Opinions

T2: Trainspotting volgt de lotgevallen van de (ex-)junkies uit Trainspotting, en de niet-junk Begbie die dan weer de grootste psychopaat van het hele stel is, zo'n 20 jaar later. Mark Renton eindigde de eerste Trainspotting met het jatten van zo'n 16000 pond van z'n vrienden, en het zal dan ook niet verbazen dat ie niet door iedereen met open armen ontvangen wordt. En dit drijft eigenlijk ook het hele verhaal van de film.

De tweede Trainspotting is lang niet zo baanbrekend als de eerste was (voor mij toendertijd in ieder geval), maar is vooral een nostalgische reis. We zien de oorspronkelijke karakters die een stuk ouder geworden zijn, soms nog steeds in de marge levend en daar mee om proberend te gaan, al dan niet problemen hebben met hun familie, en naast deze persoonlijke beslommeringen zien we om het verhaal wat vooruit te drijven met name een plotje over Sick Boy en Renton die wat klooien met een poging tot het openen van een bordeel, en een plot waar psycho Frank Begbie nog steeds Renton naar het leven staat. Maar het verhaal was toch een beetje van secundair belang. Boyle weet Trainspotting 2 fraai op de plaat te zetten, met een toffe soundtrack en grote hoeveelheden nostalgie over de jaren '90, de karakters en hun drugsgebruik, de muziek, het voetbal - niet vernieuwend en zelfs best veilig, maar goed gemaakt en voor iemand van mijn generatie alsnog een fijne trip down memory lane. Een kleine 4.0*.

Lekkere old school horroranthologie van onze Britse vrienden. Een groep mensen maakt een toer door de catacomben, en met z'n vijven verdwalen ze daar en komen vast te zitten in een crypte. De mysterieuze crypte-bewoner vertelt vervolgens vijf verhalen, en het blijkt dat onze verdwaalde vrienden daar niet toevallig terecht zijn gekomen: ze hebben allemaal snode plannen, die de crypte-meester niet alleen uit de doeken doet maar waarbij hij ook nog eens al deze verhalen een naargeestige twist meegeeft waarbij de hoofdpersonen aan hun eind komen.

De verhalen zijn niet allemaal even sterk of origineel: we zien een traditioneel rondlopende-maniak-verhaaltje, een soort van spookverhaal wat rechtstreeks uit de Twilight Zone vandaan is komen lopen, deel drie is een beetje flauw waarbij een zijn zelfmoord ingepeste bejaarde spontaan opstaat uit de dood en zijn pestkop vermoordt, deel vier is dan weer vrij aardig met een wensbeeldje dat weliswaar wensen vervult, maar dat op zo'n manier doet dat de wens letterlijk gezien vervuld is maar het gevolg nog veel erger is, om te eindigen met een directeur van een blindeninstituut die zijn bewoners laat verkleumen en verhongeren, terwijl hij zelf in luxe leeft. Het spreekt voor zich dat hij dat beter niet had kunnen doen als de blinden op een nare maar bizar overgecompliceerde wijze wraak nemen. Daaromheen is er nog het kaderverhaal waarin de crypte-meester de verhalen aankondigt en tenslotte onze boefjes vertelt dat ze een enkeltje naar de hel hebben gewonnen, al is het duidelijk dat dit simpelweg een excuus is om de andere vijf verhalen te vertellen.

Geen grootse verhalen, maar meestal alsnog wel aardig met een paar grappige twists. Het is soms wat oubollig, dat klopt. Zeer Brits ook, maar het sfeertje werkt uitstekend, je voelt je net weer een klein kind dat bij het haardvuur 'enge' verhalen aanhoort. Het scheelt ook dat er prima geacteerd wordt, al wordt er zeker wat geschmierd. De verhalen hebben verder een behoorlijk moraliserende ondertoon: kijk eens wat er met je gebeurt als je slechte plannen hebt! Maar het blijft anderhalf lekker ouderwets licht macabere verhaaltjes kijken, en zolang je geen echte scherpe randjes, gore of actie verwacht, kan je dit prima opzetten.

Vermakelijk filmpje waarin we in anthologie-vorm vier verhalen met omkadering te zien krijgen - het is een soort van 90's blaxploitation-versie van Tales from the Crypt met ook hier wat moraliserende verhaaltjes en met dezelfde uiteindelijke clou - de aanhoorders van het verhaal zijn de sjaak en rechtstreeks onderweg naar de hel vanwege hun slechte daden. De nadruk ligt niet echt op de horror; jazeker, er gebeuren allerlei bovennatuurlijke dingen en er gaan een hoop mensen dood, maar de film poogt niet om echt eng uit de hoek te komen, en ook qua gore of effecten is er niet veel te zien. De film is meer een satire over de problemen die zwart Amerika bezighouden: de bendeproblematiek, drugs en moorden, racistische politie en politici, huiselijk geweld, enzovoorts - en de horrorelementen functioneren een beetje als knipoog om het niet allemaal al te zwaar op de hand te laten voelen. Echt top is het niet, maar Tales from the Hood kijkt lekker weg met prima verhalen waarin zware onderwerpen met een losse sfeer en wat knipogen behapbaarder gemaakt worden. Ik vond het vermakelijk.

Ik had van tevoren eigenlijk wel het gevoel dat er iets van een whodunit-element in de seriemoordenaar-documentaire Tales of the Grim Sleeper zou zitten; dat voorgevoel werd al gelijk hard de kop ingedrukt. De docu begint al gelijk met de arrestatie van Lonnie Franklin, voor in eerste instantie tien moorden, en met de verdenking in het geval van zo'n 90 verdwijningen over een aantal decennia. The Grim Sleeper woonde en was actief in een zeer arme, criminele, verpauperde zwarte wijk, en vermoordde voornamelijk hoertjes en crackverslaafden. De vraag die de documentaire probeert te beantwoorden is: hoe heeft in hemelsnaam zoiets zo lang, zo ongestoord kunnen gebeuren? Het is inderdaad een beetje Louis Theroux-achtig, waarin de (blanke) documentairemaker met behulp van een ex-crackhoertje als gids een blik werpt in een deprimerende wereld van prostitutie, drugsverslaving en complete uitzichtloosheid. Waarin iemand als Lonnie Franklin (ondanks alle bizarre verhalen die je over hem hoort van zowel hoertjes als vrienden en bekenden) niet uit de toon valt, waar een verdwenen crackhoertje of uberhaupt een plotselinge gewelddadige dood weinig bijzonders is, en waar ook de politie zich niet voor interesseert. Vrolijk word je er niet van.

Tarantula was zo ongeveer wat ik er van verwachtte: een oude jaren '50 creature feature met bijbehorend niveau aan special effects en met houterige, geforceerde dialogen en acteerprestaties, maar toch ook met een eigen soort charme. Deze keer is het een reuzentarantula, het gevolg van wat wetenschappelijk geexperimenteer, die dood en verderf zaait in een klein stadje en haar omgeving. Soms is de tarantula best leuk gedaan, andere keren (en zeker bij de achtervolgingen en de kills) is de nepheid zelfs met een behoorlijke dosis suspension of disbelief niet te harden. Het verhaaltje stelt verder ook niet heel veel voor: wat uit de hand gelopen geexperimenteer, een monster dat zich uitleeft op allerhande vee en dorpelingen, een obligatoir romantisch zijplotje, en een escalerende strijd tegen het beest. Ik had er nog even over gedacht om dat alles in spoilertags te zetten, maar serieus, wat had je anders verwacht? Het scheelt dat ik spinnen, zeker zo ingezoomd, best naar vind, maakt het toch een beetje meer horror. Ik twijfel een beetje tussen de 3 en 3.5*, maar de charme wint het toch net van de knulligheid. Een kleine 3.5* dan.

Inderdaad op Netflix . Geen meesterwerk, maar een 3.7 op IMDb slaat dan ook weer helemaal nergens op. Ik heb me eigenlijk prima vermaakt met Temple, waarin wat Amerikanen ondanks allerlei lokale waarschuwingen toch naar een tempel toe gaan waar het niet pluis schijnt te zijn. Best sfeervol gefilmd, en waarin ook wel een redelijk beeld van Japan wordt gegeven (beter dan bijvoorbeeld bij Lost in Translation). Spannend of eng is het eigenlijk niet, en het verhaaltje heeft ook niet heel veel om het lijf, maar ik heb het stukken minder gezien.

Laputa, Castle in the Sky krijgt er van mij in de herkijk een half puntje bij. Een vrij vroege Miyazaki, met ook een hoop actie waarbij het leger, een groep piraten en ook hoofdrolspelers Sheeta en Pazu om verschillende redenen op zoek zijn naar het mysterieuze en legendarische Laputa. Het is vooral qua sfeer en locaties bijzonder de moeite waard, met de meest fantastische vliegmachines, steden gebouwd op ravijnwanden, en uiteindelijk ook Laputa zelf. De hele zoektocht en strijd tussen de facties kan me wat minder boeien, net als de niet zo interessante karakters, maar het zorgt voor wat plotontwikkeling en alles bij elkaar blijft het een bijzonder fijne kijkervaring. Na het toch behoorlijk matig bevallen Ponyo doet het me goed om te zien dat ik de klassiekers onder de Ghibli's in ieder geval nog wel kan waarderen.

Teret speelt zich af tijdens de Kosovo-oorlog, in een Servië wat onder aanval ligt van de NAVO, een feit wat continu aanwezig is maar waar het leven desondanks doorgaat. Het is een hele grauwe film, waar een truckchauffeur een (dubieuze) lading van Kosovo naar Belgrado vervoert, en die ondertussen allerlei aspecten van het land ziet. Aan de ene kant geeft dit wel een realistisch aandoende kijk op het leven toendertijd, maar het is ook een film waarin wel heel weinig gebeurt. Vlada mijmert wat en praat met een lifter, hij komt zo her en der wat mensen tegen, maar de film is wel erg minimalistisch en sober en daardoor toch wel wat aan de saaie kant. Omdat het toch nog wel wat stof tot nadenken geeft rond ik het naar boven af, maar verder dan een krappe voldoende kom ik niet.

Prachtig filmpje, en een waardige afsluiter van mijn jaren '10-decennium-trip. Terje Vigen is een verfilming van een (schijnbaar) klassiek verhaal van Henrik Ibsen, en die literaire achtergrond is ook wel te merken in de film. De originele intertitels zijn volgens mij rechtstreeks uit Ibsen gehaald, gezien de rijm in het origineel en de wat abstracte, poetische, en soms wat vreemde Engelse vertalingen. Ook voelt de film vaak aan als een cinematisch ondersteunde versie van het gedicht; de teksten en literaire wortels zijn een belangrijk onderdeel van Terje Vigen.

Maar een fraai verhaal is het wel. Het gaat over de zeeman Terje, die in de hongerige dagen van de Brits-Noorse conflicten (onderdeel van de Napoleontische oorlogen) op smokkeltocht uitgaat om hemzelf, vrouw en kind van eten te kunnen voorzien. Helaas: dit gaat faliekant mis als hij door een Britse patrouille gepakt wordt met fatale gevolgen. Terje belandt in de gevangenis, en als hij jaren later vrij komt en teruggaat naar huis, blijken vrouw en kind gestorven te zijn van de honger. Terje leeft verder als eenzaam en verbitterd man, en verdient de kost als loods. Maar het morele hart van de film komt aan het einde, als een Engels schip strandt in de buurt, en de opvarenden blijken te bestaan uit de Engelse commandant die hem ooit gevangen heeft gezet, met vrouw en dochtertje. Hij heeft alle gelegenheid om wraak te nemen voor de dood van zijn eigen familie - maar het goede in hem overwint, en hij bereikt tenslotte zelfs een soort van vrede met het leed dat het leven hem heeft aangedaan.

De beelden in de film zijn redelijk goed gefilmd. Het weet met name te overtuigen in de buitenscenes en dan met name bij de vele scenes op zee; binnenskamers was het vaak wat te donker wat mij betreft. Sjöström houdt zijn film verder ook voldoende kort; een klein uurtje is een goede lengte om te vertellen wat er in Terje Vigen verteld moet worden.

Terrifier hakt er lekker op los met een goede bak gore. Het is heel rechttoe rechtaan met een behoorlijk geflipte mafketel genaamd Art the Clown die bruut los gaat op allerlei onschuldige slachtoffers. En toegegeven, de gore is best goed gedaan. Maar ja, behalve gore en de clown heeft Terrifier maar weinig te bieden. De slachtoffers gedragen zich compleet onlogisch - Art the Clown wordt bijvoorbeeld meerdere keren knockout geslagen, alle gelegenheid om 'm echt uit te schakelen, maar alle keren wacht iedereen maar rustig af tot hij weer lekker bijgekomen is en verder kan gaan met z'n slachtwerk. En hoewel er in rap tempo mensen neergestoken, doormidden gezaagd, de ogen uitgestoken, of anderszins afgemaakt worden, is het geen moment ook echt spannend. En dat einde is ook driedubbel klote. Ik kan me voorstellen dat sommige slasher-fans hier een toffe avond mee hebben, maar ik vond hier niet zoveel aan.

Een Sherlock Holmes verfilming uit de oude doos, die zich eigenlijk volledig afspeelt op een trein, waar een diamant gestolen is én daarbij een man vermoord is. Nou ja, ik zeg wel verfilming, maar het is volgens mij geen verfilming van een bestaand verhaal, maar meer een nieuw verhaal met de bekende karakters. Het is maar een goed uurtje lang, en dat is ook wel voldoende. Het voelt eerlijk gezegd niet altijd heel erg aan als Sherlock Holmes - de afgesloten setting met een X aantal mogelijke verdachten en de vraag 'whodunit?' doet meer denken aan Agatha Christie, en ik stoorde me regelmatig aan Doctor Watson, die in tegenstelling tot de boeken een pompeuze, zichzelf overschattende oen is. Zo ongeveer het laatste type persoon die Holmes als huisgenoot/vriend/assistent zou willen hebben. Al is het achtergrondverhaal met meestercriminelen als Moriarty en Sebastian Moran wel weer typisch Holmes. Wel een aardig wegkijkertje, maar niet bijzonder en Watson zeurt er zeker nog wel een half puntje af.

One, safety to humans
Two, safety to people's property
Three, make a good film
Four, never ever hire sexually conflicted, bomb bearing body part pickling, serial killing, Steven Spielberg lovers

Let's make some art!

Dat was weer even heel wat anders dan Tilaï . Dit was voor mij Troma nummer zeven geloof ik. De rode draad in bijna al deze films is onderbroekenlol van de sleazy variant - een hoop viespeukerij met kots, poep en bloed, veel naakt, en films met vaak een horror-komedie-inslag waarbij de effecten opzettelijk goedkoop zijn. Soms beviel dat op het juiste moment best aardig, zoals Poultrygeist en Toxic Avenger, en andere keren was het te flauw voor woorden en was er geen doorkomen aan (Class of Nuke 'em High, of Tromeo and Juliet). Ik keek niet echt uit naar wederom een Troma, maar alles voor de genre-challenge, nietwaar?

En eerlijk gezegd, het viel me lang niet tegen. In Terror Firmer loopt er een moordenaar los, en niet alleen dat - de moordenaar loopt los op de set van een Troma-film. De blinde regisseur Larry Benjamin probeert een vervolg op Toxic Avenger te maken, maar dat gaat allemaal niet van een leien dakje als er regelmatig crewleden, acteurs en actrices doodgaan. De Troma-filmsetting is een goed excuus om een hoop Troma-referenties te maken (zelfs als niet-kenner zag ik Toxie en Kabukiman al regelmatig voorbijkomen), en natuurlijk voor heel veel naakt, en pis-, kots-, anus-, penis-, seks- en poepgrappen. En we zien nog cameo's van Ron Jeremy, Trey Parker, Matt Stone en Lemmy Kilmister. Het hele verhaal met de seriemoordenaar en het maken van de film-in-de-film is natuurlijk niet zo heel relevant, het is vooral een excuus om al die grappen voorbij te laten komen, al is de moordenaar en zijn de kills best aardig gedaan. In alle eerlijkheid, deze film gaat best wel ver qua onsmakelijkheid, gore effecten en humor die voor de een taboedoorbrekend en voor de ander compleet ongepast zal zijn. Bijna twee uur is wel aan de lange kant voor zo'n soort serie flauwigheden, hoe vermakelijk het aan het begin ook nog is, maar stiekem heb ik me wel vrij redelijk geamuseerd. Meer dan verwacht in ieder geval.

Mario Bava - in space. Deze film is duidelijk op een budget van nul gemaakt, ondanks dat Mario Bava er met kundige trucjes en goed filmwerk alsnog wat van probeert te vermaken. De mistmachines staan vol aan zodat er zo weinig mogelijk van de planeet daadwerkelijk in beeld hoeft, en de aliens zijn een soort van ruimtevampieren die de crew geestelijk gaan bezitten, en zodoende er dus gewoon uit kunnen zien als elk ander crewlid. Maar desondanks blijft het er op momenten toch wel erg goedkoop eruit zien, ook met de ontzettende cheesy ruimte-uniformen waarin men rondloopt, al doet Bava nog zo z'n best. En, toegegeven, op andere momenten heeft hij duidelijk wel succes: soms ziet de wereld er dan ook wel weer interessant en onaards uit. Het verhaal doet wel wat aan The Thing denken, en schijnbaar is er ook door Ridley Scott goed naar deze film gekeken. Het is verder best wel leuk gedaan, maar de bedoelde paranoia kwam bij mij toch niet helemaal over en het was wel erg traag. Maar een voldoende, dat wel.

Sfeervolle thriller met een prima cast. De setting is schijnbaar op waarheid gebaseerd - een desolaat stuk Texas waar over de afgelopen decennia tientallen dode meisjes zijn gevonden, zonder dat er iemand voor veroordeeld is. In de film is er een soort van gefictionaliseerde versie van in beeld, waarbij de politie onderzoek doet naar de verdwijningen en moorden in het gebied. Het verhaal was inderdaad af en toe wat warrig, en kakte halverwege ook een beetje in, maar de naargeestige sfeer in de underbelly van Amerika zorgde ervoor dat ik toch redelijk geboeid de film door ben gekomen. Beter dan ik op grond van de rating had verwacht.

Fraai gefilmde Arabisch werkje, dat in alles behalve locatie een western mag heten. Theeb speelt zich af in het Arabie van de jaren '10, waar met de aanwezigheid van de Ottomanen, Britten en de trein de moderniteit langzamerhand het oude bestaan overneemt. Ook niet bepaald een onbekend Western-thema. Maar hoewel dit wel de katalysator is van de gebeurtenissen van de film, komt het verder niet uitgebreid in beeld met een enkele Brit en volgens mij ook een enkele trein. Theeb is ook de naam van de hoofdpersoon, een jochie van een jaar of 10 (?) die met zijn broer leeft in de Arabische woestijn, maar gedurende de film meegesleept wordt in een reeks gebeurtenissen. Maar hoewel de beelden fraai zijn, en ik ook de setting best fijn vond, merkte ik wel dat ik me toch langzaamaan wel een beetje begon te vervelen in de tweede helft. Desondanks wat mij betreft zeker een geslaagde film-ervaring, en dank voor de tip arno74

Puik werk uit het hoge noorden. Een soort van Scandinavische arthouse-meets-Carrie. Ik vind het lastig om al te veel over de film te vertellen zonder te vervallen in spoilers, maar Thelma is een erg interessant filmpje dat gedurende haar speelduur meerdere malen de zaken in een behoorlijk ander licht stelt. Het begint al met een korte, fraaie openingsscene die al verbazing wekt - zeker gezien wat volgt. De film lijkt in het begin namelijk een portret van een onzeker, jong meisje uit een gelovig, beschermend gezin die gaat studeren en langzaam zichzelf ontdekt en haar grenzen verlegt. Ze maakt nieuwe vrienden, ontdekt haar gevoelens voor een medestudente, maar dat er vreemde dingen gebeuren, inderdaad.

Maar langzaam draait het perspectief. De bovennatuurlijke gaven van Thelma blijken echt, wat eerst een nogal betuttelende ouderschapsstijl lijkt is toch ingegeven door hele goede redenen, en via kleine stapjes wordt het steeds duidelijker dat de gave van Thelma een ware vloek is. Deze steeds veranderende blik op de situatie van Thelma maakt het een bijzonder boeiende film, natuurlijk gecombineerd met het feit dat het visueel en acteertechnisch ook gewoon goed in elkaar zit. En uiteindelijk is het ook een film die niet alles uitspelt, en waar ambiguiteit in blijft zitten - natuurlijk, Thelma bedoelt het niet verkeerd maar kan veel kwaad veroorzaken, en de houding en oplossing van vaders is dus ook wel te begrijpen. En ook het fatale conflict tussen hen en de beslissing van Thelma om terug te keren in haar oude leven en haar gave proberen ten goede te gebruiken is vanuit haar perspectief te begrijpen, maar het is zeker een einde waar een donkere wolk boven blijft hangen.

Hoe dan ook, ik ben onder de indruk van Thelma. Van het zich fraai ontwikkelende verhaal en de veranderende perspectieven, van het mooie en realistische portret van het beginnend studentenleven, van het geloofwaardige acteerwerk en de fraaie beelden, van de mysterieuze aspecten en de Carrie-achtige taferelen. Weet nog niet helemaal wat ik moet vinden van het einde, maar over het algemeen was dit absoluut de juiste film op het juiste moment.

Een documentaire die zeker wel de moeite waard is. Zeker het middenstuk, waar de historische beelden ingekleurd zijn (wat niet altijd even natuurlijk overkomt, maar soit) toont op interessante wijze het leven aan het front. Eigenlijk de hele film lang horen we oud-soldaten uit die tijd praten over hun tijd aldaar, over alle kleine herinneringen, de praktische kanten van het frontleven, het kameraadschap, maar natuurlijk ook de ellendige omstandigheden en het dood en verderf dat overal rondhing. Er wordt wel behoorlijk gefocust op de persoonlijke ervaringen aan het front, en dat gebeurt (zoals Ajax&Litmanen terecht opmerkte) op sobere wijze, waardoor het af en toe wat traag wordt. Alsnog was dit bijzonder interessant om gezien te hebben, en ik kan 'm ook zeker aanraden voor de historisch geïnteresseerden onder ons.

Poe he. Niet de eerste keer dat ik deze film zie, maar ik ken weinig films die zo moeilijk deprimerend zijn. Een hele cynische en intense kijk op een amusementspraktijk uit de jaren '30: de dansmarathon. Waar wanhopige mensen met het vooruitzicht van een geldprijs en aandacht van de media en de filmwereld zo lang mogelijk moeten dansen. Waar het publiek de paren lijkt te steunen, maar eigenlijk vooral met een licht sadisme geniet van het feit dat er mensen zijn die nog wanhopiger zijn en het nog veel zwaarder hebben. En waar de cynische uitbaters van het evenement mensonterende trucjes uithalen om meer aandacht te genereren, en ook de beloofde geldprijs een wassen neus blijkt.

Het begint allemaal nog best leuk en fleurig, maar al snel is dat wel over, en is het kijken naar een uitputtingsslag en naar de spelletjes die onderling (en ook door de organisatie) gespeeld worden om de concurrentie te irriteren. Gladiatorenspelen, bum fights, maar dan net even anders. Het centrale koppel wordt uitstekend gespeeld door Jane Fonda (als actrice die wanhopig naar een break zoekt) en Michael Sarrazin, waar de wanhoop steeds groter wordt en überhaupt de hele dansmarathon steeds verder escaleert en over lijken gaat. Behalve de flash-forwards aan het einde en de flashbacks aan het begin is het bijna geheel op één locatie, maar het verveelde me geen moment. Nog steeds een hele boeiende film. Maar vrolijk word je er niet van.

Het is vast met liefde gemaakt toendertijds, maar ik kon hier niet zoveel mee. Het voelde echt enorm gedateerd aan. Buitenaardse aliens, eruitziend als Oompa Loompa's, worden bedreigd door een atoomoorlog en zoeken contact met aardse wetenschappers. Het is een wat traag en saai verhaal, zeker in de eerste helft. De effecten en sets zijn ook best campy en vaak erg nep, wat niet helpt, en de dialogen zijn over het algemeen de standaard sci-fi technobabble. Nog wel wat puntjes voor sommige van de cheesy monsters en effecten en de ontzettende old-school atmosfeer, maar niet omdat het goed is - wel omdat het ondanks dat op momenten alsnog wel vermaakt.

Na de Disney classics afgestreept te hebben, is het nu tijd om eindelijk eens de films van het Marvel-universum te bekijken. Zo ongeveer de helft van de films heb ik al eens gezien (met wisselend succes), maar niks mis met een herkijk af en toe. Nu dus tijd voor Thor, nummer vier uit de reeks - en ik ben benieuwd wanneer de kwaliteit weer omhoog gaat, want over de eerste vier films gaat het hard de verkeerde kant op. Iron Man was erg leuk, Hulk prima maar niet geweldig, Iron Man 2 was nog wel oke maar niet bijzonder, en Thor is gewoon matig.

De hele mix van Noorse mythologie en het fantasy-aspect dat daarbij komt kijken met het gebruikelijke superhelden-gedoe is al iets waar ik niet zoveel mee kan. En bijvoorbeeld Jotunheim en de ijsreuzen zijn maar oninteressante toevoegingen. Sowieso is het hele plot wat warrig en weinig meeslepend, en ondanks een grote persoonlijke zwakte voor het hoge Noorden en haar cultuur vond ik eigenlijk alle mythologische bijkarakters (misschien met uitzondering van Heimdall) niet zo boeiend. Gelukkig is er een sterke cast met een zeer passende Hemsworth als Thor zelf, en het is altijd leuk om Natalie Portman in actie te zijn al stelt haar rol niet zoveel voor. De cast en nog wat aardige actie leveren nog wel wat puntjes op, maar ik hoop maar dat de komende films beter gaan bevallen. Ik heb in ieder geval goede herinneringen aan Avengers, dus daar richt ik me maar op.

Mijn eerste ervaringen met Thor waren niét Thor 1 en 2; dat waren films als The Avengers, Thor: Ragnarok en zelfs films als Infinity War en Endgame zag ik eerder dan de eerste Thors. En om eerlijk te zijn, zowel de eerste Thor als deze Thor: The Dark World bevallen me maar matig. Ik vind de cyberpunk-fantasy-scifi combinatie waar Asgard en de hele Noordse mythologie mee tot leven wordt gewekt best irritant, ik heb zeker met die Dark Elves een gevoel alsof ik naar World of Warcraft of zo zit te kijken. Maar dan in de ruimte, dan kan je wat meer ontploffingen en actie laten zien. Gelukkig hebben we Loki nog die een beetje kleur aan de film geeft, voor de rest is de wereld van Thor gewoon niet zo boeiend en zijn de meeste karakters bleekjes. Niet eentje die ik snel zou gaan herkijken.

Idle hands are the devil's tools

Wat een negativiteit hier toch. Ik heb me uitstekend vermaakt met deze film, waarin de onderkoelde, cynische en beide (op andere manieren) niet helemaal geestesgezonde jongedames Lily en Amanda eigenlijk uit verveling snode plannen beramen. En nee, het zijn allebei bepaald geen sympathieke figuren, maar ik vond ze ondanks (en misschien wel dankzij) hun doodse blikken best vermakelijk. Het scheelt natuurlijk ook dat met name Taylor-Joy maar ook Olivia Cooke en Anton Yelchin uitstekend in vorm zijn.

Ik hoorde eerder de vergelijking met Heathers, en dat zie ik wel een beetje - maar ik proefde ook wel een beetje Ginger Snaps (met de twee morbide en met een vergelijkbare cynische toon begaafde zusjes Ginger en Brigitte). Al is hier de vriendschap tussen Amanda en Lily eigenlijk non-existent en puur uit praktische overwegingen. Hoe dan ook, allebei films waar ik prima op ga, en het zal niet verbazen dat ook deze film met een prima plot en onderkoelde donkere humor me best kon vermaken. Weet je wat, ik rond 'm naar boven af.

Wat de bovenbuurman zegt.

Of om het iets uitgebreider op te schrijven, ik vond Three Billboards... wel een puike film. Van te voren had ik wat meer een Fargo-achtige film verwacht, maar dit is toch meer een op momenten heftig drama, met daarbovenop (of daar tussendoor) ook een hoop humor die bij mij in ieder geval goed landt. De humor is misschien soms een beetje plat, maar ik kon de meeste grappen uitstekend waarderen - ik zag net dat McDonagh ook In Bruges heeft geregisseerd, en dat verbaast me helemaal niks gezien de hoeveelheid grofgebekte maar ontzettend grappige dialogen. Doet me ook een beetje Iers aan, maar misschien zoek ik daar te veel achter.

De meningen zijn er nog wel wat over verdeeld zie ik, maar ik zag hier toch met name een drama aan - over de wanhoop en woede na een onopgeloste moord en verkrachting, en over de vijandigheid die door blijft sudderen binnen zo'n gemeenschap. Met ook een paar behoorlijk gewelddadige scenes tussendoor. McDonagh brengt die gemeenschap mooi in beeld; de meeste personages, zelfs al zijn het typetjes (Rockwell met name), komen redelijk authentiek over en worden met nuances gebracht. Echt goed en echt kwaad is er niet - wel een hoop kwaad dat komt door ondoordacht en primitief handelen. Wat dat betreft doet McDonagh er ook wel goed aan door de film te laten eindigen op de open wijze - we krijgen geen uitsluitsel over de oorspronkelijke moord, en ook niet over de afloop van de expeditie naar Idaho, al wordt er natuurlijk sterk gehint dat Mildred en Jason genoeg afkoelen gedurende de rit om hun neanderthal-insticten in bedwang te houden.

Dit is toch een behoorlijke miskleun in het oeuvre van Disney. Het is, zoals hierboven al beschreven, meer een toeristisch promotiefilmpje en poging tot het paaien van Latijns-Amerika, met daarbij wat geanimeerde vogels (met name Donald, Joe Carioca en Panchito, maar af en toe nog wat anderen) op het beeld getekend. Het begint nog wel aardig met het filmpje over Pedro de pinguin, maar daarna gaat het nergens meer over. Er is sowieso niet echt een verhaal; het is een rits losse filmpjes die zich op allerlei plekken in Latijns-Amerika afspelen, waarvan de meesten slechts dienen om wat latina's te laten dansen en daarmee een toeristisch plaatje van verscheidene plekken te tonen. De scenes met echte acteurs, en dat zijn er helaas behoorlijk veel, zijn verschrikkelijk. Behoorlijke tegenvaller, Donald is toch wel een van mijn favoriete Disney-karakters, maar dit begon matig en werd daarna heel erg slecht. Een ster voor Pedro en de vogels in de Amazone, verder een plotloze, nergens leuke aanfluiting.

Apart filmpje. Thriller - En Grym Film is een soms behoorlijk brute exploitatiefilm, met een coole wraakneemster en zowel een hoop geweld als expliciete seks, maar het heeft toch ook nogal wat mindere kanten. Er had sowieso wel een half uur vanaf gemogen, naast de expliciete explosies van seks, geweld (al is over het algemeen niet heel veel gore te zien behalve de oogscene) en drugs zijn er ook heel veel langzame stukken - naast een verhaal waarin een hoop onlogische beslissingen worden genomen, tot op het belachelijke toe. Madeleine die bijvoorbeeld een sullig cursusje judo en rallyrijden (lekker relevant) volgt om wraakengel te worden, en die uberhaupt niet echt de moeite neemt om te ontsnappen of weg te lopen, wat ondanks het heroine-verhaaltje en het eerdere geweld van die pooier nou niet echt een moeilijke opgave leek.

Maar genoeg gemopperd, want ja, het verhaal is slapjes en te lang uitgerekt, maar als exploitatiefilm is dit verder best wel geslaagd. Meisje Lindberg heeft zonder een woord te zeggen een behoorlijke screen presence, en de film zoekt de randjes op qua seks en geweld. Een terecht cult/grindhouse/exploitatie-klassiekertje, en dan neem ik de af en toe bizarre scenes (die slow motion kills, en die langzaam afgespeelde, steeds herhaalde doodskreet; of dat politieauto-muziekje, WTF?) en plotting en de langdradigheid die soms erbij komt kijken wel op de koop toe.

Nadat Wind River een doorslaand succes bleek bij mij, kwam ik nadien op de hoogte van het bestaan van deze film (volgens mij omdat Graham Greene in beide films speelt). En ja, de film heeft zeker wel raakvlakken, al haalt Thunderheart het niet bij Wind River. In Thunderheart draait het ook om een moordzaak op een indianenreservaat, nu in de Badlands van South Dakota. We volgen het moordonderzoek door (met name) twee FBI-agenten, waarvan één ook wat Indiaans bloed heeft (en daardoor ook op de zaak gezet wordt), al probeert hij op z'n Dursleys zijn Siouxbloed eruit te negeren door zich zo 'blank' mogelijk te gedragen. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van een soort van halve burgeroorlog; de regeringsgezinde tribal chief misbruikt zijn status door zich als een complete maffioso te gedragen, inclusief het vermoorden van politieke en persoonlijke vijanden, die ook steeds militanter worden. En in deze vijandige omgeving laat de FBI en de Amerikaanse overheid zich ook niet onbetuigd.

Maar behalve deze toffe setting is Thunderheart toch een vrij conventionele thriller. We zien een hoop geweld tussen de verschillende facties, een zeer moeizame tocht naar de waarheid achter de moord waar vele partijen hun eigen versie van hebben, en gedurende de film komt FBI-agent Ray Levoi steeds meer in contact met zijn Sioux-bloed en krijgt steeds meer sympathie voor de mensen die in de ellende van het reservaat moeten overleven. Behoorlijk vermakelijk hoor, maar écht goed is het ook nergens; het acteerwerk is prima maar niet bijzonder, en met de fraaie setting wordt ook niet echt heel veel gedaan. Misschien ben ik een beetje verpest door het superieure Wind River. Laat ik het naar boven afronden, ook omdat de setting me best wel boeit.

Niet bepaald het soort film wat ik van George Lucas verwacht had, zelfs niet van een vroege George Lucas. Over het algemeen ben ik wel te porren voor iets experimentelere cinema (hoewel Star Wars een klassiek drieluik blijft), maar deze THX 1138 deed me bar weinig. De film ademt een nogal steriele sfeer, uiteraard met opzet om goed bij de verontmenselijkte toekomst te passen. Veel aparte beelden ook, met heel veel wit. En ja, het ziet er ook goed uit, al weet ik niet in hoeverre de film later nog aangepast is door Lucas. Het verhaal is een futuristische Brave New World-achtige dystopie waar emotie en seks uitgebannen zijn en de klonen door de drugs in toom worden gehouden, en waar het titelfiguur zich een weg uit probeert te werken. Maar hoewel ik Brave New World lang geleden een erg sterk boek vond, is de dystopie hier lang niet zo boeiend. Het voortdurende techno-gebrabbel irriteerde me bijvoorbeeld behoorlijk. Ik kan verder niet precies duiden wat het is, maar ik kon me geen moment inleven in de wereld van THX 1138, de krachten van boven die iedereen in toom houden, zijn strijd voor liefde en individualiteit, en heb moeten vechten om de aandacht bij de film te houden. Ondanks de an sich prima behapbare lengte. 2.0*

Het is bijzonder wat een stelletje randdebielen ze hier bij elkaar hebben gevonden. Het is vooral een freak show van een paar overambitieuze narcisten die een obsessie hebben met grote katten, met heel veel haat en nijd, en heel veel over the top extravaganza. Het is bijna allemaal te gestoord om waar te zijn, en ik voel me ook een beetje vies dat ik hier een uur of zes aan besteed heb. Er lopen nog een paar enigszins normale figuren rond (vaak kort in 1 of 2 episodes), maar de focus ligt om begrijpelijke reden op een drietal mafketels (Carole Baskin, Doc Antle en de übermalloot Joe Exotic) en de verzameling kanslozen/geïndoctrineerden/harems die ze om zich heen hebben verzameld. Op een gegeven moment gaat het ook wel weer wat vervelen, en het had sowieso een stuk korter gekund (daar hebben Netflix docu's wel vaker last van), maar dan komt er weer zo'n bizarre videoclip voorbij of een wending die je in een film als te ongeloofwaardig zou beschouwen. Sometimes truth is stranger than fiction.

Mijn eerste Burkinabe film, volgens mij. Ik weet niet helemaal wat ik er van moet denken; het is sowieso godzijdank een wereld verwijderd van de meuk die Nollywood uitspuwt. In Tilaï ligt het tempo laag, zeer laag, en volgen we een aantal dramatische en romantische ontwikkelingen op het platteland van Burkina Faso. Het centrale drama in de film is de liefde tussen Saga en Nogma, die vanwege culturele gebruiken en met name een behoorlijke naaistreek van de vader van Saga (die tijdens een langdurige absentie van Saga zijn verloofde dwingt/verplicht om met hem te trouwen) onmogelijk is geworden - en dit is eigenlijk de catalysator van alles wat er hier gebeurt. De liefde bloeit weer op, en dit leidt tot jaloezie, verbanning, verbroken familiebanden en uiteindelijk moord. Aan de ene kant wel interessant iets mee te pakken uit een mij niet zo bekende cinema, met een exotische locatie en een cultuur wiens mores ik vrij onbegrijpelijk vind. Maar hoewel het in zekere zin een traditioneel, Shakespeariaans verhaal over gedoemde liefde en wraak is, vond ik het toch niet zo'n heel boeiend verhaal, en daar hielp het lome tempo ook niet mee. Desondanks kan ik er wel een voldoende aan kwijt.

Timbuktu heeft een intrigerend onderwerp: het dagelijkse leven in Timbuktu, Mali nadat de jihadisten aan de macht komen. Zij gedragen zich als een invasiemacht die plots met harde hand alles wat ook maar enigszins leuk kan zijn verbiedt. Muziek maken, roken, voetballen, normale kleding, laat staan zaken als seks en alcohol, allemaal verboden. Timbuktu geeft een beetje een doorsnede van het dagelijkse bestaan van de mensen aldaar, varierend van mensen die zich afvragen wat die mafklappers hier moeten, tot de lokale jihadisten die zelf ook lang niet altijd even vroom zijn en hun macht maar graag misbruiken. Dit levert soms prachtige beelden op (de voetbalwedstrijd bijvoorbeeld), en soms zwaar deprimerende beelden zoals de steniging.

Maar ondanks het potentieel vond ik de uitvoering niet helemaal fantastisch. Er waren toch behoorlijk wat saaie, trage momenten in de film, en veel van de verhaallijnen zijn toch losstaande schetsen wat het voor mij wat moeilijker maakte om de aandacht erbij te houden. Belangrijke film, interessant onderwerp en setting, en een film die af en toe het bloed laat koken, maar die daarna toch weer te afstandelijk wordt en me niet zodanig greep als ik zou verwachten.