Opinions

De eerste associatie die ik altijd had bij het horen van deze film was dat van een slap aftreksel van Scream. En inderdaad, dat bleek wel redelijk te kloppen: het is een vergelijkbare tienerslasher, met een mysterieuze, gemaskerde moordenaar en waar de hoofdpersonages zo in de high school, begin-universiteitsleeftijdscategorie zitten. We zien een hoop domme acties, reacties en gesprekken, Sarah Michelle Gellar die met succes de bimbo uithangt, en een niet zo interessante killer die zijn niet al te bloederige werk vooral off-screen uitvoert. Clichematig en volgens het boekje, maar alsnog, het kijkt best nog wel redelijk weg op een cheesy manier. En stiekem ben ik nu eigenlijk ook benieuwd wat ik nu vele jaren later van Scream ga vinden, als ik het ooit weer eens ga herkijken.

Het volk versus de bureaucratie. I, Daniel Blake is een aanklacht van Ken Loach tegen de conservatieve overheid, en in het bijzonder de manier waarop onschuldige, arme mensen gepiepeld worden. Als een soort van pesterij, en met het idee dat mensen met een uitkering uitvreters zijn die wel weer aan de slag gaan als je ze het maar lastig genoeg maakt. Dat het een politieke film is moge duidelijk zijn, en is ook niet heel verbazend aangezien ie van Ken Loach afkomstig is.

En grotendeels levert dit ook een geslaagde film op. Zowel Daniel Blake als Katie en kindertjes spelen overtuigend mensen die Kafkaesk van het kastje naar de muur worden gestuurd, en ondanks dat ze zelf steeds wanhopiger worden van binnen gewoon goede mensen zijn. De film is zeker wel boosmakend, je voelt de frustratie als je kijkt naar hoe Daniel en Katie door de instanties afgewimpeld worden, en heeft het hart op de goede plek. Maar ben het met starbright boy hierboven eens dat het drama en het sentiment op momenten wel heel dik wordt aangezet, en op een gegeven moment als Katie als hoertje bij gaat verdienen en de uiteindelijke dood van Daniel deed het bij mij toch wat af aan het realisme en daardoor aan de overtuigingskracht van de film. Desondanks zeker een sterk sociaal drama wat me goed wist te boeien.

Yakutsk, vooral bekend als Risk-territorium denk ik - maar uit deze afgelegen regio in Siberië komen dus ook films. Alleen daarom al, en om de belofte van een folkloristische horrorfilm, leek Ich-Chi me een leuke keuze voor dit Imagine filmfestival. En om in Russische sferen te komen heb ik er ook maar een russian imperial stout bij opengetrokken.

En toch viel het me een beetje tegen. Ich-Chi speelt zich af in een afgelegen deel van Siberië, waar een familie van drie generaties leeft op een soort van boerderijtje. Er wordt wel wat gehint naar duistere verledens en het feit dat er maar bar weinig mensen in die buurt willen wonen, maar het duurt wel even voor er wat gebeurt - het eerste half uur is vooral een hoop gekeuvel binnen het gezin. En zo lang duurt de film überhaupt al niet. Maar goed, de setting in donker Siberië maakt weer een hoop goed. Al blijken Siberische bossen niet heel anders dan de gebruikelijkere bossen in Scandinavië en New England. Hoe dan ook, zoals het genre betaamt gaan er daarna dingen mis.

Maar wat precies? Ik vond het allemaal maar warrig. Er gebeuren een hoop zaken die niet pluis zijn. Mensen die opeens verdwijnen en later weer terugkomen. Langdurige visioenen naar vroegere tijden met duistere maar even vage gebeurtenissen. Mysterieuze figuren met fakkels die opeens moeders te grazen nemen, maar naar later blijkt toch ook niet. Misschien dat er bij een herkijk meer dingen op hun plaats vallen, en de ontknoping waarbij blijkt dat de familie en in ieder geval Aisen dood thuis ligt en dat veel simpelweg een droom is (al is dat wat makkelijk) verklaart misschien ook het een en ander. Maar toch miste ik lijn in de film. Het kwam op momenten over als willekeurig bij elkaar geraapte vervreemdende scenes. Gelukkig wél in een fraaie omgeving en met regelmatig even fraaie beelden. De onheilspellende soundtrack beviel me op momenten ook wel. Maar toch had ik op meer gehoopt hier.

Matige horrorkomedie over de terrorplantsoort Ick, die in deze wereld al enkele decennia vreedzaam bestaat maar vrij opeens agressief begint te worden. De nadruk hier ligt echt op comedy, met vooral heel veel niet zo boeiende, cliché high school scenes en nostalgisch bedoelde jaren 00 pop-punk. Het voornaamste probleem is dat het gewoon niet zo grappig is, en wel redelijk voorspelbaar. Visueel ziet het er nog wel oke uit en ik heb me er uiteindelijk nog wel enigszins mee vermaakt, maar het viel me toch best tegen.

Lars von Trier levert ook in zijn vroegere dagen graag wat controversiele cinema, zo blijkt. Idioterne gaat over een groep mensen, of eigenlijk wel een commune, die in een Deens stadje terecht komen, en daar graag net doen of ze geestelijk gehandicapt zijn. Soms wordt er wat semi-serieus gedaan over je 'innerlijke idioot' de ruimte geven en schoppen tegen de normen van bourgeois Denemarken, maar vaker lijkt het te gaan om lekker te kunnen rellen, mensen zich ongemakkelijk te laten voelen en te kunnen profiteren van het schuldgevoel van anderen. Het begint nog vrij luchtig, als je niet teveel op je tenen getrapt wordt van mensen die letterlijk de mongool uithangen, maar de Idioten hebben nare sektarische trekjes en met name onder druk van drijvende kracht Stoffer gaat het steeds verder, tot aan groepsseks en het permanent de idioot uithangen aan toe.

De film is de tweede Dogme 95 reeks, en hoewel ik over het algemeen niet zo'n groot fan ben van het dogmatisch volgen van regels is het hier wel effectief. Jazeker, het is schokkeriger dan menig familievakantiefilmpje, en ook qua belichting nauwelijks beter, maar het oogst hier wel het bedoelde effect waarbij je het gevoel krijgt dat je er persoonlijk bij bent geweest. De maatschappelijke kwesties wat betreft wat normaliteit nu eigenlijk is en hoe er met idioten (en dan met name echte) om moeten worden gegaan vond ik verder niet zo heel interessant, en Von Trier gaat soms wel erg overduidelijk op zoek naar heilige huisjes om tegen aan te trappen. Komedie kon ik er ook niet echt in ontdekken, maar de groepsdruk en -psychologie maakten Idioterne toch de moeite van het kijken waard. Het haalt het bij lange na niet bij Festen, maar dat is geen schande.

Wat een verschrikking. Ik ben deze gaan kijken omdat ie in de Top 1000 terecht gekomen is, maar dat dat geen garantie voor succes is blijkt wel weer. De ramp zelf is nog wel indrukwekkend gedaan, maar buiten dat stukje special effects is dit een draak van een film. Een ontzettend dik aangezet familiedrama, waar een vervelende rijke yuppenfamilie (erg matig geacteerd, ook door A-listers Naomi Watts en Ewan McGregor) door de tsunami in 2004 van elkaar gescheiden wordt, niet wetende dat ze nog leven. Zelden een film gezien die zo onsubtiel en zo ongegeneerd op het sentiment speelt. Om maar niet te beginnen over dat ik ook een beetje een vies smaakje in m'n mond krijg van de manier waarop alle duizenden en duizenden lokale slachtoffers weggemoffeld worden, zolang onze blonde rijke heldenfamilie elkaar maar weer terugvindt en Wijze Levenslessen leert.

In eerste instantie stond deze film niet eens in de planning, ook na de wat wisselende reacties hier, maar na de trailer en een handige timing kon ik In Fabric mooi nog even meepakken. En erg blij dat ik dat gedaan heb.

Strickland weet heel fijn een absurdistisch verhaaltje neer te zetten, met een bizarre modewinkel als epicentrum (wat er precies achter zit, nog steeds geen idee, ook niet heel belangrijk volgens mij) en een soort van demonische rode jurk als, ahem, rode draad. Ik vond de film op momenten echt hilarisch, de droge humor en de af en toe bizarre typetjes zorgden ervoor dat ik met een grijns de film doorkwam. Visueel zit het ook goed in elkaar; de eerste helft wordt een fraaie jaren '70 sfeer op het scherm getoverd, en bijvoorbeeld die reclame voor de modewinkel was daarin een hoogtepuntje. Ik moest sterk denken aan Argento en co op sommige momenten, en ik zie dat ik daarin niet de enige ben. De tweede helft had wat mij betreft iets compacter gemogen, ik vond Reg en Babs toch net iets minder leuke karakters, maar alsnog smaakt dit naar meer. Wel blij dat ik dit in de bios heb meegepakt, ik denk dat ik dit toch thuis ruim minder had kunnen waarderen. Strickland en Wheatley gaan hoger op de watchlist, dat moge duidelijk zijn.

Ik ken Ben Wheatley eigenlijk van z'n wat oudere werk, films als Kill List, A Field in England en Sightseers - zelfs al vond ik niet elke film even genietbaar, het was toch op z'n minst interessant. Dus ik viel bijkans van m'n stoel toen ik zag dat hij tegenwoordig ook films als Meg 2: The Trench regisseert. Misschien dat ik die ooit nog ga kijken ik ben nu wel benieuwd, maar gelukkig is In the Earth een zwaar hallucinante film die teruggrijpt naar z'n oudere films.

Ik besefte me pas later dat de film in Covid-tijd is opgenomen, wat wel wat verklaart over de minieme cast (4 echte rollen), de weidse setting en ook de achtergrond van een wereld die gegrepen is door een virus wat wereldwijd heeft huisgehouden. Al is dat laatste verder niet superrelevant voor het verhaal, waarin twee onderzoekers naar een afgelegen bos gaan waar hun oud-collega Olivia Wendle ook bezig is. In principe naar wortelgroei en vruchtbaarheid, was het plan, maar in werkelijkheid blijkt zij gegrepen te zijn door een mix van occultisme en een soort biologische entiteit die al telepathisch in contact staat met sommige mensen. Zoals niet voor het eerst in een Ben Wheatley-film is het een mix van genres, waarbij er afgewisseld wordt tussen survival horror, eco-horror en psychedelica, met behoorlijk bloederige en intense scenes tussendoor. A Field in England en Kill List zijn nooit ver weg, en ook hier is het visueel en qua sfeer weer dik in orde.

Nu ik toch aan een herkijkmarathon van The Thick of It bezig was, dacht ik deze ook maar weer even mee te pakken. Nou ja, marathon, het is een fantastische serie met relatief weinig afleveringen (de eerste twee seizoenen bestaan uit elk drie maal een half uur), dus het is te overzien. In the Loop is een fijne toevoeging, maar vond ik in de herkijk toch een tandje minder scherp dan de serie, zowel qua satire als humor. Wat enigszins vreemd en licht verwarrend was is dat een groot deel van de cast weer terug is, maar behalve Malcolm Tucker en Jamie McDonald speelt zo ongeveer iedereen een andere rol - bij sommige is het een kleine cameo (Terri en Will), terwijl Tom Hollander een upgrade heeft gekregen van bijrolletje naar een van de meest prominente rollen, en bijvoorbeeld (TTOI-karakters) Ollie, Glenn en Emma prominent blijven maar in andere functies en onder andere namen. Hoe dan ook, ik vond het verhaal juist vrij duidelijk, ook omdat het hier heel duidelijk geïnspireerd is op de machinaties om de Irak-oorlog er doorheen te krijgen. Haviken vs vredesduiven in de VS, en Tucker (en McDonald) worden team Havik zodra er woord komt dat de Britse premier ook voor is. En zij helpen zorgen dat die oorlog er komt, koste wat kost. Wellicht helpt het om een beetje gewend te zijn aan het frenetische tempo van The Thick of It, aan de vele beleidsveranderingen die binnen een episode kunnen gebeuren en de driedubbele laag spin die overal overheen gegoten wordt.

Ook hier een hoop goeie one-liners, oncomfortabele situaties en fijne politieke satire (dat muurtje dat de hele tijd terugkomt bijvoorbeeld), maar vooral een bijtend cynisme over hoe het er in de politiek aan toe gaat. Misschien wel een beetje té, ook gezien het karakter van Malcolm - hij is meedogenloos, vilein (maar zeker niet hysterisch, zoals het kluchtige samenvattinkje stelt) maar heeft in The Thick of It uiteindelijk altijd een hoger doel voor ogen, en dat strookt niet met het compleet gewetenloze gedrag in deze film. Ik kan me ook voorstellen dat Alastair Campbell hier niet blij van werd. Hoe dan ook, ik ga toch een half puntje terug in mijn waardering - nog steeds goed en grotendeels naar mijn smaak, maar het haalt het niet bij het meeste van The Thick of It. Al is dat ook geen schande.

Giallo is een genre dat me eigenlijk nooit helemaal overtuigt. Ja, er is vaak veel te genieten - en dat is bij Inferno zeker aan de hand. Het verhaal is wat warrig, maar geeft wel een hele fijne mysterieuze sfeer waar ik wel van kan genieten. En dit is visueel echt een pareltje, met felle opvallende kleuren en mooie locaties. Zeker tegen het einde als ook de heks tijdens het begin van de brand acte de presence geeft ziet het er geweldig uit. Gelukkig gaat Inferno wat meer richting van mysterieus, bovennatuurlijk verhaal in plaats van de dertien-in-een-dozijn slasher die ook vaak voorbij komt. Maar alsnog blijft het een nogal lange zit die wat mij betreft te lang nergens heen gaat. Gelukkig kan je ondertussen wel van de plaatjes genieten.

Tijd voor een experimentje, waar ik al een tijd benieuwd naar was: L'Inferno, de Italiaanse Dante-verfilming uit 1911 en een van de oudste, zo niet de oudste nog intacte film van lange speelduur. Een film als dit is eigenlijk niet op normale wijze te beoordelen, het is echt een proto-film van voordat films ook echt via beeld een verhaal vertelden. Wat hier meer gebeurt is dat een tekstscherm uitlegt wie we gaan zien en wat er gaat gebeuren, waarna dit vervolgens uitgebeeld wordt. Wat dat betreft getuigt het van ambitie om dan ook meteen maar L'Inferno van Dante te nemen, een nogal stevig werk waarin Dante rondgeleid wordt door de hel, waarin heel veel gebeurt en waarin ontzettend veel bovennatuurlijke, helse taferelen zich afspelen die niet zo makkelijk te verfilmen zijn.

Deze keuze zorgt er gelukkig wel voor dat er een lekker tempo in de film zit, de makers hebben besloten om eigenlijk zo veel mogelijk van het boek erin te laten. En het ziet er behoorlijk cool uit, moet ik zeggen. Overal duivels, stoom, en gemartelde zielen, natuurlijk zijn de special effects heel basaal maar het werkt hier best aardig. Maar zoals al eerder gezegd, meer dan een uitgebreid met beelden geillustreerde serie tekstschermen is het eigenlijk niet; bij de beelden wordt er eigenlijk continu van dezelfde, verre afstanden gefilmd, waardoor de overgang naar een volgend tafereel al snel welkom is. En veel langer dan het goede uur die het nu duurt, hoeft van mij op deze wijze ook niet - al biedt het Inferno puur qua verhaal materiaal voor vele, vele uren film. Het zou nog een paar jaar duren voordat er ook echt met de filmbeelden zelf een verhaal verteld ging worden (is dat D.W. Griffith, of waren er anderen eerder bij?), maar alsnog is dit bijzonder leuk om een keer gezien te hebben. 3.5*

Net deze film gezien op een filmfestivalletje hier, en ik ben toch positiever dan de gemiddelde stemmer hier, zo te lezen. Als actiefilm mist het inderdaad spanning en, ehm, actie, maar dat leek mij niet de insteek van de film. Als portret van een man die in twee werelden een buitenstaander is en uiteindelijk wat nog het dichtste bij een 'thuis' is verliest werkte het wat mij betreft wel, met een voldoende lading actie en humor om de film ook lekker weg te laten kijken. De sfeer van de Marokkaanse kliek werd ook prima neergezet, ikzelf als complete buitenstaander was in ieder geval wel overtuigd. Er is her en der wel wat op aan te merken, zeker - zowel het plot (de pater familias die 'Said' eerst niet vertrouwt en lastige vragen stelt, maar er daarna nooit meer op terugkomt, de moeder-verhaallijn die er een beetje bijhangt) als het acteerwerk (ik vond Dchar een van de minderen, met bijzonder weinig variatie in z'n emoties, en de undercover-contactpersoon was ronduit beroerd) gaat wel eens de mist in. Maar ondanks de gebreken pakte dit alleraardigste debuut me wel en boeide het 90 minuten lang.

Ik ben niet zo heel bekend met de recentere films van Kim Ki-Duk - al staat Pieta al wel een tijdje op de watchlist. Nu eerst deze maar eens. De vergelijking met Mother! is al vaak gemaakt, en terecht, en daar wil ik ook nog wel een vleugje Lord of the Flies aan toevoegen. Een groep mensen gaat op reis op een oorlogsschip, met allerlei typetjes: een groep gangsters, een politicus, een paar hoeren, oplichters, een aantal onschuldige stelletjes, en een excentrieke oude man. Al vanaf het begin escaleert het met intimidatie en een nacht vol verkrachting maar het gaat pas echt los als het schip op magische wijze in de lucht gaat zweven, en de strijd om eten, macht en controle zorgt voor uitbuiting, doodslag, kannibalisme en het systematisch uitmoorden van hele groepen mensen. Kortom, het is een niet zo hele subtiele allegorie op de mensheid, over macht en machtsmisbruik, maar in deze verder aartsdonkere en bruut gewelddadige film (het is geen vrolijke jongen, die Kim Ki-Duk) zijn er toch ook nog wel wat lichtpuntjes te herkennen, over nieuw leven en de mogelijkheid om tussen alle ellende en verderf (en bevrijd van de onderdrukking) toch wat moois te maken. Al eindigt het toch wel weer met een behoorlijke downer als de zoon van Eva toch ook weer net zo'n gewelddadige, verkrachtende eikel gaat worden als de gangsters. Best aardig, maar de oudere Kim Ki-Duk is toch meer naar m'n smaak.

Deze film stond al een behoorlijke tijd op mijn watchlist. Ik had er in het begin nogal moeite mee om in het verhaal te komen, maar uiteindelijk bleek Inherit The Wind toch uit te lopen op een solide courtroom drama. Het verhaal is gebaseerd op de Scopes Monkey trial, waarin een leraar op de middelbare school in de jaren '20 aangeklaagd werd voor het onderwijzen van evolutie in plaats van creationisme. Schijnbaar zijn er nog wel wat vrijheden genomen met de werkelijkheid, en als je de film plaatst in de tijd van het McCarthyisme en de Red Scare krijgen veel van de speeches ook een extra lading.

Maar hoe dan ook, na enige gewenningsproblemen heb ik het grootste deel van de film geboeid gekeken. De show wordt gestolen door een sterke Spencer Tracy als advocaat Drummond die de docent in kwestie verdedigt, en met vuur de reden en de vrijheid om zelf te denken vertegenwoordigt, en ook zijn nemesis Fredric March als de streng gelovige politicus Matt Brady is sterk bezig. De film speelt zich grotendeels in de rechtbank af, maar ook daarbuiten zijn er een paar sterke scenes, waarbij ik vooral denk aan de marcherende christenfundamentalisten die als Amerikaanse Taliban zowel Drummond als de leraar aan de hoogste boom op willen knopen. Helaas krijgt het met de huidige politieke situatie een extra sinistere lading. Ik denk dat ieder weldenkend mens het inmiddels wel eens is aan welke kant de geschiedenis staat, en ook de makers van de film zijn ondubbelzinnig op de hand van Drummond en co. Terecht, en de inhoudelijke punten worden ook eloquent gemaakt, maar het wordt wel nogal voorgekauwd gebracht. Desalniettemin, ik ben tevreden. 4.0*

Wat flauwige jaren 80 komedie, met de nadruk op de jaren 80. Stoere gast wordt bij een mislukt verkleiningsexperiment geïnjecteerd bij een klunzige sukkel, en natuurlijk zijn er allerlei booswichten die hem achterna zitten. Helaas zien we maar bar weinig in het lichaam gebeuren, en gaat het voornamelijk om de scènes in het echte leven - met veel niet zo hele leuke typetjes, een wat dertien in een dozijn verhaaltje met achtervolgingen en wat niet zo interessante romantische ontwikkelingen. Echt leuk is de film en de knullige-nerd-schtick van Martin Short niet, maar het is met verstand op nul wel weg te kijken.

Interview with the Vampire is een vampierenfilm op z'n anti-Nosferatu's. Hier geen misvormd, kaal, bleek spook dat al bloedzuigend de bevolking terroriseert; nee, hier zijn de vampieren welgeklede, ijdele dandy's die op sensuele wijze hun eveneens welgeklede, welbeboezemde slachtoffers leegzuigen. Het grootste deel van de film is een verhaal-in-het-verhaal, waarin de titelvampier Louis (Brad Pitt) zijn geschiedenis uit de doeken doet. En dat is best een leuk gebracht verhaal. Hoe hij zo'n tweehonderd jaar geleden zelf vampier werd door toedoen van Lestat (Tom Cruise), zijn avonturen in (met name) het Louisiana van zo rond 1800 en het Parijs van, tja, ergens later in de 19e eeuw - maar ook de morele problemen die Louis heeft met zijn vampirisme, in tegenstelling tot Lestat. Het vampiersmeisje Claudia was ook een leuke toevoeging. Het is vampieren op z'n Hollywoods, maar wel op een vermakelijke wijze, al duurt het wel een tikje lang - maar deze rewatch viel me zeker niet tegen.

Episch, ambitieus en indrukwekkend. Maar ook pretentieus, moralistisch, matige verhalen en veels te lang. Dat dit een revolutionaire film was begrijp ik volkomen, en met name de scenes in Babylon zijn indrukwekkend, met gigantische sets, grote hoeveelheden extra's die nog een tandje bovenop Cabiria doen. Ook het bijna avantgardistische idee van vier verschillende verhalen door elkaar heen vertellen (één in Babylon, één rond Jezus, één rond Frankrijk in de 17e eeuw en eentje in het toendertijdse Amerika), om ook de overeenkomsten te benadrukken, is iets wat volgens mij niet of nauwelijks eerder in de cinema was geprobeerd.

Maar of het echt een goed idee was, tja - de focus ligt toch wel heel erg op twee van de verhalen (Babylon en nu), en in eigenlijk alle verhalen liggen de morele lessen er via de wel heel frequente teksten erg dik bovenop. Het verhaal van Jezus en Frankrijk komen niet echt uit de verf. Ik snap de eerbied voor deze film en hoe baanbrekend het was, maar echt genoten van de film of welk van de verhalen dan ook, niet echt. Wél van de soms indrukwekkende scenes en een beetje ambitie kan ik ook wel waarderen, maar dat was niet genoeg om het drie uur interessant te houden.

Pfff, ik kan Nigeria afstrepen als filmland, maar ik kan alleen maar beamen wat ik over het algemeen lees bij mensen die een Nollywood meepakken: ongelooflijk, wat een amateuristische bende. We beginnen met een stukje 'actie' voor de titelaankondiging, met lachwekkend slechte special effects. Maar helaas werd het na de titel niet veel beter, wel saaier. Subtiliteit in het verhaal, nul komma nul - boze kwaadaardige Britten (die in hun onderlinge gesprekken hele colleges houden) vallen paradijselijk levend Benin binnen. De Beniners houden ook wel van een potje grandioze uitleggerij in hun gesprekken, het hoofdstuk 'show don't tell' heeft Lancelot Imasuen duidelijk nog niet gelezen. De dialogen zijn verschrikkelijk onnatuurlijk, en de acteurs zouden bij het lokale dorpstoneel nog tot de minderen behoren. Het filmwerk is behoorlijk basaal, en zelfs dan al gaat er van alles mis: camera's die niet vloeiend maar licht slingerend bewegen, onnodig naar boven en naar onder gaan, een beeld wat licht scheef staat, personages die deels buiten beeld vallen. Ik werd er soms een beetje zeeziek van. En de special effects, om te huilen.

Nu kan ik gewoon pech hebben met dit gedrochtje, maar wat ik bij andere films lees en ook van mijn paar korte andere Nollywood-experimenten (nooit uitgekeken) is dit meer de regel dan de uitzondering. Maar met zo'n filmindustrie moeten er toch ook een paar capabele filmmakers en acteurs te vinden zijn? Mijn excursies naar Mali (Guimba, un Tyran une Époque (1995)) en Senegal (Touki Bouki (1973)) bevielen toch een stuk beter - ik hou me aanbevolen voor tips qua Afrikaanse cinema, maar Nigeria is voorlopig dikke treurnis op filmgebied.

Solide thriller dat wel, maar volgens bekend recept. Het is een variant op de originele The Invisible Man (zie ook Hollow Man), en dan vooral vanuit het perspectief van het slachtoffer: namelijk, zijn vrouw die door hem geterroriseerd wordt, en die hij probeert te framen voor van alles wat hij uitspookt. Het is solide gedaan en geacteerd, met een paar sterke scenes (het etentje met zuslief bijvoorbeeld), maar het kon me eigenlijk ook nooit ergens echt meeslepen. Zowel de emotionele investering in de personages (of eigenlijk het ene hoofdpersonage) kwam er niet, de dader leren we nooit echt kennen en blijft een soort anoniem kwaad, en de gebeurtenissen waren allemaal aan de voorspelbare kant. Zeker in de tweede helft wordt het steeds wat minder interessant, indanks de af en toe fraaie effecten.

Het idee van de film was best aardig, dat wel. Maar uiteindelijk heb ik me toch niet bijzonder vermaakt met The Invitation. Ruim een uur van de film wordt ingenomen door een dinner party waarin (a) alle gasten, al dan niet opzettelijk, behoorlijk irritant zijn, waarin (b) met dikke hoofdletters keer op keer wordt aangekondigd dat er iets niet in de haak is, en waarin (c) verder weinig te beleven is. En vervolgens kantelt de film (na één van de weinige interessantere scenes, met de wijnglazen) opeens naar een actie/horrorfilm als David en Pruitt uit het niets aan het moorden slaan, zoals goede sekteleden betaamt. Tja, actie genoeg in die laatste twintig minuten, maar meer dan je standaard-achtervolgingen en moorden worden het niet. Ik had hier toch een stuk meer van verwacht.

Het is altijd uitkijken op een eiland. Stugge locals, oude tradities die maar niet willen wijken, mysterieuze rites en voor je het weet beland je op een brandstapel.

Iodo oftewel Io Island is een nogal mysterieuze film van Koreaanse makelij over het titel-eiland. Bijzonder sfeervol, fraaie beelden, en ook een intrigerend verhaal, voor zover ik het kon volgen. Maar ik zal eerlijk zijn, zelfs met nadien nog wat van uitleg over het plot heb ik nog een hoop gemist, en de film is er ook niet op uit om een hapklaar plot af te leveren. Het gaat over het mysterieuze en wellicht zelfs mythische eiland Io, nabij het eiland Parang. Op Parang wonen alleen vrouwen, vaak weduwen van gestorven vissers en er zijn vele tradities, zelfs shamanen - de moderniteit komt niet erg aan, en dat lijkt ook geen toeval. De hoofdverhaallijn gaat over de verdwijning van een journalist en de zoektocht naar hem, en op die manier zien we ook veel over Parang, Io en hun bewoners. Met op het einde ook nog een heftig staaltje penismutilatie en necrofilie.

Maar makkelijk kijken was dit niet, al intrigeerde het me zeker. Wel genoeg fraaie beelden, prima acteerwerk, en ik verveelde me zelden. Maar het was wel een film lang je afvragen waar in de chronologie we nu eigenlijk zijn, en soms ook naar wie we überhaupt aan het kijken zijn - er wordt continu gesprongen tussen meerdere tijdsperioden, tussen locaties, en de sfeer is sowieso behoorlijk dromerig met een vage scheiding tussen realiteit en mythe. Maar ik heb hier behoorlijk van genoten, het is vrij obscuur maar een pareltje wat mij betreft.

Over Motorhead werd wel eens gezegd dat ze maar één nummer hebben, dat ze elke keer opnieuw uitbrachten. Maar jezus, wat een bruut nummer is het.

Dat is ook een beetje het gevoel dat ik bij The Irishman kreeg. Natuurlijk heeft Scorsese ook tig andere films gemaakt, van een persoonlijke favoriet als Taxi Driver tot andere uitstekende films als The King of Comedy of The Wolf of Wall Street. Maar toch voelt The Irishman aan als wéér een gangsterepos, als de volgende episode in het rijtje Mean Streets, Goodfellas, Casino, met wederom de bekende gezichten van Pacino, De Niro en Pesci (waardoor ook de links met Scarface, Once upon a time in America, Donnie Brasco en dergelijke opkomen). De accenten liggen misschien wat anders, met wat meer nadruk op de vakbonden en op oudere gangsters (ook begrijpelijk gezien de leeftijden van de hoofdrolspelers). En begrijp me niet verkeerd, want The Irishman is duidelijk het werk van een vakman, waar op prachtige wijze de jaren '60 en '70 tot leven worden gebracht. Het acteerwerk, niks op aan te merken, met Pacino als Jimmy Hoffa uitstekend in vorm en waar Pesci wederom geboren lijkt om een overtuigende maffioso neer te zetten. En waar het einde toch ook best wel indruk maakte.

Jimmy Hoffa was zo'n naam wiens verhaal ik in hele grote lijnen wel kende, maar een film over hem had ik nog niet eerder gezien. Interessant om daar wat van mee te krijgen, dat zeker. Maar ik ben toch wel licht onbevredigd achtergebleven, ondanks dat het goed gemaakt is en zelden ook echt verveelde. Het tempo ligt wel vrij laag en The Irishman kabbelde vaak maar een beetje voort, op een manier die wat veilig aanvoelde en waar het plot zich voorspelbaar ontwikkelde. Ik snap dat het episch aan moet voelen, maar ik had niet het idee dat hier 3.5 uur voor nodig was. Degelijk, dat wel, maar niet het soort klassieker die Scorsese in het verleden wél regelmatig heeft uitgebracht.

Verder met mijn MCU-kijk-en-herkijksessie. Opnieuw een film die ik nog niet eerder gezien had, en de films hiervoor waren een wisselend succes, maar het blijkt dat Iron Man een stabiele factor is. Net als de eerste twee films met Tony Stark was ook deze best leuk; de actiescenes vind ik wat minder boeiend, maar Robert Downey Jr. is vermakelijk als Iron Man en het soort setting waarin de Iron Mans opereren staat me wel aan. Meer dan de Thors, bijvoorbeeld. Het is wel wat overdreven lang en zoals ik al zei vind ik de actie niet zo interessant, maar desalniettemin weer een solide bijdrage aan het Marvel-universum.

La Isla Mínima voelde een beetje aan als een Spaanse versie van een misdaadfilm zoals we (ik, tenminste) meestal zien van Britse of Scandinavische bodem, of als we toch vergelijkingen aan het maken zijn, het deed me ook sterk denken aan True Detective. Niet superverrassend in wat we qua plot te zien krijgen, maar wel gewoon heel erg solide gemaakt. Het is een puike misdaadfilm waarbij twee tegenpolen van detectives naar een arme regio in Zuid-Spanje gestuurd worden, om de verdwijning van twee zusjes aldaar te onderzoeken. Uiteraard blijkt hier meer achter te zitten, en met een behoorlijke dosis spanning, prima acteerwerk en regelmatig prachtige beelden zien we de ontwikkeling in de oorspronkelijke zaak en alles wat daarbij komt kijken. Maar daarnaast is het ook een mooi portret van een Spanje waar Franco pas recent van het toneel verdwenen is, en waar de wonden nog steeds vers zijn wat ook blijkt uit de achtergrond van de twee agenten en het wat ambivalente einde. Het middenstuk was wel wat traag, maar ik heb over het algemeen een behoorlijk geboeid toeschouwer geweest.

Ik heb me gister in een afgeladen bioscoop dan ook aan It gewaagd, waar ik stiekem toch wel hoge verwachtingen van had. En uiteindelijk was het best aardig, maar de film werkte toch niet helemaal voor mij.

IT was erg goed gedaan als coming-of-age film, waar de vriendschappen van de Losers Club getest worden, ze avonturen gaan ondernemen in hun stadje, in de lokale bossen en riolen, ze hun pesters en natuurlijk die terror-clown te snel af proberen te zijn - behoorlijk in de stijl van Stand By Me. Maar als horrorfilm was daarentegen niet helemaal mijn stijl. De Pennywise van Skarsgard was best tof gedaan, vooral ook als hij af en toe even terugswitcht naar een soort van normale clown. Wel had ik graag wat meer te weten gekomen over de achtergrond van Pennywise en wat er bijvoorbeeld op het einde gebeurt, maar goed, wie weet komt dat in het vervolg meer aan bod. Maar het absurdische karakter van Pennywise en het feit dat Pennywise inspeelt op de fantasieen van diegenen die hij probeert te pakken wordt hier een beetje misbruikt om vooral heel veel willekeurige jump scares met willekeurige enge figuren in de film te duwen. Ik heb mijn horror toch liever een beetje subtieler en mysterieuzer dan het hier gebracht werd, en in mijn herinnering was de originele It toch ook meer in die richting. Misschien maar weer eens herkijken...

Maar zoals ik al zei, best vermakelijk was het wel, ook vanwege de Losers Club. Waar ze wel een beetje last van hadden, tot op het irritante af, is het bekende horrorfilmeuvel dat ze continu van elkaar afdwaalden en in hun eentje op pad gingen. En dat terwijl de werkelijkheid van It al snel duidelijk is, en er zelfs nog meerdere keren expliciet heel hard op gehamerd wordt dat ze bij elkaar moeten blijven. Maar nee hoor, zelfs daarna in het hol van de leeuw gaan ze elke keer weer in hun eentje een andere richting op als ze wat aparts zien of horen, en het feit dat ze het allemaal overleven is ongelooflijk na hun capriolen. Een beetje suspension of disbelief is prima, zeker bij een film over iets als IT, maar enige interne logica en geloofwaardig handelen van personages is dan wel weer fijn, en dat miste hier toch een beetje - er werd wat overdreven gevist naar mogelijkheden voor jump scares.

Doet er niets aan af dat er ondanks de kritiekpuntjes best een aardige film stond. Deel twee zal ik ook ongetwijfeld wel gaan kijken, maar misschien eerst maar weer eens de 1990-versie herkijken in de tussentijd.

Wat karige scores hier voor deze film. Natuurlijk, het is goedkoop, slechte special effects van vliegende raketten en het monster ziet er niet uit, maar ik kan wel echt genieten van dit soort scifi-horror uit de oude doos. Bij het beginshot was ik al blij, en de film heeft een prima dreigend sfeertje als een reddingsmissie naar Mars gestalkt wordt door een lokale alien. Met prachtige teksten als 'Mars is almost as large as Texas, there could be monsters!'. Zodra het monster in beeld komt wordt het allemaal wat minder overtuigend, en is de nepheid toch wel erg duidelijk. Alsnog, deze voorloper van Alien vond ik een erg vermakelijk goed uurtje film.

In alle eerlijkheid, Izgnanie viel me toch een beetje tegen. Ik was zwaar onder de indruk van de eerste film van Zvyagintsev (The Return), waar ik ondanks het trage tempo een film lang geboeid heb gekeken. Ook Izgnanie zit vol met prachtige shots, met langzame hypnotiserende scenes, maar voor mij kwam de film niet echt binnen en kon het verhaal me niet meeslepen. We volgen het gezin van Alex en Vera die zich een tijdje terugtrekken op het platteland, en de huiselijke ellende die volgt als blijkt dat Vera zwanger is van iemand anders, onder druk van Alex een illegale abortus pleegt, en daarna zelfmoord pleegt. De dubieuze achtergrond van Alex, zie ook zijn overduidelijk criminele broer Mark, speelt ook mee als complicerende factor, al wordt de precieze aard me nooit helemaal duidelijk. Maar dat niet alles uitgespeld wordt is verder prima. Hoe dan ook, prachtige beelden, sterk acteerwerk, maar hier slaat de traagheid en afstandelijkheid toch iets te vaak door in de richting van saaiheid in plaats van intrige, mede omdat de film er niet in slaagde om me het verhaal in te trekken. En dat ik daarbij allerlei details en motieven heb gemist, dat zal ongetwijfeld. Alsnog ben ik zeker benieuwd naar wat Zvyagintsev met Loveless en Leviathan heeft gedaan.