Opinions

Q mag dan behoorlijk gedateerd overkomen, en dat is met name het geval als het monster in beeld komt, maar dit is toch wel een hele charmante monsterfilm uit de jaren '80. Het is een best originele film, die niet al te veel in één enkel genre valt te vangen, maar losjes laveert tussen misdaad, komedie, horror, mystery en simpelweg een old school creature feature. En dat houdt het best leuk, ondanks wat meer slepende momenten (zeker in het begin) en een soms wat irritante Michael Moriarty. Dat het low budget is, dat klopt helemaal, en is ook zeker aan de effecten af te zien, maar de film is met liefde gemaakt en zoals joolstein ook al aangeeft, er zitten geweldige scenes in zoals de regen van bloed.

Ik zal zeker nog wat van Larry Cohen op gaan snorren; ik zie net dat ik twee andere films van hem heb gezien, waarbij The Stuff het toch niet helemaal deed voor mij, maar ik vond God Told Me To toch ook alleraardigst.

Ik kan me wel aansluiten bij het verhaal van John Milton. Altijd leuk om een wat ongebruikelijke lokale productie te zien, en Qaqqat Alunngui is ondanks z'n duidelijk aanwezige gebreken een charmant filmpje geworden. Nu scheelt het dat Groenland er fantastisch mooi uitziet, en dat er ook voor een lokale legende gekozen is die mij in ieder geval nog niet bekend was. Al is de mythe van de Qivitoq hier wel een beetje uitgevoerd als een klassieke slasher, inclusief grote messen in de rug; desondanks is er best wel creatief omgesprongen met het duidelijk magere budget.De acteurs zijn verder niet geweldig maar goed genoeg voor een film als dit. De speelduur is wel een beetje een dingetje; het is typisch het soort film wat in een goeie anderhalf uur zou passen, maar hier wordt het ietwat onnodig uitgerekt naar een uur of twee. Desondanks, leuk om gezien te hebben.

Hammer gaat op de sci-fi toer, en het beviel me eigenlijk best wel. Tijdens werkzaamheden op het metrostation Hobbs End worden een aantal mysterieuze artifacten opgegraven, die van een buitenaardse oorsprong blijken te zijn, en die een link blijken te hebben met een aantal prehistorische schedels. Het verhaal over de aliens die mensen mede gevormd hebben en nu weer hun invloed doen gelden vond ik maar zo-zo, maar de mysterieuze sfeer en fijne old-school Britse Hammerlook maken dit toch tot een fijne kijkervaring. Ook de scenes tegen het einde met losgaande massahysterie komen erg goed over. Leuke verrassing.

Na de goeie verhalen heb ik A Quiet Place ook maar in de bios meegepakt, en inderdaad, het is een alleraardigste thriller/horror. John Krasinski en zijn familie leven in een soort van postapocalyptische wereld: de precieze details zijn niet heel relevant en worden ook niet uit de doeken gedaan, maar er is een soort van invasie geweest van monsters, die een groot deel van de mensheid afgemaakt hebben. Deze mini-predators zijn compleet blind, maar jagen op het gehoor: ieder (hard) geluid kan funest zijn. Met deze achtergrond bouwt Krasinski een zeer solide thriller, die nergens echt verrast maar die goed doortimmerd in elkaar zit.

Al in het begin wordt de sfeer en de dreiging goed duidelijk gemaakt als een van de kinderen opgegeten wordt. De nadruk op stil zijn, gebarentaal en de dreiging dat elk geluid dat je maakt je laatste kan zijn, werkt de spanning goed in de hand. Er komt ook wel wat familiedrama voorbij, maar dat heeft gelukkig niet de overhand gekregen in de film. In wezen gebruikt Krasinski veel elementen van zombiefilms, en ook komen er veel jumpscares voorbij. Niet superorigineel, maar er hangt wel continu een dreigende, onderhuidse spanning van een gevaar dat elk moment toe kan slaan als je even verslapt. Krasinski, Blunt en ook de kinderen weten dat ook goed over te brengen. Kortom, de originaliteitsprijs gaat de film niet voor, maar als horror-thriller-drama is A Quiet Place gewoon een hele geslaagde film geworden.