Opinions

Behoorlijk indrukwekkende documentaire over een rampzalige periode in de klimgeschiedenis, waarbij over een dag of twee in totaal 11 bergbeklimmers de dood vonden nabij de top van de K2. Dat het beklimmen van dit soort bergen een levensgevaarlijke activiteit is, moge duidelijk zijn; de onbereikbaarheid en de bijna fysieke onmogelijkheid om hulp te kunnen krijgen maken de speelruimte minimaal. En überhaupt kan je ook gewoon botte pech hebben, (ijs)lawines zijn onvermijdelijk. En als dan op een op zich prachtige klimdag een aantal expedities een poging naar de top wagen, gaat het mis voor velen - door een combinatie van matige voorbereiding, summit fever waardoor ze later dan verstandig toch nog naar de top gaan, en soms ook gewoon puur ongeluk komen velen in de problemen, met voor 11 man fatale gevolgen. De focus is vooral op de Ier Ger McDonnell, en de onzekerheid over hoe hij nou precies aan z'n einde is gekomen, en hierbij zijn ook prominente rollen voor Wilco van Rooijen en Cas van de Gevel. Er wordt veel getoond en veel gepraat over hoe de beklimming en vooral de afdaling in z'n werk ging. Prachtige beelden ook, waarbij helaas de reconstructies van sommige situatie nogal uit de toon vallen en wat amateuristisch aandoen. Desondanks een behoorlijk interessante docu, ook gezien het onderwerp.

Een draak van een film, helaas. Dit zou nunsploitation moeten zijn, maar er is echt helemaal niets te beleven - weinig plot, praktisch geen spanning, humor, erotiek of bloed, helemaal niets wat de film de moeite waard zou moeten maken. Er wordt op een paar momenten nog wat gehint naar seks, drugsgebruik en moord, maar én in hele beperkte mate en eigenlijk alles buiten beeld. Het enige wat hier dodelijk in is, is de saaiheid.

Ik had al niet zulke hele hoge verwachtingen, maar alsnog viel dit me vies tegen. Superman is één van de eerste grote superheldenfilms, en misschien toendertijd baanbrekend, maar ondanks dat ik toch wel een behoorlijke hoeveelheid kazigheid én verouderde special effects kan hebben was dit op veel vlekken mij te veel.

Het begint nog met een behoorlijk lange introductie, waarbij de origin story van Superman getoond wordt. Met een wat Doctor Who-achtig sfeertje op Krypton in het begin, daarna zijn opgroeien in Smallville (en tijd op Antarctica) om tenslotte als reporter in Metropolis te werken. Het duurt zomaar een uur voor de film ook écht begint, dus je zou kunnen zeggen dat die intro veel te lang is, maar eigenlijk vond ik de intro vermakelijker dan de hoofdfilm zelf. Want zodra het een superheldenfilm wordt begint het pas echt bergafwaarts te gaan.

Mijn grootste probleem ligt al bij Superman zelf, misschien wel de saaiste superheld ooit. Als Clark Kent is hij een storend saaie sul, maar ook overdreven onhandig en klunzig. Het ligt er echt te dik op hier. Maar met als enige vermomming een bril is hij ook Superman, net zo'n saai figuur maar ook praktisch onaantastbaar met belachelijk overdreven superkrachten. Het wordt nooit spannend met zo'n held. Maar ook de schmierende Gene Hackman met een absurd plan om de Amerikaanse westkust te laten ontploffen en in de oceaan te laten zakken of zijn komisch bedoelde sidekick; het suffe plot waarin Superman binnen tien minuten zowel Lois Lane en haar helikopter, als ook de president met heel Air Force One het leven redt. De romance met Lois Lane, het volledige gebrek aan een ontknoping, het is allemaal net niks. Natuurlijk zijn de special effects heden ten dage ook vrij nep, maar dat had ik nog best wel door de vingers willen zien. Maar voor de rest vond ik dit ook best wel een draak.

Before you surf, you suffer.

Nicolas Cage heeft een nieuwe niche gevonden waarin hij vaak in over-the-top, hallucinante werkjes los gaat. Soms werkt het (Colour out of Space, Mandy), soms niet zo (Renfield, Willy's Wonderland), maar ik was toch wel geïntrigeerd door deze The Surfer. Gemist op IFFR, maar nu wel in de bios meegepakt.

The Surfer speelt zich af in Australië, waar Cage een beetje leeft in het verleden - hij heeft een goeie baan maar zijn huwelijk is op de klippen, en hij wil het huis aan de kust kopen waar hij is geboren om zijn zoon net zo'n surfende jeugd te gunnen als hij zelf had. Maar als hij met z'n zoon daar probeert te surfen blijkt dat buiten de locals gerekend. De lokale surf-gang heeft het niet zo op buitenstaanders. The Surfer begint nog kalm maar vervalt langzamerhand in een koortsige nachtmerrie, waar Cage er een nogal obsessieve natuur op na houdt. Ik kan me ook niet echt in hem verplaatsen, in dat hij stap na stap de meest onlogische keuzes maakt.

Maar de unheimliche sfeer, de beelden, en de afwikkeling van het algehele verhaal werken voor mij dan wel weer. Cage kon ik hier ook goed pruimen. Een soort van surfversie van Wake in Fright met een obsessiviteit die aan Fitzcarraldo doet denken, met een toefje delirium en psychedelica erbovenop. Ik lust dit wel.

Best leuk klassiekertje. Zoals wel vaker voor 'horrorfilms' uit die tijd valt het horroraspect wel mee, maar het is best een vermakelijke tachtig minuten. John Barrymore speelt titelfiguur Svengali: een excentrieke zangcoach die zich als een hypnotiserende Raspoetin door het leven helpt. Op een gegeven moment komt hij in contact met de mooie maar niet bepaald getalenteerde zangeres Trilby; via hypnose weet hij haar zangkunsten tot grote hoogten te brengen, maar hij zorgt er ook voor dat zij haar geliefde en vrienden verlaat, en een nieuw leven begint als operazangeres onder zijn management. Al blijkt hij, tot zijn frustratie, niet in staat om ook haar hart te veroveren. Het is een lekker kort, puntig drama/thrillertje met goed acteerwerk - prima tussendoortje dus.

Qua sfeer is dit een best leuke Disney, en het bevat ook een best aantal erg leuke karakters: Merlijn, Madam Mikmak, en natuurlijk de uil Archimedes, wat een baas. Maar qua verhaal laat het toch wat steken vallen, of eigenlijk, echt veel verhaal is er niet. De 'avonturen' die hierin beleefd worden komen erop neer dat Merlijn en zijn protege Wart een aantal keren in een dier veranderen, en af en toe wat ruziën met het keukenpersoneel in het kasteel. Met nog een tovenaarsduel aan het einde (die wel erg vermakelijk is), the end. Met wat meer plot had dit echt een favoriet in het Disney-oeuvre kunnen worden, nu is het gewoon een vermakelijke niemendalletje waar veel meer in had gezeten.