Opinions

Hahaha, wat is dit slecht. Eigenlijk op elk vlak klopt hier niets van. Het verhaal. De acteurs. De typetjes die ze spelen. De oorlogsscenes, waarin de vijand een paar meter verderop loopt maar niets ziet, of hoort van de luidop overleggende 'elite-eenheid'. Die 'elite-eenheid' die bestaat uit de meest makkelijke typetjes, met de meest cliche speciale vaardigheden, gespeeld door hele slechte acteurs. Hat talenwonder daarin dat Duits probeert te praten. De special effects waar een matig adventure-spelletje in de midden jaren '90 zich nog voor zou schamen. Het verhaal, of eigenlijk het complete gebrek aan zinnig verhaal achter de Doomtrooper. Hoe de Doomtrooper eruit ziet. De eveneens slecht acterende Duitsers, die uiteraard Engels praten met een zwaar Duits accent. Het complete gebrek aan logica in het plot. De deus ex machina's overal. Het Franse verzet. De gevechtsscenes. Vooral als die absurd goedkope, neppe, lelijke, onlogische, houterige CGI-kneus van een Doomtrooper er weer bij is. Kortom, ik heb genoten. Alleen jammer dat het bier op was.

Wederom een puik staaltje werk van de heer Ti West. Alhoewel ik House of the Devil goed maar vaak wel heel erg traag vond. Dit is een heel ander soort film, maar traag is het nog steeds, al stoort dat geen moment. The Sacrament is zeer duidelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal, namelijk de massale zelfmoord van de People's Temple-sekte in Jonestown, en daardoor moet de film het niet van zijn verrassingen hebben. Het maakt de langzame opbouw misschien nog wel des te indrukwekkender; een groepje reporters bezoekt een commune waar de zus van een van hen zich bij heeft aangesloten, en in het begin lijkt alles nog koek en ei. Het is misschien een vreemde keuze om afgesloten in een commune in de rimboe te gaan wonen, maar als men daar gelukkig mee is en geen vlieg kwaad doet, wie zijn wie dan om te oordelen? Maar langzamerhand beginnen er scheurtjes in dat beeld te komen. The Father, de grote roerganger van het hele project, wordt sterk gespeeld door Gene Jones; een joviale, quasi-vriendelijke man uit het Amerikaanse zuiden met een goeie babbel, maar waar steeds meer een zweem van passief-agressieve dreiging en een onderhuidse spanning vanuit gaat. Zo halverwege de film gaat het los, en wordt op indrukwekkende wijze de chaos en ellende van Jonestown in beeld gebracht. Maar hoewel het op momenten erg naar is om te zien hoe men zich al dan niet onder dwang van het leven belooft, voelt dit niet echt als voyeurisme. Ik zie dit meer als een documentatie van de ontzettende ellende die zich heeft afgespeeld in Jonestown; in die zin heeft het ondanks het horrorlabel meer weg van Hotel Rwanda of Threads dan van je gemiddelde horrorthriller.

Erg sterke film dus, wat mij betreft (ja, ik besef me dat het meeste in spoilertags staat). Toch zijn er ook wel wat minpuntjes, die grotendeels gerelateerd zijn. De film is in een soort van quasi-documentaire/found-footage-achtig format gegoten, waar ik sowieso al geen groot fan van ben, maar om dat passend te maken zijn er ook wat concessies en simplificaties gedaan aan het (historische) verhaal en de interne logica die niet helemaal fijn uitpakken. Zo speelt de hele film zich nu af in pak 'm beet een dag, waardoor een hoop beslissingen en acties die in de film plaatsvinden nu opeens wel heel gehaast en onlogisch overkomen. En dat korte tijdsframe betekent ook dat er toch wel wat weinig aandacht besteed wordt aan de achtergronden van de commune, hoe men denkt en leeft in zo'n geestelijk verstikkende, afstompende en indoctrinerende omgeving en hoe men nu echt tot zo'n escalatie komt. Maar alsnog, ik vond het een erg sterke film; de meningen van de critici en het publiek zijn nogal verdeeld schijnbaar, maar luister maar naar mij, en gaat dit kijken. Een dikke 4*.

Op de terugweg van vakantie naar Zuid-Korea heb ik in het vliegtuig deze film gezien, en dat beviel goed. Sado is een Koreaans historisch paleisdrama over het tragische levensverhaal van de gelijknamige prins, zijn directe familie en hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. De film ziet er goed uit met fraaie beelden van mooie paleizen en historische entourages, maar er wordt vooral uitstekend geacteerd. Kang-ho Song geeft als koning een masterclass als vader uit de hel, al zou je kunnen beredeneren dat hij gezien de realiteit van wat een koningsschap van je vraagt hij zijn redenen had om zijn zoon te proberen te drillen tot geschikte troonopvolger, al gaat dat faliekant de mist in. Ah In Yoo is als Sado ook goed op dreef als de gedoemde kroonprins die simpelweg niet het karakter, de interesses en de aard heeft van een potentiele koning, en er compleet aan onderdoorgaat, al neigt hij af en toe wel wat naar overacteren, zeker naar het einde toe. De supporting cast (waar ik geen namen voor op ga zoeken) deed het verder prima, al is de vader-zoon(-kleinzoon)-relatie toch wel de crux van de film, en die werd gewoon erg overtuigend uitgewerkt. Het werd af en toe een beetje traag en de film gaat op niet heel verrassende wijze recht aan op het te verwachten dramatische einde, maar dit was toch een behoorlijk positieve verrassing voor een min of meer willekeurige filmkeuze.

Mijn eerste Pasolini, en zijn laatste. Deze beruchte film staat al heel lang op mijn to-see lijst, maar toch kon ik me er nooit echt toe zetten om Salò ook daadwerkelijk te gaan kijken. Het is schijnbaar min of meer een verfilming van het werk van Marquis de Sade, notoire viespeuk, naarling, decadenticus (wat volgens mij geen woord is, maar goed) en, ehm, sadist - maar dan met de setting verplaatst naar Salò in de jaren '40, standplaats van het fascistische regime aan het einde van de oorlog. Dit suggereert uiteraard al een sterke politieke lading, waarbij het machtsmisbruik en de vernedering die de 'Heren' over het volk uitstorten gelijkgesteld wordt aan de manier waarop het fascistische regime (of wellicht, macht in het algemeen) de Italianen heeft misbruikt. En waar een hoop voetvolk graag en zonder scrupules aan meewerkt, zolang zij zelf maar niet het slachtoffer zijn.

De reputatie van de film is inderdaad wel verdiend. Het verhaal is simpel: een groepje vooraanstaande mannen uit de maatschappij laten (met de hulp van een paar vrouwen van middelbare leeftijd die vieze verhalen vertellen, en wat soldaten/bewakers) al hun gore, decadente, vernederende en gewelddadige fantasieen los op een zestiental (min of meer, aangezien er nog wel eens iemand wordt afgeschoten of doodgemarteld) jongens en meisjes. En heel veel van deze fantasieen zijn seksueel. Heel veel expliciete gorigheid komt er niet in beeld (niet in mijn versie, in ieder geval), maar verder gaat het heel erg ver. In het bijzonder heel veel verkrachting en gedwongen seks, van zowel de hetero- als homoseksuele variant, (uiteraard ook gedwongen) poep- en plasseks en het eten ervan, seksuele marteling, en daarnaast blijft het niet bij seksuele narigheid: niet-seksuele marteling mag natuurlijk ook.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er nu van moet vinden. Intrigerend is het op een bepaalde manier wel. En het is zeker niet het expliciet goorste is wat ik gezien heb; dat winnen bijvoorbeeld films als À l'Intérieur, Srpski Film en Martyrs ruim, en dan heb ik tot op heden filmmakers als Lucifer Valentine en Marian Dora nog met succes gemeden. Maar door het scheppen van zo'n nachtmerriebeeld van waar de mens toe in staat is, of tenminste een deel van de mensheid, heeft dit voor mij toch een stuk meer waarde dan een leeg, bruut gorefest. Qua verdorvenheid, psychologische en fysieke terreur, en algehele smeerlapperij heb ik zelden zo'n vuige film gezien, en toch was het zeker de moeite waard.

Een horror uit Senegal, dat kom je niet zo vaak tegen. En aan de recensies te zien ook geen amateurisch broddelwerkje. Kom maar door!

Ik heb me prima vermaakt met Saloum, maar een topfilm is het nu ook weer niet. We zien drie gangsters, die bij een missie om een Mexicaanse drugsbaas uit Guinee-Bissau te extraheren belanden in een dorpje in de afgelegen Saloum-delta. Een afgelegen gebied vol mangroves, rivieren, eilandjes - en daarnaast gastheren die de nieuwe gasten niet vertrouwen en vice versa, en daarbovenop nog wat lokale legendes die ik niet echt helemaal kon volgen maar voor extra dreiging zorgen. Ik ben sowieso een sucker voor films die zich afspelen in gebieden/culturen waar ik niet zo bekend mee ben, dus alleen daarop al scoort Saloum dikke punten. Fraaie beelden van West-Afrika, rivierdelta's en een soort gastvrijheid waar het wantrouwen vanaf straalt.

De film is verder vooral redelijk. Het ziet er vrij goed uit, prima acteerwerk ook, en er wordt ook een behoorlijk tempootje in de film gehouden. Maar Saloum werkt toch meer als thriller over boeven op de vlucht dan als bovennatuurlijke horror waar ik eerlijk gezegd de draad ook een beetje over kwijt raakte. Ook over de band tussen sommige dorpelingen en het lokale kwaad was ik soms het spoor wat bijster. Maar een prima folk horror met best fijne special effects was het ondanks mijn staat van confusie alsnog. Ik rond 'm naar boven af.

Ik kon hier ook vrij weinig mee. Het is een soort van Disney-advertorial over Zuid-Amerika, met een afwisseling van live action beelden en geanimeerde kortfilmpjes met onder andere Goofy en Donald Duck in de hoofdrol; maar ook dan worden "typisch Zuid-Amerikaanse" taferelen (volgens de clichés in ieder geval) uitgebeeld zonder dat er veel te beleven valt. We zien het Titicaca-meer en Indianenvrouwtjes, de Argentijnse pampa en gauchos, de Andes en Rio de Janeiro. Ik vond eigenlijk de live action nog het interessantst, me wat beelden van het Zuid-Amerika van de jaren '40, maar ook dat stelde niet zoveel voor. Nou ja, het was maar 42 minuten.

Een bijzondere filmervaring, en ééntje die zeker nog een keer in de herkijk gaat. Om meerdere redenen, want om maar eens met wat superlatieven te beginnen: wat is dit een visueel fantastische film. Enorm sfeervol, en een film lang prachtige gedetailleerde sets die de Gotische, dromerige sfeer geweldig ondersteunen. Die dromerige sfeer is een volgende reden voor een herkijk, want dit is een bizarre, fantastische en surreële trip waarin er heel veel gebeurde, maar waar het hoe en waarom bij mij nogal regelmatig ondergesneeuwd raakte.

Er wordt volop gesprongen in de tijd, met sowieso een centrale rol voor een sanatorium waar de tijd niet bestaat, of in ieder geval niet op de gebruikelijke manier. Er komen koloniale scenes voorbij, maar ook heel veel Joodse geschiedenis. Zonder uitzondering ziet dit er bijzonder fraai uit met fraaie en hallucinante shots, maar de logica van de film was op momenten ver te zoeken. Maar ik merk dat ik niet de enige ben die dat gevoel had. Desondanks visueel overdonderend en alleen daarom al de moeite waard.

Zo creepy kom je de kerstfilms zelden tegen. Een nare kerstman bekijkt een hoop stereotiepe kindertjes van verschillende komaf (nee, niet heel erg cultureel verantwoord), en we zien ook uitgebreid de duivel die allerlei kinderen op het verkeerde pad probeert te brengen. Er klopt hier weinig aan, van het gebrek aan een zinnig verhaal tot de enge nep-rendieren en duivel, om over de irritante kinderen maar niet te beginnen. Het is wel een bijzondere film, maar echt een compliment is dat in dit geval niet. Gelukkig had ik MST3K om me door de film heen te trekken.

De film ademt vooral degelijkheid uit. In Sarajevo volgen we directe nasleep van de moord op Franz Ferdinand, en dan in het bijzonder het politie-onderzoek nadien waar inspecteur Leo Pfeffer aan alle kanten beïnvloed en tegengewerkt wordt door mensen hogerop die danwel mensen willen beschermen, danwel de moord voor hun eigen politieke gewin willen gebruiken. De cast doet het prima, maar het blijft toch wat aanvoelen als een wat uit de kluiten gewassen TV-krimi (maar dan gebaseerd op waargebeurde feiten, tot in hoeverre zou ik niet weten). Nu zijn er beroerdere dingen dan krimi, en gezien we weten hoe (dramatisch) het uiteindelijk af zal lopen geeft de politieke dimensie de film nog een beetje meerwaarde - geen meesterwerk, maar ook zeker geen verkeerde film om eens te bekijken.

Dit was een erg leuke verrassing. Een zeer fijne Russische stomme film, met een nogal Faustiaans verhaal. De film bestaat uit twee delen, waarin de duivel twee generaties van goed, godvrezend volk naar de verdoemenis leidt. De goed geacteerde, overtuigend nare Satan weet de mensen met succes te verleiden tot losbandigheid en immoreel gedrag. De aanwezigheid van een duivels geinspireerd muziekstuk en schilderij is ook een leuk detail. Erg jammer dat de film niet helemaal compleet is; zowel het einde van het eerste deel als van het tweede zijn helaas verloren gegaan. Met name bij het tweede deel is dat een gemis. Alsnog is deze film zeker de moeite waard - stomme films willen nog weleens zwaar kijkwerk zijn, maar dat vond ik bij deze film heel erg meevallen. Aanrader voor wie nog een wat obscure maar sterke silent mee wil pakken. Erg tof, dit. 4.5*

Een soort van promofilmpje vermomd als documentaire van de Satanische kerk, opgericht door Anton LaVey. Dat klinkt interessanter (althans voor mij) dan het in werkelijkheid was, want dit is retesaai. Het is nog wel enigszins grappig om zo'n Black Mass te zien, maar voor de rest zien we vooral een hoop vermoeiende pratende hoofden. Natuurlijk wat geschokte buurtgenoten en priesters, maar vooral ook veel Anton LaVey en zijn mede-satanisten die uitleggen dat hun satanisme een soort van verlichte viering van het zelf is. Waar ik het punt nog wel van inzie, maar het zijn niet bepaalde begaafde communicatoren. Het doet allemaal nogal dorky en sneu aan, als we LaVey in z'n duivelsmutsje bezig zien, terwijl een oud wijf naakt wat op een podium zit te krollen met een slang. Allesbehalve schokkend of bedreigend, en ja, vooral saai.

Zo, het was me wel een zit. In drie sessies, met tijdens elke sessie nog een paar minipauzetjes ben ik door de zeven-en-een-half uur Sátántangó heen gegaan. Hoewel de film zeer hoog aangeslagen wordt onder critici en ook uitstekende scores heeft op IMDb en MM, is dat ook deels een gevolg van zelfselectie - dit is geen makkelijke cinema, en de mensen die überhaupt dit soort films gaan opzoeken, weten toch wel een beetje wat ze te wachten staat en of ze daar potentieel wat mee kunnen. Ik zou 'm de meeste van m'n vrienden in ieder geval niet aanraden.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het mij niet beviel. Al had ik zeker m'n momenten dat mijn gedachten afdwaalden, dat ik even gedurende wederom een shot van acht minuten koffie ging pakken, en de pauzes waren broodnodig. Maar alsnog, de film intrigeerde wel. Op bepaalde filmtechnische vlakken is de film best extreem; de lange speelduur wordt begeleid door een trage vertelstijl, door hele lange takes waarbij het vrijwel volledig om sfeer draait en niet om het verhaal voort te stuwen, en het plot is sowieso redelijk minimaal. De film is zwart-wit, en tijdens zo ongeveer de hele film regent het in een zwaar deprimerend Hongaars platteland. Het draait om een klein dorpje, het resultaat van een collectieve boerderij die uiteen gevallen is, maar waar een stuk of tien, twaalf niet bijster snuggere bewoners is achtergebleven, en waar ze een grijs, troosteloos bestaan leiden. Maar dan komen opeens de geruchten dat de vroegere roerganger van de boerderij, Irimias, niet dood blijkt te zijn, maar terug lijkt te komen naar het dorpje om (zo gaat het verhaal) weer een toekomst te bieden. Veel van de precieze details van wat er aan de hand is worden nooit expliciet gemaakt, net als trouwens in het uitstekende boek - wat nu echt de werkelijke aard van Irimias is (duivel, valse profeet, of simpelweg een charismatische oplichter), waarom hij dood gedacht werd en hoe al dan niet verbazend zijn terugkeer is, wat hij nou precies bekonkelt met die wapenhandelaar en mysterieuze gebeurtenissen als de luidende klokken of de rol van de dokter als verteller en de circulaire tijdslijn. En dat is prima - niet alles hoeft voorgekauwd te worden, de algemene richting is uitstekend te volgen en uitgebreide uitleg is overschat. Dit is contemplatieve cinema, en dit draait om sfeerschepping, om prachtige maar deprimerende scenes van een grijs, guur en geestelijk afgestompt plattelandsvolk.

Maar toch, aan de ene kant begrijp ik het punt van de lange speelduur wel, aan de andere kant had ik toch regelmatig wel moeite om de aandacht erbij te houden. Weliswaar heel veel mooie scenes en zowaar ook wel wat (zwarte) humor zoals in de kroeg of bij de bureaucraten, maar ook veel van hetzelfde en alles is ook veel langer uitgesponnen dan gebruikelijk. De wat cliché Oostblok-grijsheid en grauwheid die door de hele film heenzit werd ook wel wat veel van het goede. En wellicht was dit ook simpelweg wat teveel van het goede voor een relatieve beginner in deze hoek van de cinema - de marathon die ik overmoedig probeer na een goede 10k en die ik wandelend moet voltooien. Films als Kárhozat, Turin Horse, Izganie, en Vozvrashchenie staan ook al langer op de watchlist, en na die tijd ga ik er zeker nog een keertje goed voor zitten. Want intrigeren en door m'n hoofd spoken doet Sátántangó zeker nog wel.

Leuk concept, dat zeker - een mockumentary over een massamoord in een stadje op de grens van Mexico en Arizona, maar waar op een X-files achtige wijze toch meer aan de hand blijkt. De uitvoering van de mockumentary ziet er ook wel realistisch uit, maar dat leidt helaas ook tot veel pratende hoofden en geen bewegende beelden van wat er gebeurd is. Wel veel toffe, creepy foto's, dat wel. Een beetje X-files achtig. De film heeft ook een duidelijke politieke lading, wat me niet stoorde (en het ook wel een realistisch tintje gaf) maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen ervan gecharmeerd is. Toch had ik gehoopt op iets meer horror en iets minder documentaire.

Kirk Cameron, jullie allen natuurlijk welbekend. Van, em, een kindrol in Growing Pains, geloof ik niet dat ik het ooit gezien heb. Hoe dan ook, de man is nogal in de Heer, en dat mogen we weten ook.

Saving Christmas is een reli-propagandafilmpje, waarop Kirk via allerlei gestoorde verhaaltjes z'n zwager Christian vertelt (subtiel gekozen hoor, die naam) dat de huidige kerstviering een waardige viering van Jezus Christus is, terwijl Christian het allemaal niet Bijbels genoeg vindt. En nog wat gezever over the War on Christmas, want die lelijke liberalen kunnen het niet hebben dat mensen genieten van kerst. Het is echt niet te harden, alles is hier kut aan. Er is praktisch geen verhaal, maar bijna alleen losse verhalen die Kirk vertelt aan Christian (zo ongeveer) en natuurlijk de bekering van Christian tot iemand die geniet van kerst. Die verhalen zijn zwaar reli, soms van de ratten besnuffeld (zijn theorie over kerstbomen is best wel bizar), en natuurlijk af en toe nog een sneertje naar politieke correctheid of boosaardige linksen. En om het nog erger te maken, al die verhalen worden zo slecht geacteerd en goedkoop uitgebeeld dat de gristelijke belerendheid nog niet eens het grootste probleem is. Of de pogingen tot humor, of de genante dans op het einde. Wederom een waardige kandidaat voor de IMDb Bottom 10 waar ie een mooie 7e plek bezit.

De originele Scarface uit 1932: het zal niet verbazen dat het ook hier gaat om een typisch opkomst-en-ondergangsverhaal zoals dat in gangsterfilms gebruikelijk is. Scarface speelt zich af in het toentijdse Chicago, gedurende de drooglegging, waar Tony Camonte zich op gewetensloze wijze en met bruut geweld omhoog werkt in de drankhandel. De film is pre-code, en dat is wel te merken ook - er is een behoorlijke smak geweld te zien, zeker vergeleken met films van na die tijd, al wordt het meeste geweld niet expliciet getoond. Het tempo zit er goed in met een filmlengte van anderhalf uur, en daardoor kijkt de film lekker weg. Wel denk ik dat de film erbij gebaat zou zijn geweest als Hawks iets meer de tijd had genomen om de karakters te ontwikkelen, op een gegeven moment begint het praktisch een serie van executies, schietpartijen en confrontaties te worden.

Maar alsnog, het is gewoon een sterke gangsterfilm, die na 80 jaar natuurlijk wel enigszins gedateerd is maar die nog steeds uitstekend kijkbaar is. Paul Muni speelt overtuigend het hebzuchtige, machtsbeluste alfa-mannetje Tony die zich omhoog werkt in de criminele wereld, vooral door nog rucksichtloser en nog gewetenlozer te zijn dan de concurrentie. Ik vind hem toch een niveautje beter dan Edward Robinson in Little Caesar. Het levert een aantal memorabele scenes op, zoals de eerste keer dat hij een tommy gun in handen krijgt, of zijn confrontatie met Lovo op kantoor waar hij al fluitend de psychopaat speelt. De eindscene vond ik dan weer een beetje tegenvallen, maar desalniettemin heeft deze klassieker op gangstergebied wat mij betreft zijn faam wel waargemaakt. 3.5*

Tja, ik heb dus geen nostalgiegevoelens uit mijn schooltijd voor Scary Movie. In mijn studententijd heb ik deze succesvol ontweken, en misschien is dat jammer, want na een half kratje en een dikke bats was dit wellicht nog een beetje te genieten geweest. Maar zo'n feest was het niet. Wayans en co hebben wederom een cinematische drol gedraaid waarin allerlei ontzettend flauwe parodieën op (in dit geval) voornamelijk jaren '90 tienerhorrorfilms samengeveegd worden, met Scream als rode draad. En dat laastste is een goeie zaak, want dat betekent dat er in ieder geval nog een klein beetje lijn in het verhaal zit. Zo heel af en toe is er wel eens een grap die niet direct dood neerslaat, maar ik heb me wederom lopen te ergeren. Die Wayans komen er bij mij niet meer in.

Dit is een best aardig filmpje geworden, zodra je maar niet verwacht om op een harde, gore horror getrakteerd te worden. Het is een beetje kinderhorror, een Stranger Things-achtige horrorfilm, maar desondanks wel goed gedaan. Een leuk verhaal waar een boze geest van een meisje spookverhalen bedenkt die ook werkelijk uitkomen. Zoals de titel ook al een beetje vermoeden is het gezellig griezelen rond het kampvuur, en de sfeer is passend nostalgisch. Leuk begin jaren '70 sfeertje en de verschillende verhalen uit het boek zijn vermakelijk gedaan. Ja, wel veilig en alles, maar alsnog, vermakelijk was het wel.

Een Britse psychologische thriller uit de oude doos. Het is misschien niet voor iedereen een geschikte keuze, vooral vanwege de kwalificaties Brits en 'uit de oude doos': dit betekent inderdaad dat we te maken hebben met een behoorlijk trage film, met wat burgerlijke, oubollige personages. Ik, daarentegen (en gezien het gemiddelde oordeel op MM en IMDb, niet alleen ik), vond dit een bijzonder geslaagde film. De centrale rol in de film is de door Kim Stanley gespeelde Myra. Deze vrij burgerlijke vrouw van middelbare leeftijd is er van overtuigd dat zij paranormale gaven heeft, maar daar heeft de buitenwereld verder geen boodschap aan. Om haar medium-credentials wat op te vijzelen beraamt zij, samen met haar wat sullige en beïnvloedbare echtgenoot, een ontvoering - waarin zij natuurlijk als redder in nood op kan komen draven. De film draait vooral op sfeer en een fraaie psychologische karakterisatie: de manipulatieve Myra die ook zichzelf in van alles laat geloven, en Bill die (ondanks zijn gewetensbezwaren) zich laat leiden tot het opknappen van het vuile werk. Sommige delen zoals de ontvoering zijn wat knullig gedaan (zelfs voor een oubollige burgerman als Bill), en ja, traag is het wel, maar de sfeer zoals de seances en de sterke portretten van Myra en Bill maken een hoop goed. Laat ik het naar boven afronden.

Vrij aardige horror van Indonesische bodem, maar ook eentje die wel z'n gebreken heeft. In May The Devil Take You zien we een demon bezitting nemen van allerlei personen, wat resulteert in een hoop toffe scenes en (zoals al veel vaker gemeld) een Evil Dead achtige film. Om maar eens positief te beginnen, de film ziet er behoorlijk strak uit, en Tjahjanto weet ook flink wat goeie creepy scenes en ook prima jumpscares uit z'n hoed te toveren. Maar hoewel de scenes an sich vaak wel werken, vond ik de rode draad en het plot als geheel maar warrig en matig te volgen. Ja, iets met zielen verkopen, demonische bezetting, voodoo, dat soort dingen, maar veel meer kon ik er niet van maken, en dat deed toch een beetje af aan m'n filmervaring. De film had ook makkelijk een minuut of twintig korter gekund. Maar desalniettemin, een ruime voldoende alsnog, en Tjahjanto is een regisseur die zeker wel wat kan en waar ik meer van ga opzoeken.

Bij een genre als nunsploitation had ik niet al te hoge verwachtingen, en om eerlijk te zijn had ik voor de challenge begon überhaupt geen weet van het bestaan van Japanse nunsploitation. Maar dit viel me eigenlijk niets tegen. We volgen een vrouw die het klooster ingaat om uit te zoeken wat haar moeder overkomen is, die lang geleden in dat klooster overleden is. Uiteraard blijkt het klooster niet zo'n nette omgeving als gedacht, waarbij we naast behoorlijk wat naakt ook een goede hoeveelheid sadisme en lijfstraffen zien. Dit is misschien te verwachten voor het genre, maar dit is ook oprecht een prima gemaakte film die goed geschoten is, een prima tempo heeft en qua verhaal ook best wel de moeite waard is.

Best wel een leuk werkje, dit Sennentuntschi. Het is een filmversie van wat schijnbaar een lokale Zwitserse legende is, en hoewel het heel af en toe inderdaad wel een beetje tegen horror aanschurkt (best wel wat geweld en moord, de bovennatuurlijke elementen, en het gevilde einde van onze geitenherders) is het toch meer een mystery-thriller combinatie met toefjes bovennatuurlijkheid en misdaadfilm. Sowieso leuk om weer eens een volksverhaaltje tegen te komen wat buiten de gebaande paden treedt - de film verhaalt in eigenlijk twee grotendeels losstaande verhaallijnen over de Sennentuntschi en het geweld dat zij oproept. Zij is een vrouw die door een paar geile, dronken geitenherders via een of andere volksrite tot leven wordt gewekt, en de eerste verhaallijn volgt de vrolijke avonturen van Sennentuntschi en de herders. Verhaal twee speelt zich een tijd later af, waar een onbekende vrouw die dezelfde Sennentuntschi blijkt een mysterieuze bijrol lijkt te spelen in een aantal misdaadzaken in een Zwitsers dorpje - en in een soort van Krimi volgen we dat onderzoek en wat het losmaakt.

Om eerlijk te zijn, de film was best solide met ook veel fraaie Alpenbeelden, maar de twee losse verhaallijnen werkte toch niet helemaal lekker. Het mysterie is aardig maar op een gegeven moment is het ondanks de wat rommelige vertelling ook wel weer redelijk duidelijk hoe de vork in de steel zit. Al blijft het wel een coole legende, waar de Sennentuntschi voornamelijk lijdend voorwerp is van geweld en verkrachting, en haar wraak dan ook vrij terecht overkomt. Er komt dan ook best nog wel wat geweld en narigheid bij kijken, maar nou ook weer niet zodanig veel dat het horrorlabel op IMDb nou heel terecht is. En nou ja, die heeft ie dan op MM dan ook niet. Maar goed, geen uitblinker, maar wel een vermakelijk filmpje waarbij het herdersverhaal wat leuker is dan de Krimi, maar sowieso had het allemaal wel wat korter gekund.

Seom is inderdaad een prachtig geschoten filmpje, waarin in een langzaam, kabbelend tempo en met heel weinig dialoog de relatie zien tussen voornamelijk twee mensen, met wellicht nog een derde die een vrij relevante rol speelt. En niet zo'n gezonde relatie; hoewel er duidelijk een affiniteit is tussen de suicidale man en de ook niet bijster geestelijk stabiele vrouw, uit die zich voornamelijk door geweld, sadisme, en dat gaat behoorlijk ver. We zien prachtige beelden van het drijvende dorpje waar alles zich afspeelt, en delen van de film zijn bijna meditatief van aard, maar vervolgens klappen er zo af en toe brute stukken narigheid tussendoor waar Marquis de Sade bijkans nog een beetje pips om de neus van zou worden. Inderdaad de beruchte dierenmishandeling (het zijn voornamelijk een hoop vissen en een kikker die de sjaak zijn), maar we zien ook een hoop menselijke narigheid - moorden, verkrachtingen, mishandelingen, zelfmoordpogingen en zelfmutilatie op nogal pijnlijke wijze, het kan niet op. Maar voornamelijk is het toch een bijzonder fraai, sfeervol filmpje geworden, met inderdaad ook een nogal apart en surrealistisch einde.

Een nogal bijzondere film. Serebryanye golovy komt uit de late jaren '90, maar het is er niet aan af te zien; de film is in een soort sepia-achtig zwart wit gefilmd, en als je had verteld dat dit uit de jaren '60 kwam had ik het ook geloofd. Maar goed, het visuele is niet het enige wat hier experimenteel is. Ook qua verhaal, nogal free-form plot en sfeer is dit een vervreemdende film. Russische wetenschappers proberen mensen met bomen te kruisen, via een soort van houten Iron Maiden met allerlei serums. Dat gaat uiteraard niet goed, maar wat er nu eigenlijk gebeurt in de film, ik heb niet zoveel idee. Ik vermoed dat er af en toe ook nog een punt gemaakt probeert te worden over wetenschap en experimenten, en misschien ook wel over de samenleving, maar ook daar is het allemaal zodanig indirect dat ik het punt in ieder geval gemist heb. Om de woordgrap maar vast te maken, ik snapte er geen hout van.

En toch had het wel wat. Qua sfeer en vervreemdende beelden, qua fraaie beelden, qua WTF-gehalte. Alleen aan te raden voor de liefhebber van arty en experimenteel, gelukkig val ik enigszins in die richting.

Een van de grote pluspunten van Serra Pelada is de setting: het speelt zich af op een ongebruikelijke locatie, de Serra Pelada-mijnen, diep in het Amazonegebied waar goud gevonden wordt. Het levert prachtige beelden op, en dit soort exotische locaties zorgen altijd voor net wat extra cachet. Maar helaas, de film zelf viel me wat tegen. Serra Pelada is een wetteloze omgeving, waar het recht van de sterkste geldt en mensen uit het niets rijk kunnen worden. De film volgt twee vrienden die daar heengaan, en inderdaad goud vinden - maar langzaamaan worden de verschillen tussen de rustige, stille en principiële Joaquim en de harde Juliano steeds groter. De macht, het geld en de drang om zich te blijven handhaven in de keiharde en vaak ook criminele wereld aldaar, koste wat kost, maken ook van Juliano een schurk. Er is verder best wel wat spanning, geweld, naakt, actie en de setting helpt zoals eerder gezegd ook, maar het verhaal boeide me niet. Het is weer het typische riedeltje wat je in elke gangsterfilm ziet, maar dan verplaatst naar Brazilië: het is Goodfellas in de Amazone, je kan het allemaal zo uittekenen. En dan redden zelfs het prachtige portret van de mijnen en Amazone-setting het niet helemaal.

Portret van een hele, hele nare man. Ook hier levert Noe een controversieel werkje op, misschien wel zijn controversieelste - het levert sowieso een behoorlijk verachtelijk personage op, al blijkt er uiteindelijk niet alleen maar haat in de man te zitten. Niet dat dat tot een veel blijere ontknoping leidt, maar soit. Er is een vergelijking die direct bij me opkwam bij het zien van de film: de verteller in de film (of zijn naam in de film uberhaupt voorbij komt, tja, niet dat ik me kan herinneren) deed me bijzonder denken aan de Underground Man (eveneens naamloos) van Dostoyevsky's Notes from Underground. Een universele, continue haat jegens alles en iedereen, een constante stroom van externaliseringen van hun eigen mislukking naar de buitenwereld, en een stroom aan monologen van een boze, extreem gefrusteerde man van middelbare leeftijd die lang niet altijd uitvoert wat hij zegt te zullen doen.

Als film kijken we continu mee vanuit het beeld van de verteller (na eerst een samenvatting te hebben gekregen van zijn niet al te florissante achtergrond), en worden we meegenomen in zijn wereld van haat en frustratie. Qua beelden is het niet heel bijzonder, maar vond ik het wel effectief, zeker in combinatie met de voice-over. Meestal blijft het bij interne scheldpartijen van een nogal, ehm, expliciete homofobe, xenofobe en vrouwonvriendelijke aard - de man haat werkelijk alles en iedereen. Behalve dan zijn dochter, maar in deze film uit deze soort van liefde zich dan weer op incestueuze wijze. Al zijn de uitbarstingen er zeker, en dat zijn zeker geen makkelijk wegkijkende scenes. En dat geldt ook zeker voor de finale,waar nog een dubbele twist komt: met een moord-zelfmoord die toch imaginair blijkt te zijn, maar vervolgens wordt het kleine beetje licht dat toch lijkt te verschijnen keihard uitgestampt als blijkt dat de verteller zijn dochter gaat verkrachten. Gelukkig was het niet al te lang, want anderhalf uur dit soort bittere frustatie en hatelijkheid aanhoren is genoeg - maar ik vond deze blik in een aartsdonkere ziel toch wel interessant.

Misschien is het omdat ik hiervoor een wangedrocht van een parodie van Seduction Cinema heb bekeken (Spiderbabe, doe het jezelf niet aan), maar dan is dit toch oneindig veel grappiger. Alsnog wat flauw op momenten, natuurlijk, het blijft Troma - maar Sgt. Kabukiman NYPD is een vermakelijke komedie over politieman Harry Griswold die in een soort van Japanse kabuki-superheld verandert. Die met sushi, samuraizwaarden, waaiers en eetstokjes zijn tegenstanders te lijf gaat, inderdaad dat soort humor. Maar de film heeft een lekker tempo waarin de grappen en het standaard-misdaadverhaaltje prima doorkachelen. Lang niet zo goor of uitbundig als ik in andere Troma-films wel gezien heb (Poultrygeist, Terror Firmer, Toxic Avenger), maar ik vond dit alsnog prima vermaak als je in de stemming bent voor wat flauwe meligheid.

Hmmm. Voor de trash-challenge is dit de film met de grootste naam zou ik zeggen, ook maar liefst op 7 officiële ICM-lijstjes. Helaas bleek het een stinkerd van een film te zijn. Natuurlijk, de film staat onder andere bekend om de muziek van Isaac Hayes, en dat deel staat nog steeds als een huis. Maar buiten dat was dit wel behoorlijk pover. Het grootste probleem is dat Shaft een compleet niemendalletje van een verhaal is, met een cast die er niet veel van bakt (en nee, Richard Roundtree zeker niet) en die ook qua sfeer of coolheid niets met me doet. Shaft moet een stoere, harde bikkel zijn, maar Roundtree speelt erg nep en ik irriteerde me met name over z'n domme grapjes en oneliners waarna alleen hij zelf in een Tommy Wiseau-achtige grinnik uitbarstte. Ook zijn casanova-skills blijken vooral uit het feit dat er af en toe uit het niets geswitcht wordt naar een scene in bed. Er zijn nog wel een paar redelijke actiescenes, maar Shaft maakt z'n reputatie helaas niet waar.

Ik sluit me aan bij de bovenburen. Dit was vooral een flauwe kostuumklucht met een mager verhaal. En zelfs de bekende cast kan de film maar half redden - Paltrow en Affleck bijvoorbeeld vond ik nog wel vermakelijk, Fiennes niet zo, en een paar van die bijrollen waren echt te flauw voor woorden (die theatereigenaar bijvoorbeeld, brr). Sowieso waren de grappen en de Shakespeare-referenties niet veel bijzonders. Het kijkt verder inderdaad nog wel redelijk weg en het ziet er nog wel oke uit qua kostuums en sfeerzetting, maar het is een niemendalletje van een film en zeven Oscars voor een niet bijster geslaagd luchtig tussendoortje als dit is een lachertje.

Best aardige score, en duurde niet al te lang, maar ik vroeg het me al af: kan een film lang op één locatie over een haai die een surfende dame terroriseert de hele film lang boeien? Het blijkt: nee, dat kan niet. Blake Lively is een fraaie verschijning en acteert ook prima, maar er is maar zoveel uit een basaal verhaal als dit te peuren. Mooie tropische strandjes en surfbeelden, check. Spanning met de haai, check. Meerdere ontsnappinspogingen die nét mislukken zonder dat onze lieve Blake wordt opgegeten, check. Een paar mogelijke redders en andere surfers die wel de pineut zijn, check. Ik was er na een klein half uurtje wel klaar mee, het is verder vooral veel van hetzelfde uitgespreid over anderhalf uur.

Een bijzonder aardige film, voor deze niet bijzonder ervaren kung-fu-filmkijker. Mijn ervaringen met martial arts zijn, naast beperkt, ook niet allen even geslaagd - ik heb me prima vermaakt met bijvoorbeeld Ong Bak of Enter the Dragon, een stuk of wat films met vermaak meegepakt in benevelde toestand, en me soms ook behoorlijk geergerd aan bijvoorbeeld Crouching Tiger Hidden Dragon. Maar dit was erg leuk, al leek het daar in het begin nog niet echt op. Het verhaal komt wat traag op gang, maar vanaf het moment dat de tempel bereikt wordt was het erg de moeite waard.

Het was bijzonder leuk om de verscheidene beproevingen in de kamers te zien, en ook de mentale groei van San Ta werd duidelijk gebracht. Qua gevechten is de film niet overdreven spectaculair, maar ik vond het eigenlijk wel leuk om een kung fu film te zien waar het niet alleen draait om gevechtsscenes. En, wat mij qua sfeer ook wel aanstond was de grotendeels afwezige flauwe slapstick-humor waar sommige kung fu films nog wel eens onder lijden. De nadruk lag meer op het serieuze, filosofische aspect van de Shaolin-leer en de bijbehorende zelfdiscipline, en die aanpak stond me wel aan. Niet de meest geschikte film om uit de kast te pakken als je brute gevechten of grappige situaties wilt, maar wat mij betreft wel de beste kung fu film is die ik gezien heb.