de film af (en van de muziek) en dan duurt het ook nog eens een belachelijke 2 uur 40 minuten. Een Hollywood-epos in de slechtste zin van het woord.

Eindelijk weer tijd om een film in het kader van de challenge kunnen kijken, en gelukkig was het nog een leuke ook. Een stuk leuker dan ik op grond van de poster had verwacht. The Outlaw Josey Wales volgt de uitgebreide omzwervingen van het titelkarakter, Clint Eastwood als ultieme rauwe bolster, blanke pit Josey Wales. Nadat we in de beginscene zien hoe Josey's familie in de Burgeroorlog afgeslacht wordt door het Noordelijke leger, sluit Josey zich eerst aan bij een groep rebellen om uiteindelijk solo rond te zwerven. En Josey Wales is een typisch Clint Eastwood karakter: keihard, cynisch, onafhankelijk, in oorlog met de wereld (ook in vrij letterlijke zin), maar meerdere malen tijdens zijn rondreis door het westen toont hij ook zijn goede kant zodra hij onrecht ziet. Uiteindelijk heeft hij dan ook een kleine posse van een oude Indiaan en een groep vrouwen bij zich die hij uit de klauwen van verschillende groepen tuig heeft gered. Het is een vermakelijke, prachtig uitziende doch wat lange odyssee door het oude Westen, die gedurende de film steeds wat lichtvoetiger wordt. Er zijn vele confrontaties en een hoop geweld in de film, culminerend in een spannende en behoorlijk niet-traditionele showdown met een groep Comanches en vervolgens tegen de echte vijand: het gezag en het vele tuig dat de Amerikaanse maatschappij met zich meebrengt. Tenslotte vindt ook Josey Wales het wel mooi geweest met zijn rusteloze leven en gaat hij weer voor een nieuw gezinsleven met een van zijn geredde schonen. De moeite waard: 4.0*.

Ik denk dat je deze wel veilig kan kijken John Milton, mijn stamp of approval heeft ie in ieder geval. Ik vond het een erg sterke film, waarbij de jeugd in een suburban stadje waar niets te beleven is zich helemaal de tering verveelt. Er is niets te doen, de ouders hebben weinig tijd, en zo'n kwart van de bevolking is jong. Dus de jeugd leeft zich daarom maar uit met rondhangen, vandalisme, drugs, drank en feestjes, en dat escaleert in de loop van de film alleen maar. Schijnbaar ook gebaseerd op een nieuwbouw-buitenwijk in Californië, al is de uiteindelijke ontknoping wel aangedikt.

Ik vond het een behoorlijk rauwe, naturel film waarbij ik me de groepsdynamiek juist heel goed kon voorstellen. Sterk acteerwerk ook, met een hele rits aan overtuigende kindacteurs die ook écht een jaar of 14, 16 waren, waaronder een hele jonge Matt Dillon in zijn debuutrol. Ik was echt positief verrast door deze film, die wellicht wat nihilistisch over komt, maar mij wel echt overtuigde als beeld van hoe het leven in saai, suburban Amerika kan ontsporen. Goeie soundtrack ook.