Opinions

Onderwater-nazi-zombies gecombineerd met vrouwelijk naakt, dat moet toch wel een vermakelijke film opleveren, zou je zeggen. Toch mislukt dat best wel jammerlijk. Het idee is leuk, doch opzichtig gejat van het superieure maar ook al niet zo beste Shock Waves, en hier gebeurt eigenlijk nog minder noemenswaardigs. De film is zeker in de eerste helft retetraag met heel veel geneuzel tussen de paar actiescenes door, en bij die actiescenes zien de zombies er ook ontzettend goedkoop uit, als soldaten met een beetje groene schmink op. Rollin houdt het ook qua bloot redelijk bescheiden hier. Tja, op de een of andere manier heb ik wel het gevoel dat er ergens in het oeuvre van Rollin wel wat moet zitten wat me aanstaat, en ook Le Lac des Morts Vivants heeft soms toch wel een leuk sfeertje, maar dit blijft een matig amateuristisch horrortje.

Mijn tweede film van Louis Malle, en wederom is het een puike film. Lacombe Lucien is een wat naargeestige film over wat Hannah Arendt de banaliteit van het kwaad noemde; een portret van de opgroeiende Lucien Lacombe, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk zonder politieke overtuiging, maar puur uit praktische redenen gaat collaboreren met de Duitsers. Toegegeven, Lucien is een egoistische, wat vervelende jongen met nare sadistische trekjes, en we zien dat zodra hij ook maar een beetje macht in handen krijgt, hij daar maar al te graag misbruik van maakt om dingen gedaan te krijgen. Maar is hij nu echt zo anders dan zo vele andere, niet bijzonder atypische tieners? Zouden vele anderen ook niet kiezen voor de status en de macht als zij in dezelfde soort omstandigheden terecht zouden komen? Schijnbaar waren dit soort implicaties niet heel erg welkom in Frankrijk toen de film uitkwam, en was er nogal wat controverse om dit portret van een Frankrijk waar niet alleen verzet maar ook collaboratie wijdverbreid was.

In het begin van de film krijgen we al wat hints over Lucien; hij vindt het geen probleem om dieren te pijnigen, en hij is niet bepaald verwelkomend tegenover een groep familie die bij hun huis verschijnt. Maar uiteindelijk is het simpelweg een combinatie van een paar toevalligheden, opportunisme en het wat egoïstische, amorele karakter van Lucien die hem naar het pad van moord en landverraad brengen. Ook al ziet hij wat de gevolgen zijn, de macht en het feit dat hij nu mensen tot van alles kan dwingen smaken hem goed, en hij verkoopt maar al te graag zijn ziel. Tot de ironie toeslaat en hij verliefd wordt op een Joodse; ook daar probeert hij in eerste instantie met dwang en machtsmisbruik wat van te maken, maar al snel merkt hij dat dit nogal op problemen stuit bij zijn nieuwe vriendjes. Zijn schijnbaar abrupte koersverandering tegen het einde waarin hij juist stelling neemt tegen de nazi's is ook weer typisch, het is wederom een puur staaltje van Lucien's egoïsme dat hem laat kiezen voor de Joodse France. Het einde, waarin we een gelukkige Lucien in een paradijselijk bos als een simpele verliefde puber zien, om vervolgens te eindigen met een tekstuele mededeling over de arrestatie en executie van Lucien door het verzet is een mooi contrast om de boodschap er nog maar eens in te rammen. Malle weet dit portret van Frankrijk in de oorlog fraai en natuurlijk over te laten komen; en de gewoonheid van Luciens zwaktes gecombineerd met zijn verwording tot een monstertje is toch een inkijk in een donker hoekje van de mensheid. Dan mag het wel wat traag zijn op momenten, maar desondanks meer dan de moeite waard.

Ik vond 'm wel vermakelijk. Wat aan de zoete kant, maar wel echt typisch old-school Disney met charmante karakters die in dit geval bijna alleen maar honden zijn. Heel typisch ook dat in heel veel scenes met mensen de hoofden niet getoond worden, maar de focus blijft op de honden. Een paar klassieke scenes met bijvoorbeeld de Siamese katten en natuurlijk de iconische spaghetti-scene. Ik was wat verbaasd door de waarschuwing van Disney+ over 'inappropriate content', dat zal wel de regelmatig terugkerende accenten en stereotypetjes zijn (onder andere de Engelse bulldog, de Aziatische katten, de Italiaanse restauranthouders, de Ierse politie-agent, de Schotse en Russische honden). Hoe dan ook, fijn geanimeerd, best leuke karakters, en hoewel het een wat romantisch en zoet verhaaltje was komen we niet in eindeloze pretentieuze muzikale nummers terecht. Fijne nostalgie.

Een nogal lange zit, waarover ik de hosanna-verhalen niet zo goed begrijp. Het is een nogal dertien-in-een-dozijn coming-of-age verhaal: Christine "Lady Bird" Mcpherson zit in haar laatste jaar op high school, en groeit op. The End. Wat niet helpt is dat Lady Bird, zoals ze zichzelf noemt, een best wel irritant kind is, en hoewel ze Ronan best wel aardig acteert overtuigt ze niet als echte outsider - ondanks haar gekleurde haar, en wat aparte kleding, is ze veel te normaal. Wat dan weer scheelt in mijn irritatie over Lady Bird is dat haar moeder nog een graadje irritanter is, wat een vreselijk mens. Hoe dan ook, het is het gebruikelijke riedeltje over opgroeien, weg willen, eerste vriendje, ruzie met beste vriendin en de onvermijdelijke goedmaking, feestjes, populair proberen te zijn, jada jada. Ook weer geen ramp om weg te kijken hoor, maar ik vond het niet zo bijzonder.

Tja, viel me eigenlijk een beetje tegen. Al had ik geen al te hoge verwachtingen. Dat ik geen grandioos plot hoefde te verwachten ging ik al vanuit, dus dat was niet echt een probleem, maar een gebrek aan zowel humor, actie, sfeer als spanning is dat wel een beetje. Maar waar Lake Placid echt de mist in gaat, is bij al die irritante, grappig bedoelde typetjes. Stadsmiepje Kelly die in de bossen van Maine terecht komt was al niet zo'n goed begin, maar het gaat pas echt goed mis als die flauwe krokodillenkenner Hector Cyr in het verhaal komt. Voor een niemendalletje had het nog wel redelijk kunnen zijn, maar dat soort flauwe figuren doet wat mij betreft de film de das om.

Het lijkt niet mijn filmavond te worden. Dit is schijnbaar een geliefde animatieklassieker. Eerlijk gezegd vind ik het ongelooflijk dat ik deze nog nooit eerder gezien heb, ondanks een jaren-'80-oorsprong en een kinderobsessie met dinosaurussen. Hoe dan ook, voor mij dus geen nostalgische gevoelens voor deze film, maar wel een hoop irritatie. Het idee is best leuk en het is ook wel grappig om allerlei soorten dinosaurussen voorbij te zien komen, met allerlei natuurgeweld eromheen. Mijn probleem is vooral dat het allemaal irritante kinderdinosaurusjes zijn in de hoofdrol, die zich ook stuk voor stuk gedragen als jengelende kinderen. Platvoet was al irritant, maar daarna komen Cera, die kamdinosaurus en al die andere ettertjes voorbij die nog veel irritanter zijn. Alleen die Fladder was nog enigszins te harden, en dat was vooral omdat ie meestal z'n harses hield. En dan kan het nog wel zo'n goedbedoeld verhaal zijn over vriendschap, en doorbijten bij tegenslag, en overleven zelfs als er een overdreven Tyrannosaurus achter je aan zit, maar voor mij was het voornamelijk irritatie.

Ook ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik nu eigenlijk vind van Last Days. Sowieso gaat 'ie nog wel een keer in de herkijk als ik helemaal zen ben en voor traag en experimenteel wil gaan, want intrigerend vond ik 'm wel.

Maar waar ik Elephant na de eerste ziening al een geweldige film vond, heb ik dat gevoel bij Last Days (nog) niet. De film werkt vrij vervreemdend, waar in lange, doch fraaie takes de laatste dagen van rockmuzikant Blake getoond worden. Maar in die takes gebeurt niet veel; de op Cobain gebaseerde Blake weet nauwelijks een woord uit te brengen (tenzij hij zingt) en mompelt hetgeen hij wel zegt, hij zwerft wat rond in de bossen en door het huis. Verder hebben zijn huisgenoten/bandgenoten/vrienden/bekenden (Kim Gordon!) ook nauwelijks nog contact met hem, en het contact dat er wel is lijkt puur noodzakelijk of transactioneel. De film moet het voornamelijk hebben van een fraai neergezette sfeer, en dat doet Van Sant vrij aardig - maar desondanks was het toch wel erg traag en gebeurtenisloos. Fraai en regelmatig intrigerend was het wel, en ik zie zeker wel potentie voor een ophoging bij een herkijk. Maar voor nu: 3.0*.

Hoewel ik toch wel een behoorlijke hoeveelheid metal en hardrock geluisterd heb, ken ik Pentagram eigenlijk niet - slechts van naam. Maar op aanraden van m'n huisgenootje heb ik deze documentaire toch maar opgezocht. En ook als je niets met de band hebt, is dit de moeite waard. Last Days Here gaat over Bobby Liebling, de zanger van Pentagram. Bobby is al een jaar of 40 junk, grootverbruiker van heroine, coke, crack en wat al niet meer, woont bij z'n arme ouders die al tientallen jaren met deze ellende moeten leven, en is in alle opzichten een zielig hoopje mens. Een fysiek wrak, zwaar paranoide, en ook in algehele zin een vervelende kerel en de onbetrouwbaarheid zelve.

Bobby's karakter is mede ook de reden dat de band nooit echt doorgebroken is, ondanks een onmiskenbare hoeveelheid talent. En dat brengt ons bij de premisse van de deze docu - een grote fan van de band zoekt hem op, schrikt zich een ongeluk, en de docu volgt Bobby gedurende een tijd waarin ze langzaamaan proberen zijn leven weer enigszins op de rails te krijgen. En dat gaat allemaal niet soepel. Hij probeert wat pogingen om te stoppen met sommige drugs, en valt weer terug, hij krijgt verbazend genoeg een relatie met een vrouw van dertig jaar jonger en een stuk minder verbazend gaat dat ontzettend mis wanneer zij hem dumpt, en hij daar niet zo lekker mee omgaat - al blijkt het uiteindelijk weer goed te komen. Het maakt wel indruk, al voelt het zeker in het begin deels als ramptoerisme. Maar met veel hulp, tijd, liefde en zodra hij weer muziek gaat maken zie je hem langzaam opkrabbelen met zowaar een soort van Hollywood-einde. Al vraag je je af hoe lang dat goed zal blijven gaan. Een goeie muzikant, vaak een vervelende vent met wie het gelukkig de goede kant op gaat, en uiteindelijk een intrigerend portret.

Best grappige documentaire over Goa, en specifieker: over Goa als toevluchtsoord voor hippies in de jaren '60 en '70 en het contrast met het Goa van nu. We zien een paar hardcore hippie-overblijfselen zoals Goa Gil en Swamy William terugblikken op hun ervaringen in Goa, en er zijn ook bijzonder veel coole beelden uit het originele hippie-tijdperk van Cleo Odzer. Die Cleo is verder wel een ontzettend irritant figuur, maar dat terzijde. En we zien ook het Goa van nu, waar de originele hippies wellicht weinig meer te vinden zijn, maar daarentegen zijn er dan wel weer horden met ravers en backpackers. Opnieuw toeristen met weinig geld, gulzig drugsgebruik en muziek die de gemiddelde local maar slecht trekt, dus dit alles levert ook nu nog wel wat wrijving op met de lokale bevolking en met de overheid die graag rijkere toeristen ziet komen. Maar om eerlijk te zijn vind ik de originele hippies toch het interessantste aspect van de docu, en gelukkig wordt daar ruimschoots aandacht aan besteed. Dik mee vermaakt. 4.0*

Ik snap de kritieken hierboven wel. Er is best wel wat mis met The Last House on Dead End Street, en voornamelijk op technisch gebied. Matige acteurs, beroerde synchronisatie (maar dan ook echt heel beroerd), de special effects stellen weinig voor, en ook qua opbouw is het in het begin best wel suf.

Maar toch. Toch boeide deze film me wel. Het is een beetje het filmische equivalent van black metal, en dan vooral de al dan niet met opzet beroerd/kvlt opgenoemen variant (Transilvanian Hunger, Deathcrush, Nattens Madrigal, dat werk). De film heeft een vuige, vieze sfeer, en de matige productie helpt om die sfeer beter over te brengen en het allemaal authentieker over te laten komen. In een soort van docu-achtige stijl zien we Roger Watkins en z'n Manson-family-stijl hulpjes aan de slag gaan om snuff films te maken, en hoewel de film zelden expliciet wordt (vooral omdat daar geen budget of know-how voor is) komt het wel lekker rauw over. Daar houd ik wel van, en dan neem ik het amateurisme graag op de koop toe.

The Last King of Scotland had ik al een tijd klaarliggen, maar het kwam er maar niet van. Het is een degelijke film met een geweldige rol van Forest Whitaker, maar ik viel niet van m'n stoel van enthousiasme. De film is een soort van historische fictie, grotendeels gebaseerd op de werkelijke Idi Amin en zijn dictatuur in Uganda, maar dan vanuit het beeld van de fictieve Schotse arts James Garrigan (McAvoy). En wat mij betreft werkte dat vertelperspectief niet zo, voornamelijk omdat McAvoy niet zo'n overtuigend of interessant figuur speelt; wel is het zo dat op deze manier de werkelijke aard van Amin pas stap voor stap wordt getoond. Een man die onvoorspelbaar en manipulatief is, en hartelijkheid afwisselt met bruut geweld als hij ook maar enig onraad ruikt - ingebeeld of niet. Helaas zien we wat mij betreft te weinig van Amin, en te veel van Garrigan. Maar naast de fantastische acteerprestatie van Whitaker als Idi Amin blijft het verder wat mat, ondanks de exotische locatie en potentieel spectaculaire gebeurtenissen (veel geweld in een chaotische omgeving, de verwording van Idi Amin tot paranoide dicator, de kaping bij Entebbe). Niet slecht, maar mijn verwachtingen werden niet waargemaakt. Ik dacht eerst aan 3.0*, maar Forest Whitaker acteert er nog een halve ster bij: 3.5*.

The Last Picture Show, het trok me eigenlijk nooit zo, en ik weet eigenlijk niet eens waarom. Ik had ook geen flauw idee waar de film over zou moeten gaan, dus dat was het niet. Eerdere films van Bogdanovich zijn me ook prima bevallen, ook dat was het dus niet. Hoe dan ook, eindelijk is het dan zo ver, en ik ben dik tevreden dat het dan eindelijk zover is gekomen.

TLPS biedt een prachtig, levensecht portret van het leven in een klein, typisch stadje in Texas. De focus ligt voornamelijk op de opgroeiende vrienden Sonny en Duane, en vanuit dat blikveld bekijken we het dagelijkse leven in hun stadje, en het leven van hun stadsgenoten waarmee ze in aanraking komen. Het levert een fraai overzicht van het kleinestadsbestaan - de vriendschappen, de verveling, de feestjes, de relaties, het mooiste meisje van de stad die zonder het zelf te beseffen een wig drijft tussen vriendschappen, het langzaam verdwijnen van de paar leuke dingen die er te doen zijn, en het simpelweg ontgroeien van je omgeving. Geweldig acteerwerk ook over de hele breedte, en ik ken weinig films die zo'n levensecht beeld van het dagelijkse leven geven. Best langzaam, soms prachtig, soms bitter: ik ben onder de indruk. Naar boven afgerond, 4.5*.

In The Last Voyage of the Demeter gaat het over de bootreis die Dracula maakt van Roemenië (nou ja, het schip vaart uit Varna, Bulgarije) naar Engeland. In het boek is dit één hoofdstukje waar in niet al teveel detail wordt getreden, al is het duidelijk dat de hele bemanning in de loop van de tijd de sjaak wordt. En dat doet Ovredal best leuk. Het is een prima geacteerde film met een claustrofobische setting: de boot waar duidelijk iets niet pluis is en bemanningslid na bemanningslid het loodje legt. Ik weet niet of ik helemaal vrolijk wordt van hoe Dracula zelf eruit ziet - een soort van CGI-vleermuismonster in plaats van een aristocratisch en heel menselijk uitziend monster. Het is verder geen wereldschokkend vernieuwend script, maar alsnog genoeg spanning en wat bloederige en soms vuurrijke momenten, en met de sfeer zit het ook wel goed. Leuke verrassing. En zal ook zeker mijn ogen open houden voor het vervolg waar wel heel duidelijk naar gehint wordt.

Peter Weir blijkt wederom een interessante filmmaker, wiens neiging tot mystiek en eigenzinnigheid ik wel kan waarderen. Picnic at Hanging Rock was een tijd terug erg goed bevallen, en ook deze was ik erg benieuwd naar. Het is een thriller over een advocaat die een aantal aboriginals moet verdedigen tegen een aanklacht voor moord, en dit alles terwijl er nogal atypisch weer over Australië hangt. Het aspect van de moordzaak is redelijk maar niet heel veel meer dan dat, maar de continue dreiging dat er meer achter eigenlijk alles wat gebeurt zit, die is erg sterk gedaan. Mooie suggestieve film, met mysterieuze beelden en inderdaad een minimalistische maar effectieve soundtrack helpt daar ook bij. De film sleept soms wel een beetje, maar uiteindelijk ben ik toch wel fan van dit soort mysterieuze sfeertjes. Een welverdiende 3.5* wat mij betreft.

Na de eerste scene weet je al wat voor film dit gaat worden: een harde actiefilm waarin de lijken je om de oren vliegen. Lat Sau San Taam (oftewel Hard Boiled) doet dat wel op bijzonder goede en fraaie wijze, en met name de choreografie van de actiescenes is geweldig gedaan. Hard Boiled gaat over de Dirty Harry-achtige politieman Tequila (Chow Yun Fat), die samen met de door Tony Leung gespeelde undercoveragent Alan strijdt tegen bloeddorstige triades - beiden spelen sterk, en tussen al het lompe geweld is er nog genoeg karakterisatie om de personages niet geheel van bordkarton te laten lijken. Ook de bad guys als Mad Dog en Johnny Wong zijn voldoende uitgediept voor een film als dit. Dit is een actiefilm zoals een actiefilm hoort te zijn: uitstekend gefilmde shootouts, lomp geweld, en een prima pacing waarbij af en toe heel even op de rem wordt getrapt om daarna weer vol gas te geven. En vrachtwagenladingen aan lijken natuurlijk. Ik heb gelezen dat er in Hard Boiled 307 mensen on-screen doodgaan, en dat klinkt wel als een plausibel aantal. Dit is een John Woo van beduidend hoger kaliber dan de slechts redelijke films die ik van hem heb gezien uit zijn Amerikaanse periode. 4.0*

Wat een verschrikking. Geen geslaagde grap te ontdekken, en verder alleen voorspelbaar en compleet oninteressant Hollywood-drama tussen een team vol vrouwelijke typetjes (waaronder Madonna). Een voorspelbare Hollywoodfilm zag ik nog wel aankomen, het is immers Penny Marshall, maar ik had toch tenminste gehoopt nog een beetje vermaakt te worden. Slecht geacteerd (ja, ook door Tom Hanks), hele irritante typetjes, en misschien is dit inspirerend bedoeld maar het inspireert mij vooral om nooit meer iets van Penny Marshall uit de kast te pakken.

Een Indonesische film, dat was vrij nieuw voor mij. Laat staan een Indonesische horrorfilm. De film is wel duidelijk gemaakt met een Westers publiek voor ogen, met een blanke hoofdrolspeelster (die er verder bijzonder weinig van bakt) als Amerikaanse antropologe die nader wil kennismaken met de lokale Leak zwarte magie. Het spreekt voor zich (dit is immers een horrorfilm) dat dat niet een bijzonder goed idee blijkt.

De niet alledaagse setting en verhaal maken dit een leuk stukje exotica. Objectief gezien valt er eigenlijk heel veel op aan te merken: matige acteurs en een ontzettend chemieloze romance, slechte overuitleggerige dialogen, er worden een paar keer special effects gebruikt die zelfs voor een film als dit echt niet kunnen, en die kakelende lach van die heks wordt behoorlijk irritant. Maar ik heb me hier dik mee vermaakt. De special effects zijn soms lekker B-film achtig en er zitten een aantal hele vermakelijke en soms knotsgekke scenes in (dat zwevende hoofd was geweldig, de transformatie tot varken was ook niet slecht en ik vond de heks best vermakelijk). Heerlijke sfeer, fijne manifestatie van het kwaad, en ik heb altijd wel een zwak voor exotische settings als dit. Ik heb hier met een dikke grijns naar gekeken. Balinese folklore-horror, ik ben er wel van.

Best aardige haunted-house-film, maar ook niet verrassend. Uiteindelijk heb je ook maar beperkte speelruimte in een genrefilm als dit, en voor the Legend of Hell House gaat dat zeker op. Er is best wel een redelijk sfeertje en ik heb me niet verveeld, maar uiteindelijk heb ik ook weinig gezien waar ik van opkeek. Men neme een huis met een bloederige historie, in dit geval een groot landdhuis waar een brute perverseling genaamd Belasco dood en verderf zaaide, en een reputatie van spokerij. Vervolgens een groepje onderzoekers (een wetenschapper met z'n vrouw, en twee mediums) die de boel gaan onderzoeken. En dan komen alle standaardelementen voorbij - klopgeesten, trillende tafels, deuren die opengaan, tocht, een paar seances, stemmen uit het niets, een dubieus wetenschappelijk instrument dat bliept en bloept, mensen die bezet raken, dingen die door de kamer vliegen of van het plafond naar beneden lazeren. Redelijke genre-exercitie, maar wel dertien in een dozijn.

The Legend of the 7 Golden Vampires is een rare mengelmoes van verschillende types film, en bij dit allegaartje werkt het eigenlijk niet zo heel goed. Het is een kung fu-vampieren-avonturenfilm met behoorlijke hoeveelheden (pogingen tot) komedie, zombies en romantiek. Maar goed, het grootste probleem is niet zozeer de mengeling van stijlen, maar meer dat het een slap plot is wat door soms vrij matige acteurs wordt uitgevoerd. Van Helsing is in China, en wordt overgehaald om met 7 Chinese broers en zussen (allemaal met hun eigen martial arts-specialiteit natuurlijk) te vechten tegen een lokale kliek van 7 vampieren die ook nog een soort van privé-zombieleger lijken te hebben. Het is vooral een excuus om zoveel mogelijk niet zo hele interessante gevechten te laten zien, want het verhaal stelt verder maar bar weinig voor en behalve dan de ongebruikelijke mix van vampieren en kung fu is dit eigenlijk een vrij braaf, veilig filmpje. Toch wel een tegenvallertje.

Fraai geanimeerd animatiefilmpje over uilen. Al van jongs af aan horen de uiltjes verhalen over de legendarische strijders van Ga'Hoole, die na een glorieuze strijd de boosaards verslagen hebben. De uilenbroertjes Soren en Kludd kennen deze verhalen ook, maar komen er na een ontvoering achter dat niet alleen de boosaardige Pure Ones echt zijn, maar dat dat ook de Guardians van Ga'Hoole geldt. Het verhaal is een wat rechttoe rechtaan goed-tegen-kwaad-strijd, met overduidelijke analogiëen met de Tweede Wereldoorlog - met name het gedram van de Pure Ones over bloedzuiverheid is niet te missen. Niet al te verrassend qua verhaal (al geven de uilen er wel een eigen beetje charme aan), en wat kinderlijk af en toe, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Leuker dan de gemiddelde Disney, bijvoorbeeld.

Hahaha, wat een onzin. Ik ben de challenge begonnen met een kwaliteitsfilmpje: Leprechaun 4: In Space. Als je nu denkt, Leprechaun in de ruimte, hoe dat zo? - dan is dat een hele goeie vraag. De eerste drie Leprechauns spelen zich, ondanks slappe achtergrondverhaaltjes, gewoon af op de aarde, in het hedendaagse Amerika. En het zijn natuurlijk matige films, niet echt eng, niet echt grappig, niet echt charmant, maar toch verbazend kijkbaar. Leprechaun 4 is wel een beetje het begin van de transitie naar complete bagger, zoals Leprechaun in the Hood uiteindelijk zou worden. Op veel momenten te flauw voor woorden, af en toe toch nog wel leuk.

Hoe dan ook, de Leprechaun is nu dus in de ruimte. Waarom en hoe, dat maakt allemaal niet uit, hij is zonder achtergrondverhaal opeens een soort van ruimte-kabouter geworden. Met lightsaber natuurlijk. Met al even weinig achtergrondverhaal heeft hij een verwend nest als prinses ontvoerd, en om al even onduidelijke redenen is er een groep space marines (met de cliche stoere commandant, de cliche fraaie deerne als dokter, de cliche maffe wetenschapper/nazi met Duits accent) naar hem op jacht. Nou ja, op een gegeven moment worden er wel wat pogingen tot plot uitgelegd. Niet dat het ergens op slaat, maar soit, voor het verhaal hoef je dit soort films niet te kijken. Zeker bij de Leprechauns is dat meestal zo, en het heeft ook wel wat dat ze zonder gene gewoon alle (interne) logica en achtergrond uit het raam gooien. Uiteindelijk doet de film gewoon Alien na, maar dan met hondsberoerde acteurs die over-the-top cliche-karakters spelen en weinig logica, waarbij er nog wat flauwe grappen, pop culture referenties en Warwick Davis als Leprechaun zijn toegevoegd. En zowaar, dat vermaak werkt af en toe nog wel (en vaak ook niet), en als lichthartige komedie en ontzettende B-film is het nog wel te overleven.

Ik weet niet wat het is met die Leprechaun-reeks. Het is niet eng, matige tot geen gore, de grappen zijn makkelijk, veel interne logica is er meestal niet in te vinden, en in dit deel rijmt de Leprechaun zelfs niet meer. En toch vermaak ik me er stiekem prima mee. Ja, de eerste twee delen van de serie zijn een stuk beter. Ook het hele hood-gebeuren is allemaal vrij standaard uitgewerkt, maar dit is alsnog een hele verbetering ten opzichte van het verschrikkelijk slechte Leprechaun in the Hood. Met een paar biertjes erbij was dit een prima luchtige wegkijker.

Redelijk, maar veel meer dan dat ook niet. De film is een soort van biopic over Viktor Tsoi en MIke Naumenko, twee grondleggers van de rock 'n roll in de Sovjet-Unie. Nu vallen biografische films geregeld niet zo goed bij mij, en puur als biografie is ook deze Leto geen geweldenaar - het geeft een wat saai en veilig beeld van de kleine rock 'n roll-scene in de USSR, en hoe dit er met de censuur en dergelijke aan toe ging. En zo interessant blijken Tsoi en Naumenko als personen ook weer niet, al is dat een gebruikelijk euvel bij biografische films. Ik ben dan ook wel weer blij dat het niet de andere kant opschiet zoals bij tenenkromende muziekbiografiëen die we recent voorbij hebben zien komen (*kuch* Bohemian Rhapsody *kuch*).

Gelukkig ziet het er visueel nog wel goed uit, met fraaie zwart-wit beelden, wat leuke filmische trucjes die soms wel werken ([Punk die de film in springt) en soms ook verre van (de genante karaokeversies van Passenger en Perfect Day bijvoorbeeld). En de beelden van de toendertijdse Sovjet-Unie en het leven daar interesseerden me ook wel, al had het zeker niet zo lang hoeven duren en had een wat minder belegen insteek qua verhaal en hoofdpersonages wel geholpen. Een krappe voldoende.

Welkom in de politieke wereld van Mexico: La Ley de Herodes. Naaien of genaaid worden. Waar de regerende partij PRI bestuurd wordt door partijbonzen die alleen om hun eigen hachje geven. En wanneer er een vacature voor burgemeester komt in San Pedro, kiezen ze voor de nogal ongekwalificeerde Juan Vargas: voornamelijk omdat zijn concurrent eerlijk is (dus niet beinvloedbaar door het partijbestuur), en hij gezien wordt als een wel beinvloedbare sukkel. Het begint dus een beetje als Mr. Smith Goes To Washington, maar dan in het Mexico van het redelijk recente verleden (en in zekere mate nog steeds nu) - en het gaat dan ook niet bepaald verder als Mr. Smith Goes To Washington, kan ik je vertellen.

Hoe dan ook, zijn promotie valt Vargas in het begin niet mee. San Pedro blijkt een gehucht te zijn, zonder school maar wel met bordeel, eerder bestuurd door een reeks boeven, incompetentelingen en lapzwansen, grotendeels bewoond door indianen die geen Spaans spreken en niet overlopen van vertrouwen of interesse in de lokale politiek, en andere locals die niet bepaald het toonbeeld van morele ruggengraat zijn. In het begin doet hij nog z'n best om een goede en eerlijke burgemeester te zijn, maar op een gegeven moment valt het kwartje: er is maar één manier om te besturen in Mexico, en dat is met corruptie, geweld en afpersing, met een pistool en een wetboek in de hand.

Kortom, een zeer geslaagde satire op de corruptie in Mexico. De film doet zijn politieke kritiek met in het begin luchtig overkomende humor, maar écht luchtig is het niet, en het wordt steeds donkerder gedurende de film. Juan Vargas gaat op de Walter-White-toer en begint met kleine afpersingen, maar het escaleert al snel tot uitgebreid moorden - waarna hij zonder gene over het graf van een van de slachtoffers pist. Om vervolgens de schuld van de moord op z'n politieke rivaal af te schuiven. Vervolgens, nadat z'n vrouw er vandoor gaat met een Amerikaan, escaleert Vargas verder tot een Mexicaanse Caligula die willekeurig los gaat op iedereen in zijn omgeving bij de geringste provocatie. Het is een compleet andere manier van een politieke boodschap overbrengen dan bijvoorbeeld de beklemmende grimmigheid van Z - het heeft meer overeenkomsten met het cynisme en de galgenhumor van (het latere) In the Loop. En alsnog is niet alleen de humor raak, ook de politieke boodschap komt aan: schijnbaar is de film in Mexico door de lokale politiek (en in het bijzonder de PRI) niet bepaald met open armen ontvangen en zelfs een tijdje verboden geweest. Het had misschien een klein beetje korter gemogen, maar alsnog een behoorlijk sterke film en rake satire. Geweldig einde ook. La Ley de Herodes verdient een groter publiek dan die magere vier stemmen die de film momenteel heeft.

Wederom puik werk van de heren Powell en Pressburger. The Life and Death of Colonel Blimp geeft in een aantal episodes een blik op het leven van beroepsmilitair Clive Candy, die zich in verschillende oorlogen en campagnes (Boerenoorlog, Eerste Wereldoorlog, en uiteindelijk de Tweede Wereldoorlog) opwerkt tot generaal. Het heeft een heerlijk ouderwets Brits sfeertje, met name in de vroegere periodes waarin het hele idee van oorlog voeren als een gentleman nog hoogtij viert. Deze ouderwetse manier van tegen oorlog aan kijken van Clive Candy botst uiteindelijk behoorlijk met de smerige realiteit van de Wereldoorlogen, met name de tweede.

Blimp is een wat oubollige film, maar geeft alsnog een fraai beeld van de ontwikkeling van Clive Candy, zowel als mens maar vooral ook als militair. We zien zijn trouwe assistent Murdoch, in het middenstuk ook zijn leven als getrouwd man (nogal overdreven om hiervoor romantiek als genre te geven, maar het komt mij prima uit), maar de voornaamste tegenspeler is de Duitse (oud-)militair Theodor Kretschmar-Schuldorff. Theo K-S komt als een rode draad terug in de meeste episodes, als oude persoonlijke vriend na een duel in Berlijn maar ook als professionele vijand (hij is nu eenmaal Duitser) dient hij als een nuttige katalysator voor de veranderende visie van Candy over oorlog. Hun gesprekken en ontmoetingen zijn wat mij betreft toch het hart en ziel van de film. Ondanks dat het midden in de Tweede Wereldoorlog is gemaakt is het gelukkig geen jingoistisch propagandawerkje geworden; er wordt regelmatig subtiele kritiek geleverd op het Britse gedrag in eerdere oorlogen, en de Duitsers worden ook niet als eendimensionale slechterikken afgebeeld, met name via de sympathieke gentleman Kretschmar-Schuldorff.

Misschien duurt het wat lang, maar ik heb me eigenlijk geen moment verveeld. Fraai gefilmd zoals de Archers dat kunnen, en hoewel we een heel(professioneel) leven van Candy in beeld krijgen is dat wel opgedeeld in een beperkt aantal episodes waarin steeds ruim de tijd wordt genomen om een goed beeld van Candy en naaste sociale omgeving te schetsen. Op geslaagde wijze wordt er dan via krantenberichten en korte oorlogsbeelden overgegaan naar de volgende episode. Sterk acteerwerk ook, met name Clive Candy zelf maar ook de rest van de cast doet weinig verkeerd. Ik denk dat dit wel mijn favoriete Powell en Pressburger is, voorlopig.

Vandaag meegepakt in de bios op vakantie in de VS. Mijn verwachtingen waren hoog, maar ik ben niet teleurgesteld. Wel een film die de meningen gaat verdelen, verwacht ik: visueel een pareltje, fantastisch sfeervol en mysterieus, maar ook traag en met een minimaal verhaal. Ik zie de 0.5 en 1* recensies al binnenkomen. Het verhaal kan vrij makkelijk geïnterpreteerd worden als het verhaal van een vuurtorenwachter die gek wordt van de isolatie en de mentale spelletjes van zijn collega, maar er wordt ook gehint naar andere interpretaties. Zijn er echt bovennatuurlijke zaken aan de hand? Representeren de vuurtorenwachters wellicht de mensheid en God? De mens en de natuur? Oude generatie tegen de nieuwe, of in diezelfde trant, vader vs zoon? Ik ga als ie in NL uit is zeker nog een keer genieten van deze film.

Pulp in het kwadraat. Riki-oh is een kung-fu film met slecht acteerwerk, met werkelijk zeeën aan bloed en gore, weinig verhaal, maar het neemt zichzelf dan ook geen moment serieus. Dat levert over het algemeen gewoon een hele vermakelijke film op. Gevangene Ricky neemt het op tegen zowel de corrupte cipiers en officials, maar ook tegen allerlei bad guys in de gevangenis die samenzweren met bovenstaande cipiers. Af en toe komt er nog een soort van flashbackje over de Ricky van vroeger, maar over het algemeen is het absurd gevecht na absurd gevecht. Die zijn over het algemeen wel vermakelijk, vooral om de compleet bizarre effecten (hoofden waar doorheen geslagen wordt, door stalen deuren springen, je afgesneden biceps weer aan elkaar binden om door te vechten, iemand die met z'n eigen darmen iemand anders probeert te wurgen). Maar het is wel een beetje een herhalingsoefening, elk gevecht is eigenlijk nauwelijks een echt gevecht en volgt weer hetzelfde stramien (Ricky krijgt eerst (serieuze) klappen, maar laat daarna zijn bovennatuurlijke krachten en skills zien en slaat de tegenstander letterlijk doormidden) en tja, heel veel meer heeft de film ook niet te bieden. Maar alsnog is dit voor anderhalf uur behoorlijk lollig.

Het lijkt erop dat Moodysson met Lilya 4-Ever voor de titel van meest deprimerende film ooit wil gaan. Lilya komt ergens uit de voormalige Sovjet-Unie (waar precies wordt volgens mij niet genoemd, en is ook niet heel relevant), en het gaat eigenlijk in alle opzichten ontzettend klote. Ik kan me bijna niet voorstellen dat er zulke lege, grijze, bouwvallige wijken bestaan als waarin zij woont, er is niks te doen behalve op straat rondhangen en lijm snuiven, haar familie is echt verschrikkelijk (moeder gaat ervandoor naar de VS, laat Lilya achter en laat vervolgens ijskoud weten dat ze Lilya niet meer erkent en niks met haar te maken wil hebben; tante is gewoon een ongeinteresseerde heks). En zelf blinkt ze trouwens ook niet uit in de meest briljante keuzes maken.

Vervolgens gaat de film van kwaad tot erger wanneer Lilya eerst zelf amateurhoertje wordt, en vervolgens verliefd wordt, naar Zweden wordt gesmokkeld en tot prostitutie wordt gedwongen. Maar hoe indringend de situatie van Lilya ook is, en hoe overtuigend de deprimerende sfeer en het leven van iemand als Lilya wordt neergezet (het acteerwerk is erg sterk) - ik vond de film best redelijk, maar niet echt fantastisch. Het verhaal werd toch wel heel rechttoe rechtaan verteld op een wat kale manier, en uiteindelijk ben ik toch niet zo'n liefhebber van dit soort tranentrekkende dramaverhalen, waargebeurd of niet. Een goeie voldoende is het alsnog absoluut, maar het is toch niet helemaal een film in mijn straatje.

Om maar eens positief te beginnen, qua productiewaarde en zelfs acteurs is dit toch wel ongelooflijk veel beter dan mijn vorige Nollywood-excursies. Hier zijn camera-mensen die wel hun camera recht kunnen houden, en acteurs en actrices die hun regels wel weten en het ook nog eens enigszins normaal weten te laten klinken. Helaas is Lionheart wel een ontzettend niemendalletje van een film. De genre-omschrijving hier is komedie, en dat lijkt me sowieso niet terecht - ik heb geen moment moeten lachen, en er leken me ook niet veel dingen grappig bedoeld. Of misschien is er te weinig herkenbaar uit Nigeria voor mij, of begrijp ik de verwijzingen in, maar hoe dan ook, grappig is de film geen moment. Het is eigenlijk een simpele feelgood-movie met een nog veel simpeler plot - zie de korte beschrijving, vrouw probeert het bedrijf van haar vader te redden in een zakenwereld die uiteraard een mannenbolwerk is. En ja, dat gaat heel erg cliché allemaal. Dat de regisseuse ook de hoofdrol speelt verbaast me niets, want het plot is een film lang laten zien wat een sterke vrouw Adaeze wel niet is. Leuk dat het er eindelijk een keer wat professioneler uitziet, maar stomvervelend was het alsnog.

Deze film op IFFR meegepakt. Het begon nog wel aardig en de film ziet er ook prima uit, maar hoe langer hoe meer ik me begon te ergeren aan het slappe plot en de manier waarop Doc (en ook Cuco) iedereen zonder twijfel en zonder enige tegenstand direct door z'n hoofd (kan) schiet(en). Naast het feit dat het absurd is dat een overheidsagent (ook al is het er eentje die warme banden onderhoudt met het kartel) zo losgaat, komt het plot vooral een beetje over alsof een 13-jarige het script van Taken heeft gelezen en het nog wat simpeler heeft gemaakt. Zonder ook maar dekking te hoeven zoeken en vaak zonder enige reden schiet Doc iedereen direct door z'n voorhoofd, en zonder een zweetdruppeltje schakelt hij eigenhandig onder andere een SWAT-team, de volledige beveiliging van een zwaarbewaakte politicus en een volledig kartelcomplex uit. Ik geloof niet dat ik zelfs Jean-Claude van Damme, Schwarzenegger of Chuck Norris ooit op zulke eenzijdige gevechten heb kunnen betrappen. Cuco is op zich nog wel een leuk gedane psychopaat, al heeft die in iets mindere mate last van hetzelfde euvel.

Het is niet alleen maar kommer en kwel hoor, het is lekker bloederig en met name de zwarte humor die regelmatig naar boven komt tilde de film nog bijna naar een voldoende. Maar zelfs met verstand op nul zorgde dit nog regelmatig voor ergernis.