Opinions

De associatie met Deliverance is onvermijdelijk, en dat zullen de makers ook gedacht hebben - dus zetten ze het maar gelijk op de poster. In Southern Comfort gaat het niet om een rivier in Tennessee/Georgia/W.Virginia (of daar ergens) en bijbehorende rednecks, maar gaan we de bayous van Louisiana in. Een patrouille reservisten gaat op oefening in de uitgebreide moerassen van Louisiana, en komt in de problemen als ze zich misdragen en in conflict komen met de cajuns aldaar. Het is soms wat langzaam, maar het heeft wel een hele toffe setting waar de moerassen en de vaak ongeziene vijand voor een claustrofobische sfeer zorgen. Met ook best wel wat harde actie-uitspattingen. De soldaten zijn dan weer wat minder overtuigend, met nogal overdreven typetjes en nogal wat onlogische acties. Alsnog komt de film op sfeer een heel eind, en is de ontknoping in een cajun-stadje waar het heel gezellig lijkt, maar ook vol twijfel tussen redding en paranoia en vervolgens een ultieme ontsnappingspoging als Hardin doorheeft dat ze als ratten in de val zitten, ook erg leuk gedaan. Uiteindelijk prima vermaak dus.

Tja, hier was niet zo veel aan. Af en toe was het hilarisch slecht, zoals de Ed Wood-achtige ruimteschepen, maar grotendeels was het gewoon slecht en niet hilarisch. Het is een kwestie van een rits naaktscenes en knuffelige seksscenes, ingebed in een futuristische setting en een suf verhaaltje over een alien die wil leren over de menselijke erotiek en liefdesleven. Er is maar moeizaam doorheen te komen, de seksscenes zijn niet geweldig en daarbuiten is al helemaal niets te beleven. Toch nog een half puntje extra voor de charme die dit extreme low-budget werkje af en toe opwekt.

Het idee had potentie, en regisseur Larry Cohen heeft ook wel eens leuke films gemaakt. Maar helaas, daar hoort deze Special Effects niet bij. Het is voornamelijk gewoon saai - het begint nog wel goed als Neville z'n eerste moord pleegt, maar als ie daarna z'n verdere plan ten uitvoering brengt valt er weinig meer te beleven. Weinig spanning, weinig erotiek, weinig horror. Het is geen complete mislukking, maar een tegenvaller is het wel.

A Spell to Ward Off the Darkness toont in drie losse en plotloze episodes op trage, contemplatieve wijze drie hele herkenbare typisch noordelijke taferelen. En dat is voor iemand met een zwak voor het hoge Noorden, en die momenteel vakantie aan het vieren is op z'n eigen bank met niet veel perspectief op verre reizen in de nabije toekomst, hoogst welkom, kan ik je vertellen.

We beginnen met het voor mij minst interessante deel, filmisch gezien: een groep vrienden (Finnen aan het accent te horen, al schijnt het in Estland opgenomen te zijn) die leeft en chillt bij een typisch Scandinavisch hutje in het bos, met wildernis, sauna en (zoals het hoort) slappe verhalen tijdens het bierdrinken daarna. Leuk om in het echt met je vrienden te doen, maar ik vond de gesprekken niet zo boeiend en ook visueel is het wat minder interessant. Deel twee: de wildernis. Veel lange statische beelden van Robert Lowe die op een meertje aan het vissen is, de weidse wateren en bossen, hiken in de wildernis. Plot is er niet echt, maar een herkenbaar beeld van Scandinavië is het wél. En deel drie is misschien niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij wel - een black metal concert, van een redelijk atmosferische variant, waarin Robert Lowe (die wel vaker in black en doom metal te vinden is, schijnbaar) meespeelt maar zeker niet de focus is. Noorser kan bijna niet, en aangezien ook live muziek een beetje een issue is momenteel was dit mooi meegenomen. Al met al een fraaie atmosferische blik op leven in het hoge noorden, en een welkome herinnering aan goede tijden.

Ik ken Spider Baby oorspronkelijk van de Fantomas-versie van de filmmuziek (hun album The Director's Cut is sowieso een aanrader voor wie van herrie en films houdt), maar toen ik de film een paar jaar geleden opzette was ik echt positief verrast. Een zeer toffe low-budget horror met zeer fijne zwarte humor en een geweldige sfeer, over de inteeltfamilie Merrye wiens mentale aftakeling een hoop moorden veroorzaakt. En met erg goede rollen van horrorlegendes Lon Chaney en Sid Haig. Ook bij deze herkijking staat de film nog steeds fier overeind, al zijn er een paar kleine irritaties mijnerzijds. De film is erg low-budget, en hoewel dit een schoolvoorbeeld is van hoe je met weinig geld alsnog een uitstekende film neer kan zetten, wordt er soms wel heel overduidelijk weggecut van scenes die niet filmbaar zijn op dit budget. Dat had wel iets subtieler gemogen. Maar voornamelijk gaat er verder heel veel wel goed. Heerlijk rare sfeer met fijn acteerwerk, vooral van Sid Haig, Lon Chaney en Jill Banner, al is niet iedereen even sterk. Goed gefilmd, mooie cinematografie, leuk freaky verhaaltje met best wat spanning, lekker tempo in het verhaal - ik word hier wel blij van. Nog steeds: 4.5*.

Er is weinig positiefs dat ik kan zeggen over Spiderbabe. Of over mijn ervaringen met Seduction Cinema tot nu toe. Dan toch maar twee dingen: ja, er zitten wel een paar mooie vrouwen in die uit de kleren gaan, en het is niet zo hondsberoerd als Batbabe was. Maar dat is wel een hele lage standaard. Eerder genoemde dames zitten in de film ómdat ze uit de kleren gaan, niet vanwege enige andere talenten, en we hebben wederom een hele flauwe parodie te pakken van (in dit geval) Spiderman. Ik snap eerlijk gezegd het punt van dit soort films niet. Ga gerust porno kijken als dat is waar je zin in hebt, en als je een waardeloos gevoel voor humor hebt is misschien het parodiegedeelte nog wel leuk, maar zit er nou werkelijk iemand te wachten op anderhalf uur lang net-niet-porno met een slechte parodie gespeeld door beroerde acteurs? Ik niet in ieder geval.

Het was even tijd voor kwaliteitscinema. Spongebob, held van menig brakke ochtend, is terug voor een nieuw avontuur, en het is precies wat je kan verwachten. Ik snap heel goed dat sommige mensen dit flauw of kinderachtig vinden, of moe worden van de absurde wendingen en sommige karakters. Maar ik vermaak me er wel mee. Om eerlijk te zijn, de film is eigenlijk niet heel veel meer dan een tot film uitgerekte serie episodes, waar meerdere zoektochten naar het geheime recept van de Crabby Patty centraal staan. Verwacht geen vernieuwende zaken, het is voornamelijk dezelfde anarchistische, drukke humor die ook in de serie centraal staat, en die ik wel kan hebben. Menig geslaagd grap en ook menig wat minder geslaagde grap, en uiteindelijk wellicht niet beter dan je in de serie zal zien. Leuk voor mensen die Spongebob al leuk vinden, maar het zal geen nieuwe zieltjes winnen ben ik bang.

Best leuk om gezien te hebben. Het voelt wel zeer verouderd aan, met een Polygoon-journaal-achtig Nederlands en een nogal toneelachtige uitstraling vol met typetjes die zich te allen tijde beschaafd uitdrukken. Maar alsnog, een vermakelijke kijkbeurt, waarin genoeg vermaak is met de rits aan typetjes in de eerste helft - en ook een trendbreuk aan het einde als het spookverhaal verandert in een misdaadthriller als het spoken een cover voor een treinroof blijkt, met o.a. een shootout en een treinongeluk. Stijfjes en houterig blijft het ook wel, maar ik heb me wel vermaakt.

De Oscarwinnaar van afgelopen jaar nog steeds niet gezien: schandalig! Maar die lacune heb ik inmiddels gevuld. Spotlight deed me eigenlijk de hele film terugdenken aan All The President's Men - net zo'n film waarin journalisten onder tegenwerking van alle kanten een zaak uitdiepen die steeds nog groter blijkt te zijn dan ze eerder dachten. Net als All The President's Men is Spotlight een sterke film, maar ze vertonen ook allebei vrij vergelijkbare karakteristieke punten, die misschien niet iedereen even goed trekt. Sterk acteerwerk, en een erg goed opgebouwd script waarin de krachten van buitenaf steeds groter en wijdverbreider blijken zonder dat je het overzicht verliest, maar ook erg leunend op praten en qua cinematografie e.d. vooral erg degelijk maar niet spannend. Daar zijn het de films ook niet naar, natuurlijk. Alleen al vanwege het onderwerp en de goede uitdieping daarvan wat mij betreft verplichte kost, maar echt bovenin mijn Top 10 van het jaar gaat 'ie niet eindigen. 4.0*

Sputnik is een alleraardigst alien-verhaal van Russische bodem. Alien-verhaal, vooral omdat de genre-omschrijvingen als sci-fi en horror alleen maar verkeerde verwachtingen wekken, en als je deze film gaat kijken met de insteek om een toffe horrorfilm te kijken is het vragen om teleurstelling. Maar als film an sich vond ik dit best aardig - een wat traag verhaal over een parasiet/symbioot die uit de ruimte meekomt met een kosmonaut, en hoe daar mee om gegaan wordt door de powers that be. Het begin is uitstekend, met de russische ruimte-missie en de landing, maar ben het wel met een aantal mensen hierboven eens dat het enigszins inkakt halverwege. Maar de manier waarop omgegaan wordt met het gegeven van een alien die gevaarlijk is, maar zeker niet blind agressief, en die inderdaad een soort van symbioot vormt met de kosmonaut is erg goed gedaan vond ik. En dan neem ik de ietwat overdreven lengte en het soms wat praterige middenstuk best voor lief.

Redelijk vermaakt met deze New York Ripper. Het blijkt dat dit mijn derde van Lucio Fulci is, en net als Zombi 2 en The Beyond is dit absoluut geen meesterwerk, maar alsnog redelijk genietbaar. De titel dekt de lading al redelijk: er is een seriemoordenaar actief in New York, en die vindt het ook nog eens leuk om met een Donald Duck stemmetje te kwaken voor hij toeslaat. Naast de moordenaar en zijn moordpartijen zien we ook nog een Columbo-achtige detective die de moordenaar bij zijn kladden probeert te grijpen - heel kort samengevat hebben we een slasher/whodunit combinatie te pakken. De film is verder niet erg hoogdravend, met vrij matig acteerwerk over het algemeen, terwijl het filmwerk ook nog wat wisselend is met veel irritante shots vanuit het perspectief van de moordenaar. Fulci vindt het duidelijk ook erg fijn om lekker te provoceren met veel naakt, her en der wat nare fetish-achtige actie, en het moorden gebeurt ook op behoorlijk brute wijze. Het tempo zit er verder lekker in, dus mocht je houden van wat rauwe horror zonder veel subtiliteit, dan kan je het beroerder treffen dan Lo Squartatore di New York.

Ook ik ben niet voor een typische Valentijnsfilm gegaan; maar in plaats van de al meerdere keer geregistreerde My Bloody Valentine heb ik een gangsterfilm erbij gepakt: The St. Valentine's Day Massacre. Het is een Roger Corman-productie, een man die ik eigenlijk ken van zijn horrorfilms en Poe-verfilmingen, maar hij heeft dus ook in andere genres geschnabbeld. Hoe dan ook, dit is wel een redelijk vermakelijke film, maar een meesterwerk, niet bepaald. De film bouwt op naar de titel-slachting, een historische moordpartij in de gangsteroorlog rond Al Capone in Chicago, en heeft zich een soort van documentairestijl aangemeten. En dat werkt toch niet altijd lekker. We zien niet een lekker lopend verhaal vanuit een bepaald perspectief, maar we springen van gangster naar gangster, waarbij we vooral heel veel voice-overs te horen krijgen over hun geschiedenis en hun uiteindelijke lot. Dit uiteraard afgewisseld met menig schietpartij en afrekening met machinegeweren en bruut geweld. Maar door de vertelstijl blijft het allemaal nogal afstandelijk en word je niet echt werkelijk geïnteresseerd in de gebeurtenissen. Ik niet in ieder geval. Verder is de eind jaren '20-setting leuk neer gezet, de film ziet er redelijk uit en het acteerwerk bevat wat geschmier, maar is over het algemeen best oké. Maar meer dan een middenmotertje in het gangstergenre is dit wat mij betreft niet.

Degelijk gemaakt, maar ook wat oubollig spookverhaal van de hand van de BBC. Dit is zoals hier al opgemerkt is de eerste uit een reeks spookverhalen die zo rond de Kerst werden uitgezonden door de BBC, en is zoals vele van die films is het bronmateriaal ook van de hand van M.R. James. De film gaat over de aartsdiaken Haynes, die eind vorige eeuw zijn voorganger ombrengt en die vervolgens allerlei unheimliche zaken meemaakt - een zwarte kat die rondspookt, veranderingen in het houtsnijwerk, en uiteindelijk een fatale val van hemzelf door een gemaskerd figuur. Leuk om ook Clive Swift (Richard Bucket uit Keeping Up Appearances) weer eens aan het werk te zien, maar echt eng of spannend wordt het niet.

Ach ja. Het is een Star Wars film, en ongetwijfeld heb ik 'm eerder gezien, dus puur op nostalgie heeft het toch al een klein streepje voor. En sommige van de locaties en werelden zijn best tof gedaan, waar het wel genieten is van het spektakel. Maar die hele Jedi-mystiek kan me weinig interesseren, maar dat is niet het grootste probleem. Star Wars is natuurlijk altijd nogal een kindvriendelijke franchise geweest, maar hier gaat het nog wel een stapje verder dan bij de meeste andere films, en dat gaat ook ten koste van de pacing. Zo wordt er iets van drie kwartier besteed aan de opbouw naar en uitvoering van een crappy en ongeloofwaardige pod race, wat vooral een excuus was om een klein jochie een 'spectaculaire' race te laten doen. Dito met de prominente rol van de Ganguns, met als typische voorbeeld generaal Jar Jar Binks, maar zijn soortgenoten zijn niet veel beter. En hier zijn de droid-soldaten toch nog wel een graadje slapper kanonnenvoer als bijvoorbeeld de Stormtroopers, die ook al niet uitblinken in competentie. Gelukkig zijn er tussendoor nog wel wat fraaie werelden om van te genieten, en met verstand op nul is het wel uit te zitten.

Na in de vorige film Anakin als Irritant Jochie te hebben gezien, zien we hem hier als Nukkige Puber. En daar wordt hij helaas net zo irritant van. De eerste helft van deze Star Wars film is helaas geen spectaculair ruimte-epos (al zitten er een paar actie-scenes en ruimtereizen in), maar de focus ligt helaas op Anakin en één van de meest ongeloofwaardige romances die ooit op film is gezet. Als we in ieder geval niet zitten te kijken naar Anakin die loopt te huilen dat niemand hem begrijpt, en dat ie eigenlijk veel beter is dan Obi-Wan, en soortgelijk genant puberaal gehuil dat zo cliché is dat het bijna pijn doet. Gelukkig begint de film daarna pas echt, als zowel Anakin (en Padmé) als Obi-Wan op hun queestes gaan. Vanaf dan kijkt het wel oke weg, al blijft ook dit een wat oppervlakkige en obligate episode in het Star Wars verhaal.

Zo, dat was deel drie uit mijn prequel-weekend, en ook gelijk de enige die ik toendertijd niet al eerder gezien had. Wat zonde blijkt, want Revenge of the Sith is in ieder geval een heel stuk beter dan de eerdere twee delen. Nu is het misschien ook wat makkelijker om in de finale wat grootser uit te pakken, maar alsnog: RotS had veel meer de Star Wars-sfeer te pakken (wat dat ook moge zijn), minder kinderlijk gedoe, en een aantal toffe locaties waar ondanks de soms gedateerde CGI best van te genieten is.

Alsnog is ook deze geen topper. Eigenlijk hebben de meest in het oog springende gebreken allemaal wel te maken met Anakin. Om te beginnen, een luie plotlijn met een ongeloofwaardige ontwikkeling, waarbij onze o zo wijze Jedi's blind zijn voor het overduidelijke feit dat Anakin al sinds begin van Attack of the Clones een sneue verongelijkte jankbal is, en waarin zijn overgang naar moordende psychopaat alsnog wel heel abrupt gaat. Maar ja, ik zal de Force wel niet begrijpen. En ook in deze film zijn de dialogen tenenkrommend, met name tussen Anakin en Padmé, maar ook tussen Anakin en Obi-Wan wordt de meest obligate onzin uitgebraakt. Zelfs een actrice van het niveau Natalie Portman trekt dit niet. Gelukkig is er wat minder van dit soort dialoog dan in Attack of the Clones, maar fraai blijft het alsnog niet. En, ook heel gelukkig, daartussenin zitten er een hoop stukken die wel aardig geslaagd zijn. Weliswaar een wat springerig plot, maar toffe scenes op verre planeten, wat spectaculaire gevechten, en een hoop bekende gezichten zoals Chewbacca waarvan het toch wel weer leuk is om ze weer in actie te zien. Ik rond 'm naar boven af.

Ik had ook geen geweldig hoge verwachtingen, maar uit nostalgische redenen en hopend op betere films dan de prequels ben ik er dit weekend toch voor gegaan. Op zich heb ik me er redelijk mee vermaakt, maar toch op net iets te veel momenten ergerde me ik aan het ontzettende onoriginele plot en de vele onlogische ontwikkelingen van het verhaal. Serieus, weer een death star, maar dan een stukje groter? En weer met een achterlijk zwak verdedigd punt zodat 'ie opnieuw simpeltjes opgeblazen wordt? Op zo ongeveer dezelfde manier? De random ontmoetingen en het feit dat Rey direct alles kan (natuurlijk, want de Force, het excuus om elk gat in je verhaal mee te vullen) op het niveau van jarenlang gedrilde piloten of Jedi/Sith masters? Ik vond het qua plot wel storend magertjes.

Maar genoeg gemopperd, want als je je hersenen uitzet en het plot gewoon maar ondergaat is hier best van te genieten. De sfeer is ouderwets Star Wars. En het ziet er geweldig uit, met in het begin al die neergestorte wrakken in de woestijn maar ook gedurende de rest van de film. En natuurlijk komt er een hoop bekends voorbij uit de eerdere films, met naast veel kleinere personages en apparaten ook vele van de hoofdpersonages uit de oorspronkelijke trilogie. Met name Han Solo en Chewbacca waren erg leuk om weer terug te zien. De nieuwe garde deed het over het algemeen aardig, en met name een fraaie Ridley die wel overtuigt als Rey , al is ze vermoeiend superheld-achtig in het script. Met name haar ontsnapping was wel erg lui geschreven, met wederom de Force als een soort deus ex machina. Finn kon ik wat minder mee, niet heel overtuigend, en bad guy Kylo Ren was ook maar wisselend van niveau. Met z'n tapirmasker op wel aardig, maar ik vond hem door z'n tantrums en mentale zwakheid geen overtuigende Sith lord (of hoe het ook heet in de Star Wars terminologie) - en zonder masker (wat helaas vaak gebeurde) kwam Adam Driver helemaal een beetje als een kneuzig jochie over. Die reusachtige eindbaas vond ik dan wel weer aardig gevonden.

Ik hoop met metalfist mee dat de komende delen wat minder derivatief zullen zijn en wat beter op zichzelf kunnen staan. Want sfeer, fraaie beelden en acceptabel acteerwerk is er wel - maar het slappe script haalde bij mij toch een hoop irritatie naar boven. Voorlopig hou ik het op een krap voldoendetje.

Dit was toch wel een enorme deceptie. Niet dat ik echt een Star Wars fanboy ben, maar ik heb me met de oorspronkelijke trilogie en toch ook wel de laatste twee films vrij aardig vermaakt. En misschien spelen er andere dingen mee. Misschien was het de verkeerde film op het verkeerde moment. Misschien was ik een beetje chagrijnig na zeiknat geregend te zijn op de fiets. En misschien heeft het er mee te maken dat ik gister het op alle vlakken veruit superieure Blade Runner 2049 heb gezien. Maar The Last Jedi was twee-en-half uur voornamelijk irritatie, ondanks dat het er soms fraai uit zag.

Twee aspecten die gedurende de hele film terugkwamen waren de grootste bron van ergernis, en ik vraag me nu een beetje af of het erger is dan in de eerdere Star Wars, of dat het gewoon slechter valt nu. Probleem 1 was die continue neiging om kinderlijke, schattig en grappig bedoelde robots en aliens te laten zien, die dan infantiele grapjes lopen te maken. En probleem 2 was het plot, wat als een tang op een varken sloeg en wat weer compleet van de toevalligheden, deus ex machina's en onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt. De beginscene illustreert beide problemen al direct. Dat ronde robotje (wat een irritante etter, Jar Jar Binks is er niks bij) die met Dameron Poe (of andersom) met een enkele X-wing een volledige armada van het Rijk aanvalt, op 'komische' wijze de boel repareert, en natuurlijk ontkomen ze ongedeerd. Ja, er sneuvelt wel wat rebellenkanonnenvoer, maar onze helden, uiteraard ontsnappen ze keer op keer.

En zo gaat dat twee-en-half uur door. Die klotevogeltjes op Luke's eiland. Die kamelen. Die kristalvosjes. De vele gasten in het casino. De achtergrondfiguren overal. Yoda die uit de lucht komt vallen. En ook bij elke actiescene is het weer raak. Dat grote ruimteschip wordt geraakt in een kamikaze-actie en iedereen in de wijde omgeving is in de prak - behalve natuurlijk onze helden Finn en Rose. En natuurlijk, ondanks een overmacht aan vijandelijke vuurkracht, ontsnappen ze net op het laatste moment, maar natuurlijk niet voordat we een showdown hebben gehad met een eindbaasje. Die aanval op het kanon? Natuurlijk overleven Finn en Rose en Dameron dat. En keer op keer komt de oplossing uit de lucht vallen, overleeft iedereen op miraculeuze wijze, en gebeuren de grootst mogelijke toevallen.

Natuurlijk, het ziet er verder vaak wel goed uit, en bijvoorbeeld het gevecht aan het einde op die zoutvlakte met de AT-ATs is behoorlijk goed gedaan. Dito voor de confontraties met Kylo Ren, een van de weinige redelijke aspecten. Acteerwerk was wisselend - Daisy Ridley is niet zo sterk als ze boos probeert te zijn, maar deed het verder prima, dat flauwe stottertje van Benicio del Toro kwam me al vrij snel de neus uit, Carrie Fisher was niet zo best, maar verder was het meestal wel oke. Maar dat is toch wel een vrij lage standaard, en qua sfeer en verhaal vond ik het een misbaksel.

Star Wars gaat hier continu voor de laagste gemene deler qua humor en verhaal. Blade Runner was zoveel beter en volwassener, het was bijna pijnlijk. De film voelde aan als een wat ongeinspireerde aflevering van Doctor Who, maar dan uitgesmeerd over twee-en-half uur en zonder de Doctor. Helaas.

Moeizame film. Starve Acre druipt weliswaar van de sfeer, maar niet van de vrolijke - het is een film vol rouw, claustrofobie en mysterie. Maar het is ook écht tergend traag. Het sleept zich af en toe voort, met menig scene in de eerste driekwart vooral gericht op weinig dynamische beelden van een rouwende vader of een rouwende moeder, die allebei hun eigen pad lijken te gaan. Zo later in de film als de heidense invloeden steeds verder komen en die rare haas steeds prominenter wordt, begint het intrigender te worden. En deze setting is ook wel op mijn anglofiele lijf geschreven. Blij dat ik 'm gezien heb, prima geacteerd ook met o.a. Matt Smith, maar het was wel een héle trage zit.

Degelijke thriller met een bovennatuurlijke noot, waarbij Kevin Bacon angstaanjagende visioenen krijgt na een hypnose en dit veroorzaakt blijkt door een moord in zijn vriendenkring. Om eerlijk te zijn vond ik de eerste helft, waarbij het mysterie en de bovennatuurlijke aspecten de boventoon voeren, boeiender dan de tweede als we steeds meer toegaan naar de ontknoping met de confrontatie met de daders en waarin het steeds meer een dertien-in-een-dozijn thrillertje wordt. Zal 'm niet zo snel gaan herkijken, zo bijzonder was het allemaal niet. Kevin Bacon draagt de film wat mij betreft, en de rest van de cast hobbelt maar wat mee. Alsnog een prima manier om een kleine twee uur te besteden.

Wel grappig, maar ook wel wat oubollig. Het is een ouderwetse Britse low-budget film uit de oude doos, met een vaker gezien concept: een groep wetenschappers stuit op een spokend huis, en probeer te analyseren wat er aan de hand is. Maar ook met een leuke twist, zoals de titel al verraadt: het idee dat een huis kan functioneren als een soort van geheugen voor wat er zich daarin heeft afgespeeld. Het is schijnbaar een BBC-productie, wat me niet verbaast - het is solide gemaakt en met aardige acteurs, maar de special effects zijn niet om over naar huis te schrijven en de horror-aspecten zijn vrij ingetogen. Meer een solide gemaakt TV-mysterie met bovennatuurlijke elementen, al werkt het wel toe naar een vrij aardige en creepy ontknoping.

Ik weet het niet. Giallo's zijn toch niet helemaal mijn soort films, blijkt wel weer.Visueel fraai, dat zeker, maar ook hier komen de pijnpuntjes weer naar boven. Mevrouw Wardh is een ambassadeursvrouw cq stoeipoes met een gecompliceerd privéleven (een man, een nieuwe minnaar, een ex-minnaar), wat wel goed past bij het typische warrige overgecompliceerde plot vol twists die bij menig giallo naar boven komt. En weer hebben we een mysterieuze moordenaar, leren handschoenen en al, die (dit keer met een scheermes) menig jongedame de das om doet. En wiens identiteit we via twist na twist na twist achterhalen. Zoals al gezegd, visueel is het sterk, met hier ook een hoop vrouwelijk naakt, qua sfeer heeft het ook wel wat, maar het blijft voor mij een hoop style over substance met weer zo'n plot van lik-me-vestje.

Ken je 'm nog, die vervelende klasgenoot, collega, gast uit je voetbalteam, die altijd net even te luid bijdehand deed? Die zichzelf altijd heel grappig vond, maar vooral luidruchtig en dom gevonden werd? Dat is zo ongeveer Bill Murray in Stripes.

Voor mij viel dit behoorlijk tegen. Je neemt een groep misfits, zet ze in een omgeving waar dat niet gepast is, je haalt er nog een gezochte romance (of twee) bij, en klaar is je formulaische (jaren '80) komedie. Nu kan dat alsnog wel een vermakelijke film opleveren hoor, net zoals ik ook best kan genieten van formulaische horror of detectives. Maar bij een komedie is het wel fijn als het ook grappig is, en dat gaat niet zo heel vaak goed in Stripes. Murray is oervervelend, gelukkig zijn er nog een paar vermakelijkere bijrollen van John Candy en Harold Ramis. De dames zien er goed uit, en af en toe is er nog wel een vermakelijke scene (op slapstick-niveau), maar heel veel meer dan 2.0* wordt dit niet.

Der Student von Prag staat ook wel bekend als de eerste horrorfilm, al is het horrorelement niet zo groot. Het is een nogal Faustiaans verhaal waarbij Balduin (enigszins ten gevolge van een list) zijn spiegelbeeld verkoopt, waarna deze dubbelganger zijn leven gaat lopen versjtieren. Het is een klassiek verhaal waar op zich niet zo veel mis mee is, maar de film is toch een bijzonder taaie zit gebleken. Ten tijde van deze film werd het hele concept van een verhaal vertellen door middel van cinema nog volop ontwikkeld, en het is aan de langzame, rechttoe rechtaan verteltrant te merken dat dit nog echt in de kinderschoenen stond toendertijd. Ik heb groot respect voor wat er hier gepoogd wordt neer te zetten, en in historische context is dit ook wel interessant, maar echt genieten van de film zit er hier nog niet in. Ik had wellicht toch beter voor de korte versie kunnen gaan.

Natuurlijk is dit een verstand op nul filmpje, maar ik heb me hier prima mee vermaakt met een biertje op de bank. Band neemt een nieuw album op in een huis waar demonische dingen hebben plaatsgevonden, en natuurlijk kan je dan ongeveer uittekenen wat er ongeveer gaat gebeuren. Eng gaat het natuurlijk niet worden, maar ik vond de komedie best prima te doen, met ook nog een paar prima kills. De bandleden lijken er niet allemaal even veel zin in te hebben, en Pat Smear lijkt soms wel een opa, maar ik heb het de afgelopen tijd geregeld beroerder gezien. Al ben ik misschien wel een beetje murw geslagen door zoveel horrormeuk deze maand, inclusief menig B-film, Syfy en Troma. Niet m'n favoriete band, maar nog wel wat leuke stukjes muziek en zoals ik eerder zei, in de categorie horror-komedie is dit zeker zo slecht nog niet.

Ik had wel zin in een lekker foute film. Eerst was ik nog even begonnen met TerrorVision, maar dat begon wel een paar graadjes meliger dan waar ik nu op zat te wachten, dus toen maar voor The Stuff gegaan. Het begint wel redelijk, als het nieuwe, hippe en bijzonder smakelijke goedje The Stuff Amerika verovert. Om verschillende redenen gaan een paar mensen op onderzoek uit, een jochie dat het niet vertrouwt als zijn yoghurt beweegt en zijn familie zich vreemd gaat gedragen, en een bedrijfsspion die erachter probeert te komen hoe dat populaire maaltje nou gemaakt wordt. Maar de uitwerking is toch wel een beetje vlakjes. Er zitten wel wat leuke scenes in, maar dan vooral op komedie-gebied, met ook wat leuke reclame-jingles en wat lichte maatschappijkritiek; maar qua spanning en gore is er bijzonder weinig te beleven. En zodra in het laatse half uur het leger erbij komt zakt de film helemaal als een pudding in. Dat deed pak 'm beet The Blob toch een stuk leuker.

Leuke alternatieve versie van het Assepoesterverhaal, waarin we Elvira volgen - één van de stiefzussen, niet behept met veel schoonheid maar wel iemand die alles ervoor overheeft om met Prince Charming (Julian heet ie hier) te trouwen. En in deze donkere komedie maar ook zeker body horror wordt haar ambitie en met name haar middeleeuwse cosmetische ingrepen prima weergegeven. Er zitten natuurlijk allerlei knipogen naar onbereikbare schoonheidsidealen in, maar de toon blijft vrij licht met een zwartgallige humor. Zoals het een sprookje betaamt is het gewoon Assepoester die alsnog wint en niet aan de manipulaties van Elvira ten onder gaat, en sterker nog, Elvira eindigt met zelfmutilatie en minder schoonheid dan waar ze mee begon. Ik vond de body horror eerlijk gezegd best goor, al komt dat ook doordat medische ingrepen mij niet zo liggen. Maar als film was het verfrissend en vermakelijk.

Ik kon toch wat weinig met dit werkje. Subconscious cruelty is een experimentele film met bijzonder weinig verhaal, of eigenlijk een paar afzonderlijke delen waar per deel in ieder geval nog iets van samenhang in zit. Er is weliswaar heel veel bloed en gore, een hoop naakt en expliciete seks, en ook een aantal taboe-achtige taferelen die de revue passeren - een pasgeboren baby die samen met de moeder doodbloedt, jezus die door een aantal naakte vrouwen gemarteld, verminkt, anaal verkracht en ondergepist wordt - maar ik vond het allemaal niet zo boeiend. Het ziet er visueel fraai uit, en de film houdt zich niet in en laat zich niet remmen door wat dan ook, maar het blijft een beetje aanvoelen als een filmprojectje om een moderne, zo choquerend mogelijke Un Chien Andalou te maken. En dat soort onsamenhangend experimentalisme boeit me niet een hele film lang.

Leuke jaren '80 sfeer, maar daarnaast vond ik er niet zoveel aan. Het verhaal was vrij voorspelbaar, en bij de hele film had ik het idee dat dit een film voor een tienerpubliek is, met dito hoofdrolspelers, gebrek aan echte spanning of interessante plotontwikkelingen, Het einde waarbij een gezochte seriemoordenaar een huis kan binnendringen en de kinderen kan ontvoeren die gezorgd hebben dat hij gepakt is is wel heel flauw en gezocht. Ik kreeg een beetje het idee alsof de makers het succes van Stranger Things hadden aangezien, en vervolgens dachten dat ze ook maar zoiets zouden moeten doen maar dan met een seriemoordenaar ipv sci-fi. Naast de sfeer, voornamelijk saaie voorspelbare meuk.

Dirty Dancing trok ik ook bij een tweede poging echt niet, dus dan maar deze 'zomerfilm' als alternatief: Spike Lee's Summer of Sam. Wederom is het een warme, verzengende zomer in New York, en wederom lopen de gemoederen hoog op. Summer of Sam speelt zich af in de zomer van '77 (grotendeels), en de hitte is niet het enige probleem: een seriemoordenaar die zichzelf Son of Sam noemt teistert de stad, en schiet willekeurige stelletjes en jonge vrouwen dood. Maar hoewel Sam en zijn terreur weliswaar een belangrijke bijrol innemen, is het niet waar de film over gaat. Summer of Sam is geen seriemoordenaarfilm, maar is vooral een schets van een wat lower class Italiaans-Amerikaans milieu in de Bronx in die tijd, naast dat het een beeld geeft van het vieze, onveilige New York van een paar decennia terug.

De meeste hoofdrolspelers kennen elkaar al van jongs af aan, en zijn samen opgegroeid. Maar dat betekent niet dat ze allemaal even goed met elkaar op kunnen schieten - sommigen van hen zijn de typische Jersey Shore gladjakkers die weinig op hebben met mensen die niet zoals zij zijn en het liefst eerst klappen uitdelen en dan vragen stellen, relationele trouw is ook niet een gegeven, en ze hebben over het algemeen ook geen steady bestaan met danwel kutbaantjes, danwel kleinschalige drugsdealerij en iets minder kleinschalig drugsgebruik. In de film zijn we hoe de relaties tussen hen langzaamaan op scherp komen te staan, waarbij de dreiging van de Son of Sam die ook in hun buurt actief is de boel verder kataliseert. Voor een groep figuren die, op een enkele uitzondering na (met name Adrien Brody als Richie), niet zo heel erg interessant zijn, is het best wel een boeiende film geworden. Vrolijk, nou nee. Vinny vergooit zijn leven met escalerend drugsgebruik, structureel vreemdgaan en naait op het laatst ook nog eens zijn beste vriend erbij, zijn vriendin neemt uiteindelijk de wijze beslissing om hem te verlaten maar wordt een film lang bedrogen en gemanipuleerd, Richie en Ruby lijken er nog het beste af te komen ondanks dat hij bij moet beunen als broodpoot en hij verrot geslagen wordt omdat een paar tokkies hem puur om zijn punker-zijn verdenken van de moorden, en die vriendjes van Vinny in de bijrol blijven een film lang dichtgetikte en agressieve aso's.

Uiteindelijk wordt de moordenaar gepakt, al zijn de scenes met hem beperkt, en we zien praktisch niets van de jacht op hem - hij is in deze film puur een katalysator die in New York de boel, die toch al op spanning staat, verder doet escaleren. Grotendeels inderdaad dus bij onze Italianen in de Bronx, maar Lee laat ook regelmatig beelden zien van chaos en paniek in andere delen in New York, zeker als een stroomuitval leidt tot grootschalige plunderingen. Kortom, best een interessant tijds- en sfeerbeeld, al had er wel een minuutje of twintig afgekund wat mij betreft.