Opinions

Dit was interessant, maar dan vooral vanuit historisch perspectief. Filmtechnisch inderdaad niet bijzonder, al had ik geen problemen om de aandacht erbij te houden, wat ik bij een politieke film uit de jaren '30 niet als vanzelfsprekend aannam. Hoe dan ook, dit is in essentie een nogal nare, pro-fascistische film waarbij ik heel blij ben dat FDR (ondanks dat ie schijnbaar groot fan van de film was) niet de route van de president in deze film op is gegaan. Sommige van de details en problematiek zijn weliswaar specifieke jaren '30-problemen, maar veel van de simplistische retoriek die hier gebruikt wordt (en hier gevierd wordt als de manier om de problemen van het land en de wereld op te lossen) komt af en toe vervelend bekend voor.

Het is als tijdsdocument en historisch gezien zeker de moeite waard als je politieke films enigszins kan waarderen. Puur als film niet geweldig, maar ik was best geboeid en ik werd op momenten serieus boos op de film. En als je dat bereikt, heb je toch wat losgemaakt.

PONYO! HOU EENS OP MET DAT GEGIL!

Ook wat mij betreft een mindere Ghibli. Het is sowieso wat kinderlijker van toon, is mijn indruk - al zal ik binnenkort ook zeker weer eens een andere Ghibli herkijken die me toen beter beviel, en dan zullen we zien of dat echt zo is. Tja, fraai geanimeerd is het nog steeds, en ook Ponyo heeft wel z'n momenten. Maar op veel vlakken viel deze me toch wat tegen. Het verhaal vond ik al niet zo boeiend, maar als dat het enige was, dan had ik daar wel mee kunnen leven. Maar Ponyo is (als film, niet als personage) weliswaar af en toe charmant, maar eigenlijk nooit grappig. En zoals ik al eerder zei, bij deze film is het heel duidelijk dat hij puur op kinderen gericht is, en daarbuiten is er niet veel te halen. En wat de boel afmaakt: deze film is wel heel regelmatig best irritant - zeker Ponyo als mens communiceert alleen maar in luid kinderlijk gekrijs.

Ik had stiekem wel hoge verwachtingen. Peter Weir is een interessante regisseur, en de Eerste Wereldoorlog is een onderwerp waar ik zeker in geïnteresseerd ben. Toch viel Gallipoli me een beetje tegen. Voornamelijk omdat zo'n driekwart van de film zich bezighoudt met de achtergrond van een paar karakters terwijl ze nog in Australië zitten en hun daaropvolgende stationering in Egypte. En die zijn allebei niet zo bijzonder interessant, het lijkt wel een vrij luchtig jongensboekverhaal waarbij men elkaar een beetje opjut en loopt te ginnegappen over de oorlog. Maar het is geen boeiend jongensboek. Ook waarschijnlijk met opzet zo gedaan om te contrasteren met de brute werkelijkheid aan het front, maar dit duurde mij wel veel te lang, en zoiets is al veel beter en veel indrukwekkender gedaan in menig ander oorlogsfilm. Het werd wat mij betreft pas echt de moeite waard in het laatste half uur, maar ook dan is het spaarzaam - de nutteloosheid en de vergeefsheid worden goed weergegeven, net als de grimmige onverschilligheid van de legerleiding, maar zo'n kwartier aan wél enerverend beeld is wat mij betreft niet voldoende om de lauwe eerste anderhalf uur te compenseren.

Deze Japanse monsterfilm was ongeveer wat je ervan kon verwachten, zeker van zo eentje met een rating als dit. Het heeft wel z'n charme, maar een film lang is dit toch wel een beste zit. We nemen twee (of meer, of soms een, maar in dit geval twee) grote monsters, die om niet heel duidelijke redenen tegen elkaar gaan vechten, en die daarbij een hoop stukken Japan kapot maken. Hier is schijnbaar de schildpad Gamera goed en de pterodactylus Gyaos uit op verwoesting. Veel meer verhaal is er niet, en we zien vooral een hoop destructie met hele, hele slechte special effects. Ik kan me best voorstellen dat dit in de jaren '50 met een hoop fantasie leuk was voor jeugdig Japan, maar dit is toch wel erg gedateerd en de effecten zijn soms wel charmant, maar uiteindelijk toch vooral heel nep. Daarbuiten bieddt de film al helemaal niets. Ik snap de lage score wel.

Best interessant filmpje - traag, vaag, onconventioneel, met dialogen die ik soms maar met moeite kon verstaan, maar ook ontzettend sfeervol. Ganja and Hess wordt vaak in de Blaxploitation-hoek gezet, maar hoewel dit weliswaar een vrijwel compleet zwarte film is (er zijn een paar blanke bijrolletjes), heeft het qua type film maar bar weinig te maken met de andere Blaxploitation-films die ik gezien heb. Dit is een serieus, vrij arty, experimenteel portret van het vampiersbestaan van Dr. Hess Brown. Hess wordt met een besmette dolk gestoken, en heeft sindsdien een ontzettende zin in bloed - al wordt vampirisme ook heel duidelijk gebruikt als metafoor voor drugsgebruik en verslaving. Later in de film verleidt hij ook Ganja, en ook zij besluit mee te gaan in het vampierschap. Op bijzonder sfeervolle wijze, met een soort van terugkerend voodoo-deuntje, zien we in mooie beelden hoe zij zich een weg door het leven banen, hoe ze overleven en ook hoe Hess uiteindelijk weer God vindt. Het is allemaal best trippy en vaag, en de hele film draait veel meer op sfeer en stijl dan op plot, maar een interessante zit was het wel.

Het kostte me wel even een kwartiertje voordat ik een beetje wende aan de toch wat ouderwets aandoende film, en vervolgens duurde het nog zeker een half uur voordat de film echt een beetje loskwam. Maar uiteindelijk is dit een behoorlijk geslaagde noir gebleken, naar een werk van de wat onderschatte Patrick Hamilton. George Anton is een ontzettend naar mannetje, die in een ietwat gecompliceerd misdaadplan zijn vrouw (Ingrid Bergman) compleet domineert en haar een zenuwinzinking in manipuleert. Het acteerwerk is ietwat aan de dik aangezette kant, maar voor een film uit die tijd is dat niet ongebruikelijk, en echt storend is het niet. En uiteindelijk drijft de film ook op de sfeer: een setting in een Victoriaans Londen waar het altijd donker en mistig lijkt, en een donkere claustrofobische sfeer waarin Ingrid Bergman half opgesloten zit en psychologisch geterroriseerd wordt door Anton. Het had wel een beetje compacter gekund, maar dit is toch wel een fijn klassiek werkje.

Het goede nieuws: dit is verreweg de beste Nigeriaanse film die ik ooit gezien heb. Het wat minder goede nieuws,dat zegt bar weinig, en echt goed is het nog steeds niet. Gelukkig is het enorme amateurisme wat in veel andere Nollywoodfilms zit hier wel afwezig, en dat is al een goed begin. Maar verder is dit gewoon een hele standaard-thriller, waarbij een man en vrouw gekidnapt worden en de ontvoerders niet al te professioneel zijn. En daardoor misschien nog wel gevaarlijker. Hele verrassende elementen zitten er verder niet in, maar voor anderhalf uur simpel vermaak was dit eigenlijk niet verkeerd zolang je er met niet al te hoge verwachtingen ingaat.

Mee eens. Licht arty is het inderdaad, maar daar is helemaal niks mis mee. Een fraaie kortfilm van Nacho Cerda waar een beeldhouwer zijn ziel en zaligheid legt in een beeld van zijn overleden vrouw, en misschien wel iets teveel ziel en zaligheid aangezien het beeld tot leven komt terwijl hij versteent. Vooral visueel ziet het er bijzonder fraai uit, en het is een goed gepacede film waar de duur prima past. Er zitten wat elementen body horror in, een beetje Golem, maar zoals leatherhead al zegt is dit voornamelijk een warme film, en ik kan zo eigenlijk geen films bedenken die ditzelfde soort sfeer oproepen.

Oei oei oei. De opkomst van Genghis Khan, van obscure stamleider tot veroveraar van een gigantisch rijk is een verhaal dat mij altijd heeft geintrigeerd, en wat zeker goed materiaal voor een historisch epos zou kunnen zijn. Maar deze Genghis Khan is een ontzettende draak van een film geworden. Het begint al met de absurde casting, bijvoorbeeld van Omar Sharif als Genghis Khan of die Chinese ambassadeur, of de vele overduidelijke blanken die een rol als Mongool, Chinees of andere orientaal hebben gekregen. Dat het verhaal niet bepaald de levensloop van Genghis Khan volgt of een enigszins historisch accuraat beeld van hem geeft, dat is nog tot daar aan toe, maar hoe het wel uitgewerkt wordt slaat echt als een tang op een varken: Genghis Khan als feminist, als een Mongoolse vrijheidsstrijder a la Spartacus, het moet niet gekker worden. En dan ook nog een potje slecht en overdreven acteren, moi he. Zo af en toe zijn er dan wel fraaie natuurbeelden of scenes in bijvoorbeeld een historisch Beijing. En een beetje actie komt af en toe nog voorbij, en dat soort gevechten en actiescenes zien er aardig uit, dat dan wel weer. Maar dat maakt het verschrikkelijke acteerwerk, script en de achterlijke dialogen bij lange na niet goed. Hoe dan ook, ik voel me actief dommer nadat ik deze film heb gekeken. Afrader, dit.

Tja, hier kon ik dus echt niet inkomen. Niet dat het echt slecht is, sterker nog, het is grotendeels meer dan capabel gemaakt met ook acteerwerk wat best oke is. Maar laten we eerlijk zijn - The Exorcist was fantastisch, maar de meeste exorcisme-films sindsdien zijn redelijk derivatief en redelijk voorspelbaar. Ik had hier nog enige hoop dat een Koreaanse exorcismefilm wat anders op tafel zou brengen, maar het voelde voor mij toch als meer van hetzelfde. Helaas. En door.

Get Out is een vermakelijke horror cq komedie geworden. Een meesterwerk, dat zeker niet, want zowel qua horror als komedie afzonderlijk komt het niet helemaal los wat mij betreft. Maar het is wel een film die regelmatig verrast gedurende haar speelduur, en dat is ook wat waard. Wat de film aardig doet is het spelen met raciale ondertonen en cliches, en de ongemakkelijke situaties die daaruit voorkomen zorgen ook voor veel van de twists.

Het lijkt me niet verstandig om al te veel over het plot uit te weiden, maar het moge duidelijk zijn dat het interraciale koppel Chris (een erg sterke Daniel Kaluuya) en Rose de hoofdrol spelen. Zij gaan, na een aantal maanden samen, voor het eerst op bezoek bij de ouders van Rose, en ondanks dat Rose's ouders tot vermoeiens toe Chris welkom proberen te maken, stapelen de ongemakkelijke situaties zich op en gezien het bizarre gedrag van de twee zwarte bedienden en de rare nachtelijke ervaring van Chris is het lang niet pluis in huize Armitage. En dat escaleert uiteraard alleen maar tijdens het familiefeest. Maar hoewel er prima een unheimlich sfeertje wordt gekweekt, duurt de aanloop wel lang en als het eenmaal los gaat wanneer Chris ontsnapt is de climax wel erg kort en is het allemaal zo weer over. Ook de comic relief die Chris' beste vriend Rod levert is soms wel aardig, maar mij ook vaak een beetje te overdreven.

Get Out speelt vaak met je verwachtingen en slaagt er zeker in de eerste helft uitstekend in om een lekker ongemakkelijke sfeer te scheppen, maar het raakt zowel als horror als satire niet helemaal de roos. Maar een ruime voldoende, zeker wel.

Best een cool filmpje. Het speelt zich af in een flatgebouw, waar het duidelijk spookt en waar ook een spookjager woont die strijdt tegen de lokale geesten - in het bijzonder een tweetal spokende zusjes die dood en verderf zaaien. Een ghostbuster als het ware, al heeft dit niet heel veel weg van de Ghostbusters-films. Er gebeurt een hoop bovennatuurlijks wat ik eerlijk gezegd niet altijd even goed kon volgen, en er hing een soort van fantasievol en luchtig sfeertje wat maakte dat het plezierig wegkeek. Visueel ook goed. Het was na 100 minuten ook wel meer dan genoeg, dat wel, maar tot die tijd was dit wel een vermakelijk werkje.

The Ghost and Mrs. Muir vertelt over de gelijknamige weduwe, die in een oud huis komt te wonen waar een zeeman rondspookt, en die uiteindelijk weer liefde probeert te vinden. Het heeft wel z'n charme, zeker in de eerste helft waarin Mrs. Muir kennis maakt met de geest en hem leert kennen, dit alles in een typisch ouderwets huis aan de Engelse zuidkust. Maar in de tweede helft begon het toch steeds meer te slepen. Het is een best ouderwetse film, met een wat Victoriaanse moraal. En uiteindelijk is het een hele sentimentele film, zeker wanneer Mrs. Muir weer een man probeert te vinden, en daar merkte ik toch dat mijn interesse redelijk wegebde. Gelukkig was het einde wel weer vrij sterk. Over wegebben gesproken, het ziet er fraai en sfeervol uit, met ook prachtige plaatjes van de Engelse kust. Het romantische fantasie-element werkte ook best goed, maar uiteindelijk is dit toch niet echt mijn soort film. Maar dat het in zijn soort sterk is, daar kan ik me wel in vinden.

Leuke, luchtige film over Paulette Goddard die een kasteel georven heeft waar het spookt - volgens de geruchten tenminste. Echt heel grappig is het zelden, en ik ben het met mijn bovenburen eens dat het wel heel erg lang duurt voordat men een keer bij het kasteel belandt. Desalniettemin zit er een prima tempo in de film, en alsnog kijkt het fijn weg. Geslaagd vermaak voor een loze anderhalf uur.

A Ghost Story - best interessant, maar ik weet nog niet helemaal wat ik er van moet vinden. En het is inderdaad een soort van spookverhaaltje, maar dan absoluut niet met het idee om lekker te gaan griezelen - de spoken zijn er meer als manifestaties van het verleden, als een manier om de geschiedenis van een plek te verkennen door de tijd heen. Het is duidelijk dat Lowery op de contemplatieve toer gaat. Dit werkt voor mij niet altijd zo goed, ik vond bijvoorbeeld Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom geweldig en ook Tarkovsky kan me goed smaken, maar ik heb nooit echt kunnen genieten van een Apichatpong Weerasethakul (ik heb de spelling toch even opgezocht). Hoe dan ook ik ben blij dat ik 'm heb bekeken terwijl ik lekker fris en scherp was, want in een vermoeide bui had ik dit niet getrokken. En zelfs nu is het soms tergend langzaam, al zie ik er zelf ook wel de humor van in om anderhalve minuut exact hetzelfde beeld te laten zien. De verschillende typen scenes konden me niet allemaal bekoren, vooral die monoloog van Will Oldham werd ik een beetje flauw van.

De keuze voor het uiterlijk van het spook heb ik me eigenlijk geen seconde aan geergerd - geen moeilijk gedoe met special effects, maar gewoon op zo simpel mogelijke wijze aangeven van: dit is een spook. Waar ik wel wat meer moeite mee had was het verhaal, of eigenlijk, meer het feit dat ik er niet zoveel verhaal in kon ontdekken. In het begin lijkt het nog alsof we een liefdesziek spook hebben die zijn geliefde not los kan laten, maar vervolgens blijft hij ook in de recente toekomst, verre toekomst en ook het verre verleden rondzwerven zonder dat er nou veel gebeurt. Misschien om de vergankelijkheid te illustreren. Hoe dan ook, uiteindelijk komt hij weer terug in het 'nu', waarin hij zelfs een andere versie van zichzelf ziet - en het feit dat hij wegpoeft na het lezen van het briefje van M suggereert dat hij inderdaad een spook was met een onvoltooide liefdessituatie.

Traag, vaag, en van allebei af en toe een beetje te - maar qua sfeer en beelden had het zeker wel wat, en Casey Affleck en Rooney Mara presteren naar behoren. Geen film die een breed publiek zal aanspreken verwacht ik zo, maar ik vond het wel wat hebben.

Weer eens in de herkijk. Het blijft een stukje nostalgie, en iets wat je zonder veel moeite lekker weg kan kijken. Een leuk concept, maar toch ook wel een hoop beperkingen - en dan denk ik vooral aan de soms wel heel flauwe typetjes (volgens mij heeft Rick Moranis nooit iets anders gespeeld dan de flauwe nerd die hij ook hier is), en een plot waarbij we maar twee of drie keer de Ghostbusters in actie zien terwijl ze schijnbaar wel nationaal beroemd zijn. Ook de eindconfrontatie met Gozer heeft een grootse opbouw, om dan vervolgens uit het niets over te zijn. Alsnog heb ik me prima vermaakt hoor, maar ook als Hollywood-schlock heeft deze kinderfilm wel z'n beperkingen. Al zijn de gedateerde special effects dan wel weer grappig.

Om maar te beginnen met een waarschuwing: kijk Ghostwatch niet als je zoekt naar een spannende of enge film. En door de grote hoeveelheden found footage films die later nog gemaakt zijn, komt Ghostwatch ook wat gedateerd over. De film is een ietwat oubollige, zeer Britse en best charmante fake documentary, ooit gemaakt door de BBC als Halloween-special. We volgen een programma met zowel wat prominente presentatoren en studio-gasten, inbellende mensen met verhalen, en als hoofdmoot een special op locatie in een huis waar het schijnt te spoken - gebaseerd op dezelfde 'gebeurtenissen' als The Conjuring 2.

De eerste helft is wat langzaam; er gebeurt niet al te veel, en een van de meisjes in Enfield lijkt ontmaskerd te worden als oplichtster. Maar in de tweede helft wordt het op momenten zowaar wat creepy, als het steeds duidelijker wordt dat het echt niet pluis is in Enfield, met klopgeesten, onverklaarbare gebeurtenissen en iets wat lijkt op een demonische possessie. Het heeft de tand des tijds niet geheel overleefd, maar alsnog hou ik wel van dit soort Britsigheid.

Ik hou op zich wel van B-films. Van amateuristische cult, van liefdevol prutswerk, van MST3K-waardige draken. Maar het liefst heb ik wel met iets wat ook een beetje vermakelijk is (zie bijvoorbeeld Time of the Apes (1987)), en the Giant Gila Monster is echt dodelijk, dodelijk saai. Het grootste probleem is al dat de film voor 95 % vol zit met oeverloos geouwehoer tussen tieners, en soms met overloos geouwehoer tussen anderen. Het is niet boeiend, en het wordt helemaal treurig als de hoofdrolspeler ook nog even zijn muzikale kwaliteit denkt te moeten laten zien.

En dan ben ik nog niet eens begonnen over het monster. Het 'reuzenmonster' is overduidelijk gewoon een Gilamonster (een hagedis dus) van normale grootte, die eigenlijk geen moment ook maar iets dreigends doet. Zoals de meeste hagedissen is hij vrij zen, en het meest actieve wat hij uitvoert is af en toe een paar stappen zetten. Al wordt er geimpliceerd dat hij daarmee grote schade aanricht, door middel van hele neppe miniaturen. Dit is helaas niet zo eentje die zo slecht is dat ie weer leuk wordt, dit is er helaas eentje die zo slecht is dat je je kapot verveelt. Zelfs met MST3K was dit een beproeving.

Trage, maar zeker geslaagde film. Succesvol carriereman Simon en zijn vrouw Robyn verhuizen naar een nieuwe stad, en komen toevallig Simon's oude klasgenoot Gordon tegen. Die ze vervolgens een aantal keren treffen, maar daar blijkt niet zo snel af te komen. Spoilertechnisch zal ik het verder vaag houden, maar dat Simon een naar alfa-mannetje zonder moral fibre is al snel duidelijk. De film lang blijft er een hoop onderhuidse spanning, over wat nou precies de relatie is tussen de twee mannen, over de stiekeme dingen die niet alleen Gordon maar ook zeker Simon uitspoken. Uitstekend acteerwerk ook, zeker Jason Bateman overtuigt als eikel die een koekje van eigen deeg krijgt. Het tempo van de film zakt helaas wel wat teveel in, zeker in het midden van de film, maar het einde maakt dan weer een hoop goed.

1969, de Summer of Love. De Rolling Stones toeren in de VS, en sluiten af met een gratis concert in Altamont, bij San Francisco. Gimme Shelter focust op dat legendarische optreden, al is het vooral legendarisch om de verkeerde redenen - het wordt (samen met de Manson family-heisa) vaak gezien als het einde van het flower power tijdperk nadat het optreden escaleert als de Hells Angels die de beveiliging zouden verzorgen steeds vaker met bruut geweld ruzie krijgen en op het publiek in gaan slaan, met ook een dode tot gevolg. De eerste helft is wat minder interessant, zelfs een beetje saai, en lijkt op menig andere muziekdocu: we zien de muzikanten backstage wat hangen, een paar live-optredens, en veel voorbereidingswerk voor de gigantische logistieke operatie die zo'n massaal optreden is. Maar de tweede helft maakte wél behoorlijk indruk.

Daar volgen we het optreden zelf op Altamont (en wat beelden waarbij teruggeblikt wordt). Het lijkt nog vrolijk te beginnen, met weliswaar een hoop ontzettend stonede malloten, maar de sfeer wordt hoe langer hoe grimmiger. Steeds vaker zien we vechtpartijen, Hells Angels die mensen verrot slaan, bands die af en toe de boel wat zonder succes proberen te sussen, waarna minuten later de ellende weer losgaat. Zonder enig uitzicht op verbetering, want andere security dan de Hells Angels zelf is er niet. Voor mij verontrustender en deprimerender dan menig horrorfilm. De wat rauwe filmkwaliteit en montage paste daar ook goed bij.

De eerste Ginger Snaps bleek toendertijd een behoorlijk leuke verrassing, waarbij de cynische, wat morbide zusjes Ginger en Brigitte de weerwolverij inrollen. Deel twee beviel al een stuk minder, en dat behoedde me er een beetje voor om dit derde deel op te zoeken. Maar bij deze dan toch maar: Ginger Snaps Back: The Beginning. Zoals de titel al aangaaft is het een prequel van de eerdere Ginger Snaps. En niet zo'n beetje ook; hoewel de wederom charmante Ginger en Brigitte weliswaar de twee centrale rollen spelen, speelt de hele film zich af op een compleet andere locatie in een compleet ander tijdperk. We volgen de zusjes op een toch door donkere Canadese bossen, met Indianen, pelsjagers en legendes over de Wendigo, lokale mensenetende monsters.

Als deel drie van de trilogie heeft het niet zo veel meerwaarde, maar als op zichzelf staand filmpje is het nog best wel redelijk. De arctische setting in grootse bossen is sowieso een pluspunt, en hoewel ik de details van het verhaal wat warrig vond (al is de rode draad over weerwolven/Wendigo's die zowel de Indianen als de pelsjagers bedreigen duidelijk), haalt de film op sfeer alsnog wel een voldoende. De film ziet er naast de setting best aardig uit, niet alleen dankzij Ginger en Brigitte, maar ook is er best nog wel redelijk uitziende bloed en gore te zien. Ook iets lichter van toon dan de tweede film, gelukkig, wat toch beter past bij het type pop-horror wat deze serie uiteindelijk toch is. Ik heb me toch best wel vermaakt.

Een film met nogal een reputatie, en vaste gast in lijstjes van goorste, smerigste, controversiële films. En ja, je kan wel zien waarom, de premisse zegt al genoeg: man in samurai-kostuum ontvoert een vrouw, om haar vervolgens te ontleden. Toch was dit verrassend kijkbaar: de lengte is redelijk bescheiden, en hoewel het behoorlijk goor en bloederig is, was het toch wel weg te kijken. De special effects zijn vrij aardig, al is het toch bij elk shot wel vrij duidelijk te doorzien hoe ze het gedaan hebben. Mijn favoriete soort film is dit absoluut niet, maar toch weer een ervaring rijker.

Aparte, maar zeer geslaagde film. Het aparte blijkt al wel uit de nogal verschillende genre-aanduidingen die hier gebruikt worden, ik zie al menigmaal dat het een thriller genoemd wordt, maar ik vond het toch voor het grootste deel overkomen als een klucht. Op een positieve manier. De film is vooral erg goed doortimmerd; het ziet er fraai uit, een vermakelijk verhaal met genoeg absurde wendingen om geïntrigeerd te blijven kijken, leuke details overal, best wel wat zwartige humor, zeker in de tweede helft van de film steeds meer spanning en zowaar (zeker tegen het einde) ook wel gevoelig. En zodra we bij het verjaardagsfeest aankomen wordt het zelfs nog bloederig als de geheime kelder-gast ontsnapt, wraak neemt en ook vader Kim het zwart voor de ogen wordt. Al zijn er alsnog wel wat kanttekeningen te maken, hoor - het verhaal was erg vermakelijk en absurdistisch maar hing net iets te veel van toevalligheden en ongeloofwaardigheden aan elkaar, en het was wat aan de lange kant, en het bleef naar mijn smaak misschien net iets te luchtig - maar alsnog stoorden al die zaken niet écht en heb ik me uitstekend vermaakt met Gisaengchung. Ik rond 'm naar boven af.

Dit zag er wel lekker pulpy uit. Die poster, muterende schapen, ik zat er klaar voor. Maar het viel best wel tegen. Het eerste uur van de film is vooral een hele saaie western, waarin echt niets boeiends gebeurt. Daarna komt er zo af en toe nog een monsterschaap in beeld, en werd het nog een klein beetje leuker. Of er nou weinig plot in zat of dat het zodanig saai was dat ik dat plot niet oppikte, dat kan allebei. Maar mijn hoop op charmante B-film onzin, koddige monsters en iets dat zo slecht was dat het leuk wordt bleek grotendeels onterecht, al maakte het laatste deel het nog wat beter. Maar het bleef een saaie, te serieuze schaapvariant van Frankenstein.

Ik had wel even zin in iets lichts, en dit paste ook mooi in de wereldchallenge. Dus tijd voor The Gods Must Be Crazy! Tja, ik ergerde me al aardig in het begin wat veel mensen schijnbaar wel goed vonden - de quasi-documentaire over de bosjesmannen en de westerse samenleving, met flauwe grappen en een hoop noble savages gelul. En zoals ik al vreesde werd het niet veel beter. Jezus, wat een domme grappen. Xi wil de colafles teruggeven aan de goden, dus gooit 'm recht omhoog en is verbaasd dat ie terugkomt. Serieus? En dan die staatsgreep in een niet nader genoemd Afrikaans land maar volgens mij Angola, Wakaliwood zou zich er nog voor schamen. Kortom, na een kwartier of twintig minuten had ik al zo'n donkerbruin vermoeden dat het niet meer goed ging komen tussen mij en de film.

En dat klopt ook wel. Wat ik nog wel kon waarderen waren de natuurbeelden en sommige van de exotische locaties, maar wat een prul was dit verder. Slecht acteerwerk, waardeloze muziek, en vooral een vreselijk soort humor waar ik me als kijker zowat beledigd door voel. Ik sta te kijken van dit gemiddelde en toch vrij positieve reacties van users die ik over het algemeen toch wel hoog heb zitten. Er is nog wel wat variatie te bespeuren met verschillende verhaallijnen, die verder individueel ook niet echt boeiend worden. Gelukkig zijn er nog een hoop natuurbeelden uit de Kalahari en (in iets mindere mate) uit de jungle te zien, en wat beelden uit het Afrikaanse stadsleven. Maar dat maakt het nog steeds een dikke onvoldoende.

Wederom een erg puike film van Zuid-Koreaanse makelij. Het is sowieso een cinema die me over het algemeen erg bevalt, en The Wailing is ook weer een uitstekend voorbeeld hiervan. Al genrehoppend zien we, op zeer fraai gefilmde wijze, het (politie-)onderzoek naar een mysterieuze ziekte op het Koreaanse platteland, waarbij om onduidelijke redenen mensen bloederige slachtingen aanrichten onder hun familie. Hoewel de film veel bekende elementen langs laat komen, zoals uitgebreid en regelmatig knullig politiewerk, een exorcisme en meerdere zombiefilm-achtige scenes, is de film over het algemeen juist niet zo formulaïsch en daardoor verrassend genoeg, en (zoals ik al eerder zei) visueel erg fraai. Ik vind zelf de mix van genres juist erg leuk en goed gedaan, maar ik kan me voorstellen dat sommigen die meer op bijvoorbeeld een serieuze horror of detective zitten wachten het daar niet helemaal mee eens zijn. Ik vermaak me er in ieder geval opperbest mee, al is de film wél wat overdreven lang. En na Chugyeogya zal ik ook die andere film van Hong-Jin Na maar eens opzoeken, dit smaakt naar meer.

Takashi Miike, wat een baas. Gozu is een vrij gestoorde, bizarre, en bijzonder vermakelijke misdaadfilm cq zwarte komedie (het horrorlabel is niet echt gepast). Het verhaal gaat over de jonge yakuza Minami, die op opdracht wordt gestuurd om zijn oudere, door hem gerespecteerde maar hard gek wordende collega Ozaki om te brengen. Dit leidt tot een compleet gestoorde road movie, waarbij Minami als in een odyssee een hele rits bizarre karakters tegenkomt: een gestoorde broer en zus die een hotelletje runnen, een vrouw geworden Ozaki, een minotaurus, de maffiabaas die het lekker vindt om pollepels in z'n aars te duwen, enzovoorts. In het begin raakt Minami er nog van slag van, maar op een gegeven moment laat hij alle nieuwe malloten en hun bizarre praktijken ook maar over zich heen komen. Zeker de moeite waard als je een hoop surrealisme, zwarte grappen, niet zoveel plot en af en toe wat gorigheid kunt waarderen (al is het meeste geimpliceerd). De beginscene met dat hondje is trouwens al fantastisch, ik lag dubbel na vijf minuten. Ik kan iedereen aanraden om in ieder geval dat begin te bekijken. Een welverdiende 4.5* voor Gozu.

Interessant filmpje, dat vaak voor ongemak zorgde. Der Goldene Handschuh volgt Fritz Honka dicht op de huid, en dat is zelden een prettig gezicht. Niet alleen Honka zelf is vies, treurig, lelijk en een verlepte alcoholist, maar eigenlijk geldt dat voor iedereen in z'n omgeving. En ook voor het ranzige hol waar hij woont, en de bar vol kanslozen in de Hamburgse rosse buurt, Der Goldene Handschuh.

Met regelmaat lijkt het over the top te gaan, en wordt Honka een soort van karikatuur. Het wordt ook wel eens grappig op een zwarte manier, al voelt het af en toe ook wel een beetje als een mongooltje uitlachen. Maar dan zie je aan het einde de foto's van de werkelijke Honka, van zijn huis, van zijn bargenoten, en dan lijkt de film toch bijzonder minutieus de sfeer te hebben opgepakt. Ik wist af en toe niet echt wat ik met de film aanmoest, maar ik heb toch wel geïntrigeerd zitten kijken.

Ik wel, alleen deze week al meerdere malen.

Jaaaren terug heb ik deze Duitse horror-komedie een keer gezien op een horrorweekend, waarin een weekend lang ergens in de Groningse provincie gekampeerd werd met onder andere copieuze hoeveelheden wansmaakfilms. Veel gedrochten gezien dat weekend, al was er altijd genoeg ander vermaak als het echt te beroerd werd. Hoe dan ook, deze vrij obscure Der Goldene Nazivampir von Absam 2 kwam door ook voorbij als een van de eerdere films, en toendertijd beviel het in ieder geval onder die omstandigheden prima. Nu voor de grap maar weer eens herkeken, en het blijkt, nog steeds is dit afstudeerproject van Lasse Nolte vermakelijke onzin.

Dat het een opzettelijke B-film is moge al duidelijk zijn uit de titel en het thema. Wat wel grappig is, zijn de vele verwijzingen naar Wolfenstein, en dan natuurlijk met name de hoofdpersoon William Blazkowicz en het gegeven van nazi's met occulte hobbies. De humor is vrij droog en flauw, en komt vaak voort uit de sukkelige aard van Blazkowicz, maar het paste hier prima. En verder is het gewoon een lekker kort, puntig filmpje: het tempo zit er goed in, het ziet er fatsoenlijk genoeg uit, en de onzin stapelt zich in hoog tempo op. Een meesterwerk is het absoluut niet, de humor is nogal hit-and-miss, en het einde is ook veel te abrupt - maar leuk is het wel. Een aanrader voor diegenen, en alleen voor diegenen, die wel van B-films en wansmaak kunnen genieten.

Inderdaad, dat dus. In The Whistlers wordt een misdaadverhaal verteld vol double crosses, vol dubbele agenda's en met best wat actie, twists en een uitstekende femme fatale. Maar de film houdt het ook luchtig en fris. Het helpt dat de standaardelementen expres wat dik worden aangezet, en de fluittaal is een leuke toevoeging - net als het commentaar op de alom aanwezige surveillance en corruptie in Roemenië, zoals de bovenbuurman al zegt. Behoorlijk vermakelijk, al blijft het uiteindelijk een beetje een shaggy dog story die niet echt beklijft. Maar leuk was het wel.