Opinions

De laatste film die ik voor de Super Tip-Topper heb gekeken, en dat was enigszins met opzet: het was misschien wel de film waar ik de hoogste verwachtingen bij had. En grotendeels zijn die verwachtingen ook wel uitgekomen, samen met Slow West was deze Elephant wat mij betreft de beste van de serie tips.

Ik vermoed dat het door mijn hoge score voor Polytechnique komt, dat ik naast (het beduidend minder geslaagde) Klass wederom een film in hetzelfde straatje getipt kreeg. Het eerste uur van Elephant vond ik geweldig. Het is eigenlijk een portret van een normale schooldag in een op Columbine gebaseerde high school in Amerika. Prachtig gefilmd en zeer naturel overkomend zien we fragmenten van hoe een stuk of tien, vijftien scholieren (met name de uiteindelijke slachtoffers) en anderen die direct of indirect bij de school betrokken zijn de dag doorkomen. Er wordt niet echt een verhaal verteld, maar meer een sfeerbeeld geschetst waarbij ik in ieder geval bijkans voelde of ik erbij was. Tussen de onschuldige hobby'ers, de persistente pesterijtjes, de nerderige jongens, de bimbo's, de jocks. En natuurlijk de dreigende donkere wolk, waar in de eerste helft al een aantal keren overduidelijke hints van te zien zijn.

Ik denk niet dat veel mensen compleet naturel de film in gaan, ik in ieder geval niet, dus het laatste half uur kwam niet helemaal als een verrassing. Maar toch was ik wat minder onder de indruk van dat laatste half uur dan van het eerste uur, ondanks dat het in alle opzichten de climax van het verhaal is. Het was alsnog goed hoor, maar het niet-chronologische knip- en plakwerk, en het wat arty camerawerk maakten de situatie vrij afstandelijk, zodat de uiteindelijke schietpartij op school en de vele moorden niet de klap in mijn maag was die het in Polytechnique wel was. Maar gecombineerd met een geweldige eerste helft alsnog een hele sterke film, en een goede motivatie om wat meer van Gus van Sant uit de kast te halen binnenkort.

Ik zat nog even te denken: zal ik voor een van de vele pulp-vervolgen gaan, of me toch wagen aan één van de originele Emmanuelles? En ja, ik ben toch voor het origineel gegaan, en ik heb spijt als haren op m'n hoofd. Niet dat ik denk dat de vervolgen (en zeker de Italiaanse Emmanuelle Nera's) echt veel soeps zijn, maar ongetwijfeld is het vermakelijker dan dit. Wat een dodelijk saaie, oninteressante film is dit. Emmanuelle is de vrouw van een diplomaat in Bangkok, en ze swingen er allebei lustig op los. Dat is het. Sylvia Kristel heeft een storende uitstraling, en de rest van de cast kan ook niet acteren. Tussen de brave softpornoscenes in, die hier af en toe voorbij komen, is het helemaal een cinematische drol, met voornamelijk gesprekken tussen Emmanuelle en haar vriendinnen van het niveau waar Sex and the City zich nog voor zou schamen, of weer een of andere nieuwe Franse hotemetoot (M/V) die Emmanuelle (of een andere vrouw) probeert te verleiden.En nog een keer een Thaise die een sigaret met haar je-weet-wel rookt. Verder saai, oninteressant, zeurderig, plotloos.

Een warme film van Sam Mendes, die ondanks de toch overduidelijke gebreken me wel wist te raken. Empire of Light speelt zich af aan de Engelse zuidkust zo ergens rond de begin jaren '80, en volgt de medewerkers van de Empire bioscoop. Aan de ene kant is het een ode aan de film en de magie van de cinema, maar de hoofdmoot van de film gaat om het wel en wee van twee collega's: Hilary, vrouw van middelbare leeftijd die eenzaam is en een geschiedenis van psychische problemen heeft en nieuwe collega Stephen, een talentvolle jongen van Trinidadiaanse afkomst. Zoals ik al zei, het is een warme film die bij mij de juiste snaar wel wist te raken wat betreft de boodschap voor acceptatie, en het scheelt natuurlijk ook dat er ijzersterk geacteerd wordt door met name Colman (maar ook Ward is goed, en Toby Jones is altijd wel leuk). Én Deakins maakt er ook nu weer een plaatje van. Maar na al deze positieve woorden zat niet alles in de film me helemaal lekker, met name de best wel karikaturale personages (eigenlijk echt iedereen in de film) en ook gerelateerd het wat simpele en dik aangezette plot. Ik rond 'm alsnog naar boven af, want genoten in de bios heb ik wel.

Hypnotiserend is inderdaad het juiste woord. Met een camera waardoor het eruitziet alsof het in 1915 gefilmd is, en wat een heel fijne historische sfeer oproept, zien we fraaie shots van natuurlandschappen en pinguins, heel veel pinguins. Er gebeurt verder bijzonder weinig, de shots zijn heel statisch maar alsnog fraai - en, niet verrassend gezien de staat van dienst van Johannson, is dit alles begeleid ddoor stemmige muziek. Ik ben weer helemaal zen na dit halve uurtje.

Beviel me best aardig. The Endless is een film waarin niet heel veel getoond wordt, maar heel veel op de suggestie wordt gedaan. Het gaat over twee broers die vertrokken zijn uit een sekte waar zij opgegroeid zijn; maar als zij daar later weer terug komen lijkt er langzaamaan heel veel niet in de haak te zijn. Wat allemaal te maken heeft met een soort van Lovecraftiaans monster wat daar in de buurt met tijd en ruimte aan het spelen is, waardoor iedereen daar in de regio vast zit in zijn eigen circulaire tijdlijn. of zoiets. Maar het ongemakkelijke gevoel en het mysterie in de film wordt goed opgebouwd, waar langzaamaan steeds duidelijker wordt dat het niet zozeer de sekte is die gestoord is, maar dat er hier werkelijk een bovennatuurlijk kwaad aan het werk is. Ietwat te traag en op een gegeven moment heb je het ook wel door, maar alsnog, knap hoe dit opgebouwd is met minimale middelen en maar weinig expliciete effecten.

Ik heb het al veelgenoemde Youtube-filmpje nog niet gezien, en weet ook pas net dat dit een verfilming is van Saramago. Die ik ook zeker nog een keertje ga lezen, want ik ben wel benieuwd. Mijn eerste associatie met deze film was Kafka, en ook Lynch is niet ver weg. En toch, hoewel ik het zeker een intrigerende film vond, blijft het momenteel voor Villeneuve-begrippen op een bescheiden score hangen. Die wellicht bij de onvermijdelijke herkijk omhoog gaat, maar na de eerste kijkbeurt heb ik toch wat teveel momenten gehad die ofwel wat saai werden, of die naar gezochte complexiteit deden smaken.

Het is een film over twee dubbelgangers, die zodra ze van elkaars bestaan af komen te weten, zich ook met elkaars levens gaan bemoeien, en dan vooral met elkaars partners. Dat verhaal aan de oppervlakte is op zich prima te volgen, al moet je uiteraard af en toe de aandacht goed erbij houden om de twee Gyllenhaals uit elkaar te houden. En dat de film een soort van parabel over commitment- en bindingsangst in een relatie is, daar kan ik ook nog wel in mee. Maar toch vraag ik me van veel zaken nog wel af wat nu precies het punt is; is de spinnenmetafoor simpelweg iets over hoe Adam tegen z'n vriendin aankijkt, als iemand die hem, nadat ie z'n taak als bevruchter heeft voltooid, simpelweg (metaforisch) opeet? En is Adam nu écht het origineel, of is Anthony dat, of zijn zij beiden verschillende kanten van dezelfde medaille? Ik hou aan de ene kant wel van films die niet alles voorkauwen, maar Enemy maakt het mysterie ook niet altijd even interessant. Ik hou het momenteel bescheiden: 3.5*

Viel me toch wat tegen. Het is een wat bleke en warrige verfilming van een behoorlijk goed boek, maar ook een boek dat moeilijk verfilmbaar is. In The Temple of the Golden Pavilion horen we bijna continu de interne gedachtengang van Moziguchi, en de manier waarop hij zijn steeds meer escalerende gedrag intern rechtvaardigt. Maar hier komt dat maar matig over. Vooral komt de motivatie voor zijn daden niet echt over, waardoor het meer lijkt op een wat sullige student die uit het niets af en toe wat baldadig uit de hoek komt; zelfs zijn zware stotteren en enorme eenzaamheid komen niet helemaal uit de verf. En, raar genoeg, expliciete gebeurtenissen die in het boek wel duidelijk worden (en belangrijk zijn), worden hier of weggelaten of slechts heel vluchtig getoond: het vreemdgaan van zijn moeder, zijn vriendschap met en de zelfmoord van Tsurukawa, de impotentie van Moziguchi t.g.v. zijn tempelobsessie, en de episode waarbij hij in het boek letterlijk op de buik van een zwangere vrouw danst wordt hier gereduceerd tot een onschuldig duwtje.

Daardoor lijkt de film wat van de hak op de tak te springen, met veel plotontwikkelingen en personages die wat uit de lucht komen vallen. Gecombineerd met de traagheid bleek het toch een zware zit. Daarbuiten had de film ook wel z'n charme hoor, het blijft een interessant verhaal met een prima cast, zelfs als het nogal gemankeerd verteld wordt.

Het idee is wel leuk, de uitvoering maar zo-zo, ook mede vanwege het budget. In een stadje in Texas verdwijnen mensen, en ondanks de scepsis van de lokale sheriff zijn dit geen ordinaire verdwijningen of moorden, maar het werk van een duivelse sekte. Helaas gebeurt er niet zo heel veel interessants. De sekte doet tot het einde niet veel meer dan, onder begeleiding van Gregoriaans gezang, rondlopen in pijen en met fakkels. En ook de verdwijningen en het onderzoek zijn vooral een hoop gepraat. In het einde gebeurt er nog wat meer, maar wel op voorspelbare wijze (sekte probeert iemand te offeren, de politie arriveert net op tijd om het slachtoffer te redden). De setting qua woestijn en in de omliggende bergen en grotten is dan wel weer aardig, maar echt een succes werd dit niet.

Ik hink na Enter the Void toch behoorlijk op twee gedachten. Aan de ene kant is de film visueel echt fantastisch, en ik denk zelfs dat onovertroffen in mijn ervaring geen overstatement is. Geweldige camerabewegingen en montage waardoor het lijkt alsof je een film lang in een vloeiende beweging zit; wel is dit mogelijk gemaakt door vele transities, die door de psychedelische en bovennatuurlijke (de geest van Oscar die door het heden en verleden spookt) elementen in het verhaal op natuurlijke wijze op hun plek vallen. Indrukwekkend goed gedaan.

Het verhaal an sich is redelijk, maar niet heel bijzonder. Het is een portret van de geschiedenis van het leven van broer Oscar en zus Linda dat door een ongeluk vroeger behoorlijk ontwricht is, en van hun huidige leven (en dat van hun vrienden/bekenden) in de seedy underbelly van Tokyo. Een leven van (psychedelisch) drugsgebruik en semi-kleinschalige drugshandel in een kleine kring van blanke expats in Tokyo, en daaraan gelinkt stripclubs, prostitutie (in het geval van Linda) en ook een aantal dubieuze Japanners. Dit alles zowel in het verre verleden, als voor de dood van Oscar, als daarna, veelal getoond vanuit het perspectief van de rondzwervende geest van Oscar De manier waarop dat wordt getoond is dan ook weer best interessant, met weliswaar een wat fragmentarische vertelstijl en veel flashbacks, maar waar de grote lijn nergens echt lastig te volgen wordt. Edit: al blijkt, na even in het spoilertopic geneusd te hebben, dat er allerlei interessante interpretaties mogelijk zijn die ik nog niet opgemerkt had.

Tot nu toe klinkt het als een groot hosannah-verhaal over de film. Maar de eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat de film echt veels te lang duurt, waar ik regelmatig de interesse in het verhaal kwijtraakte, en meerdere pauzes nodig waren om de film uit te kijken. Er zit een bepaalde storende traagheid in, en een gevoel van repetitie (wellicht ook een verwijzing naar drugsgebruik) dat ongetwijfeld (edit: dat heeft het bij nader inzien zeker) zijn plek in de vertelling heeft, maar die mij ook stoorde. Dat maakte dat het netto resultaat van de film, ondanks de technische en audiovisuele tour de force, voor mij toch blijft steken in de lagere regionen van de voldoende. Misschien dat bij een herziening een wat immersievere en daardoor positievere ervaring volgt, maar bij deze eerste kijkbeurt kon het mijn aandacht ondanks alle goede punten bij lange na niet vasthouden.

Ach ja. Ik heb eerder al Disaster Movie gekeken, en wist dat ook dit met gemak in de Flop 100 terecht was gekomen, dus mijn verwachtingen waren best laag. En ik heb deze keer eerst een avondje speciaalbiertjes weggezet voordat ik deze opzette. Om het positief te bekijken, ik durf wel te zeggen dat deze net iets minder slecht is dan Disaster Movie. Maar het blijft een flauw, onsamenhangend rijtje van parodieën die van de hak op de tak springt en eigenlijk nooit echt grappig wordt. Maar hier wordt in ieder geval iets meer de films geparodieerd in plaats van een random celebrity langs te laten komen. Alsnog, grappig is het dus nog steeds niet bepaald.

Taaie sessie. Lars von Trier intrigeert op een bepaalde manier wel weer, maar het is een afstandelijke film waarin we heen en weer schakelen (en vaak heel subtiel) tussen twee verhalen: Lars Von Trier en Niels Vørsel die over hun script 'Epidemic' aan het delibereren zijn, en gebeurtenissen uit dat script waarin een goedbedoelende dokter per ongeluk het virus verspreidt. Met misschien nog wel een derde laag, als ook in de werkelijkheid van Von Trier en Vørsel een epidemie uitbreekt met een heftig einde als gevolg. Maar de gruizige beelden nodigden niet uit, en beide plots konden me voor zover ik het kon volgen niet heel erg meeslepen, ook omdat de film een wat wazig plot vertelt. De vroege Von Trier ligt me toch niet helemaal, blijkt.

Best aardige whodunit over een politiecommisaris die geobsedeerd op jacht gaat naar een kindermoordenaar, en uiteindelijk op onconventionele wijze door middel van het gebruiken van de dochter van zijn huishoudster als lokaas de dader op het spoor probeert te komen. Het is wat langzaam, maar sfeervol is de Zwitserse setting wel en op momenten is er best wel wat spanning te vinden. Maar echt geweldig was deze film ook weer niet, met een cast die niet altijd even sterk speelt (al is de commissaris zelf vrij goed bezig) en de film sleept af en toe behoorlijk, ondanks een an sich niet al te lange speelduur. Toch zeker niet slecht.

De meningen zijn een beetje verdeeld zie ik, maar ik vond Everest toch een vrij aardige rampenfilm. Tegen 1996 begon het Everest-beklimmen ook serieus op toerisme te lijken, met alle problemen die dat met zich meebrengt: drukte op gevaarlijk hoog niveau, goede maar geen geweldige alpinisten die dik betalen om het af te kunnen strepen, en commerciële druk om mensen toch naar de top te krijgen, ook al is het later op de dag dan verstandig. Een recept voor een ramp op levensgevaarlijk terrein, met verraderlijk weer en vooral hoogte en ijlheid waar de mens niet voor gebouwd is.

De Everest beklimmen gaat deze man met lichte hoogtevrees uiteraard nooit doen, maar ik vind het wel een interessante wereld, en ook daarom hakt een verfilming van een ramp als dit er best in. Het rare of domme gedrag waar sommigen hier over vallen is (zoals in de film ook gezegd wordt) een natuurlijk gevolg van hoogteziekte en onderkoeling, dus wat dat betreft kwam dat deel me ook zeker niet onrealistisch over. En ja, achteraf is ook duidelijk dat er amateuristisch gehandeld is op sommige vlakken, maar dat werd ook best goed overgebracht. Wel vond ook ik het gevaar van de berg niet altijd even goed overkomen, en was er wat teveel nadruk op het thuisfront en het basiskamp. De cast deed het prima, en ik had eigenlijk niet zoveel moeite met het ongeveer volgen van wie wie was; al zijn een aantal grote namen vooral te zien in bijrolletjes, en echte binding met de karakters kwam ook niet heel goed van de grond. Maar mede door het onderwerp en de fantastische setting smaakte dit naar meer, zal Nordwand en Touching the Void ook maar eens opzoeken.

Dat was behoorlijk bagger, ook als je simpelweg een flauwe maar enigszins vermakelijke B-film verwacht. Een paar hele stereotype Amerikaanse studenten (ultra-nerd, jock, stoner, je kent de typetjes wel), een bezeten bong, een bijrolletje van Tommy Chong die toch ook brood op de plank moet krijgen, en de rest kan je qua verhaal wel uittekenen. Maar ook qua humor, effecten, en kills stelt dit echt helemaal niets voor. Ik laat de 7 vervolgen maar voor wat het zijn.

Ja, het regent weer kwaliteit in huize Woland. Om eerlijk te zijn, de verwachtingen waren vrij laaggespannen, met naast een matige score (het is een dikke turkey) ook een cast die vooral bestaat uit een hele rits porno-actrices. Wel allemaal in een normale filmrol waarbij ze niet of niet bijzonder vaak uit de kleren moeten, en in alle eerlijkheid, vergeleken met de rest van de cast doen ze het niet eens zo slecht. Een paar van die mannelijke acteurs zijn helemaal niet te harden. Maar dat dit een goedkoop vehikel voor wat bekende namen is, zonder een interessant plot of spanning, dat moge duidelijk zijn. Het is allemaal viertien in een dozijn, waarbij een groepje Amerikaanse toeristen in de Ierse bossen belandt, er een lokale legende is over een kannibalistische inteeltfamilie, en rara, die legende blijkt op waarheid te berusten. Het ziet er goedkoop uit, niet zoveel gore, het verrast niet en is zeker in de eerste helft niet vooruit te branden. Niet dat het veel beter wordt als de kannibalen wel in beeld komen, maar er gebeurt tenminste wat. De leukste scene met een onthoofde torso op de barbecue komt ook al in de intro voorbij.

Wat cheesy jaren '80 horrortje, die een hele lange aanloop neemt om uiteindelijk toch nog een finale te halen waarmee het op de video nasty lijst is gekomen. Zo nasty was het allemaal niet, maar goed. Je kan een hoop aanmerken op Evilspeak, zoals hierboven al vaak gedaan is, maar toch vond ik dit wel een vermakelijke kijkbeurt. We zien de kneuzige Stanley Coopersmith, kadet op een militaire academie, een film lang gepest worden, en ondertussen wat fröbelen met zwarte magie naar aanleiding van een of andere grimoire die hij in de lokale kelder heeft gevonden. Of zoiets.

Het duurt allemaal wel heel lang voordat er ook echt wat gebeurt, maar ook tot die tijd haalde het op sfeer alsnog wel een krappe voldoende. Ook al was er genoeg waarin Evilspeak wel heel zwak is; een warrig uitgewerkt plot (maar wel met een gave old school computer die dingen kan waar Google bang van wordt), weinig actie of gore, en vooral hele matige acteurs waarin vooral Coopersmith vreselijk irritant is. Ik sta ervan te kijken dat Clint Howard gewoon een hele filmcarriere heeft op weten te bouwen, dat had ik 'm aan de hand van Evilspeak niet gegeven. Maar het heeft wel z'n charme, er zijn leuke jaren '80 effecten, en de finale gaat toch wel lekker los. Weet je wat, ik doe er nog een half puntje bovenop.

Deze heb ik als tip opgepikt vanuit de horrorchallenge, en het was best grappig. Het is een geanimeerde anthologie van vijf verhalen van Edgar Allan Poe. Sowieso een auteur die ik wel kan waarderen, al kan ik eigenlijk geen echt goede verfilming bedenken van zijn werk - wel een hoop matige, kazige horrors uit de jaren '60 die weliswaar wat Poe-elementen oppakken, maar er nergens echt een goede film van maken.

Extraordinary Tales is dat meesterwerk ook niet, hoor, maar best leuk is het wel. De verhalen vallen onder de bekendere verhalen (Fall of the House of Usher, The Tell-Tale Heart, The Facts in the Case of M. Valdemar, The Pit and the Pendulum, en The Masque of the Red Death) en de versie in deze film brengt ze vrij getrouw op het scherm. De animatie is best aardig op een functionele wijze, maar uiteindelijk speelt die hier toch een dienende rol: de verhaaltjes zelf staan centraal, en ja, ondanks dat ik al deze vijf verhalen toch behoorlijk goed ken, blijft het leuk om het in deze versie te zien. Niet alles beviel even goed, The Tell-Tale Heart was bijvoorbeeld toch wat saaiig, maar de laatste twee verhalen waren bijvoorbeeld wel weer sterk gedaan. Leuk om ook wat grootheden als verteller te hebben, al is dat meer voor het idee; als ik het niet wist zou ik ze niet herkend hebben, en echt verschil maakt het niet. Hoe dan ook, een leuk filmpje ter introductie van wat Poe-verhalen, ik ga het gemiddelde wat verder omhoog trekken.

Wéér een film over Ted Bundy, maar ook één die je misschien niet zou verwachten; dat de man een seriemoordenaar is, is welbekend, maar het is duidelijk niet de insteek van deze film om de moordende carriere van Bundy te volgen. Het is voornamelijk een combinatie van twee aspecten: een rechtbankdrama waarin Bundy zichzelf verdedigt, en een portret van Bundy van z'n charmantste kant. En dat wordt best goed gedaan, eigenlijk - de man is naast een ijskoude moordenaar ook iemand die (als hij wil) best innemend en charmant over kan komen, en het tonen van die kant maakt deze invalshoek des te interessanter. Het is niet voor niets dat, ondanks de keiharde bewijzen, hij alsnog een schare supporters had die hem op z'n blauwe ogen geloofden. Efron speelt sterk als Ted Bundy, en lijkt er zelfs ook wel wat op. Ietwat traag en ik moest er wel even inkomen, maar alsnog de moeite waard en zeker een van de betere Netflix-producties die ik gezien heb.