Opinions

Uitstekende, grimmige thriller ten tijde van de Troubles in Noord-Ierland. Het begon al indrukwekkend, bij de inval en de inmenging van het publiek - inclusief kinderen, vrouwen, oude mannetjes. Daarna begint een kat- en muisspel tussen allerlei partijen om de verdwenen soldaat - en dit blijft de hele film ontzettend spannend en goed uitgewerkt, al begrijp ik de kritiek hierboven wel dat hier de film ietwat richting een generieke actiethriller gaat die niet specifiek Noord-Iers is, maar net zo goed in een andere setting zich af had kunnen spelen.

Toch vind ik dat deze film waarin (vele) verschillende facties opereren en die wisselende belangen hebben alsnog wel een boeiende inkijk geven in het Belfast van de jaren '70. In het bijzonder, de verschillende stromingen binnen de IRA, met een wat oudere generatie IRA die wel open staat voor een deal en een veel militantere jongere groep die geen boodschap heeft aan compromissen en de soldaat zo snel mogelijk dood wil hebben. Maar ook interessant is de rol van de lokale politie, die te maken heeft met wisselende sympathieen binnen haar korps en de dagelijkse realiteit van het werken in een verdeeld, gewelddadig Belfast en waar connecties met de lokale militante organisaties een praktische noodzaak zijn. En ook de wijze waarop de burgers in deze film op allerlei verschillende manieren moeten zien te laveren tussen de groeperingen, en de dodelijke consequenties die hun daden kunnen hebben, is erg de moeite waard - hier had ik graag nog veel meer van gezien, eventueel ten koste van wat van de actiescenes.

Alsnog een indrukwekkende film, met ook zeer sterk acteerwerk en erg goed in beeld gebracht. Hard op weg naar een plek op mijn Top 10 van 2015.

10 Cloverfield Lane zette me, gezien de titel, toch een beetje op het verkeerde been - het grootste deel van de film bleek, in tegenstelling tot mijn verwachting, een claustrofobisch psychologisch drama. De film speelt zich grotendeels onder de grond af, waar Michelle na een ongeluk wakker wordt in een soort van survival-bunker. Howard (een sterke John Goodman) beweert dat er een catastrofe bovengronds is geweest en dat hij Michelle gered heeft, en ook een andere man is aanwezig die in ieder geval deels dat verhaal bevestigt. Het is een film die grotendeels om deze drie personages draait, en dan met name om de vraag wat nou echt de rol van Howard is en wat er nu eigenlijk echt aan de hand is. En het is eigenlijk best spanningsvol uitgewerkt.

Vervolgens is er in het laatste kwartier nog een coda waarin de film opeens compleet van karakter verandert, als Michelle bovengronds is geraakt en er inderdaad een soort van buitenaardse invasie heeft plaatsgevonden. Er is nog even een behoorlijke stijlbreuk als Michelle een potje gaat knokken met een reusachtig monster, en er nog een overduidelijke voorzet wordt gegeven voor een vervolgfilm. Best aardig, al was het niet wat ik verwachtte.

Eens in de zoveel tijd is het weer raak, er komt weer een Bollywood-film in de top 250 en soms moet je je er toch uit completisme weer even toe zetten. En eigenlijk maakt het nooit z'n top 250 status waar, en dat is nu ook weer het geval. Het is niet zo'n gedrocht als sommige andere Bollywood-films, maar alsnog, het is een sympathieke film maar veel bijzonders is het niet. We zien Manoj heel hard studeren voor een examen tot politie-agent, allerlei tegenslag overkomend en met een onovertuigende romance erin gepropt. Ik mis misschien wat culturele context om deze brave strijd-tegen-het-corrupte-systeem echt te waarderen, maar het is voorspelbaar, véél te lang (2.5h voor een verhaal dat in 80 minuten had gekund) en om Manoj (en vrienden/vriendin) keer op keer te zien blokken is gewoon saai. En dan beklijft de goedbedoelde boodschap en het beoogde feelgood-gevoel ook niet.

Het onderwerp vind ik bijzonder boeiend, en het is onvermijdelijk dat er mooie beelden voorbij komen, maar desondanks vond ik dit een vrij vervelende documentaire. Echt irritant gladjes, opschepperig, en de makers hebben duidelijk het concept van "show, don't tell" nog niet doorgehad. Er wordt vooral heel veel gepraat over hoe geweldig ze wel niet zijn, wat voor bijzondere risco's ze wel niet nemen en wat voor ontberingen ze heldhaftig hebben doorstaan, terwijl dit visueel geen moment overkomt. Vanwege de alsnog soms prachtige Himalaya-beelden toch nog wel wat puntjes, maar het viel mij bar tegen.

Lang lang geleden al eens gezien, maar nu dan toch maar eens herkeken. En dit is nog steeds best wel heel erg tof. Twee van m'n favoriete bands, nog steeds, en nog wat andere bands die ik ook wel kan smaken, dus zo verbazend is dat niet. Maar toch.

Dave Markey laat je middenin de tour van Sonic Youth en Nirvana zitten, waarbij er met name veel van Sonic Youth getoond wordt. Echt een rode draad zit er niet in - heel veel live-optredens van verschillende bands, voornamelijk SY en Nirvana maar ook een paar bevriende bands (ik denk dat er een nummer of 15 compleet wordt getoond), en daartussenin home-video achtige stukjes waarin we vooral een hoop melige onzingesprekken te zien krijgen. Waar met name Thurston Moore maar ook Krist Novoselic en Dave Grohl een handje van hebben. De live-optredens waren erg vet, de meligheid tussendoor is wel grappig en ook leuk om cameo's te zien van Mark Arm, Matt Lukin, J. Mascis, Babes in Toyland enzovoorts. Voor fans van één van beide bands (of liefst allebei) zeker interessant, mocht je ze allebei niks vinden dan kan je het beter laten schieten.

20.000 Leagues Under The Sea is typisch zo'n verhaal waar ik weliswaar over gehoord heb, maar waarvan ik eigenlijk niet wist waarover het ging. Die lacune in mijn kennis heb ik in ieder geval opgevuld. Deze verfilming uit 1954 is van de hand van Disney, en kent een aantal behoorlijk grote namen in de cast. Al moet ik zeggen dat zowel Kirk Douglas als Peter Lorre nou niet bepaald hun meesterwerk afleveren, maar goed, dat is misschien ook niet zo makkelijk als je een karikatuur speelt (met name Douglas) in wat in essentie een familie-avonturenfilm is. James Mason als Nemo doet het toch een stuk beter.

Ik vond het behoorlijk leuk beginnen, als er nog echt mysterie is: wanneer de Nautilus voor het eerst in beeld komt, en wanneer het nog onduidelijk is waar die vandaan komt, wat ie doet en wie er voor verantwoordelijk is. De technicolour ziet er ook goed uit, net als de Nautilus en zijn interieur. Maar langzaamaan ebde het mysterie en daarmee ook mijn interesse een beetje weg, en zeker in het middenstuk begint het toch te slepen. Aan het einde komt er nog wel wat actie, maar echt boeiend werd het niet meer. Een hoogvlieger is het niet, maar desalniettemin een redelijk onderhoudende, familievriendelijke avonturenfilm.

Apart filmpje, dat zeker, en ook best vermakelijk. Home Alone is dé logische vergelijking (al is deze film eerder), maar dan meer Home Alone vs Straw Dogs. Of Rambo. Of Halloween, of zo. De film weet niet echt wat het wil zijn qua sfeer, en springt nogal tussen genres - van kinderfilm tot psychologische thriller tot slasher en weer terug - en weet daarom ook niet echt te beklijven daarin. Maar het is alsnog best leuk. De acteurs doen het prima, en met name het kleinzoon-opa-stel is aandoenlijk. En er gebeurt ook best wat in de film, waarin een als de kerstman verklede inbreker bovenstaande kleinzoon en opa terroriseert. Maar ook vice versa, want er wordt ook wel wat uitgedeeld vanaf met name dat jochie. Geen hoge body count of zo, maar veel meer geweld en psychische terreur dan ooit bij een kinderfilm zou horen. En een lekker jaren '80 sfeertje, dit was wel wat.

Het is de jaren '30, we zitten volop in de depressie, maar toch is er nog een show die doorgaat, op 42nd Street. Een film lang volgen we de voorbereidingen op de show, en om eerlijk te zijn, dat was best een lange zit. Het is namelijk vooral geneuzel over de privéperikelen van allerlei actrices cq danseresjes, met relatieproblemen, vreemdgaan, een onbekend talent wat door omstandigheden opeens omhoog schiet. En meer van dit soort soap-achtige gedoe. Tja, ik vond het allemaal niet zo boeiend, wat er met al die figuren gebeurde en hoe zij hun privétijd doorbrengen zal me echt een zorg zijn. Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar gelukkig eindigt het nog met een paar dans- en zangnummers die nog het meest interessante waren van de hele film.

Bruno's mooie leventje als gelukkig huisvader en chirurg wordt compleet overhoop gegooid, als hem zo ongeveer het ergste gebeurt wat je je voor kan stellen: zijn dochtertje wordt ontvoerd, verkracht en vermoord. Les 7 Jours du Talion is eigenlijk anderhalf uur verkenning van het thema wraak: Bruno ontvoert de moordenaar van zijn dochtertje op zijn beurt, en gaat er een week lang op los martelen. Het is een rauwe, grauwe film, waarin alle gebeurtenissen in een deprimerende, zeer realistische wijze worden getoond. Aan de ene kant zijn de martelingen die Bruno uitdeelt niet mis, en het wordt ook best grafisch getoond - aan de andere kant, hij gaat goed los maar echt over-the-top extreem wordt het niet. Maar dit is ook vooral een thriller/drama, waarbij getoond wordt dat ook een in principe normaal persoon onder de 'juiste' omstandigheden zich kan ontwikkelen tot een beestachtige sadist.

De film maakte aan de ene kant wel indruk, met name door de serieuze ondertonen, en het feit dat de film cinematografisch en qua acteerwerk prima in elkaar zit. Maar het verhaal begon toch wel behoorlijk te slepen - qua plot gebeurt er niet veel meer dan dat Bruno aan het martelen is, en dat de politie tevergeefs probeert om te achterhalen waar Bruno en de moordenaar/slachtoffer zich bevinden. En dat bleek voor mij toch wel wat mager om een uur en drie kwartier mee te vullen. Zeker de moeite waard, maar een echte topper, helaas niet.

Een verhaal over vaders, zonen, trauma's, wraak en morele verantwoordelijkheid, waar de subtiliteit soms ver te zoeken is. Grappige korte samenvatting trouwens, want hoewel technisch correct blijkt het echte verhaal toch een heel andere teneur te hebben. Maar spoilertechnisch is het wel prima zo .

De bovenstaande dader Hyun-ju is misschien wel één van de meest meelijwekkende moordenaars ooit; hij rijdt weliswaar het meisje aan, maar is daar vol wroeging over. En ja, hij vermoordt een half dorp, maar doet dit puur om zijn zoon te redden - het is een beetje het cliché-dilemma over een ontsporende trein die je of over je familie of over een groep onbekenden heen kan laten gaan. Al gaat het hier om een stuwdam, en hij kiest inderdaad als een echte vader ervoor om zijn zoon te laten leven. Het werkelijke kwaad ligt elders, wat mij betreft, bij de vader van het meisje, Dr. Oh die weliswaar niemand direct vermoordt , maar wel moreel verantwoordelijk is voor de meeste doden. Hij mishandelt vrouw en dochter en bij een vluchtpoging van dochter wordt zij aangereden, en hij is het die de zoon van Hyun-ju gijzelt en die zodoende ervoor zorgt dat Hyun-ju moet kiezen tussen het leven van zijn zoon en een paar dozijn onbekenden. Zoals ik al zei, subtiel is het allemaal niet, en het is een nogal donkere en deprimerende film, maar ik heb toch geboeid gekeken naar hoe de vele ingrediënten over (de achtergronden van) de verschillende personages toch goed samenkomen. Mooie plaatjes ook, zoals het een Koreaanse film betaamt.

De meningen vallen behoorlijk uiteen tussen mensen die dit echt fantastisch vinden, en mensen die hier vrij weinig mee kunnen. In de eerste helft van de film val ik duidelijk in dit tweede kamp, maar de tweede helft van de film maakte toch wel redelijk wat goed. Tetsuo en Electric Dragon 80000 V vond ik allebei behoorlijk tof, en misschien was de verwachting dat deze film in dezelfde richting al een verkeerd begin. Maar hoewel het een hele vage film is, is het verder in de eerste pak 'm beet drie kwartier ook vrij saai. En zeker in het begin lelijk gefilmd: erg schudderige beelden die lang niet zo vervreemdend werken als ze waarschijnlijk bedoeld zijn, lelijke kleuren. En daarbovenop irritante karakters, een plot wat nergens heen lijkt te gaan, en met Pinocchio die als een gepijnigde mongooltje loopt te kermen, rennen, zwaaien en krijsen. De zwerfster is niet veel beter, en dat gekots en andere smeerpijperij hielp ook niet echt. De eerste drie kwartier kostte wel wat moeite om doorheen te komen - maar daarna begon het wel langzaam te vermaken en kwam ik wat meer in de film. Toch, zelfs daar was het meestal vechten tussen een gevoel van vermaak en van irritatie.

Ik kan Mac Hammer Fan hier grotendeels wel in volgen. Wat vreemde, niet bijzonder boeiende Braziliaanse horror over de wrede, sadistische grafdelver Ze do Caixao die over lijken gaat om nageslacht te verwezenlijken. Een niet hele geweldige low-budget horrorfilm, waar het low budget aspect behoorlijk te zien is in de acteerprestaties en de effects. Er heerst wel een raar sfeertje, wat deels komt doordat de film bijzonder donker gefilmd is - maar toch ook omdat de film vaak niet goed weet wat voor toon er aangeslagen moet worden, waardoor de film in sommige delen compleet humorloos en bruut overkomt en in andere delen er opeens weer een super-cheesy heks of allerlei overdreven knipogen tevoorschijn komen. Maar mijn grootste probleem is simpelweg dat de hele film draait om hoofdpersoon Ze (ook niet heel toevallig de regisseur) en de beste man dus ook continu in beeld is, maar dat hij en zijn verwikkelingen toch niet boeiend genoeg zijn om de film te dragen. Het kijkt verder wel redelijk weg, dus toch 2.5 ster, maar ik had op meer gehoopt.

Dit is gemaakt rond de Praagse Lente, maar voelt toch wat anders aan dan de Tsjechische new wave die ik eerder gezien heb. The Valley of the Bees is een vrij serieus historisch drama dat speelt in de Middeleeuwen, met ook veel religieuze thema's. Tiener Ondrej wordt min of meer uit huis geschopt als zijn vader een behoorlijke jonge vrouw aan de haak slaat, en komt in een religieuze orde terecht - de Teutoonse Orde, voor de geschiedenisnerds ook wellicht bekend van de kruistochten. Hoe dan ook, de film is een sfeervolle, maar ook trage meditatie over het leven van Ondrej - hoe hij in de Orde bevriend raakt met Armin, en hoe zijn geloof evolueert van nauwelijks gelovig, streng gelovig, tot zondig als hij terugkomt in zijn oude stadje waar zijn voormalige stiefmoeder hem verleidt, en ze ook Armin tot zonde proberen te drijven. Het voelt best wel Bergman-achtig aan, vooral the Seventh Seal. Maker Frantisek Vlacil heeft ook Marketa Lazarova geregisseerd die ook al jaren op mijn watchlist staat, en schijnbaar is deze film ook deels een voortvloeisel daarvan doordat middeleeuwse sets hergebruikt moesten worden. Hoe dan ook, de kwaliteit zie ik er wel aan af, maar het is ondanks de narigheden die af en toe voorbijkomen ook zeker trage, zware, meditatieve kost.