Opinions

Dit was leuker in idee dan in uitvoering. Ja, we zien een hoop slangen door het beeld schuiven, en voor de gezelligheid ook een paar grote varanen, en ja, ze bijten af en toe wat mensen. En zo tegen het einde worden er ook een hoop slangen in mootjes gehakt. Maar het is verder een beetje suf. Hoofdpersoon Chen, de slangenfluisteraar is een eenzame en gefrustreerde loner die wraak neemt op de wereld maar het verhaal wordt nooit meer dan dat, en echt voeling krijg je ook niet met de personages. En tja, van de spanning of gore hoef je het ook niet te hebben, de film blijft vrij veilig. Tegen het einde wordt het wel wat leuker, maar het is niet zulke leuke cult als waar ik op hoopte.

Vier Youtubers, zich specialiserend in het onderzoeken van spookhuizen, onverklaarbare gebeurtenissen en paranormale fenomenen, verdwijnen spoorloos na een geplande episode in het verlaten stadje Shelby Oaks. Herstel, drie worden er bruut vermoord teruggevonden, maar Riley blijft spoorloos verdwenen en haar zus Mia gaat op onderzoek uit. Ja goed, niet het meest originele verhaal misschien, maar het kan prima voldoen.

Maar toch wist Shelby Oaks me nooit in het verhaal te trekken. Er is bijzonder veel in het verhaal wat me niet zo overtuigt. Dat een demon een soort van verliefd wordt op Riley en haar à la Rosemary's Baby of The Omen wil bezwangeren, oke, maar ik vond het allemaal niet logisch in elkaar steken. Je zus is spoorloos verdwenen, haar vrienden zijn gruwelijk vermoord, dus dan ga je 's nachts in je eentje lekker puzzelen op precies diezelfde plek. En in de verlaten gevangenis waar hun moordenaar vast heeft gezeten. En als je dan een hellehond ziet, wat doe je dan? Natuurlijk, dan volg je die. En hoewel je lamp in de gevangenis, uiteraard net op een cruciaal moment, op blijkt te zijn, heb je alsnog weer een nieuwe lamp beschikbaar als je daarna het bos in rijdt. Op sfeer is het niet allemaal onaardig, al soms ook wat goedkoop, zie al die scheurende ramen maar qua plot kon ik hier echt niet inkomen - het zit gewoon niet zo sterk in elkaar. Nou ja, je kan niet altijd zes gooien, ik hou het op een krappe onvoldoende.

The Shining in de bioscoop, dat kon ik niet laten liggen. Het was ook al een tijd geleden dat ik 'm überhaupt gezien had, dus alleen daarom al de moeite waard. Dat deze klassieker de moeite waard is, geldt gelukkig nog steeds, en het was ook interessant om te zien dat dit nog veel meer een mysterieuze slow-burner was dan wat ik me kon herinneren. Want wat er nou precies aan de hand is, is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Hoe dan ook, we zien de langzame mentale ontrafeling van Jack Torrance, die met zijn gezin een winter lang het Overlook Hotel onderhoudt, geïnduceerd door de donkere geschiedenis van het hotel dat een soort van paranormale connectie heeft met hem en o.a. zijn zoontje. Toevallig heb ik recent ook het vrij obscure The Stone Tape (1972) gekeken, en daar moest ik toch wel heel erg aan denken toen kok Hallorann begon over dat ook gebouwen, zoals het hotel, de Shining kunnen bezitten en hun verleden met zich meedragen. En ook de fysieke manier waarop het bezeten gebouw zich op momenten manifesteert, lijkt er heel erg op.

Het is een heel fraai geschoten, claustrofobische film - bijvoorbeeld de shots achter een fietsende Danny aan zijn geweldig. Langzaamaan gebeuren er verontrustender dingen, en ook langzaamaan wordt Jack steeds horkeriger, aggressiever en ziet hij steeds meer manifestaties van het verleden. En ook Danny krijgt steeds meer donkere vibes mee van het hotel. Jack had al voor hun verblijf in het hotel een duistere kant met alcoholisme en kindermishandeling, en dat wordt er in het hotel niet beter op. De centrale cast is vrij klein maar doet het behoorlijk goed; Shelley Duvall is wat irritant maar speelt dan ook een beïnvloedbare neurotische vrouw, zoontje Danny speelt sterk, en Jack Nicholson is weliswaar overtuigend maniakaal maar ook wel wat schmierend. Met veel dreiging, claustrofobie en manie maar ook een hele lage body count gaan we naar de ontknoping toe, waar ik eerlijk gezegd behoorlijk verward werd door het laatste shot. Dat het hotel 'bezeten' is en zijn bloederige verleden naspeelt en zelfs fysiek manifesteert (immers, de vorige caretaker Grady doet fysiek de deur open als Jack opgesloten zit), dat was me wel duidelijk. Dat Danny en Jack daar ontvankelijker voor zijn dan Wendy, bij wie het pas op het laatst gebeurt, daar wil ik ook nog wel inkomen. Maar wat betekent het nou dat Jack al 50 jaar bij het hotel hoort? Misschien is dit een goede reden om binnenkort ook Doctor Sleep weer eens te herbekijken, dan wordt het wellicht duidelijker.

Het idee is leuk, maar de uitvoering helaas een stuk minder. Met het gegeven van nazi-zombie-supersoldaten en zeker met de eilandsetting die het heeft had het een kneiter van een culthorror op kunnen leveren, maar hier was toch niet zo veel aan. Het voornamelijkste euvel is eigenlijk dat er niet zoveel gebeurt; de eerste drie kwartier überhaupt niet, en daarna zijn er ook maar mondjesmaat interessantere scenes. En nee, dat is niet omdat er sfeer opgebouwd moet worden of dat het een slowburner of iets dergelijks is. Als de 'zombies' ook langzaamaan ten tonele verschijnen wordt het af en toe nog wel aardig, al komen ze niet heel bedreigend over, is er weinig echte spanning en al helemaal weinig gore of geweld. Nog wel een aantal leuke momenten, hoor, met name als de soldaten uit het water komen ziet het er af en toe best cool uit. En de setting op en rond een klein eilandje is ook leuk gedaan. Maar alles bij elkaar is dit toch een tegenvallend werkje.

Bollywood. Mijn ervaringen zijn bijna uniform negatief (3 Idiots en Gangs of Wasseypur vielen nog wel mee), maar mijn ervaringen waren ook beperkt tot de recentere Bollywoods. En aangezien Sholay nu ook in de Top 250 staat, en op allerlei ICM-lijstjes, en het bekend staat als een gigantische klassieker in Bollywoodland ben ik 'm toch maar eens gaan kijken. En wat wil het lot? Het is misschien nog wel beroerder dan de moderne Bollywoodfilms. Zelfde slechte eigenschappen, maar dan goedkoper en amateuristisch gemaakt.

Het begint nog matig maar doenbaar met een shootout in de beginscene, maar zodra die twee hoofdpersonen eenmaal ontsnapt zijn is het drie uur voornamelijk doffe ellende. Ik haat die kloteliedjes van ze. Ik haat die infantiele humor. Ik haat die verschrikkelijk overdreven typetjes die overal opduiken. Ik haat die cliche-gevechten. Ik haat het dat al die films een simpel verhaaltje hebben maar wel minstens drie uur moeten duren. Gelukkig zijn er wel een paar positievere puntjes. Gabbar Singh is een prima bad guy. En af en toe zijn er actiescenes die er nog een beetje mee door kunnen, of situaties die nog wel enigszins grappig of interessant zijn, en de acteurs hebben tenminste een hoop lol, vandaar dat ik niet voor de laagste score ga. Maar god, ik heb me lopen verbijten hier op de bank. Het is dat deze films keer op keer weer opduiken in de Top 250, anders had deze ezel zich niet een keer of tien aan dezelfde steen gestoten. Maar dit was voorlopig wel de laatste keer.

De film krijgt een hoop beroerde recensies zowel hier als op IMDb, en om eerlijk te zijn vind ik dat een beetje overtrokken. Vooropgesteld, dit is zeker geen topper in het genre, wat dat genre ook moge zijn - het feit dat het zich niet tot één type horror beperkt is al een pluspunt in mijn beleving. Het begint nog als een horror comedy in de aanloop, met een groep vrienden die in de bossen van Ierland gaat trippen op paddo's. Maar gelukkig is die comedy zeker niet de boventoon. Niet verbazend heeft de film een redelijk trippy gehalte, waarbij de grenzen tussen realiteit en de trips regelmatig vervagen, voor zowel mij als de personages. En dat is natuurlijk vervelend als er mensen met bosjes omvallen om je heen door iets onduidelijks - is het bovennatuurlijk, is het een moordenaar, zijn het die twee rednecks die in het hutje wonen? Voor mij hielp die onzekerheid en de bijbehorende claustrofobische sfeer wel om van de film te genieten, al is het einde een redelijke twist maar ook ééntje die je eigenlijk wel aan zag komen. Zeker geen topper, maar ik vond het best leuk eigenlijk.

Ik heb zo'n vermoeden dat de Wu Tang Clan deze film ook gezien heeft. Naast de titel komt er ook al binnen een paar minuten een Ghost Face Killer voorbij. Het is erg vermakelijk, maar ook behoorlijk cheesy. Om de haverklap raken mensen om onduidelijke redenen in gevecht. We zien ze regelmatig in de lucht slaan en trappen, maar dat belet de makers niet om uitgebreide klappen te laten horen en mensen achterover doen laten vliegen. Of opeens rare versnellingen te laten zien. Ik weet trouwens niet precies wat ze tussen de gevechten door spelen, maar het is in ieder geval geen standaard schaken - wellicht één of andere Oosterse variant (even gecheckt: inderdaad: Xiangqi - Wikipedia). Al is ondanks dit soort zaken de kung fu prima in orde, ik als amateur zie in ieder geval genoeg indrukwekkende en toffe moves voorbij vliegen. En ondanks dat het verhaal weinig boeiends te melden heeft en er een soort van slapstick-y humor in zit waar Hong Kongse films wel eens vaker last van hebben, verveelt het zeker niet. En dat is voor mij genoeg reden voor een voldoende.

Interessante film. De film is vrijwel geheel zwart-wit; in het begin zien we in kleur een ondergaande zon, waarna de duisternis toeslaat en de ellende vrij baan heeft. Het eerste deel is nog vrij conventioneel als Gengobe en zijn situatie geintroduceerd wordt, al wordt ook daar regelmatig gespeeld met herhalingen, onverwachte overgangen, en andere licht desorienteerde beeldtrucs. De film is ook aartsdonker opgenomen, ongetwijfeld een bewuste keuze maar soms wel erg veel van het goede. In ieder geval, het verhaal is in de basis niet heel gecompliceerd: de aan lager wal rakende samurai Gengobe wordt door een aantal mensen een poot uitgedraaid, en dat is de druppel die de emmer over doet lopen. Gengobe flipt compleet en gaat als bezeten tekeer. Misschien ligt het aan mij, aan de erg vergelijkbare samuraikapsels, of is Matsumoto met opzet desorienterend bezig (Gengobe lijkt sowieso een onbetrouwbare verteller), maar het was me niet altijd even duidelijk wie er precies waarom doodging, en uberhaupt of sommige mensen niet meerdere malen afgeslacht werden. Wellicht ook in de fantasie van Gengobe. Hoe dan ook, er is weinig licht aan het eind van de tunnel, het geweld is vaak bikkelhard, en Matsumoto filmt fraai en heeft leuke filmische trucjes in huis. Interessant, donker, maar ik vond het toch geen eenvoudige en ook niet altijd even spannende zit. 3.5*

Ik heb de film enigszins willekeurig opgezet, voornamelijk vanwege een omschrijving die me aansprak en de goede beoordelingen hier. En ik ben bijzonder blij dat ik dat gedaan heb, want The Vanishing of Sidney Hall bleek een klein pareltje van een film te zijn. Het zal niet iedereen liggen, want enigszins arthouse is het zeker en als ik iets van kritiek moet hebben is het wel dat het wat aan de lange kant bleek, maar desondanks is dit absoluut één van de betere films die ik dit jaar gezien heb.

In The Vanishing of Sidney Hall volgen we een jaar of vijftien in het leven van de jonge schrijver Sidney Hall, die (zoals de titel al verklapt) na een doorslaand literair succes de anonimiteit opzoekt. Hoewel, ik zei 'volgen', maar dat is eigenlijk een slechte term; vanaf het begin is de film niet-chronologisch, en wordt er regelmatig heen en weer gesprongen in de tijd. In de loop van de film komen we steeds meer van de details over de geschiedenis van Sidney Hall, zijn succes, de achtergrond van zijn boek, maar ook de donkere kanten zoals de zelfmoord van Brett, zijn hallucinaties en psychische problemen die deels veroorzaakt lijken door huiselijke ruzies, en de schuldgevoelens die hij krijgt nadat ook zijn boek lezers tot zelfmoord heeft aangezet. Knap genoeg is er in het begin aan de ene kant veel onduidelijk en leidt dat (in mijn geval) tot steeds meer geïntrigeerd worden door het verhaal, maar desondanks zijn de verschillende fases in zijn leven met alle tijdssprongen en niet-chronologische vertelvolgorde prima te volgen. Zelfs als veel van de puzzelstukjes pas op het laatst écht op hun plaats vallen, al zijn bepaalde revelaties toch wat minder interessant , in het bijzonder de oorzaak van de psychische problemen van Sidney.

Het verhaal en plot waren dus al spek voor m'n bekkie, al is het getroebleerde leven van een schrijver misschien wel een typisch indie-onderwerp. De muziek is ook erg indie, maar dat is prima. Ik weet trouwens niet genoeg van de details van het leven van J.D. Salinger, maar er liggen duidelijke parallellen tussen Sidney Hall en hem: jonge schrijver die uit het niets een grote hit scoort, die door criticasters als obsceen en immoreel wordt verklaard en de schuld krijgt van uitwassen ten gevolge van het boek, en zich vervolgens afsluit van de wereld. Maar buiten het verhaal vond ik de rest van de film ook sterk; visueel was het gewoon goed, en de cast zet een uitstekende prestatie neer waarin het hele verhaal zeer geloofwaardig overgebracht wordt. Ik zag meerdere bekende gezichten die ik buiten Elle Fanning niet uit mijn hoofd kon benoemen, maar Logan Lerman als Sidney Hall vond ik erg fijn acteren, en eigenlijk vond ik er geen dissonanten tussen zitten. Het is wat traag, lang en een serieuze drama/mysterie-film (met wat vleugjes romantiek en coming-of-age), maar voor diegenen die daar niet door afgeschrikt worden kan ik dit van harte aanraden.

Al is niet iedereen het met mij eens zo te zien, met een absurd lage Rotten Tomatoes score van 12 %. Veel gehoorde klachten over pretentieus, manipulatief (enigszins ironisch als je opgelet hebt in de film) en ongeloofwaardige karakters, terwijl ik ze juist een stuk menselijker vond dan in het gros van de films. Weet ik gelijk ook weer dat ik recensies met een goeie korrel zout mag nemen.

Ik kende Ben Wheatley vooralsnog alleen van de nogal vervreemdende, experimentele quasi-horrors Kill List en A Field in England, dus toen ik deze komedie van zijn hand voorbij zag komen, was ik wel benieuwd. En het was erg vermakelijk. In Sightseers zien we het wat kneuterige, onzekere stel Chris en Tina die met de caravan gaan toeren door Engeland. Op naar kneuterige plekken als een trammuseum en een potloodmuseum, maar ook naar allerlei natuurspots. Ondertussen zien we het liefdespaar al snel eerst per ongeluk, maar daar na ook met opzet en vaak zonder goede reden en op bloederige wijze, het moorden ontdekken, al zijn ze het niet altijd met elkaar eens over de details en de doelwitten. Erg vermakelijke wat zwartige humor met een duidelijke Britse saus, en naast de fraaie beelden van Engeland ook leuke en goed ingevulde rollen van Steve Oram (ook goed in een compleet andere rol in A Dark Song) en Alice Lowe. Precies wat ik nodig had na al dat contemplatieve gedoe van eerder dit weekend.

Signs begon behoorlijk aardig. Ondanks dat graancirkels nou niet bepaald een heel overtuigende voorbode is van een geavanceerde alien-invasie, werd de dreiging en oplopende vrees die uitging van onze buitenaardse vrienden goed gebracht (zeer vergelijkbaar met Independence Day). Maar daar al was ik niet bepaald onder de indruk van het acteerwerk van eigenlijk iedereen, het kwam allemaal erg stijf en onnatuurlijk over. En dat was dan nog het goede deel van de film.

De tweede helft ging het helaas rap achteruit, op alle fronten. De film ging over van een aardige buitenaardse-invasie-film naar een dramafilm over het onverwerkte verleden van Mel Gibson en co, met de veelbekritiseerde (en terecht naar mijn mening) flashbacks als dieptepunt. Maar ook de rare, onnatuurlijke gesprekken begonnen steeds meer te irriteren, in het bijzonder die tweemaal herhaalde preek van Mel Gibson (over het zien van de Signs, het noodlot, en blabla) was tenenkrommend. Het hele invasieverhaal begon ook op vrij onzinnige manier uit elkaar te vallen. De aliens gaan min of meer uit zichzelf weg en kunnen op de een of andere manier simpel verslagen worden, al wordt hoe niet echt uit de doeken gedaan. Een technologisch geavanceerd ras dat minstens interplanetair en hoogstwaarschijnlijk interstellair kan reizen blijkt ook opeens niks tegen een Aards trucje te kunnen doen, net als tegen hun waterallergie (bijzonder onhandig op aarde), een kelder openbreken of uberhaupt wapens gebruiken kunnen ze ook al niet, en graancirkels blijken bijzonder handige navigatiehulpmiddelen. Al blijft er natuurlijk net een alien over om nog even zoonlief te bedreigen. Dit is echt een sci-fi plotontwikkeling van het niveautje Ed Wood - MST3K.

Ik had na pak 'm beet drie kwartier nog wel hoop dat dit wel een dikke voldoende ging worden, maar de tweede helft is echt waardeloos qua plot (zowel het persoonlijke drama via de flashbacks, als het invasieplot dat van ellende aan elkaar hangt), qua acteerwerk en qua dialoog, zeker als Gibson het nodig vindt om Coelho-achtige bagger te gaan spuien. En dat joch, brrr. Verder dan twee sterren kom ik niet.

Prima vermaakt met deze King-verfilming. De titel, de poster en de korte omschrijving doen al vermoeden waar deze film over gaat: weerwolven. We zien veel van de gebruikelijke King-elementen terugkomen: een verhaal vanuit kinderperspectief, een dreiging waar veel mensen niet in geloven, een setting in iets wat verdacht veel op New England lijkt en natuurlijk (niet uniek King-achtig) een showdown met de dreiging in kwestie. Het is weliswaar hele luchtige familievriendelijke jaren 80 horror, maar alsnog leuk gedaan. Gary Busey speelt een fijne rol als oom Red die niet zoveel op heeft met de burgerlijke familie en de onderzoekende kinderen soms assisteert, en over het algemeen is dit gewoon solide gedaan. Het sleept niet al te lang voort, de weerwolven zien er prima uit, en hoewel ik mijn horror toch liever wat donkerder en grimmiger zie is dit prima popcorn-griezelvoer.

Het leven van een goedbedoelende asceet valt niet mee. Gebaseerd op een historisch figuur, de heilige Simeon Stylites, die 37 jaar op een pilaar in het huidige Syrie heeft doorgebracht uit, tja, waaruit eigenlijk? Boetedoening? Een poging tot verlichting? Hoe dan ook, de nederige Simon krijgt geen moment rust. De plaatselijke kerk spant hem graag voor zijn karretje en ziet de goedheid van Simon graag afstralen op de wat minder goddelijk bedeelde geestelijken, en het lokale gepeupel profiteert graag van zijn heiligheid. Het zijn paarlen voor de zwijnen: de dief wiens handen afgehakt zijn krijgt door gebeden van Simon zijn handen terug - om daarmee gelijk zijn kind een paar klappen te verkopen. En terwijl de ook echt heilige Simon op zijn pilaar staat, komen er steeds meer rare figuren langs om hem tijdens zijn gebeden te storen, uit te maken voor hypocriete oplichter, en hem in het algemeen af te leiden van zijn heilige pad. Het zal niet verbazen dat de duivel in verschillende incarnaties ook zijn best doet als blonde schone om Simon van zijn geloof te doen vallen. Uiteraard prikt de goede Simon daar in het begin doorheen. En een gestoord einde als Simon in een moment van zwakheid, na jaren van frustrerende heiligheid toegeeft aan de duivel en in de moderne tijd zich rokend en drinkend bezat in een New Yorkse rock 'n roll tent.

Ook bij herziening blijft dit een tof filmpje; raar en surrealistisch, met een hoop obscure historische referenties, en met een vreemd soort religieuze kritiek die ik niet helemaal kan plaatsen. Het is duidelijk dat in de film Simon ook echt heilig is, door God gesteund en ook daadwerkelijk een oprecht goed mens, wonderen kan verrichten, en ook Satan bestaat - de kerk zelf daarentegen bestaat uit een mengeling van charlatans, goedbedoelende maar zeker niet door God verlichte zielen, en schismatici die elkaar om niets uit de tent vechten. En ongetwijfeld zijn wij in de moderne tijd God uit het oog verloren, al geloof ik niet zo dat Bunuel dit als een anti-atheistisch manifesto heeft bedoeld. Maar het blijft een intrigerende kijkbeurt die ook precies de juiste lengte heeft voor een verhaal als dit. En echt een komedie is het niet, maar soit, ik pak de puntjes graag mee [red: genrechallenge]. Naar boven afgerond: 4.5*.

Tja. Ik had achteraf beter moeten weten, zeker na even snel de topic van SVD doorgescand te hebben. Mijn eerste Lucifer Valentine, en vermoedelijk ook mijn laatste. Het is vooral 70 minuten goorlapperij, met aardig wat gore (al is het nogal low-budget en niet zo overtuigend), smerigheid en vooral heel veel kots. Heel functioneel is het niet, en als naakte strippers dat doen is het al vervelend, maar als een vadsige vent ook nog eens uitgebreid gaat lopen kotsen ben ik er helemaal klaar mee. Wat de film verder betreft, het is een vrij plotloze film over een stripper die (bezeten door de duivel of een demon of zoiets) uitgebreid allerlei mensen op brute en smerige wijze gaat lopen ontleden, tussen het strippen en kotsen door. Veel schokkerige beelden, en noise-achtige soundscapes (denk Wolf Eyes en zo) en vervormde stemmen om het demonische aspect te tonen. Dat laatste aspect kon ik an sich zelfs nog wel waarderen op momenten (toch nog wel een puntje), maar SVD lijkt vooral een excuus om zoveel mogelijk en zo extreem mogelijk kots, bloed, gore en vrouwelijk naakt te laten zien - bij voorkeur in combinatie. Die Lucifer Valentine bekijkt het voorlopig maar.

Slaughterhouse-Five leek me één van die boeken die compleet onverfilmbaar was. Het verhaal van iemand die naar eigen zeggen 'unstuck in time' is, niet-lineair verspringt tussen locaties en tijden en die ook naar eigen oordeel een bijzonder onbetrouwbare verteller is; ik was wel heel benieuwd hoe dat op film uitpakte.

En wat blijkt, het werkt uitstekend, en een vreemd verhaal is het nog steeds. Billy Pilgrim maakt een traumatische oorlogsperiode in Dresden mee, waar zijn POW-kamp samen met de rest van de stad platgebombardeerd wordt. Maar, hij beweert ook naar de buitenaardse planeet Trafalmagore geweest te zijn, en door hun niet-lineaire tijd te verspringen tussen verschillende periodes in z'n leven. Misschien scheelde het dat ik het boek ooit heb gelezen, maar ik vond het alsnog redelijk te volgen en de hoofdrolspeler (Michael Sacks blijkbaar) doet het ook sterk. En het is gewoon interessant om Billy Pilgrim z'n leven (of eigenlijk z'n PTSD-geïnspireerde fantasieën) te volgen.

Ik heb me prima vermaakt met Sleuth. Wat opvalt is de minimale cast, waarin eigenlijk maar twee echte rollen zitten. Het is een film die gemaakt is in een soort van whodunit-stijl, maar toch ook wel weer anders: het is niet zozeer dat er een moord ontrafeld moet worden, maar het is meer zo dat er twee mensen elkaar continu de loef proberen af te steken door een steeds complexer spel met dubbele en driedubbele en vierdubbele bluf. Veel te gecompliceerd om waar te zijn, maar alsnog vermakelijk verteld met tal van manipulaties en twists. Goeie acteurs ook, met Laurence Olivier en Michael Caine als de twee wedijverende mannen. Zoals een goede whodunit betaamt heeft het ook een licht oubollige sfeer, met een klassieke setting in een groot landhuis met een aristocratisch personage, wat de film dan ook weer zelf op de hak neemt. Erg leuk gedaan.

Niet te doen dit. Ik heb het maar van de omschrijving dat dit valt onder survival, maar ik zou het eigenlijk niet weten - driekwart van de film is in zo'n dichte mist opgenomen dat je geen zak meer ziet. En nee, ik overdrijf niet. Verder een slap verhaal over slijmmonsters die spontaan uit het riool komen (veel meer verklaring wordt er ook niet gegeven), en die met zout aangepakt kunnen worden. Er wordt vooral veel over gepraat, en niet veel over getoond - en wat wel getoond wordt is in een dichte mistbank. En een groep mensen die in die ontzettende dreiging proberen te overleven dus. Gelukkig keek ik de MST3K versie, was er nog iets te lachen.

Ik ben helemaal niet zo'n groot fan van het western-genre, maar dit is wel typisch het soort western dat er bij mij als koek ingaat. De naam Slow West dekt de lading uitstekend, en de twee referentiepunten waar deze film me vooral aan deed denken waren Dead Man en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford - en met name de tweede vond ik geweldig. Het is een langzame, werkelijk prachtig gefilmde reis door de Amerikaanse frontier, waar de zachte, goedhartige Jay met hulp van de gepokte en gemazelde Silas zich een weg baant naar de liefde van zijn leven. Maar denk niet dat het langzame ook leidt tot een saaie, veilige film - ondanks de afwezigheid van vele Western-cliches vloeit er heel veel bloed en ook het einde is allesbehalve Hollywood. De lengte van de film is ook passend; het is in zekere zin een klein, persoonlijk verhaal, en daar past ook een behapbare lengte bij, geen onnodig epos van meerdere uren waar sommige andere films zich nog wel eens schuldig aan maken *kuch*The Revenant *kuch*. Oeh, en Slow West heeft The Hound!

Ook voor mij was MUBI de aanzet tot het kijken van deze film; een paar weken terug heb ik ook The Tales of Hoffmann van hen proberen te bekijken, maar dat bleek een gruwel, voornamelijk vanwege een persoonlijke aversie van opera waardoor ik er echt niet doorheen kwam. Ik sta sowieso wel te kijken van de variatie van Powell en Pressburger; The Tales of Hoffmann kon ik weliswaar niets mee maar zag er wel erg fraai uit, en mijn eerdere films van Powell en Pressburger bevielen redelijk tot goed terwijl de films niet bijzonder op elkaar leken. En dan tel ik nog niet eens het kleine meesterwerkje Peeping Tom mee, waarmee Powell zijn carriere per ongeluk mee om zeep hielp.

Maar goed, The Small Back Room dus. The Archers zijn weer even teruggeschakeld naar zwart-wit voor deze vrij ingetogen, noir-achtige oorlogsfilm, waarbij we Britse wetenschappers aan het werk zien die een soort van booby-trap van Duitse makelijk proberen te ontmantelen. Met een setting in de Blitz, waar op typisch Britse understated wijze (tenminste, zo zien ze het zelf wel graag) mee omgegaan wordt; en met persoonlijke twijfels, waar Sammy Rice ook worstelt met persoonlijke problemen, drankzucht, en zich daardoor soms afzet tegen de vrouw van wie hij houdt (en die van hem houdt). Solide werk, waar ik me niet bij verveeld heb en waar er zowaar enige spanning komt bij de ontmantelingsscene. Maar een beetje traag en erg binnen de lijntjes was het wel.

Ik kwam deze film redelijk toevallig tegen; maar een goed ontvangen verfilming van literaire held Mikhail Bulgakov, dat leek me wel wat. Het boek heb ik een tijd terug ook gelezen, dus het algehele idee wist ik al wel zo ongeveer. De film is een bijzonder aardige en vrij nauwgezette adaptatie van het boek: zo vlak na de Russische revolutie experimenteert dokter Preobrazhensky (rijk, bourgeois, en in het bezit van een ruim bemeten appartement) er op los, en specifiek weet hij de transplantatie van een aantal menselijke organen in de zwerfhond Sharik te voltooien. Die vervolgens langzaamaan verandert in een mens, maar niet een bijzonder fijne (ook dankzij de donor, waarschijnlijk) - die zichzelf vervolgens de fraaie naam Poligraf Poligrafovich Sharikov aanmeet. Maar dit is geen Frankenstein-achtige horror - dit is voornamelijk politieke satire over de communisten en het simpele volk wat opeens de baas denkt te moeten spelen, met wat kluchtige humor hier en daar. De film is behoorlijk lang, en lijkt me een tweedelige miniserie, maar ik heb me er uitstekend mee vermaakt. Goed acteerwerk ook. De film is weliswaar technisch gezien in de Sovjet-Unie gemaakt, maar wel duidelijk nadat Gorbachev al de glasnost had ingezet, want ik kan me niet voorstellen dat dit soort anti-Sovjet-satire eerder door de culturele commissies goedgekeurd zou worden.

Behoorlijke tegenvaller, wat mij betreft. Het laatste half uur gaat Society op behoorlijk bizarre wijze los in een orgie van naakt, bizarre humor, uitzuigen en rare body horror, maar helaas moest ik me eerst een uur lang door een soort van high school film heen worstelen. Bill is een rijkeluiskindje wiens ouders behoorlijk prominente onderdelen van de upper class zijn; Bill zelf daarentegen is een eigenlijk gewoon een jock die zich daardoor niet echt een plaats weet te vinden. Niet thuis, niet op school, hij valt een beetje tussen wal en schip. Langzaamaan lijkt het of hij dingen gaat zien, en gebeuren er steeds mysterieuzere zaken - en ook mensen om zich heen gaan zich steeds vreemder gedragen. En uiteraard zoals het een horrorfilm betaamt, is er natuurlijk echt iets serieus niet in de haak - een samenzwering van de high society die uit Lovecraftiaanse monsters bestaat en al het gepeupel met alle plezier misbruikt en martelt.

Er zal vast een soort van sociale boodschap in zitten, maar veel meer dan wat flauw schoppen tegen kakkers en high society (de rijken zuigen de lagere klassen uit, origineel gevonden maar niet heus) kan ik er niet in ontdekken. De niet echt leuke humor en het veel te lange, vrij saaie begin van de film doen Society voornamelijk de das om. Dat het laatste half uur nog wel behoorlijk geflipt is, is een vooruitgang, maar ook daar was het meer een beetje goor en bizar dan dat het nou goed werd. Ik zal deze maar niet aanraden. Of je moet gewoon alleen het laatste half uur for weirdness' sake aanzetten.

Mubi maar weer eens aangeslingerd, en met succes - want dit was een puike film. Soleil Ô is al een jaar of 50 oud, maar voelt nog steeds actueel. Het verhaal is goed te volgen ook al is de film af en toe wat experimenteel en non-lineair - een Afrikaanse immigrant wordt naar Frankrijk gehaald, maar wordt daar vervolgens met de nek aangekeken, met zowel een hoop casual maar ook openlijk en bedoeld racisme. Met daarnaast ook het gestage besef dat Frankrijk en het bedrijfsleven niets geven om de individuele mensen (niet om de immigranten, en ook niet om de blanke arbeiders). Het is geen vrolijke film die op momenten ook wat praterig wordt, maar de sprongen in locatie en tijd en ook de experimentelere scenes zoals in het begin en het einde houden het interessant.

Om maar positief te beginnen, het was een stuk minder flauw en kinderlijk dan de vorige Star Wars-film. En er zat best wel wat vaart in, oke, maar qua verhaal was dit simpelweg allemaal niet zo boeiend - wat achtergrond over Han Solo, Chewbacca, Lando, de Millennium Falcon, Kessel Run en ga zo maar door dat in een wat flauw misdaadverhaal gegoten is. Het heeft weliswaar een aardig Star-Wars-sfeertje, maar eigenlijk interesseerde het me vrij weinig waar Chewie gevonden was, waar Han vandaan komt en hoe hij gekomen was waar hij in de originele Star Wars beland was. Emilia Clark, Woody Harrelson en die gangsterbaas doen hun best, maar zijn ook niet zulke interessante karakters. En dan is dik twee uur een hele lange zit.

De originele The Mask was voor mij al op het randje, maar toegegeven, Jim Carrey heeft mimiek en kan zeker wel grappig zijn (en ook serieus, maar dat terzijde). Dit vervolg heeft geen Carrey, maar voegt een aantal elementen toe om er een verhaaltje aan vast te binden. Loki maakt z'n opwachting als nemesis, er is een nieuwe kerel die zodra hij het masker op zet echt een aanfluiting is (dat haar, wie heeft ooit gedacht dat dat een goed idee was?), en de makers dachten ook dat het grappig zou zijn om een baby en een hond als 'geMaskt' te laten fungeren. Dat is het dus niet, kan ik je vertellen. Het is gewoon ontzettend flauw en ongrappig. Er zijn beroerdere films in de Bottom 100 van de IMDb, maar met deze nummer 8 heb ik wel de top 10 voltooid. En nu maar weer eens iets leuks opzetten.

Deze toch maar eens opgezet. Hoewel niet verboden is Song of the South door Disney wel in het verdomhoekje gezet, en ook al sinds de jaren '60 of zo. Het blijft natuurlijk Disney, dat niet echt bekend staat om hun gedurfde of controversiële repertoire en vooral voor familievriendelijkheid en onaanstootgevendheid gaat. Song of the South is verder allemaal niet zo racistisch en dubieus, maar ik denk dat Disney toch vooral problemen heeft met de vroeger-op-de-plantage-was-het-zo-gezellig setting.

Song of the South is verder vooral heel ouderwets en oubollig. Uncle Remus vertelt wat verhalen over Broer Konijn, Rein Vos en Bruin Beer die op zich nog wel vermakelijk zijn, maar dat is misschien een minuutje of twintig vermaak. Daarnaast zit je nog een goed uur te kijken naar een saaie live-actie familiefilm, waar Disney er zovele van gemaakt heeft maar nu nog eentje die nog tenenkrommender en ouderwetser is dan je van ze gewend bent. Wat meer controverse had de film wel kunnen gebruiken.

Een redelijke, maar niet bijzonder originele Thaise versie van een klassieke whodunit. Er is een moord gepleegd, de politie heeft er niet zoveel trek in, en een monnik gaat op onderzoek uit. De setting en de speurneus zijn misschien net even anders dan anders, maar verder is dit een hele standaard detective met eigenlijk niet zoveel spanning of interessante ontwikkelingen. Best te kijken, maar uiteindelijk is dit simpelweg niet veel meer dan een wat exotischere versie van de gemiddelde A Touch of Frost of Inspector Morse. 3.0*

Nadat we het in de pub toevallig over MST3K kregen, kreeg ik spontaan zin om weer eens een aflevering te checken. Vandaar: Soultaker. Met een bouwjaar van 1990 recenter dan wat gebruikelijk is voor MST3K, maar even prut als veel van de oudere films. Ik ben blij dat Joel, Tom Servo en co af en toe nog wat sarcastische opmerkingen maken en voor wat pauzes zorgen, want Soultaker zou anders een hele klus zijn om uit te kijken.

Tja, er valt eigenlijk niet heel veel te zeggen over de film zelf. Het is een matig verhaal (twee geesten jagen op zielen, meisje probeert ze voor te blijven) dat nergens ook maar enigszins spannend of interessant wordt, het acteerwerk is om te huilen en de rare manier waarop de geesten praten maakt het alleen maar lachwekkend, wat vermoedelijk niet de bedoeling was. Low budget tot en met, ook, zonder dat er wat interessants mee gedaan wordt. Het verbaast me niks dat Soultaker op een IMDb score van 2.3 blijft steken. Na een paar biertjes en met morele steun van MST3K nog wel te doen, maar verder dan 1.0* ga ik niet.

Natuurlijk, het is een heftig onderwerp. En er is een hoop controverse geweest rond deze film, al is dat niet zozeer om de film zelf maar vooral om de marketing richting het Amerikaanse QAnon-segment van de film. En dan scheelt het natuurlijk dat zowel ster Caviezel als inspiratie voor de film Tim Ballard een hoop van dit soort onzin de wereld in smijten. Dat een kleine distributeur met deze strategie andere markten wat lastiger bereikt spreekt voor de andere markten en tegen de VS, maar uiteraard koren op de molen voor de samenzweringsgezinden onder ons. Maar goed, dat is allemaal marketing en distributie, wat over de film zelf?

Die is eigenlijk niet zo bijzonder, en ook niet zo boeiend. Het is een dertien-in-een-dozijn thriller over strijd tegen pedofielen en redden van ontvoerde kinderen in Colombia, die vaak een beetje ruikt naar de waargebeurde dramafilms die Net5 en zo nog wel eens plachten uit te zenden. De film is op momenten niet vooruit te branden, en ondanks het thema komt het wat afstandelijk over. En de Jezus-achtige wijze waarop Ballard wordt neergezet, als onfeilbare held die alles opgeeft voor de geode zaak, dat ging op een gegeven moment ook wel irriteren.

Maar het is ook zeker niet alleen kommer en kwel, hoor. Het is best aardig om te kijken, ondanks dat Caviezel een eikel is vind ik het ook zeker geen slechte acteur en ook de andere acteurs (m/v) zijn acceptabel. Het verhaal is wat raar gepacet maar weet soms wel te boeien, zeker in de eerste helft, en de Colombiaanse setting beviel ook wel. Maar in de tweede helft wordt het toch wat minder interessant, met inderdaad het gezochte en sentimentele kindergezang en de excursie naar de rebellen diep in de jungle en de actiescenes daar omheen. Een gemiddelde score voor een gemiddelde film die de controverse niet waard is.

Ik vond dit echt verschrikkelijk. Wat een hel. In het kader van horizonverbreding ben ik maar weer eens een klassieker gaan kijken waar ik normaal gesproken niet zo snel voor zou gaan, en met een brakke zondagmiddag voor de boeg was de lengte ook geen belemmering. Maar ik kon hier echt helemaal niets mee. Al heb ik de film nog wel uitgekeken, maar ik heb me op meerdere niveaus mateloos geergerd.

Een positief puntje: het ziet er mooi gefilmd uit, mooie bergscenes en zo. En als ik toch wat positiefs moet zeggen, de film heeft het hart op de goeie plek en hoewel de film verschrikkelijk was, was ie niet zo verschrikkelijk dat ik 'm af heb moeten zetten. Maar al mijn vooroordelen over het medium musical zijn weer bevestigd. Vreselijke liedjes waar bij elke scene er weer eentje wordt ingezet, en die je compleet uit het verhaal halen, al is de verhaaldichtheid zo laag dat je weinig mist. En ook mijn bedenkingen die ik van tevoren had over The Sound of Music bleken, helaas, meer dan terecht. Een ontzettend irritante Julie Andrews die door de bergen en in de kloosters loopt te huppelen. Een familie mierzoete kinderen die mierzoete liedjes zingen en mierzoete dansjes doen met hun mierzoete governess. Iedereen die te pas en met name te onpas in een liedje uitbarst. Een simpel verhaaltje dat over een veel te lange speelduur uitgestreken wordt. Op het einde wordt het nog een klein beetje beter, maar helaas bleek de film inderdaad de sentimentele, kitscherige draak waar ik voor vreesde.

Toen ik hoorde dat dit bestond kwam het gelijk op mijn watchlist: een documentaire gemaakt tijdens een (mislukte) expeditie van Ernest Schackleton naar Antarctica, zo rond 1914-1917. Ontzettend gaaf om beelden te zijn van de expeditie, de mannen en alles wat daarbij komt kijken, en een indrukwekkende poolomgeving die uiteindelijk te sterk blijkt voor deze expeditie. Helaas, maar ook volkomen logisch natuurlijk, zijn er geen beelden van de heroische boottocht van Shackleton die met vijf man onder extreem barre omstandigheden een boottocht van zo'n 1500 km (!) maakte om hulp te halen op South Georgia. En met succes, gelukkig. Op een gegeven moment komt de klad er wel een beetje in bij allerlei routineuze bezigheden, en het einde verzandt enigszins in een natuurdocumentaire. Ook wel leuk om te zien en ik begrijp de beweegredenen, maar toch minder interessant dan de expeditie zelf. Best de moeite waard om een keer een goed uurtje voor te gaan zitten.