Opinions

Dirty Dancing trok ik ook bij een tweede poging echt niet, dus dan maar deze 'zomerfilm' als alternatief: Spike Lee's Summer of Sam. Wederom is het een warme, verzengende zomer in New York, en wederom lopen de gemoederen hoog op. Summer of Sam speelt zich af in de zomer van '77 (grotendeels), en de hitte is niet het enige probleem: een seriemoordenaar die zichzelf Son of Sam noemt teistert de stad, en schiet willekeurige stelletjes en jonge vrouwen dood. Maar hoewel Sam en zijn terreur weliswaar een belangrijke bijrol innemen, is het niet waar de film over gaat. Summer of Sam is geen seriemoordenaarfilm, maar is vooral een schets van een wat lower class Italiaans-Amerikaans milieu in de Bronx in die tijd, naast dat het een beeld geeft van het vieze, onveilige New York van een paar decennia terug.

De meeste hoofdrolspelers kennen elkaar al van jongs af aan, en zijn samen opgegroeid. Maar dat betekent niet dat ze allemaal even goed met elkaar op kunnen schieten - sommigen van hen zijn de typische Jersey Shore gladjakkers die weinig op hebben met mensen die niet zoals zij zijn en het liefst eerst klappen uitdelen en dan vragen stellen, relationele trouw is ook niet een gegeven, en ze hebben over het algemeen ook geen steady bestaan met danwel kutbaantjes, danwel kleinschalige drugsdealerij en iets minder kleinschalig drugsgebruik. In de film zijn we hoe de relaties tussen hen langzaamaan op scherp komen te staan, waarbij de dreiging van de Son of Sam die ook in hun buurt actief is de boel verder kataliseert. Voor een groep figuren die, op een enkele uitzondering na (met name Adrien Brody als Richie), niet zo heel erg interessant zijn, is het best wel een boeiende film geworden. Vrolijk, nou nee. Vinny vergooit zijn leven met escalerend drugsgebruik, structureel vreemdgaan en naait op het laatst ook nog eens zijn beste vriend erbij, zijn vriendin neemt uiteindelijk de wijze beslissing om hem te verlaten maar wordt een film lang bedrogen en gemanipuleerd, Richie en Ruby lijken er nog het beste af te komen ondanks dat hij bij moet beunen als broodpoot en hij verrot geslagen wordt omdat een paar tokkies hem puur om zijn punker-zijn verdenken van de moorden, en die vriendjes van Vinny in de bijrol blijven een film lang dichtgetikte en agressieve aso's.

Uiteindelijk wordt de moordenaar gepakt, al zijn de scenes met hem beperkt, en we zien praktisch niets van de jacht op hem - hij is in deze film puur een katalysator die in New York de boel, die toch al op spanning staat, verder doet escaleren. Grotendeels inderdaad dus bij onze Italianen in de Bronx, maar Lee laat ook regelmatig beelden zien van chaos en paniek in andere delen in New York, zeker als een stroomuitval leidt tot grootschalige plunderingen. Kortom, best een interessant tijds- en sfeerbeeld, al had er wel een minuutje of twintig afgekund wat mij betreft.

Behoorlijk indrukwekkende documentaire over een rampzalige periode in de klimgeschiedenis, waarbij over een dag of twee in totaal 11 bergbeklimmers de dood vonden nabij de top van de K2. Dat het beklimmen van dit soort bergen een levensgevaarlijke activiteit is, moge duidelijk zijn; de onbereikbaarheid en de bijna fysieke onmogelijkheid om hulp te kunnen krijgen maken de speelruimte minimaal. En überhaupt kan je ook gewoon botte pech hebben, (ijs)lawines zijn onvermijdelijk. En als dan op een op zich prachtige klimdag een aantal expedities een poging naar de top wagen, gaat het mis voor velen - door een combinatie van matige voorbereiding, summit fever waardoor ze later dan verstandig toch nog naar de top gaan, en soms ook gewoon puur ongeluk komen velen in de problemen, met voor 11 man fatale gevolgen. De focus is vooral op de Ier Ger McDonnell, en de onzekerheid over hoe hij nou precies aan z'n einde is gekomen, en hierbij zijn ook prominente rollen voor Wilco van Rooijen en Cas van de Gevel. Er wordt veel getoond en veel gepraat over hoe de beklimming en vooral de afdaling in z'n werk ging. Prachtige beelden ook, waarbij helaas de reconstructies van sommige situatie nogal uit de toon vallen en wat amateuristisch aandoen. Desondanks een behoorlijk interessante docu, ook gezien het onderwerp.

Een draak van een film, helaas. Dit zou nunsploitation moeten zijn, maar er is echt helemaal niets te beleven - weinig plot, praktisch geen spanning, humor, erotiek of bloed, helemaal niets wat de film de moeite waard zou moeten maken. Er wordt op een paar momenten nog wat gehint naar seks, drugsgebruik en moord, maar én in hele beperkte mate en eigenlijk alles buiten beeld. Het enige wat hier dodelijk in is, is de saaiheid.

Ik had al niet zulke hele hoge verwachtingen, maar alsnog viel dit me vies tegen. Superman is één van de eerste grote superheldenfilms, en misschien toendertijd baanbrekend, maar ondanks dat ik toch wel een behoorlijke hoeveelheid kazigheid én verouderde special effects kan hebben was dit op veel vlekken mij te veel.

Het begint nog met een behoorlijk lange introductie, waarbij de origin story van Superman getoond wordt. Met een wat Doctor Who-achtig sfeertje op Krypton in het begin, daarna zijn opgroeien in Smallville (en tijd op Antarctica) om tenslotte als reporter in Metropolis te werken. Het duurt zomaar een uur voor de film ook écht begint, dus je zou kunnen zeggen dat die intro veel te lang is, maar eigenlijk vond ik de intro vermakelijker dan de hoofdfilm zelf. Want zodra het een superheldenfilm wordt begint het pas echt bergafwaarts te gaan.

Mijn grootste probleem ligt al bij Superman zelf, misschien wel de saaiste superheld ooit. Als Clark Kent is hij een storend saaie sul, maar ook overdreven onhandig en klunzig. Het ligt er echt te dik op hier. Maar met als enige vermomming een bril is hij ook Superman, net zo'n saai figuur maar ook praktisch onaantastbaar met belachelijk overdreven superkrachten. Het wordt nooit spannend met zo'n held. Maar ook de schmierende Gene Hackman met een absurd plan om de Amerikaanse westkust te laten ontploffen en in de oceaan te laten zakken of zijn komisch bedoelde sidekick; het suffe plot waarin Superman binnen tien minuten zowel Lois Lane en haar helikopter, als ook de president met heel Air Force One het leven redt. De romance met Lois Lane, het volledige gebrek aan een ontknoping, het is allemaal net niks. Natuurlijk zijn de special effects heden ten dage ook vrij nep, maar dat had ik nog best wel door de vingers willen zien. Maar voor de rest vond ik dit ook best wel een draak.

Before you surf, you suffer.

Nicolas Cage heeft een nieuwe niche gevonden waarin hij vaak in over-the-top, hallucinante werkjes los gaat. Soms werkt het (Colour out of Space, Mandy), soms niet zo (Renfield, Willy's Wonderland), maar ik was toch wel geïntrigeerd door deze The Surfer. Gemist op IFFR, maar nu wel in de bios meegepakt.

The Surfer speelt zich af in Australië, waar Cage een beetje leeft in het verleden - hij heeft een goeie baan maar zijn huwelijk is op de klippen, en hij wil het huis aan de kust kopen waar hij is geboren om zijn zoon net zo'n surfende jeugd te gunnen als hij zelf had. Maar als hij met z'n zoon daar probeert te surfen blijkt dat buiten de locals gerekend. De lokale surf-gang heeft het niet zo op buitenstaanders. The Surfer begint nog kalm maar vervalt langzamerhand in een koortsige nachtmerrie, waar Cage er een nogal obsessieve natuur op na houdt. Ik kan me ook niet echt in hem verplaatsen, in dat hij stap na stap de meest onlogische keuzes maakt.

Maar de unheimliche sfeer, de beelden, en de afwikkeling van het algehele verhaal werken voor mij dan wel weer. Cage kon ik hier ook goed pruimen. Een soort van surfversie van Wake in Fright met een obsessiviteit die aan Fitzcarraldo doet denken, met een toefje delirium en psychedelica erbovenop. Ik lust dit wel.

Best leuk klassiekertje. Zoals wel vaker voor 'horrorfilms' uit die tijd valt het horroraspect wel mee, maar het is best een vermakelijke tachtig minuten. John Barrymore speelt titelfiguur Svengali: een excentrieke zangcoach die zich als een hypnotiserende Raspoetin door het leven helpt. Op een gegeven moment komt hij in contact met de mooie maar niet bepaald getalenteerde zangeres Trilby; via hypnose weet hij haar zangkunsten tot grote hoogten te brengen, maar hij zorgt er ook voor dat zij haar geliefde en vrienden verlaat, en een nieuw leven begint als operazangeres onder zijn management. Al blijkt hij, tot zijn frustratie, niet in staat om ook haar hart te veroveren. Het is een lekker kort, puntig drama/thrillertje met goed acteerwerk - prima tussendoortje dus.

Qua sfeer is dit een best leuke Disney, en het bevat ook een best aantal erg leuke karakters: Merlijn, Madam Mikmak, en natuurlijk de uil Archimedes, wat een baas. Maar qua verhaal laat het toch wat steken vallen, of eigenlijk, echt veel verhaal is er niet. De 'avonturen' die hierin beleefd worden komen erop neer dat Merlijn en zijn protege Wart een aantal keren in een dier veranderen, en af en toe wat ruziën met het keukenpersoneel in het kasteel. Met nog een tovenaarsduel aan het einde (die wel erg vermakelijk is), the end. Met wat meer plot had dit echt een favoriet in het Disney-oeuvre kunnen worden, nu is het gewoon een vermakelijke niemendalletje waar veel meer in had gezeten.