Opinions

Deze stond al een tijdje op de agenda, en blij dat het er nu een keer van gekomen is. Want Kuroneko is een plaatje, en dan met name visueel. Als verhaal is het in een redelijk rechttoe rechtaan spookverhaal, over wraaknemende geesten die schijnbaar een bekend fenomeen zijn in de Japanse folklore. Hoe dan ook, het plot valt misschien wat in herhaling, maar de sfeer is wél heerlijk unheimlich.

Dat de sfeer zo goed werkt, komt ook door het prachtige zwart-wit. Fraaie bamboebossen, donkere tempels, mistige taferelen die er fantastisch uit zien, maar waar ook allerlei vreemde dingen gebeuren in de achtergrond en waar uit het niets de spookverschijningen opdoemen. En dat maakt het ietwat lichte plot en trage tempo toch meer dan goed.

Vermoeiende film. Twee uur lang krijgen we een gezocht verhaal te zien, waarbij elke scene erop gericht is om op vol op het sentiment te spelen. Oké, het ziet er nog wel aardig gefilmd uit, maar ik krijg spontaan jeuk van het verhaal waarin elke keer weer een geforceerde draai wordt gegeven om tranen te trekken. Schattig klein meisje, goedbedoelende simpele ziel als vader die heel zielig geframed wordt voor een misdaad, harde bolsters in de gevangenis die allemaal een hele blanke pit blijken te hebben en opeens geïnspireerd hele betogen houden over hun arme kindertjes die ze moeten missen en vervolgens allemaal hun gezinsgeluk terugvinden, lief omaatje en schattige lerares die lief dochtertje helpen, een gevangeniscommandant met een vete tegen Memo inclusief openlijke moord op een getuige, en een miraculeuze ontsnapping met heroïsche opofferingsgezindheid waarbij echt iedereen helpt om die lieve Memo met z'n lieve dochtertje te herenigen, mijn tenen krommen ervan. Misschien ben ik dan een botte hork, maar ik kan heel slecht tegen dit soort Net 5-sentimentaliteit.

Het begon allemaal nog wel charmant, en Patel doet het ook wel leuk als de niet zo succesvolle songwriter Jack Malik die zich als enige nog de Beatles kan herinneren, en daarmee opeens succes boekt. En uiteraard, de Beatles hebben legendarische liedjes die ook als vulsel in een film best vermaken. Maar hoe langer, hoe meer ik me er aan ergerde. Als film is dit echt een volslagen prul. Slap romantisch verhaaltje, flauwe grappen, een parodie van niks op de muziekindustrie en LA, en Ed fucking Sheeran. Het is wachten op de Madonna, Elvis of George Michael film, ik ben er in ieder geval klaar mee. Alleen voor de muziek nog een ster erbij.

Herman Yau was er in de jaren '90 als de kippen bij toen er in Afrika een mysterieuze, bloederige ziekte uitbrak. Goed materiaal voor een wansmaakfilm, moet ie gedacht hebben, en daar heeft ie ook wel gelijk in. Nu heb ik niet zo lang geleden ook al The Untold Story van hem gezien, en ook daar is Anthony Wong de hoofdrolspeler, in een hele vergelijkbare rol en ook met hele vergelijkbare scenes. En om eerlijk te zijn, ik heb me prima vermaakt met Ebola Syndrome, maar The Untold Story is de betere en ook wat grimmigere film.

Nu zit er ook in Ebola Syndrome een beste portie wansmaak; niet alleen het concept al, maar Anthony Wong is ook een hele vieze smeerlap (schmierend en wel) die er op los moordt, verkracht en in elk opzicht een verwerpelijke eikel is. Perfect om zo'n rans-aap in de hoofdrol te hebben dus. Net als in The Untold Story vermoordt hij meerdere mensen om ze vervolgens als eten te serveren in een Chinees restaurant, maar dat gaat er hier eigenlijk best wel tam aan toe. Daarbovenop is hij ook nog eens Ebola aan het verspreiden, al doet ie dat in het begin onbewust. Het is vermakelijke onzin, maar het is ook wel weer prima dat het na anderhalf uur weer over is, want zo leuk is de humor en de wansmaak ook weer niet. En van de horror hoef je het sowieso niet te hebben.