Opinions

De derde van Polanski's trilogie die ik te zien krijg, en ook hier viel ik helaas niet van m'n stoel van plezier. De thematiek is bijzonder vergelijkbaar, gekheid en manie in de grote stad, maar hoewel het filmwerk wederom goed gemaakt is kon het me qua verhaal maar nauwelijks boeien. Na een langzaam uur waarin we Polanski zelf als huurder in een nieuw appartement zien trekken, en waarin we kennis maken met verschillende medehuurders, zien we langzaamaan dat de rare ontwikkelingen zich blijven opstapelen. Waar komen al die rare klachten vandaan? Waarom blijven mensen langskomen met allerlei petities? Vanwaar dat rare gestaar en stilstaan van zijn flatgenoten? En waarom heeft die verdomde koffietent nou nooit eens Gauloises?

Het begin is wellicht langzaam maar belooft nog wat, maar de tweede helft lost dat helaas niet in. Ja, we zien dat Polanski (Trelkovsky in de film) zelf nou ook niet bepaald een betrouwbare getuige is, die zich steeds bizarder gaat gedragen, zich als de vorige huurster gaat verkleden en steeds verder de paranoia inschiet. Van het mysterie blijft ook niet veel over - Trelkovsky blijkt gewoon zo gek als een deur is mijn simpele interpretatie, met het circulaire einde nog als leuk gimmickje - en wederom is Polanski die zich een uitstapje richting de horror waagt wat mij betreft geen succes. Het ziet er fraai uit, daarbuiten vond ik het wat ondermaats.

The Long Day Closes is een bijzonder fraai gefilmd, semi-autobiografisch portret van de opgroeiende Bud in het Liverpool van de jaren '50. Bud is aldaar een vreemde eend in de bijt, verlegen, met weinig vrienden, een grote interesse voor cinema en een ontluikende homoseksualiteit. Het is af en toe een wat fragmentarisch verhaal waarin zonder heel veel rode draad geschakeld wordt tussen verschillende soorten scenes die het leven van Bud typeren - een ouderwetse, strenge school, Bud en zijn liefdevolle familie thuis, de kerk, enzovoorts. En ook komt er een hoop fantasie van Bud bij kijken. Maar het werkt wonderwel goed, ook door de beperkte speelduur, en geeft een fraai portret van een opgroeiende jongen - ontzettend veel beter dan Boyhood, om maar wat te noemen. De uitstekende cinematografie maakt het allemaal nog wat beter genietbaar. Tegen het einde was ik er ook wel klaar mee, en qua muziek was het ook niet echt genieten, maar tot die tijd heeft The Long Day Closes me wel overtuigd. 4.0*

Harold Shand. De man heeft het lekker voor mekaar, lijkt het. Working class man die zich opgewerkt heeft tot belangrijk man in het Londense criminele milieu, en al jaren de boel onder controle lijkt te hebben. Tot hij op het punt staat om op Goede Vrijdag een bijzonder lucratieve deal te sluiten, en uitgerekend dan barst het geweld rondom hem los. Wat een ontzettend leuke Britse gangsterfilm was dit. Ik zie aan de voorgaande berichten dat ik inderdaad niet de enige ben die het begin wat verwarrend vond, en ik wil graag geloven dat alles een stuk meer op z'n plek valt bij een tweede herziening.

Ik heb echt genoten. Uitstekend acteerwerk, met name van Bob Hoskins, waar een zeer realistisch overkomende Londense onderwereld gebracht wordt - dit zonder de romantisering waar gangsterfilms nog wel eens last van hebben, en zonder overdreven psychopaten of geweldsorgieen. Al komt er alsnog zeker wel het nodige bloed, dood en verderf bij kijken, uiteraard. Geweldige dialogen ook, naast dat Brits slang prachtig klinkt komt het ook erg naturel over.

Het begin is wat warrig, al is dat deels natuurlijk door het vertelperspectief dat bij Harold ligt. Hij heeft een ontzettend beroerde dag, maar waaraan hij al die ellende te danken heeft is in het begin voor hem volstrekt onduidelijk. Maar het verhaal knalt lekker door, met genoeg ontwikkelingen en sfeer om me geen moment te vervelen - de scenes die wibro noemt in de koelcel en de racebaan waren geweldig, en het einde van de film waarin hij na zijn mini-overwinninkje bij de racebaan weet dat hij nu de sjaak is en vijanden heeft gemaakt die een paar maatjes te groot zijn was ook buitencategorie.

Een klein minpuntje was de muziek, die af en toe wat overdreven aanwezig en gedateerd was. Verder een heerlijke setting in het Londen van een paar decennia terug. Leuk om daar wat beelden van te zien. Ik blijf een beetje hangen in superlatieven, maar dit was gewoon heel erg leuk. 9/10 wat mij betreft.

Dat er een keer een film moest komen over de Noorse black-metal-scene uit begin jaren '90, dat stond buiten kijf. Natuurlijk zijn er al meerdere quasi-documentaires geweest, zoals Until The Light Takes Us, maar een echte film over de behoorlijk escalerende scene was er (naar mijn weten) nog niet. Dus toen ik hoorde dat deze Lords of Chaos eraan kwam, was ik toch wel heel benieuwd - maar ook wel een beetje bang voor een ver-Hollywoodste versie. Aan de andere kant, wat betreft de regisseur had je het nauwelijks beter kunnen treffen dan Jonas Akerlund, die nog een blauwe maandag in de proto-black-metal-band Bathory heeft gespeeld.

Na de film zit ik nog een beetje met gemengde gevoelens. Lords of Chaos doet een hoop goed, de film ziet er visueel vrij behoorlijk uit en ook de heftigere momenten (bijvoorbeeld de zelf-mutilatie en zelfmoord van Dead) worden in volle glorie getoond. Rory Culkin en Emory Cohen weten ook wel redelijk goed de twee hoofdpersonen in dit drama weer te geven: Oystein Aarseth oftewel Euronymous die een grote mond heeft maar zelden de daad bij het woord voegt, en Varg Vikernes die alles extreem en rechtlijnig doorvoert. Ik vind het dan stiekem toch ook weer grappig dat neonazi Vikernes door iemand met de achternaam Cohen gespeeld wordt. En in hele grote lijnen, voor zover mijn beeld accuraat is, kloppen die basiskarakters ook wel weer zo ongeveer.

In de eerste helft van de film, behalve een paar compleet misplaatste komedie-scenes in het begin, gaat het ook best aardig als Mayhem langzaamaan lokaal groot wordt, Dead bij de band komt en ook weer gaat, en Helvete geopend wordt. Maar zowel qua plot als qua sfeer gaat het toch niet helemaal lekker. Wat me een beetje stoorde was dat we bijna de hele film lang alleen maar naar Euronymous, Vikernes en Faust zitten te kijken die elkaar af lijken te troeven (hee, moordenaar, slachtoffer, nog een moordenaar, wat toevallig nou), terwijl de rest van de hele black-metal-scene of de nauwelijks zichtbare zogenaamde Black Circle compleet inwisselbare achtergrondfiguren zijn die alleen maar af en toe wat schreeuwen of bierblikjes op hun hoofd kapotslaan. Als je Lords of Chaos bekijkt zou je ook kunnen denken alsof Mayhem en Burzum de enige twee black metal bands ooit zijn, en alsof het genre het nooit verder heeft geschopt dan die paar lokale bandjes. Ook wordt er nog op hele onsubtiele wijze een love interest het verhaal in gehamerd, en de grappig bedoelde scenes en clichés over domme bierdrinkende metalheads word ik ook een beetje moe van.

Tja, het klinkt nu wel erg negatief, maar zo erg was het ook weer niet. Ik heb zeker m'n bedenkingen bij hoe het verhaal verdraaid is om het wat Hollywoodser te maken (zie ook de ontknoping), en ik vond de humoristische scenes niet goed passen. Maar op veel momenten heb ik toch ook met veel plezier naar Lords of Chaos gekeken, en zal 'm zeker op Imagine nog eens mee gaan pakken. Geen film voor de puristen en neem een hoop met een korreltje zout (al zijn veel van de getoonde incidenten dan wel weer echt gebeurd), maar voor een Hollywood-verfilming zeker niet verkeerd.

Best wel een vermakelijke film over de opkomst van het skateboarden. Een stelletje surfende jongeren, en een ambitieuze winkeleigenaar, ontdekken skateboarden als alternatief en maken het cool. Maar uiteraard duurt het niet lang voor de commerciële aasgieren eropaf komen, en het een circus geregeerd door sponsoren wordt. Vooral tof als goed gefilmd, sterk geacteerd en realistisch overkomend portret van de opkomende scene, en een soort van coming-of-age film over gastjes die opgroeien met teveel aandacht en soms ook serieuze persoonlijke problemen. Als verhaal heeft het verder weinig om het lijf en beklijft het niet erg, en met een half uurtje minder had ik het ook wel geloofd - zeker de tweede helft lijkt geen einde aan te komen. Desondanks, over het algemeen prima mee vermaakt.

Totaal niet wat ik er van verwachtte, vooral gezien mijn eerdere ervaringen met Rob Zombie. Die prima bevielen, daar niet van, maar Zombie gaat hier op een andere toer. The Lords of Salem is veel mysterieuzer, laat de actie en humor grotendeels thuis, en focust op bijna psychedelische wijze op de mentale aftakeling van Heidi (Sheri Moon Zombie) ten gevolge van de invloed van de heksen. Gelukkig houdt hij alsnog wel van een goede soundtrack. En hoewel het wel wat traag en soms wat saai is, levert het uiteindelijk alsnog een vrij aardige film op.

Lords of Salem speelt zich af in het welbekende Salem, MA. Het zal dan ook niet verbazen dat hekserij in de film een belangrijke rol speelt. We zien de oorspronkelijke heksen bezig zijn in Salem, en The Crucible it is not - hier zijn het ook echt satanistische, vieze, naakte kollen die de Antichrist op willen wekken. En zo niet in hun zeventiende-eeuwse heden, dan maar in de toekomst. In ons heden werkt Heidi als DJ bij een lokaal radiostation, en zodra ze een pakketje ontvangt met een opname van de Lords of Salem gaat het langzaam aan mis. Langzaamaan raakt zij ook bezeten, komt ze onder invloed van haar hekserige buren, en we zien dit alles escaleren tot een optreden van de Lords of Salem zelf. Nou ja, we zien geen optreden, maar wel een serie van steeds vreemdere beelden en visioenen culminerend in de geboorte van een demon door Heidi. Iets minder vage visioenen en dromen, en iets meer plot had ik wel fijn gevonden, maar alsnog ben ik positiever dan de consensus hier.

Het heeft zo z'n voordelen om in Londen te zijn. Na Get Out heb ik ook nog even de gelegenheid gehad om The Lost City of Z mee te pakken in de bios; met opzet heb ik van te voren weinig over de achtergrond van de film gelezen, al was de (grotendeelse) setting me wel al duidelijk. Wat me achteraf wel een beetje verbaast is zowel de genre-aanduiding hier, als het feit dat de korte beschrijving al een behoorlijke spoiler weggeeft - ik zal later eens kijken of ik een betere omschrijving kan formuleren. Verder, als je als kijker op zoek bent naar een actiefilm, dan is deze Lost City of Z ook niet de juiste keuze - de film is traag en ondanks dat er veel tijd op expeditie in de jungle wordt doorgebracht is de hoeveelheid spektakel en actie voor zo'n setting minimaal.

Hoe dan ook, The Lost City of Z is een portret van Percy Fawcett, een Britse militair die tijdens een expeditie in de Zuid-Amerikaanse jungle overtuigd raakt van het bestaan van een mysterieuze stad diep in het oerwoud. Hij verwijst hiernaar als Z, en als een volleerde Ahab zal hij dit idee nooit meer loslaten en meerdere keren zijn familie achterlaten voor jarenlange expedities in het Amazonegebied. Uiteindelijk, zoals de beschrijving al spoilert, zal hij met zijn zoon er voor een derde expeditie op uittrekken, en nooit meer terugkeren naar Engeland, vrouw en andere twee kinderen. Deels is dit om het Britse (wetenschappelijke) establishment af te troeven, die het a priori voor onmogelijk houden dat de stammen in Zuid-Amerika uberhaupt iets van beschaving kunnen hebben, maar uiteindelijk is het ook gewoon een inherente exploratiezucht waar ik wel een mate van respect voor kan hebben.

Toch, de film wist me niet echt te overtuigen, ondanks dat het idee van een obsessieve zoektocht in de jungle me zeker aantrok. Lost City of Z kleurt erg veilig binnen de lijntjes. Het is solide gemaakt, geacteerd en gefilmd, maar de film volgt een veilig pad door het leven van Fawcett in vier episodes: drie expedities naar Zuid-Amerika en de (niet zo geslaagde) Eerste Wereldoorlog, met daartussenin zijn persoonlijke perikelen. Ook worden de boodschappen over hoe Indianen ook mensen zijn en beschaving hebben, en de bijdrage van zijn vrouw, er met de botte bijl ingeramd, met nogal karikaturale Britten in Old Blighty als intellectuele tegenstanders. Maar uiteindelijk is het grootste probleem simpelweg dat de expedities zelden echt boeiend worden - soms vallen Indianen aan die dan opeens op een opportuun moment weer ophouden, er zijn wat gevaren die nergens echt gevaarlijk lijken te worden, en er zijn gigantische sprongen in chronologie waarin er opeens allerlei gidsen verschijnen en weer verdwijnen en waardoor het gevoel voor de lengte en zwaarte van de expedities niet overkomt. Af en toe alsnog fascinerend, maar grotendeels traag en veilig - als je op zoek bent naar overtuigende obsessie in de jungle, dan kan je beter Aguirre of Fitzcarraldo uit de kast pakken.

Leuk idee, zo'n low budget experimenteel werkje, maar ik kon hier bijzonder weinig mee. Weliswaar is het maar een goed uurtje lang, maar alsnog is Lucero een hele zit. Zo ongeveer de hele film speelt zich af op één locatie (in een appartement), er is geen dialoog, en op enkele korte momenten na is er één enkele hoofdrolspeelster die continu in beeld is. En het grootste deel van de film gebeurt er ook bar weinig; ze loopt wat te ijsberen, en heeft wat issues (visioenen en romantische problemen met name, naast het feit dat ze moordlustig is en niet spoort), en alles wat er wel gebeurt is behoorlijk oninteressant. Tegen het einde gebeurt er iets meer en verdient het nog een wel een puntje, en de muziek was nog wel aardig, maar de eerste drie kwartier was wel een beetje de filmische variant van verf zien opdrogen.

Deze film werd me aangeraden door John Milton, en ik ben verder blind deze film ingegaan. Een apart werkje is deze Luz wel. Een vrij experimentele take op bezetting door een demon, die het heeft voorzien op de Chileens-Duitse taxichauffeuse Luz die dezelfde demon ooit opgeroepen heeft. Het is behoorlijk arty, en om eerlijk te zijn kon ik niet alles wat er gebeurde plaatsen in het verhaal. Wel intrigeert het continu, en hoewel het low-budget is, is dat geen moment storend - het is ook niet een film die gaat voor de gore, maar die des te oppressiever overkomt qua sfeer. Lekker naar muziekje ook, en sterk acteerwerk. Het liefst had ik een iets samenhangender plot gehad, en visueel is er weinig bijzonders te melden, maar alsnog is dit een veelbelovend debuut van Tilman Singer.