Opinions

Al ruim twaalf jaar geen berichten bij dit kleine meesterwerkje. Toch zonde.

Tja, dit is natuurlijk met reden in MST3K terechtgekomen, en daar is het ook een goede keuze voor. Time of the Apes is een sullige, low-budget Japanse kinderversie van Planet of the Apes. Het slaat echt helemaal nergens op, het complete gebrek aan budget of logica is overduidelijk, maar dit is typisch zo'n film die in al z'n belachelijkheid toch stiekem best wel wat vermaak biedt. Met z'n irritante Japans gezinnetje, knuffelbare apenhulpje, Engels-sprekende apen, UFOs, tijdreizen, en extreem neppe low-budget apenwereld. Gelukkig maakt MST3K dit soort films alsnog kijkbaar.

Belachelijk concept natuurlijk, met een film lang belachelijke beslissingen en ontwikkelingen om wat 'spannende' scenes te creëren. Helaas wordt het niet zo slecht dat het weer goed is, want daar gebeurt toch eigenlijk veel te weinig voor. Het plan van aanpak van The Asylum is bekend: pak ofwel het verhaal van een bekende film of verzin een belachelijk monster (Sharknado, Mega Octopus, Hydra...), en maak een voorspelbaar verhaal ervan met zo weinig mogelijk budget. Met hele, hele slechte special effects, en ook niet bepaald goede acteurs. In het geval van hun monsterfilms wil dit nog wel eens vermakelijk uitpakken, maar bij Titanic II is het wel erg karig. Voorspelbare actiescenes die zich allemaal binnen afspelen (want dat is goedkoop) en waarvan de meesten direct uit Titanic en andere rampenfilms zijn getrokken, en af en toe wat hele slechte CGI met ijsbergen, grote boten en golven. Ach, af en toe was het nog wel vermakelijk met verstand op nul, en die turkey-punten zijn in ieder geval binnen.

Een pijnlijk directe blik in het leven in een gekkenhuis in Massachusetts, in de jaren '60. Titicut Follies observeert allerlei gebeurtenissen in het dagelijkse leven aldaar, en het is best schrijnend om te zien. Veel van de gevangenen zijn duidelijk behoorlijk van het pad af. We zien compleet gestoorde, paranoide tirades, we zien volwassen mannen die geen fatsoenlijke zin meer uit kunnen brengen, we zien een Rus die, hoewel paranoide, zich vanuit zijn wereldbeeld uitstekend kan articuleren en voor wie het een hel is om tussen de raaskallende gekken te zitten. We zien ook de interactie met de behandelende staf en bewakers, wat ook niet altijd even fijn is, om het maar even als understatement te stellen - inclusief pesterijen en gedwongen behandelingen. Alles wordt ook lang genoeg in beeld getoond om het langzaam onder de huid te laten kruipen. Een kale doch boeiende documentaire die bijzonder ongemakkelijk maakt. 4.0*

Slasher uit de oude doos. En ook een beetje een vergeten slasher, en ik snap ook wel een beetje waarom - het is allemaal lopende-band-werk waar weinig verrassends aan is. Een groep rijkeluisstudentes gaan in de kerstvakantie op college blijven, nodigen hun vriendjes uit, dus er is een hoop gevoos en relatieperikelen in de film. En, er is uiteraard een moordenaar, die als Kerstman verkleed langzaamaan iedereen de pijp uit probeert te krijgen. Laten we eerlijk zijn, origineel is het nergens en de moorden zijn ook niet zo bijzonder, maar ik vond het toch wel vrij kijkbaar. Vooral door een prima jaren '80 sfeertje. Dan maar geen topfilm, soms is iets als dit ook gewoon even prima.

Redelijk vermaakt met deze komedie gemaakt tijdens en zich afspelend in de Tweede Wereldoorlog, maar zo geweldig als sommige bovenstaande dames en heren 'm vinden vind ik 'm ook weer niet. To Be Or Not To Be gaat over een groep acteurs in Warschau, die na de Duitse inval in Polen betrokken raken bij het verzet en op die manier de lokale nazi's weten te foppen. Het verhaal zit goed in elkaar, de sfeer is luchtig en de film is redelijk vermakelijk om te volgen. Maar niet heel veel meer dan dat, de humor was toch een beetje te vaak van de kluchtige kant, met bijbehorende overgeacteerde typetjes. De grappen neigen op momenten nogal naar het niveautje 'Allo 'Allo, en dat is soms best leuk, maar een film lang was het toch te veel van het goede.

Ik voel me een beetje een ongevoelige hork nu. Anorexia is natuurlijk heel naar, maar ondanks een goed bedoeld onderwerp vond ik To The Bone stierlijk vervelend. Deels ligt dat aan mezelf, denk ik - ik kan me echt simpelweg heel weinig voorstellen bij hoe iemand tot anorexia (of boulimia) komt, en na het kijken van To The Bone heb ik daar nog net zo weinig voorstelling bij. Ja, Ellen heeft anorexia, en ook de andere mensen in haar behandeltehuis hebben soortgelijke problemen, maar noch in het geval van Ellen noch bij de andere voorbeelden begrijp ik nu beter hoe men hiertoe komt. Ik merkte ook weinig van karakterontwikkeling gedurende de film. To The Bone voelt verder aan als zo'n 'inspirerend' waargebeurd sociaal drama die Net5 en dat soort zenders nog wel eens uit willen zenden, en daar maak je mij ook niet heel blij mee. Ik had toch graag wat meer inzicht gekregen over wat iemand hiertoe drijft, maar dat is To The Bone helaas niet gelukt.

Ik kan me wel grotendeels bij bovenstaande meningen voegen. Tom Jones is een vermoeiend drukke kostuumfilm, waarin veel gebeurt maar waarvan maar bar weinig ook maar enigszins interessant is. De film ziet er qua aankleding nog wel aardig uit, maar de vele irritante close-ups en de vele snelle overgangen tussen verschillende close-ups verpesten het dan wel weer vrij aardig. Het staat ook te boek als een komedie, maar hoewel de film erg luchtig is, is het eigenlijk geen moment grappig en is er geen scherpe opmerking te bekennen. Het is vooral een film lang kijken naar losbol Tom Jones die uitvreet en dames versiert. Misschien was het in de jaren '60 wel baanbrekend om dat soort thema's in een historische kostuumfilm langs te laten komen, en misschien was het toen ook wel gewaagd. Nu gaat dat in ieder geval niet meer op. Ik zit even te denken, maar voor mij toch wel één van de minste Oscarwinnaars ooit. Na even te checken, plek 4 denk ik, valt nog mee: Around the World in 80 Days, The Sound of Music, Out of Africa zijn misschien nog wel beroerder.

Een soort van Poe-verfilming, alhoewel, meer een samenraapsel van elementen uit verschillende Poe-verhalen (met natuurlijk weer die eeuwige zwarte kat) die niet zo heel veel met het oorspronkelijke verhaal van The Tomb of Ligeia te maken heeft. Het was wel sfeervol, met mooie plaatjes van Engelse ruïnes, mansions en landschappen, maar toch ook wel wat traag en saaiig. En ja, het is Roger Corman en Vincent Price, dus dan weet je ook wel een beetje wat voor soort film het is. Vincent Price is in ieder geval de excentrieke weduwnaar in de hoofdrol, wiens vrouw Ligeia dood is al blijkt ze toch niet zo dood als men denkt. We zien hoe hij en zijn nieuwe vrouw Rowena langzaamaan in de ban raken van de aanwezigheid van Ligeia die onder andere geïncarneerd als kat loopt te spoken. Dit middenstuk was wel een beetje een taaie zit, met gelukkig wel weer een aardige ontknoping. Redelijk maar ook weer niet echt geweldig leuk, zoals eigenlijk alles wat ik van Corman heb gezien - wederom een krappe voldoende.

Ach, ik vond dit best wel kijkbaar. Het is natuurlijk een slap aftreksel van Indiana Jones, met vooral een script dat aan alle kanten rammelt. De game-origines zijn er ook wel aan af te zien, met de vele niet bijster geloofwaardige actiescenes (dat vliegtuig bijvoorbeeld) of absurde puzzels; het is Indiana Jones voor kinderen (voor zover Indiana Jones dat al niet was).Maar met het verstand op nul en met de mental note om niet al te veel na te denken over het plot heb ik me hier wel mee vermaakt. Alicia Vikander doet het leuk als een jonge, nog onzekere Lara Croft die langzamerhand haar avonturendrang leert kennen, en dit is overduidelijk bedoeld als een soort van Lara-Croft-prequel waarin ze de Lara Croft wordt die we kennen. Schijnbaar was de film niet zo'n financieel succes dus of die sequels (en franchise) er komen is nog maar de vraag. Franchises zijn sowieso een bron van onoriginele formulefilms, dus zo nee, zou ik dat ook helemaal prima vinden.

Het is een ervaring, dat is zeker. Maar niet geheel een positieve, al was er genoeg wél te pruimen. Musicals zijn absoluut niet m'n ding, maar met muziek van The Who wordt dat al een beetje vermakelijker, al is dit muzikaal niet altijd even interessant. En als je een film zoekt met iets als een samenhangend plot ben je hier ook niet aan het juiste adres. Maar Ken Russell weet wel genoeg psychedelica en visuele pracht los te laten om deze videoclip van zo'n twee uur geregeld met plezier door te laten komen. Het acteerwerk viel me ook niet tegen eerlijk gezegd, met naast The Who (met name Daltrey en een beetje Moon) ook Oliver Reed, Jack Nicholson en Ann-Margret die het leuk doen. Én, natuurlijk, gave muzikale bijrollen van Tina Turner en Elton John. Maar alsnog is bijna twee uur wel erg lang voor psychedelica met een slap verhaal.

Tora! Tora! Tora! Ik kende de titel al heel lang, maar het was er nog nooit van gekomen. In deze Tweede-Wereldoorlog-film wordt op een wat droge, documentaire-achtige wijze de aanval op Pearl Harbor beschreven - en dan vooral wat er aan vooraf ging. Wat het wel interessant maakt is dat beide kanten uitgebreid in beeld komen, met zowel de meticuleuze voorbereidingen aan Japanse kant en een mengsel van achterdocht maar ook onvoorbereidheid aan Amerikaanse zijde. Het ziet er vooral fraai en realistisch uit, en ook zeker een goede keuze om ook beide partijen uitgebreid in beeld te laten komen; maar het sleept soms wel een beetje, ook omdat er wel heel veel expositie in de dialogen zijn. Hoe vaak ik wel niet van tevoren heb moeten horen dat de geografie van Pearl Harbor perfect zou zijn voor een aanval, en hoe vaak aan beide zijden wel niet politieke context aan elkaar werd uitgelegd, het was wat veel van het goede. Het culmineert uiteindelijk in de spectaculaire aanval, die groots in beeld wordt gebracht. En dat zag er behoorlijk indrukwekkend uit. Toch is het al met al een wat lange, afstandelijke oorlogsfilm geworden. Zeker niet slecht, maar toch niet helemaal naar mijn smaak.

Ik zit een beetje in m'n bergbeklimperiode, lijkt het. Puur qua films hoor, mij niet gezien in het echt - maar nu in een week of twee Everest, The Summit en nu deze Touching the Void gezien. Net als The Summit is dit een documentaire; hier gaat het om twee Britse klimmers die een afgelegen berg in de Andes gaan beklimmen. Gezien het format is het al direct duidelijk hoe het af gaat lopen, aangezien beide klimmers en hun base camp reisgenoot allemaal uitgebreid aan het woord komen. Ook hier een avontuur met vele ontberingen, maar ook hier werken de reconstructies niet altijd even lekker, en de spanning en het drama is toch wat minder aanwezig aangezien al gelijk duidelijk is dat ze het allemaal sowieso gaan overleven. Dat het een riskante onderneming is, is duidelijk, maar voor deze leek voelde het toch ook wel allemaal heel erg onvoorbereid aan. Alsnog een aardig avontuur, maar ook te veel pratende hoofden en matige reconstructies; het raakte me niet zo als The Summit dat deed. Al was het momentje met Boney M toch wel een mooi stukje humor.

Alleraardigste horror uit de oude doos van Roger Corman met Vincent Price, en ditmaal in een historische setting. De film volgt (toekomstige koning) Richard III, die (vrij terecht, als we Shakespeare mogen geloven) als schurk wordt neergezet en die over lijken gaat om zijn ambities te verwezenlijken. Maar, hij wordt ook getormenteerd door visioenen van de mensen die hij vermoord heeft. Het is lekker puntig en ik vond de setting en sfeer echt tof gedaan. Het is op momenten ook wel wat cheesy, de geesten zien er wat goedkoop uit en Price schmiert er op los als Richard die langzaamaan steeds meer het spoor bijster raakt. Maar dit vond ik toch zeker één van de interessantere horrors uit deze hoek, die toch vaak wat oubollig zijn. En dat is deze natuurlijk ook wel een beetje, maar het verhaal is vlot en er viel hier voor mij meer dan genoeg te genieten. Weet je wat, ik rond 'm naar boven af.

The Towering Inferno is een grootse rampenfilm uit de jaren '70. Een gigantische nieuwe wolkenkrabber wordt geopend (de hoogste van de wereld zelfs), maar er blijkt beknibbeld op veiligheidssystemen en al bij de opening vliegt ie in de fik. De grote lijnen van de film laten zich raden: vele mensen die vast zitten hoog in het flatgebouw, en allerlei heroïsche pogingen om maar zoveel mogelijk mensen te redden en het vuur in bedwang te houden. Voor extra spektakel worden er ook nog allerlei random explosies aan het vuur toegegvoegd, lijkt het wel.

Maar bij een rampenfilm als dit ga je natuurlijk niet de film in met de verwachting om een verrassend plot te zien. Hoogstens een verassend plot. En toegegeven, The Towering Inferno is capabel gemaakt: het is duidelijk te zien dat er niet bezuinigd is op de effecten die er behoorlijk goed uit zien, de cast levert over het algemeen prima werk af (al zitten er nog wel wat karikaturen in de film) en er zijn best wat spannende en spectaculaire momenten te beleven. Al zitten er ook nogal wat trage delen in de film. Er wordt nog wat persoonlijk drama bij geserveerd, maar niet in storende hoeveelheden, en de film is soms best wel rauw met behoorlijk wat explosies, doodbrandende slachtoffers en mensen die (al dan niet brandend) een zekere dood tegemoet springen of vallen. Maar waarom dit in hemelsnaam bijna drie uur moet duren, dat mag Joost weten. Met een uur minder was de film alsnog ruim lang genoeg geweest, en dan had ook een goed stuk van de wat overbodige eerste drie kwartier ingekort kunnen worden. Een voldoende krijgt ie alsnog wel, maar een dikke is het niet.

Raar en onevenwichtig filmpje. In dit op waarheid gebaseerde verhaal zien we een gemaskerde moordenaar die in het kleine stadje Texarkana (vlak na de Tweede Wereldoorlog) vozende stelletjes om zeep helpt. Maar de film laveert een beetje tussen drie stijlen, en dat gaat niet altijd even goed. De eerste twee stijlen mixt eigenlijk wel weer prima: de situatie wordt vaak op een documentaire-achtige wijze geschetst, maar bij de delen waarin de moordenaar in actie komt wordt het horror-achtig. En om eerlijk te zijn, zeker de delen met de moordenaar zijn goed gedaan; de film ziet er sowieso prima uit, maar zeker dan is het behoorlijk sfeervol en komt de moordenaar overtuigend dreigend uit de hoek.

Maar ja, om compleet onverklaarbare redenen switcht de film regelmatig naar een klucht, vooral zodra de politie aan de slag gaat. Dan komt de slapstick uit de kast, en de 'grappige' geluidseffectjes. En dat hadden ze toch beter niet kunnen doen. Een krappe voldoende hou ik nog net over, maar er zat toch echt meer in het vat.

Toch maar weer een Troma aanslingeren, na het drama dat Shakespeare's Shitstorm was. Ik had al zo'n vermoeden dat dit een redelijk veilige keuze was, en: dat klopt. Verbazend dat een Troma-productie zo'n rits aan grote namen aan zich heeft gebonden (zoals Peter Dinklage, Kevin Bacon en Elijah Wood), maar dat belooft an sich nog niks natuurlijk. Maar dit was een vlotte remake van de cult-klassieker, waarbij een gemuteerde sukkel zichzelf heruitvindt tot superheld en strijder tegen de bad guys. En dat gebeurt met verve: het is natuurlijk supercheesy, maar het bloed vloeit rijkelijk en er is genoeg plotontwikkeling om je niet te vervelen. Natuurlijk is het geen meesterwerk, maar een lekkere schlocky, bloederige doch lichtvoetige horror-komedie, dat is The Toxic Avenger zeker.

Ik had zin om simpel geamuseerd te worden. Geen gecompliceerd gedoe, gewoon een vermakelijke film. En mede in het kader van de aankomende jaarlijst ben ik voor een veilige keuze gegaan - de eerste drie Toy Story-films bevielen alle drie uitstekend, en hoewel het verhaal van die films redelijk afgerond leek te zijn, leek me dit alsnog een solide optie. Dacht ik.

Tja, misschien word ik een oude zeur, en ik zie John Milton al aankomen met z'n hooivork, maar ik vond hier vrij weinig aan. Er wordt weinig nieuwe grond betreden, met wat dezelfde mijmeringen over de zin van het leven, eenzaamheid en achtergelaten worden (en waar je schijnbaar een epistel over existentialisme op kan baseren ), maar dat was ook al voldoende duidelijk in de eerste drie films. Maar goed, daar gaat het ook niet echt om bij een film als dit, Toy Story 4 had moeten vermaken. En daar gaat het ook faliekant mis. We zien precies dezelfde soort situaties met dezelfde soort karakters, met dezelfde soort grappen, maar dan een beetje flauwer. De nieuwe karakters bevallen ook niet allemaal. Ducky en Bunny waren nog wel oké, Bo (niet nieuw, wel veel prominenter aanwezig) is niks anders dan een vrouwelijke Woody; de booswicht-pop en haar Magic-achtige helpertjes zijn weer een herhaling van zetten, en met name Forky bleek een drol van een karakter. De animatie van Toy Story is verder prima verzorgd, dat dan nog wel, maar daarbuiten was het meer van hetzelfde qua verhaal, grappen en situaties, maar dan van een niveautje minder en met irritantere karakters. Ze hadden wel een film eerder mogen stoppen.

Nee. Gewoon nee. Het enige leuke hieraan is de MST3K-versie kijken, het zou een kwelling zijn om deze film naturel te zien. Gewoon een hele slechte, niet spannende, onsamenhangende, goedkope, lelijk gefilmde, beroerd geacteerde low-budget prutfilm uit de jaren '70. Over een weerhagedis. Zonder de charme die sommige slechte films nog wel hebben (zie: Manos: The Hands of Fate, Plan 9 From Outer Space, Hobgoblins, Troll 2), misschien omdat het op bepaalde vlakken net iets capabeler is. Bij lange na niet capabel genoeg om het ook maar enigszins op een redelijke film te laten lijken, wel net capabel genoeg om het niet meer grappig te laten zijn. Tot ik die hagedis zag, of die 'transformatie'-scene, toen moest ik toch wel even grinniken. Die jaren '70 band was ook pijnlijk slecht. En saai, niet te geloven. Dit was echt werken om de film uit te kijken.

Het schijnt een van de betere films te zijn van Charles Band, en ik zie wel een beetje waarom - het is low budget, maar redelijk kijkbaar en ook met een cast die ik wel eens beroerder heb gezien. Waaronder een jonge Helen Hunt in één van de hoofdrollen. Het verhaal daarentegen vond ik allemaal niet zo interessant (ik vermoed dat ik daar nog wel vaker last van ga krijgen deze challenge). Een beetje Terminator-achtig, iets met tijdreizende agenten die vechten tegen de schurk Whistler en zijn volgelingen, de Trancers; en dat alles in een noir-achtig sfeertje. Ik was dat kat-en-muis-spelletje met tijdreizen al snel zat, en dito voor die jaren '80 muziekjes. Helaas al ruim voor het einde van deze toch vrij korte film.

Zoals de titel al uitgebreid aangeeft, een soort van ruimte-versie van Treasure Island - maar gezien het Disney-karakter is ook de associatie met Pirates of the Caribbean nooit ver weg. Vooropgesteld, Treasure Planet ziet er bijzonder fraai uit. Dat was al een meevaller, na poeplelijke tijdgenoten als Home on the Range en Chicken Little te hebben aanschouwd. En hoewel ik geen enorm grote sci-fi fan ben is de ruimtesetting toch leuk gedaan. De cyberpunk-achtige combinatie van ruimtereizen en de piratenwereld is best grappig, en heeft ook wel wat Ghibli-vibes.

Maar hoe dan ook. Het zag er weliswaar écht goed uit, maar alsnog vond ik het als film maar matig doorheen te komen. Vooral veel van de karakters zijn dodelijk saai, die Jim is misschien wel de meest geestdodende 'held' die ik in een Disney-film ben tegengekomen. En dat is inclusief Chicken Little en Oliver & Company. Die vrouwelijke kapitein kon er ook wat van qua sufheid, gelukkig waren een paar van de bad guys nog wel aardig en ook Silver was wel vermakelijk. Qua verhaal kon het me verder maar matig boeien, ondanks de vele verschillende werelden die voorbij komen en de prachtige visuals. Puur op het visuele aspect heb ik toch nog wel enigszins me kunnen vermaken, maar zeker niet genoeg voor een voldoende.

Bijzondere mockumentary, waarin ondergrondse aliens verantwoordelijk worden gehouden voor allerlei ellende die er in en rond de VS gebeurt; en dan met name mbt de Amerikaanse inmenging in Latijns-Amerika. De toon is serieus en in hoog tempo wordt er menig bizar statement als feit geponeerd, en om eerlijk te zijn, de visuals houden het ook zeker interessant. Zo ongeveer elke samenzweringstheorie die je kan bedenken passeert de revue - aliens, holle aarde, mind control, dubbelgangers, reptielmensen, Atlantis, aliens die aardbevingen en andere natuurrampen veroorzaken, spontaneous combustion, de Bermuda-driehoek, satanisten met geheime bases, voodoo, enzovoorts enzovoorts. Maar dit alles ook in combinatie met de CIA en alle onderhandse zaken die zij in Latijns-Amerika uitspoken. Volgens mij is dit zowel bedoeld als satire op de Amerikaanse buitenlandse politiek als op samenzweringswappies. Maar hoe het ook bedoeld is, het is voor de korte speelduur best wel vermakelijk om te volgen. Nou ja, volgen, laten we het op meemaken houden.

In het kader van "verplichte historische kost": Triumph des Willens, Leni Riefenstahl's legendarische nazi-propagandafilm. De film is een registratie van een grootse nazi-bijeenkomst in Neurenberg, en geeft een hoop indrukwekkende beelden. Vooral de grootse beelden van de mensenmassa's aldaar, marcherende regimenten, en het massale publiek dat juichend en Hitlergroetend de voorbijrijdende stoet toejuicht, maakt een behoorlijke indruk. Maar toch vond ik dit minder interessant dan ik verwacht had. De film is behoorlijk lang uitgerekt, en er volgen ook veel beelden van speeches die (hoewel vaak indrukwekkend in beeld gebracht) nauwelijks de moeite waard zijn - behalve dan het feit dat ze inhoudelijk angstaanjagend doen denken aan wat mensen als May, Trump, Erdogan en Le Pen tegenwoordig uitkramen. Hitler zelf komt als orator het overtuigendste over, en krijgt uiteraard ook het meeste spreektijd en aandacht. Maar ondanks de traagheid en de soms lange minder interessante stukken, een indrukwekkend gefilmd stuk propaganda waarvan ik me heel goed voor kan stellen wat een indruk dit toendertijd gemaakt moet hebben.

Ik hoopte eigenlijk een beetje op een vermakelijke B-horror; zoals zijn legendarische opvolger Troll 2, maar dan misschien net even wat beter. Het horrorelement in Troll is echter minimaal, dit is toch in alle opzichten echt een kinderfilm. En eigenlijk storend kinderlijk, vooral qua verhaal en humor. De trollen zien er verder nog wel redelijk uit, het is wel grappig om Louis-Dreyfus in een vroeg rolletje te zien, en de acteurs zijn door de bank genomen niet heel beroerd voor een B-film, maar dat neemt allemaal niet weg dat ik naar een suffe kinderfilm zit te kijken die eigenlijk bijzonder weinig vermaak te bieden heeft.

Mja, ik heb nogal gemengde gevoelens voor Tron. Ik kan de toendertijd vernieuwende status heel goed voorstellen, en ik heb best wel genoten van de special effects en de ontzettende retro jaren-80 sfeer. Het deed me terugdenken aan oerlelijke maar verslavende spelletjes op de Atari, en later op de PC op old school floppy disks. Toen ze nog floppy waren. Alleen op die sfeer haalt het al een voldoende wat mij betreft, maar daar blijft het verder wel bij, want qua verhaal of acteerprestaties is dit echt onbenulligheid ten top. Een hoop betekenisloze technobabble, deus ex machina's en compleet platte helden en bad guys. Leuk om gezien te hebben, dat dan wel weer, maar dan vooral voor de vorm en vernieuwendheid.

Hmmm. Dit was toch best wel heel erg mooi, maar aan de andere kant heb ik nog steeds niet echt heel duidelijk in de smiezen waar het nu eigenlijk over ging. Tsuburo no Gara is een behoorlijk trage film, waarin we beginnen met een man (die duidelijk wat cyberpunk-achtige snufjes in/op zich geopereerd heeft gekregen) en een vrouw in een soort van ziekenhuiskamer bivakkeren. En daarna gebeurt er eigenlijk verhaaltechnisch alsnog niet zoveel, er worden wat vergeefse pogingen gedaan om eruit te komen, wat flashbacks over eerder die ook niet bijster verhelderend waren, en veel interactie tussen de twee. En echt heel veel duidelijkheid over wat er nou aan de hand is kwam er ook niet, al heb ik wel enig idee gekregen. Maar het mag dan weinig plot zijn; de cinematografie is van grote klasse en ook het minimalistische, natuurlijke geluid/muziek is erg sterk. Voor het goede uur dat de film duurde was ik best wel onder de indruk, en Yamada heeft dan ook een juiste keuze gemaakt door de film op een dergelijke lengte te houden.

Het duurt even voor de film loskomt, maar uiteindelijk beviel ook deze Sono me behoorlijk. Sterker nog, misschien is het wel mijn favoriet, aangezien Sono me vaak boeit maar ook zelden echt overtuigt. Ook in deze film zwalkt Sono door verschillende genres heen, en ditmaal (ondanks dat het zeker geen standaardfilmpje is) zonder al te excessieve uitbundigheden. Al komt hier ook genoeg extremiteit bij kijken, van de joviale Murata die ook een hele donkere kant blijkt te hebben, als seriemoordende maffioso, verkrachter en overtuigend alfamannetje. Maar ook zijn vrouw, en later de goedzakkige burgerman Shamoto die later zelf ook ontspoort en met harde hand zijn gezin weer in het gareel ramt kunnen er wat van. Een hoop bloed, moord, geweld, seks, ook in allerlei combinaties, maar ook met zeker in de eerste helft best wat zwarte komedie. Het had, zoals vaker bij Sono, wel iets korter gemogen, maar alsnog was dit een uitstekend geacteerde en gefilmde inkijk in het leven van eerst een ontspoorde moordenaar en alle gewelddadige taferelen die daarbij komen kijken, en daarna doen we het nog eens dunnetjes over met de postal gaande Shamoto. Sono heeft z'n krediet bij mij weer een beetje opgeschroefd.

Mijn eerste kennismaking met Kaurismaki, en ook al ben ik nog niet overtuigd, toch was dit best aardig. Het is een leuk uitgewerkt wraakverhaaltje met inktzwarte humor in een wel heel deprimerend uitgebeeld Finland - niet het mooie land dat ik ken, maar een grauwe, afgeragde bende bevolkt door stugge hufters. Ik zeg trouwens wel dat het leuk uitgewerkt is, maar het wordt wel heel erg op z'n Fins verteld: weinig spraakzaam (ik geloof dat Iiris, ondanks dat ze bijna continu in beeld is, pas na een kwartier wat zegt), gortdroog en zeer understated. Daar hoort ook bij dat veel geimpliceerd wordt of buiten beeld gebeurt, in plaats van dat er heel veel getoond wordt. Ik snap het commentaar over kaalheid dan ook wel.

Ik ga ook zeker binnenkort nog wel een Kaurismaki uit de kast pakken, ik ben wel benieuwd naar zijn werk en toch ook wel hoe hij bijvoorbeeld een compleet ander soort film als Leningrad Cowboys Go America aanpakt.

We schrijven het jaar 2000, en Australië is een dictatuur geworden. Wat voor dictatuur is verder niet zo belangrijk, maar in ieder geval sluiten ze andersdenkenden op in kampen, om er vervolgens op te gaan jagen. Op lekker over-the-top wijze, waarbij uiteraard de bad guys een lekker dik Engels accent hebben. Het is dan ook niet heel toevallig dat deze film ook bekend staat als Blood Camp Thatcher, één van de kampbazen heet ook zo. Voor het plot hoef je het niet te doen, maar het is verder best vermakelijk trashy. Ze halen er ook een soort van weerwolf bij, een dame die met kruisboog en paard op jacht gaat, een soort van sadistische Jerommeke met kale knar, en er komen best nog wel wat leuke kills voorbij. Niet goed, maar zeker wel leuk, Ozploitation met een hoofdletter O.

Oei. Kevin Smith kan het beter bij stoner-komedies houden lijkt het, want dit is treurig slecht. Het is vooral pijnlijk ongrappig, met overdreven typetjes die allemaal (met uitzondering van de vriendin wiens naam ik alweer kwijt ben) ontzettend irritant en flauw zijn. Die twee DJs zijn al kut, de bad guy is iets iets beter maar ook maar matig, en die inspecteur is tenenkrommend. Het is een film van 1 uur 40 die compleet probeert te drijven op één grappig ideetje (wat eerder door The Human Centipede ook al gedaan is), wat misschien een vermakelijke kortfilm had op kunnen leveren maar meer ook niet. Maar ook de insteek bevalt me niet zo, hoewel het een horrorlabel heeft gaat het vol voor de kinderachtige typetjes en een vederlicht toontje, maar dan ook nog eens zonder grappig te worden. De walrus was leuk om te zien, maar daar was de lol na een halve minuut ook wel vanaf. Vermijden als de pest, is mijn advies.

De film heeft een horrortag op IMDb, en zoals ik al wel eens had meegekregen is er wel een heftig einde. En dat is een understatement. Maar de film is 100 minuten lang een ongemakkelijke roadtrip die, aan de reviews te zien nogal polariserend werkt. En dat begrijp ik wel. Fraaie beelden van de Amerikaanse woestijn, terwijl het stel David en Katia daar doorheen reist. Maar niet alles is koek en ei, want zo goed liggen ze elkaar niet, en Dupont zit ook dicht op de huid als we ze intiem volgen in hun dagelijkse bezigheden. Met een hoop seks, rijden, ruzie, eten, seks, rijden, seks, dat we allemaal uitgebreid te zien krijgen. Heel liefdevol en intiem is het verder niet, en er is niet veel plot te bekennen, maar toch vond ik het wel enigszins intrigerend om zo dicht op de huid te zitten van de langs elkaar heen pratende David en Katia.

Hoewel de film eigenlijk de hele speelduur wel wat ongemakkelijk aanvoelt, is er veruit de meeste tijd weinig aan de hand behalve wederom een neukpartij of gekibbel tussen het stel. Maar tegen het einde verandert dat als een paar rednecks hun staande houdt en David voor de ogen van Katia verkracht. En David die vervolgens daardoor zodanig in zijn ego en mannelijkheid wordt geraakt dat hij flipt en Katia doodsteekt. Ik stond wel even te kijken, en ook wel interessant hoe de film eigenlijk precies doet wat je niet verwacht. Naast het testen van geduld door de escalatie pas na 100 minuten in te zetten, is hier ook níet de vrouw, maar de man het slachtoffer van de verkrachting, in plaats van dat David haar kan proberen te verdedigen. En deze aanval op z'n mannelijkheid is voor hem fataal. Intrigerende film al durf ik 'm hier maar aan weinig mensen aan te raden.

En daar kan ik me wel goed in vinden.

Erg vermakelijke zwarte komedie waar de jonge, succesvolle makelaar Hussein onwetend een verstekeling in huis blijkt te hebben. Het begint met wat flauwe practical jokes, maar langzaam verandert de toon en wordt het grimmiger - het blijkt de medebewoner menens te zijn om het leven van de makelaar kapot te maken. En dat blijkt inderdaad het gevolg van een persoonlijke vete te zijn. Ook van de regisseur trouwens.

De hele film heeft maar een cast van zo'n vier personen (en een paar hele korte bijrolletjes) en de hele film speelt zich in een enkel huis af, maar dat past prima bij dit verhaaltje over immorele zakenmannetjes en persoonlijke wraak. Kort maar steekhoudend, en leuk genoeg voor z'n speelduur. Ik rond 'm naar boven af.