Opinions

Met The Tale of Princess Kaguya was het weer eens tijd voor een Ghibli; helaas moet ik wel melden dat het niet bepaald mijn film was. Schijnbaar is dit een verfilming van een klassiek Japans volksverhaal/sprookje. Het eerste dat opviel was de animatie, het ziet er allemaal wat simplistischer uit dan de andere Ghibli's die ik gezien heb. Na een tijdje begint dat wel te wennen, toch vond ik het uiteindelijk gewoon niet zo mooi. Echt storend was het daarentegen niet, maar ik kan me toch niet echt vinden in de hosannaverhalen over de animatie.

Het verhaal van Kaguya begint nog wel aardig, wanneer de prinses uit een bamboescheut ontspruit, en in een noodtempo opgroeit. Het onbezorgde leven op het platteland waarbij ze rondstruint met de lokale jeugd, de natuur ontdekt en liefhebbende (pleeg-)ouders heeft is best de moeite waard, en het eerste uur was nog best veelbelovend. Helaas ging het wat mij betreft rap bergafwaarts zodra Kaguya naar het paleis gaat, en in het keurslijf van een prinses komt te zitten, bijzonder tegen haar zin. Het volgende uur sprookjesgeneuzel over paleismanieren, hoe een prinses zich hoort te gedragen, de vijf edelen die dingen naar haar hand, de keizer, het werd behoorlijk saai en langdradig. Zelfs de momenten waarop de prinses rebelleert, de natuur ingaat en terugwil naar het simpele leven kunnen het wat mij betreft niet redden. En zo boeiend was die prinses Kaguya als hoofdpersonage uberhaupt al niet.

Op het einde begint het nog behoorlijk vaag en bovennatuurlijk te worden als Boeddha en consorten de prinses komen halen, best interessant al mis ik wellicht allerlei boeddhistische of traditioneel-Japanse symboliek. Tegen die tijd was het voor mij al te laat om de film nog te redden, daarvoor had ik al met teveel pijn en tegenzin het uur daarvoor doorgeworsteld. Ik blijf steken op een 2.5*.

Het kostte me even wat moeite om in deze film te komen, ook omdat ik me vanaf het begin al ergerde aan de irritante figuren en het wel even duurt voordat de film op gang komt, maar het bleek zeker de moeite waard. Kalevet speelt met de horrorconventies; hier zit het kwaad niet duidelijk aan een kant, maar springt het verhaal tussen meerdere groepen mensen die in hetzelfde bosachtige gebied beland zijn. En wat er precies aan de hand is wordt nergens expliciet (al is er natuurlijk een moordenaar in het verhaal, en belooft de aanwezigheid van mijnen en berenvallen al niet veel verder goeds), misschien is het de hondsdolheid uit de titel, maar de omgeving haalt danwel het slechtste in de mens naar boven, of het is een werkelijke magneet voor eikels die zich ergens in het spectrum tussen vervelend figuur tot volledige psychopaat bevinden. We volgen de rondzwervingen van deze figuren, die elkaar gedurende het verhaal meerdere malen tegenkomen en waarbij het regelmatig escaleert. Puur voor de gore hoef je Kalevet niet te kijken (al zijn de geweldsuitspattingen wel bruut en goed gedaan), het is meer een film die teert op psychologische terreur en de spanning van een bos vol gewelddadige en moordlustige hufters, waarbij op een gegeven moment ook vrienden elkaar naar het leven gaan staan en waar eigenlijk niemand onschuldig blijft. En als iemand een keer iets goeds probeert te doen, eindigt het hier vaak alsnog in mineur en met een hoop bloedvergieten. Positief verrast, en ik ben nu ook wel benieuwd naar de niet-horrorfilms die onze Israelische vrienden recentelijker hebben gemaakt.

Prima vermaakt met deze film. Het is vooral een film die slim in elkaar zit, zijn verhaal vertelt op een soort van meta-wjze, en met een fraaie one-take openingsscene van dik een half uur die mij eigenlijk best wel wist te amuseren. Daarna verandert de film toch behoorlijk, en ik moet zeggen dat het middenstuk me iets minder wist te boeien. Maar zeker met de kennis van het eerste half uur beleef je het einde van de film toch heel anders, en heb ik me kostelijk vermaakt met het zien hoe de engiszins goedkope trucage van de film-in-de-film en de improvisatie daarin nu eigenlijk in elkaar zat Nee, echt heel grappig wordt het ook weer niet, laat staan spannend, maar een charmante low-budget komedie is het zeker. Die niet eens extreem low-budget overkomt.

Weer een fijne gestoorde Miike. Zeker niet z'n beste, dat wint Gozu wat mij betreft nog steeds en ook Odishon wint het net wel van deze, maar dit was best vermakelijk. Het is een soort van vreemde mix van Battle Royale en Pixels waarbij een groep scholieren in een soort van toernooivorm in wat escape-room-achtige maar dodelijke challenges worden gebracht. De bizarre vijanden, heel erg kawaii en speelgoedachtig maar ontzettend moorddadig, de afwisseling en de continue veranderingen van uitdaging zorgde ervoor dat er weinig gelegenheid tot verveling was. Weliswaar vloeit er een hoop bloed, maar toch voornamelijk in combinatie met een hoop zwarte humor en de algehele sfeer is toch best wel luchtig te noemen. Op een gegeven moment was ik toch wel een beetje klaar met de herhaling van zetten (weer een spelletje, weer een schattige uitdager, weer addertjes onder het gras), maar desondanks een prima avondje vermaak.

Wel grappig om een keer gezien te hebben, maar in mijn huidige nuchtere toestand was ik niet echt onder de indruk van Machine Girl. Natuurlijk is het lekker losjes, en zitten er wel grappige scènes is (de drilboor-bra en de tempura-arm), dat dan wel weer. Maar ik vond het eigenlijk een beetje aan de saaie kant. Een lange aanloop voordat er echt wat gebeurt, overduidelijk neppe gore met matige effecten, en de film probeerde wat geforceerd raar en edgy uit de hoek te komen. Voor het verhaal, spanning of acteerwerk hoef je het uiteraard niet te doen, dus dan blijft er voor mij slechts een op momenten grappig niemendalletje over.

Volgens mij mijn vierde Kaurismäki, en helaas beviel deze ook het minste. De film is uiteraard van een grote droogte, waar hele gewone, wat saaie, introverte mensen worstelen met een werkelijkheid die niet echt meewerkt. Bedrijven die niet lekker lopen, ontslagen, geen lening krijgen van de bank, allerlei klein leed komt er voorbij. En toch krijgt het leven ze er niet onder en sukkelen ze lekker door. Kaurismäki weet wederom een lekker knullige, vaak wat ongemakkelijke sfeer neer te leggen, maar in tegenstelling tot mijn eerdere ervaringen met hem weet Drifting Clouds met dit 'Portret van de Gewone Man en Vrouw' op z'n Fins me niet echt te pakken. Ik miste de knullige humor van Take Care of Your Scarf, Tatiana of de echte deprimerendheid en inktzwarte humor van The Match Factory Girl; en hoe oprecht de film ook is, ik had moeite om de aandacht er bij te houden. Misschien een kwestie van niet de juiste film op het juiste moment, en het zal niet m'n laatste Kaurismäki zijn, maar de status van hoogst gewaarde film van AK werd niet waargemaakt.

Studio Ghibli heeft toch veel fijne animatiefilms afgeleverd in de loop van de jaren, maar The Wind Rises heeft me toch niet echt weggeblazen. Het is vooral een degelijke film over de gepassioneerde vliegtuigbouwer Jiro, en het heeft op zich wel allerlei zinnige thema's - liefde en je passies volgen zijn de moeite waard zelfs als je weet dat het maar (heel) tijdelijk is, een ode aan vakmanschap en toewijding, de best aardige parallellen tussen het professionele leven en liefdesleven van Jiro. En dat alles is ook best wel fraai geanimeerd. Maar uiteindelijk is het toch een behoorlijke saaie film geworden; Jiro is een niet zo boeiend personage, en ik deel Miyazaki's passie voor vliegen en vliegmachines niet. Ik kan me ook wel wat vinden in het commentaar hier van eRCee en Donkerwoud dat de clichés in ruime mate over de film gestrooid zijn, al stoorde het mij wel wat minder. Desalniettemin had ik toch wel gehoopt op wat meer originaliteit, fantasie en puntigheid.

Ik was altijd wel benieuwd naar Ken Park; Gummo van Harmony Korine vond ik op een bepaalde perverse manier toch wel interessant, en ik was Ken Park al wel vaker tegengekomen op lijstjes. Vooral lijstjes over meest heftige, meest smerige films, dat soort dingen. Maar dat bleek wel mee te vallen. In Ken Park volgen we een groep opgroeiende pubers uit (over het algemeen) nogal dysfunctionele families, en de dingen die ze met name in hun privacy uithalen. En eigenlijk was dat best wel de moeite waard - het is niet allemaal fraai wat we zien, maar het komt wel heel echt over met een prima cast. Ik kon goed met ze meevoelen, al ben ik blij dat ik (en de meeste van mijn vrienden) niet in zo'n dysfunctionele bende ben opgegroeid. Het is niet zo bizar als Gummo, maar alsnog komt er een hoop narigheid voorbij: met name incest en pogingen tot, huiselijk geweld, en natuurlijk de zelfmoord van Ken Park, en op vrij onamerikaanse wijze wordt het naakt vrij expliciet getoond. Wat er schijnbaar toe heeft geleid dat de film nog steeds op heel veel plekken verboden is. De ophef over de film vind ik behoorlijk overtrokken, er zitten nogal verontrustende karakters in maar veel extremer dan een masturberende kerel, een expliciet trio, en wat niet al te expliciete seks- en geweldsscenes die in menig film veel explicieter worden getoond, wordt het niet. Voor de 90 minuten die het duurde was dit best interessant.

Lange tijd vroeg ik me af waar toch dat horrorlabel vandaan kwam. In Kim Bok-Nam Salinsageonui Jeonmal begint het verhaal met Hae-won: een jonge, knappe vrouw in Seoul, maar ook gestresst, arrogant en niet bepaald lekker in haar vel zittend. Op een gegeven moment pakt ze haar rust en gaat naar het eilandje Moo-Do, een afgelegen plek met maar een stuk of tien bewoners, waar ze als klein meisje ook vaak geweest is. Haar jeugdvriendin Kim Bok-Nam woont daar ook nog steeds, maar een hele plezierige plek blijkt het niet: de bewoners zijn vanaf het begin af aan al onvriendelijke, vijandige keuterboertjes. Oude vriendin Bok-nam is wel verwelkomend maar blijkt getrouwd met een ongelooflijke hork die zich specialiseert in huiselijk geweld en botheid, en zoals later blijkt ook in kinderverkrachting, en dit alles onder goedkeurend oog van de rest van het dorp, die het terecht vinden dat een vrouw haar plaats moet kennen. De aanwezigheid van Hae-won brengt wat los bij Bok-nam: ze krijgt wat ideeen over vrijheid, Seoul en een nieuw leven, en dat bevalt haar man uiteraard niets - met lomp geweld probeert hij dat soort nieuwerwetse fratsen eruit te slaan. Kortom, we zien eerst een wat treurig bestaan van Hae-won, om daarna te zien dat het leven voor Kim Bok-Nam nog wel een stukje beroerder is.

Maar zo ongeveer halverwege verandert de film van focus (van Hae-won naar Bok-nam), maar ook hard van toon: er breekt iets bij Kim Bok-Nam als haar dochtertje doodgeslagen wordt door vaders, en ze gaat volledig postal. Met bruut geweld en met een zeis (of wat er ook voor handen komt) neemt ze wraak, eerst op haar dorpsgenoten die jarenlang toekeken hoe zij mishandeld en verkracht werd. En vervolgens ook op de rest van het dorpje, al slaat manlief goed terug zodra hij teruggekomen is van een kort boottripje. Ze probeert daarna Hae-won weer terug te vinden op het vasteland, en met succes: al is haar moordpoging wat minder succesvol. Een film met twee gezichten dus, al zijn beide delen van de film vrij rauw en ook wel wat aan de lange kant. Het is voornamelijk een sterk drama waar de wanhopige wereld van Bok-Nam overtuigend gebracht wordt; daarna is de wraakexercitie an sich goed gemaakt, maar het botst toch wel een beetje met de compleet andere eerste helft. Desondanks: 4.0*.

Hoog tijd: voor de eerste keer in een maand of vijf weer naar de bios. Prima avond gehad, en the King of Staten Island was ook geen verkeerde film ervoor. Het is vermakelijk, en dat is eigenlijk vooral vanwege Pete Davidson die zijn rol van stoner/slacker Scott leuk neerzet en geregeld gevat uit de hoek komt. Maar hoe langer de film doorgaat, en ja, de film gaat veel te lang door, hoe meer de komedie plaats maakt voor steeds zoetsappiger wordende coming of age en bonding van Scott met zijn stiefvader. Echt storend wordt het niet, maar ik vond het als comedy een stuk geslaagder dan zodra het meer richting familiedrama ging. Op dat soort momenten sleepte het geregeld, en zoals al eerder gezegd duurt het echt veel te lang. Gelukkig kwam er nog best vaak een aardige grap voorbij.

Best vermakelijke noir-klassieker. Zoals het een noir betaamt, zit de sfeer er goed in: cynische personages, aparte typetjes soms ook (de term Lynchiaans die ik voorbij zag komen snap ik wel), geen mens die te vertrouwen is, en in dit geval ook een behoorlijke sliert doden. Het is vooral een lange zoektocht van detective Mike Hammer die na de dood van een vrouw steeds verder het diepe in raakt. Langzaamaan komt hij dichter en dichter bij de waarheid en de nucleaire MacGuffin. Het verhaal is af en toe wel licht verwarrend, steeds weer komen er nieuwe personages om de hoek kijken die ook weer iets met de zaak te maken hebben, en danwel moorden danwel vermoord worden.. Qua plot is dit misschien niet heel verrassend, en eigenlijk ook qua sfeer niet - maar het is wel een hele geslaagde genre-exercitie.

Witches' Hammer is een donker drama uit die paar mooie jaren rond de Praagse Lente, waarin een behoorlijk aantal sterke films werden uitgebracht die zowel in de jaren daarvoor als daarna absoluut niet door de censuur waren gekomen. En ook deze valt daar duidelijk onder: in principe gaat de film over de heksenvervolging in het 17e eeuwse Tsjechië, maar de analogie met het communistische regime en de nepvervolgingen daarvan zijn overduidelijk. Ook voor de Tsjechoslowaakse censor.

De film toont de cynische wijze waarop de amorele inquisiteur Boblik vele mensen de dood injaagt - soms voor persoonlijk gewin, soms uit wraak, maar vaak ook uit complete willekeur en om zijn eigen positie te verstevigen. Met behulp van wat manipulatie en marteling kom je een heel eind blijkt. De film is wel een wat trage zit; de film is weliswaar qua thematiek behoorlijk vergelijkbaar met bijvoorbeeld Witchfinder General, Mark of the Devil, en The Devils, maar is toch veel meer een sober, realistisch en deprimerend drama met wat minder horror- en naaktinvloeden van voornoemde titels. Een Tsjechische The Crucible, wellicht. Hoe dan ook, een behoorlijk degelijke film die ik liefhebbers van historisch drama zeker aan kan raden om er even goed voor te gaan zitten.

Een dertien-in-een-dozijn-sportfilm, waarbij het hier draait om de voor mij onbekende Oostenrijkse skiër Franz Klammer. En dan vooral over zijn 'grote race', de Olympische Spelen in eigen land in 1976. De korte samenvatting verklapt het al een beetje, maar er is wat gerommel met sponsor Fischer die z'n nieuwe materiaal tegen de zin van Klammer door wil drukken. Verder is het vooral vrij volgens het boekje - eigenlijk weinig drama (ja, hij skiet eerst wat moeizaam), niet hele bijzondere karakters en in de hele romance tussen Eva en Franz is eigenlijk ook geen vuiltje aan de lucht te bekennen. Het kijkt nog wel wat soepel weg, maar voorspelbaarder dan dit wordt het niet snel.

Misschien had ik niet op een bijkans tropische Hemelvaart na een middag in het park voor deze kerst-animatie moeten gaan. Maar ja, lovende recensies, zelfs in de IMDb Top 250, en dan ook nog eens op Netflix, dan moest het er toch maar eens van komen.

Ik ben bang dat ik de dissonant ben hier, maar ik vond het een dodelijk saai niemendalletje. De tekenstijl is wat hoekig, maar daar was ik snel genoeg aan gewend. Maar voor de rest was hier weinig aan te beleven. Het verhaal was niet leuk. Er was bijna geen grappige situatie te bekennen. De meeste personages waren maar irritant, of nog erger, saai. En de muziek, nait best, vooral dat popliedje halverwege was een ramp. En ik vond het vooral veel braver en kinderlijker, zelfs vergeleken met de Despicable Me's en Wreck-It Ralphs van deze wereld. Misschien dat ik het ooit in een kerstvakantie in passendere sferen wel enigszins kan waarderen, maar hier past voorlopig vooral een Bah! Humbug!

Troma is voor mij altij erg hit-and-miss, maar deze viel me 100 % mee. De titel zegt natuurlijk al genoeg over wat voor soort film het is: een slasher in een clownskamp, met natuurlijk een overdaad aan slechte schmink, clownstrucjes en in dit geval toch ook nog best wel wat gore. De film is op momenten zelfs serieus én serieus verontrustend bij de flashbacks naar de kinderverkrachtende vader. Hoe dan ook, dit was voor mij de juiste mix van flauwe grappen (maar niet te flauw, zoals bij Troma ook nog wel eens wil gebeuren), typetjes en ook een behoorlijke hoeveelheid kills en bloed waardoor ook het horroraspect nog goed aan bod komt. Best aardig!

Ik kende de band niet, maar ik vond Kneecap bijzonder vermakelijk. Het is een nogal gefictionaliseerde biografie over en met de Ierstalige hiphoppers Kneecap, en gelukkig een biografie die óók leuk is als je nooit eerder van de band gehoord hebt. Veel drugs, veel geslaagde grappen, en, hoe kan het ook anders in een film over Noord-Ierland, meer dan een snuifje politiek. Niet alle aspecten werken even goed, een paar van de verhaallijnen waren soms wat aan de flauwe kant (bv de politiedame en haar dochter Georgia, en de soms wat voorspelbare drama-elementen tegen het einde), maar het gros werkte voor mij wel. Het is een tijd terug dat ik zo gelachen heb in de bios. Af en toe wel even opletten om de Noord-Ierse accenten zonder ondertiteling te volgen, maar ik ga sowieso onze Belfastse vrienden eens opzoeken op Spotify. Erg tof dit.

Ik rond 'm net wel naar boven af.

Agatha Christie zou trots zijn. Dit is een eigendaagse versie van de klassieke whodunit, misschien een beetje een guilty pleasure maar eentje die ik op z'n tijd wel kan hebben. Een moordmysterie in een groot landhuis, lekker dik aangezette karikaturen als familieleden (en verdachten) en natuurlijk Daniel Craig die een soort van Columbo/Poirot-achtige oddball detective neerzet, een overdaad aan motieven, en twist na twist. Niet alles werkt, ik vond de politieke discussies wat flauw bijvoorbeeld en zo in het midden was het wat minder boeiend aan het worden, maar uiteindelijk heb ik me gewoon goed vermaakt met Knives Out. Een half puntje meer dan die zure Harrie hierboven

Op zich een waardig onderwerp, en hoewel ik de gezichten wat irritant vind was het over het algemeen fraai geanimeerd met oog voor detail. Met ook bijvoorbeeld die kruizen als interessant element. Maar toch kon ik hier niet zoveel mee. Nu is het zo dat ik de lagere-school-tijd al eventjes ontgroeid ben, maar ik kon allemaal niet zoveel met hoe iedereen zich gedroeg op de manier waarop ze dat deden. Het was ruim twee uur aan vreemde beslissingen en wendinkjes, met heel veel oud-klasgenoten die dan weer in beeld komen, en vooral wat bij mij overkwam als een hoop geneuzel om niets. Gelukkig was er geregeld wel een aardige scene tussendoor en de achtergronden zijn vaak bijzonder fraai gedaan, maar dit viel toch te ver buiten m'n straatje om me er écht mee te vermaken. En dan is meer dan twee uur een behoorlijke zit.

Dit klonk bijzonder interessant, maar in de praktijk viel het me best wel tegen. Het idee van communiceren met een gorilla (en met andere diersoorten i.h.a.) intrigeert natuurlijk enorm en ik wist ook wel van het bestaan van Koko. Maar het is bijna knap hoe dodelijk saai dit potentieel interessante onderwerp gebracht wordt. Het grootste deel van de film zien we Koko en een hele irritante onderzoekster, die een beetje in gebarentaal communiceren en waarbij Koko de aap uithangt - net als een kleuter overal aanzitten, dingen proberen, enzovoorts. Dat is een paar minuten grappig om te zien, maar een uur lang is veel te veel van het goede, en de paar pratende hoofden tussendoor weten ook niks meer te brengen dan open deuren en platitudes. Na een half uur was ik er al aardig klaar mee, en met hangen en wurgen heb ik het uit kunnen kijken. Gelukkig wordt het nog iets boeiender tegen het einde, maar het bleef maar matig.

Op de één of andere manier had ik een redelijk rechttoe rechtaan verhaal verwacht. En hoewel het ook nog wel enigszins conventioneel begon, was dat rechttoe rechtaan nou niet bepaald aan de hand. Kokuhaku is een film waar je behoorlijk op moet letten om überhaupt chocola te maken van wat er op het scherm gebeurt. Er wordt naarstig gesprongen tussen vertellers, in de tijd, en wat het ook niet makkelijker maakt is dat de vertellers niet bijzonder betrouwbaar zijn en weinig onderscheid lijken te maken (in de film) tussen de werkelijkheid en hun fantasie of gedachtengang. Maar interessant was het wel.

In Kokuhaku draait het om wraak. Op gefragmenteerde wijze, met vele flashbacks, ontvouwt zich een verhaal waarin lerares Yuko eerst haar rumoerige en onrustige klas stil krijgt met een bekentenis: haar dochtertje is vermoord, en dat niet alleen, ze is vermoord door twee van haar leerlingen, en vandaag heeft zij HIV-besmet bloed in hun drinken gedaan. Een film lang zien we deze Nao en Shuya en mensen in de nabije omgeving, met vele flashbacks naar hun verleden maar ook verspringen we vaak naar het heden en de nabije toekomst, in de nasleep van de bekentenis van Yuko. Langzaamaan krijgen we steeds meer te weten over hoe Nao en Shuya opgegroeid zijn en hoe ze tot hun daad zijn gekomen, hoe Nao compleet het pad kwijtraakt en uiteindelijk zijn moeder vermoord, maar ook hoe Yuko tot het gaatje doorgaat met wraaknemen. De film is visueel echt een prachtwerkje, waarbij de en ook de muziek (Radiohead, Boris!) kon me wel bekoren. Maar het was wel een lastige film, en dat bedoel ik niet alleen door de gefragmenteerde vertelstijl: ook simpelweg de ongeloofwaardige gedragingen van zo ongeveer iedereen in de film, de persistente naargeestigheid, en het wat overgecompliceerde plot zorgden ervoor dat de film toch wel wat aanmerkelijke minpuntjes kende. Desalniettemin een zeer ruime voldoende.

Ik sta een beetje te kijken van de 2.8 hier op MM (oke, dat gebeurt wel vaker), maar ook de 4.9 op IMDb. Want dit is toch een alleraardigste genre-exercitie. Het is min of meer The Thing, maar dan in een diepe ondergrondse Sovjetbasis in plaats van op Antarctica. En dan met een soort van agressieve killerschimmel die onder het permafrost vandaan komt en mensen besmet. De setting, met buiten de ondergrondse dreiging al sowieso een machtsstrijd die voor extra spanningen zorgt, en de afgesloten ondergrondse basis zorgen voor een goed gevoel van claustrofobie, en dan moet het nog losgaan op de basis.

En dat gaat best wel los, met ook een hoop spanning en sfeer wat mij betreft. Ik snap eigenlijk niet dat mensen dit saai of te langzaam vinden. Leuke special effects ook, en een prima einde waarbij de ontsnapte wetenschapster exact hetzelfde probeert te doen als haar voorganger die in het begin van de film werd neergeschoten: de boel en zichzelf opblazen. Weet je wat, ik rond 'm naar boven af.

Best interessant: de originele documentaire waarin Thor Heyerdahl zijn expeditie over de Grote Oceaan heeft vastgelegd. Heyerdahl was een wetenschapper die de theorie had dat de Pacifische eilanden bevolkt waren vanuit Zuid-Amerika, wat tegen de gebruikelijke theorieen toendertijd inging. Dus wat doet een goede wetenschapper dan? Precies: je bouwt een vlot met de materialen die toendertijd voorhanden waren, en probeert zelf zo'n tocht na te varen. En dat is ook exact wat er hier te zien is: authentieke beelden van de tocht vanuit Zuid-Amerika richting Polynesie, en deels voelt het ook echt alsof je er bent. Maar voor een ander groot deel ook niet: het is een bijzonder functionele documentaire, gefilmd op een simpele, rechttoe rechtaan manier, en uiteraard zodra het echt spannend werd had de bemanning wel wat beters te doen dan de boel te filmen. En sommige delen van de film zijn ook simpelweg door zeewater verloren gegaan. Alsnog, een interessante kijkbeurt, al is het meer vanuit een wetenschappelijk perspectief dan dat het interessante cinema is.

Ichi the Killer had ik een jaar of tien geleden ook al gezien, en ik kan me herinneren dat ik zowel onder de indruk was maar ook niet helemaal wist wat ik er mee moest. En ik moet zeggen, dat gevoel heb ik nog steeds een beetje. Ichi the Killer is een mangaverfilming, waar een extreem brute strijd in de Yakuza-wereld woedt en waar de hoofdrollen toch wel liggen bij de extreme psychopaat Kakihara, een sadistische (maar ook masochistische) enforcer die in veel van de meest brute martelingen een hoofdrol speelt, en bij Ichi zelf. Ichi is meer een soort van contactgestoorde Kick-ass figuur wiens rol vaak een beetje mysterieus is, maar waar de sukkeligheid vanaf straalt. Hoewel hij dan ook weer een levensgevaarlijke vechtmachine is. Maar het verhaal is niet zo heel belangrijk, er worden om allerlei duidelijke en onduidelijke redenen mensen gemarteld, vermoord en verkracht, maar waar dat allemaal toe leidde vond ik niet zo boeiend. En uiteindelijk is Ichi (voor mij in ieder geval) een aardig gefilmde explosie van geweld, sadisme, marteling, verkrachting en moord - maar dan wel op zo'n overdreven, cartooneske manier dat het wel weer grappig is en nauwelijks choquerend. Om daarna toch even aan je hoofd te krabben aangezien je net toch wel hebt gegrinnikt om de meest nare gruwelijkheden.

En toch blijf ik een beetje achter met een leeg gevoel. Ja, ik heb me best wel vermaakt, er zit rare humor in, het is ontzettend bruut en het is mooi gefilmd en prima geacteerd en zo, maar het was me toch te doelloos en gimmicky om er echt een topper van te maken. Stijlvolle zeeen van bloed (al zijn sommige special effects wel erg matig) en het meest groteske geweld, maar te over the top en cartoonesk naar mijn smaak. Dan vond ik Gokudô Kyôfu Dai-gekijô: Gozu (2003) van Miike toch leuker.

Ik associeerde Kramer vs Kramer vooral met een rechtbankdrama, maar dat is eigenlijk niet de hoofdmoot van de film. Het is voornamelijk een vrij aardig scheidingsdrama, dat gedragen wordt door het sterke acteerwerk van met name Dustin Hoffman. De eerste helft van de film beviel behoorlijk, waarin de carriere-geobsedeerde vader Ted Kramer verlaten wordt door zijn vrouw, en opeens zijn baan moet zien te combineren met de zorg voor hun zoontje. En met succes, want met enige pijn en moeite weet hij zich om te vormen tot een geslaagde vader. Tot opeens moeder weer ten tonele verschijnt, en de voogdij weer terug wil. Kramer vs Kramer werkt vooral door goed acteerwerk en een script waarin allebei de ouders goedbedoelende maar gemankeerde mensen zijn die er niet op een normale manier uit kunnen komen. Al zijn ze wel wat karikaturaal, en is moeders zeker wel een stuk gemankeerder. Maar het bleef allemaal een beetje vlak, met zeker in de tweede helft wat ongeloofwaardige wendingen in het verhaal en een rechtszaak die niet zo interessant of (naar mijn indruk) geheel geloofwaardig is, net zoals ik ook het einde wat onnatuurlijk over vond komen. Zeker niet slecht, maar toch een lichte teleurstelling na het meer belovende begin.

Krisana was toch wel een moeizame zit. Schijnbaar heeft de Duitse regisseur Fred Kelemen ook met Béla Tarr samengewerkt, en dat is wel te merken ook; weliswaar hebben we niet de tracking shots, maar wel een traag voortslepende film, met veel lange shots, een druilerig en donker oostblok waar de hoofdpersoon binnen in de kroeg zit als hij niet buiten door de regen loopt, en helaas ook een langzaam verhaal waar ik maar met grote moeite de aandacht bij kan houden. De geobsedeerde Matiss, die op zoek gaat naar informatie over de vrouw die hij van een brug zag springen, is trouwens ook een figuur die zo uit Krasznahorkai (en dus bij Tarr) zou kunnen zijn komen lopen. En dan kan de zoektocht van Matiss best wel een donkere, unheimliche sfeer hebben, ik vond het (op dit moment van kijken) qua verhaal toch te weinig interessant om me echt te boeien.

Voor mij was Donbass de beste film van 2019, maar tot nu toe was dat ook mijn enige kennismaking met Sergei Loznitsa. Nu heeft hij vooral veel documentaires gedaan, maar over deze Krotkaya had ik ook wel goede dingen gelezen. Dus dat leek me zeker het proberen waard.

Krotkaya volgt de lotgevallen van een vrouw (de naam wordt volgens niet eens genoemd, wellicht met het idee dat zij als 'everywoman' fungeert) wiens man in de gevangenis zit, en die probeert om een pakket aan hem af te leveren. En dat blijkt geen sinecure. Krotkaya is prachtig gefilmd, met fraaie beelden van een Rusland waar de glorie wel vanaf is en het cynisme hoogtij viert. En schitterende scenes, zoals de treinreis richting de gevangenisstad, en herkenbare beelden van brakke busjes op dorpsstraten. Het is ook erg traag, wat ook deels komt omdat het hoofdpersonage bijna niet praat, en natuurlijk omdat ze op Kafkaeske wijze afgewimpeld wordt. Maar het is vooral zo ontzettend deprimerend en misantroop, je wordt er bijna niet goed van. Het is een film over machteloosheid, over corrupte instanties en afgestompte mensen, een overheid die dit actief in stand houdt, en in het gevangenisdorp een samenleving aan aasgieren die hier een slaatje uit proberen te slaan. Ik noemde het eerder al Kafkaesk, en nu ik er wat verder over nadenk lijkt het bijna wel op een adaptatie van Het Kasteel. Het absurdisme lijkt een groot deel van de film ver weg, en neigt meer naar bitter cynisme, tot we opeens na bijna twee uur in een bizarre vergadering terecht komen over het Russische zelfbeeld. Een geslaagde film, maar een zware zit door zowel tempo, lengte als een deprimerendheid die je niet vaak tegenkomt. Behalve dan vorige week nog bij het groteske Gruz 200 van Aleksey Balabanov - niet geheel toevallig ook een portret van post-communistisch Rusland. Maar zoveel zwartgalligheid trek ik niet al te vaak.

De titel dekt de lading behoorlijk goed: een kort maar intens filmpje over een moord en een doodstraf, waar de naargeestigheid vanaf druipt. Kieslowski brengt Warschau met sepia-achtige filters tot leven, en dat maakte de deprimerende Oostblok-sfeer nog een stukje grauwer. Gezien het onderwerp en de wijze waarop de onpersoonlijkheid en de barbaarsheid van het moorden wordt getoond, past het wat mij betreft wel.

De eerste helft van de film volgt de verschillende hoofdpersonages op een vrij afstandelijke wijze. We zien de gefrustreerde, zich vreemd gedragende Jacek door de stad zwerven en zich afreageren op allerlei vreemden. We zien het uiteindelijke slachtoffer, een taxichauffeur die zelf nou ook niet bepaald een sympathiek figuur is - al heeft dat uiteindelijk weinig met zijn dood te maken. En we zien de advocaat, al wordt hij pas in de tweede helft echt cruciaal. En dit alles culmineert in een lang uitgerekte, brute moord die extreem realistisch overkomt. Wat ook opvalt is hoe onpersoonlijk en willekeurig de moord uiteindelijk is.

Kieslowski maakt de onconventionele maar goede keuze om direct door te schakelen naar de veroordeling en wat er op volgt, en het onderzoek en de rechtszaak te laten voor wat het is. In de gesprekken die volgen in deze tweede helft leren we Jacek beter kennen, niet alleen als moordenaar en om zich heenslaande hufter, maar ook als getraumatiseerde jongen en onzeker figuur. In amateuristischere handen zou dit kunnen vervallen in sentimentaliteit, maar hier werkt deze opbouw om Jacek menselijker te maken, nadat we hem in de eerste helft juist als een vrij anonieme asociale tijdbom te zien kregen. Natuurlijk maakt dit het einde van de film alleen nog maar heftiger, als de executie op een brute, amateuristische wijze plaatsvindt. Het punt van Kieslowski over de barbaarsheid van doden is in ieder geval duidelijk.

Toch maar wat meer van Kieslowski opzoeken.

Het is wel een grappig idee van de skeptische Vikram Gandhi. Zelf de goeroe uithangen om te proberen te begrijpen waarom er zoveel mensen antwoorden en betekenis zoeken bij allerlei nep-goeroes die Indiase spiritualiteit gebruiken voor zweverige doeleinden. Tja, het antwoord wordt al snel duidelijk; naast het feit dat veel mensen nou eenmaal graag horen wat ze willen horen (zoals nu ook pijnlijk duidelijk is in de wereld), zijn een hoop mensen ook simpelweg op zoek naar menselijk contact, naar het gevoel hebben bij een groep te horen, naar iemand die luistert en je serieus lijkt te nemen. Nou ja, een hoop, zo gigantisch is die groep volgelingen van Kumaré nou ook weer niet, maar er zijn toch wel een hoop mensen die graag onzin willen geloven. Hoe dan ook, het idee is dus wel leuk, maar echt heel interessant is het niet. In het begin irriteerde ik me aan veel van die naïeve figuren (en helemaal aan de nepgoeroes), maar langzaam begon ik ook wel een beetje mee te voelen met die mensen die uiteindelijk gewoon liefde, menselijke connectie en een luisterend oor nodig hebben. Maar er gebeurt eigenlijk niet zoveel interessants, de personages blijven vlak en een beetje simpel (en in sommige gevallen gewoon bloedirritant, ik wil die Molly echt nooit meer zien), en hele diepe inzichten komen er ook niet voorbij. Het kijkt verder wel soepeltjes weg en is gelukkig niet zo lang, en het einde was wel fraai, maar echt een topdocumentaire, nou nee.

Het eerste wat me opviel bij deze oude Japanner was de aparte editing; al bij de kaping in het begin wordt er een aantal malen uit het niets veranderd van perspectief en scene. Ik was al een beetje bang een of andere verhaspelde versie onder ogen te krijgen, maar dat is volgens mij niet in de hand. Later in de film valt het trouwens wel weer mee, al gebeurt het nog wel bij een aantal flashbacks. Maar goed, verder hebben we hier een sfeervolle film te pakken die soms heel leuk uit de hoek komt, en op andere momenten toch een beetje de plank misslaat. Misschien miste ik toch wat in de dialogen, maar sommige gebeurtenissen en plotpunten kwamen voor mij compleet uit de lucht vallen, al is het misschien ook de bedoeling geweest om allerlei horrorelementen gewoon de film in te gooien zonder heel veel overkoepelend plot. Al komt er op een gegeven moment nog wat cheesy, Hammer-achtig verhaal over gekke wetenschappers, en ondoden bij. Ook qua sfeer is het soms een beetje creepy, om vervolgens dan weer met verschrikkelijk overacteren en ontzettend neppe effecten (die skeletten onder water bijvoorbeeld, of de vleermuizen) het over een andere boeg te gooien. Maar alsnog, ik vond het wel een vermakelijke opeenstapeling gebeurtenissen met misschien niet heel veel samenhang of logica, maar genoeg weirdness, dubbelgangers, vleermuizen en skeletten om je niet te hoeven vervelen.