Opinions

Tja, enigszins verwacht, maar niet helemaal mijn ding. Hoewel ik Blair Witch erg sterk vond (in ieder geval toendertijd) is found footage meestal niet zo aan mij besteed, en deze is geen uitzondering. Een groep Youtubers gaat op onderzoek uit naar een verlaten gekkenhuis in Gonjiam waar het schijnt te spoken en waar twee pubers verdwenen zijn. En wat blijkt (anders hadden ze de film vast niet gemaakt), het is er écht niet pluis. Ik vond onze Koreaanse vrienden in de eerste helft nog wel uit te staan, maar zodra ze echt ellende tegen komen wordt het steeds storender in wat voor een hysterisch gegil er steeds uitgebarsten wordt. Wel een paar echt creepy momenten, zoals dat bezeten meisje met zwarte ogen die brabbelt, maar ook heel veel duisternis met slechte belichting waar jump scares uit vandaan komen en heel veel schokkerige camera's. An sich in z'n genre best aardig, maar ik ga zo maar door met iets wat me waarschijnlijk beter ligt.

Lekkere verrassing. Good time is een cool adrenaline-vol filmpje waarin we een nogal intensief nachtje volgen in het leven van de kleine crimineel Connie Nikas. Na een beroving waarbij zijn wat zwakzinnige broertje cq handlanger opgepakt wordt, ontspint er zich een heel verhaal van onstnappingen, ontvoeringen, diefstal, oplichterijen, en double crossings waar je je geen moment hoeft te vervelen. De film dendert door zonder zich op al te clichematige paden te begeven, het filmwerk is tof gedaan en ja, ook Twilight-ster Robert Pattinson zet een uitstekende prestatie neer in de centrale rol van Good Time. Ik word hier wel blij van.

Een grimmige misdaadfilm waarbij Sarah, timide weduwe en moeder van twee, op een gegeven moment de geest krijgt nadat ze bij een poging tot verkrachting haar aanvaller neersteekt en in kleine stukjes afvoert. Om vervolgens ook op het wraakpad te gaan om de moordenaar van haar man een pak slaag te geven. De setting in Noord-Ierland werkt op zich wel, in een grauw Belfast waar de kleine en minder kleine criminaliteit welig tiert. Het acteerwerk is wel redelijk, en op momenten gaat de film er best hard in, bijvoorbeeld waar Tito in stukken gezaagd wordt. Maar op veel momenten werkte de film voor mij niet echt. En voornamelijk omdat ik de karakters allemaal niet zo geloofde. De transformatie van Sarah van verlegen vrouwtje die geen moment op haar strepen staat tot moordende wraakengel, de cartooneske bad guy met bijvoorbeeld de scene met de vuilnismannen, en eigenlijk ook het gedrag van de autoriteiten, het was allemaal niet zo heel overtuigend. Een beetje dertien in een dozijn, en misschien leuker voor liefhebbers van het genre, maar voor mij blijft het bij een krappe drie sterren.

Warme film over Winnie-the-Pooh-schrijver A.A. Milne, zijn familie en in het bijzonder zoon Christopher Robin - en hoe hij tot zijn Winnie the Pooh verhalen kwam en hoe dit succes hun leven veranderde. Kort samengevat: behoorlijk. Iets langere versie: moeder is mooi maar egoïstisch en buit alle aandacht graag uit, Christopher Robin is vaak een beetje een vervelend enigst kind maar groeit dan ook niet in normale omstandigheden op, en A.A. Milne ziet uiteindelijk het licht. Verwacht geen Pooh-film (zoals het recentere Christopher Robin (2018), die ik eigenlijk verwachtte): dit is (bijna) puur een film over de schrijver en zijn familie. De film is verder degelijk en goed gemaakt en heeft het hart op de goeie plek, maar het is op momenten wat traag en weinig verrassend. Desondanks een mooie film en een ruime voldoende.

Aan de ene kant een typische Herschell Gordon Lewis film, maar toch viel het me best wel tegen. Het verhaal is vrij simpel: we hebben een moordenaar die het gemunt heeft op (lelijke) stripteasedanseressen. Het laat zich raden hoe de film zich ongeveer ontwikkelt: we zien een stripteasescene, een moord met een goeie portie gore, een slecht geacteerd politieonderzoek, een stripteasescene, een moord, een stukje politieonderzoek, enzovoort enzovoort. De moorden en bijbehorende gore zijn nog wel aardig en hoewel een beetje nep wel lekker smerig, maar de rest van de film is behoorlijk saai. Abraham Gentry is een vreselijk irritante detective, het onderzoek heeft geen enkele vorm van sfeer of spanning, het verhaal is een prul, de acteurs zijn verschrikkelijk, en behalve de moorden zelf heb ik me stierlijk lopen vervelen.

Best een tof filmpje van Franse bodem. Grave is weer eens wat anders, voornamelijk een drama met een licht horrorrandje waarin beginnend studente en vegetarier Justine tijdens de ontgroeningen een hele nieuwe kant van zichzelf ontdekt - ze blijkt vlees en dan in het bijzonder menselijk vlees toch wel heel lekker te vinden. Het basisidee van meisje gaat studeren, komt in een compleet andere wereld terecht, probeert haar weg daarin te vinden, en de boel escaleert op onnatuurlijke wijze deed me ook behoorlijk denken aan Thelma, al is die wat meer arthouse-achtig en is Grave een stuk, ehm, rauwer. Het horroraspect valt dan wel weer mee, maar de film is vakkundig in elkaar gezet. Goed geacteerd en gefilmd, en door de onvoorspelbare aard van zowel Justines ontwikkelende kannibalisme als de extreme ontgroeningspraktijken bij de dierenartsopleiding blijft de film interessant genoeg over de hele lengte. Met als laatste leuke ontwikkeling dat het niet alleen Justine is - het is een familiekwaaltje waar ook zus en ouders aan lijden. Dikke prima.

Bijzonder dat er beelden zijn van deze expeditie - de gedoemde poolexpeditie van Scott. Het doet ook best wel wat denken aan South (Film, 1919), een soortgelijke docu maar dan van de iets latere expeditie van Shackleton.

Hoe dan ook, het is superinteressant om beelden te zien uit die tijd van een legendarische expeditie. Ook al is de focus niet helemaal op wat ik het interessantste zou vinden, namelijk de poolexpeditie zelf en de barre ontberingen. Ik heb ook recent 'The Worst Journey in the World' gelezen van Apsley Cherry-Garrard (ook één van de deelnemers aan deze expeditie), en daar voel je op een gegeven moment de grimmige taferelen van kou, duisternis, uitputting en bevriezing uit de badzijden komen. Dat is hier niet écht zo. Er is een grote focus op de natuur, en hoewel het wel grappig is om wat pinguins en zeehonden te zien, is dat ook weer niet zo bijzonder. Sterker nog, dat was zelfs wat saai. De oubollig-leuk bedoelde teksten hielpen ook niet. De beelden van Erebus, Ross Island, ijsbergen, gletsjers en de Barrier waren al boeiender. Maar gelukkig was er ook nog wel aandacht voor de expeditie zelf. Niet al te veel, want Ponting was weliswaar op Antarctica maar is niet heel veel van de basis weggeweest. Alsnog heel gaaf om wel beelden te zien van Scott, Wilson et cetera en hoe de omstandigheden er (enigszins) uit zagen. Veel van de beelden zijn wel duidelijk zo rond de basis geënsceneerd en weten niet altijd écht de ellende over te brengen. En ook wat ironisch om Ponting trots te laten zien hoe zwaar het manhauling is (de sleden met mankracht voorttrekken) alsof het een dappere Britse daad was, terwijl deze energieslurpende vervoersstrategie juist een groot probleem was en één van de redenen dat Scott en co het niet overleefd hebben. Het laatste deel over de poolreis zelf is uiteraard vooral verhalend met snippets uit de dagboeken en foto's (aangezien Ponting daar zelf niet bij was) - maar maakt wél indruk, ook omdat je weet hoe het afloopt. Dapper en tragisch. Hoe dan ook, al is de toon en focus niet altijd je van het, unieke beelden en geregeld indrukwekkend.

Het Amazonegebied, uitstekende keuze om een donkere, beklemmende setting neer te zetten - ook eerder uitstekend gebruikt in Cannibal Holocaust (en schijnbaar vele andere kannibalenfilms die ik niet heb gezien) en, in een heel ander soort film, Aguirre, der Zorn Gottes. De inheemse stammen als boeman is natuurlijk niet echt terecht, maar goed, dit soort films kijk je niet voor je antropologische ontwikkeling.

Dat The Green Inferno een hommage aan de kannibalenfilms uit jaren '70 en '80 was, en in het bijzonder de klassieker Cannibal Holocaust, dat was me al duidelijk uit de titel. Pas na de film kwam ik erachter dat dit een film van Eli Roth was, en dat verbaast me na de film gezien te hebben ook helemaal niks. Ik ben niet zo'n fan van de man. Hostel was een gigantische draak en ook hier kan ik om vergelijkbare redenen niet zoveel mee. Ondanks de leuke setting zet Roth weer inhoudsloze horror neer, met veel marteling en kannibalisme, al viel de hoeveelheid echt expliciete gore me mee. De eerste veertig minuten gebeurt er sowieso weinig, en wat er daar verteld wordt had zonder problemen half zo kort gekund; dit eerste deel van de film is puur een aanloopje naar de hoofdmoot (no pun intended), dat begint zodra de kannibalenstam in beeld komt. En net als in Hostel wordt de film gedomineerd door irritante, vermoeiend domme karakters die ongeloofwaardige domme dingen blijven doen (die knuppel met rood haar bijvoorbeeld, die kerel die de propellor inloopt, dat veganistische meisje, of gedurende die hele film die karikatuur van een protestleider). Spanning daarentegen is er nauwelijks, en als je dit soort films serieus zou nemen bevat deze ook nog een nare, rechtse ondertoon. Dan was Cannibal Holocaust toch een stuk beter.

Nee, ik ben niet overtuigd. Het is ook weer niet zo dramatisch als Hostel, en er zitten af en toe ook nog wel redelijke vondsten in, dus een paar puntjes verdient The Green Inferno wel. Maar meer dan anderhalve ster kan ik er niet van maken.

Ik ken weinig regisseurs die zo de meningen lijken te verdelen als Oz Perkins. Zoals ook bij deze - 2.6 op MM??

Ik vond Gretel & Hansel namelijk een bijzonder fijn, sfeervol, donker sprookje - geïnspireerd door het verhaal van de broeders Grimm, maar ook duidelijk anders dan ik gewend was. Het is een donker verhaal over hekserij, met inderdaad het welbekende verhaal dat broertje en zusje in het bos terecht komen bij het huis van een heks. Maar dan anders dan 'knibbel knabbel knuisje, wie zit er aan m'n huisje?'. Fraaie beelden, al is het wel wat aan de donkere kant, en een zich traag ontwikkelend verhaal waar (voor mij) in ieder geval de sfeer vanaf droop. Velen vinden dit dan weer veel te traag, en ik kan deze ook niet aanraden voor wie February of I Am The Pretty Thing That Lives In The House niet kon waarderen - dit heeft hetzelfde contemplatieve tempo. Maar voor mij werkt dit uitstekend.

Grey Gardens is een klassieker in de documentaire-wereld, schijnbaar. Ik had van te voren eigenlijk weinig idee van het daadwerkelijke onderwerp, maar het is een portret van twee excentrieke dames, moeder en dochter die allebei Edith Beale heten, die op een nogal afgeragd landhuis wonen. Het lijkt wel een beetje op Man Bijt Hond gekruist met Sunset Blvd. (of Whatever Happened to Baby Jane), af en toe best wel interessant maar toch ook wel pijnlijk om te kijken naar hoe Edie jr. en sr. zijn afgegleden. 'Big Edie' is vooral terug aan het blikken naar haar verleden als actrice als ze geen ruzie aan het maken is, Little Edie lijkt niet weg te kunnen of willen maar is wel als een kind aan het toneelspelen voor de camera. Maar op een gegeven moment was ik wel een beetje klaar met dat gekibbel, die ransbende en dat eeuwige ge-emmer van twee halve dorpsgekken. En dan wordt het toch nog een lange tweede helft.

Weer eens een fijn stukje misantropie van onze vrienden uit het Oosten. In de film zien we een politieman ongestraft misdaden en moorden plegen, en met een sadistisch genoegen een meisje ontvoeren en zowel fysiek als mentaal martelen. Niet dat de rest van de mensen in de film veel beter is, moreel failliet geldt eigenlijk voor bijna iedereen hier. Inclusief, bij extensie, het systeem. Zoals bijvoorbeeld de professor die liever een onschuldig man laat sterven dan het ongemak ondergaan om te getuigen voor de rechtbank, de hele politiemacht die zonder problemen Zhurov laat moorden, en ook Antonina die na wraak te plegen op Zhurov dat arme meisje gewoon achterlaat. Het is mijn eerste kennismaking met Balabanov, en het zal ook zeker niet mijn laatste zijn; dit was een donkere, intrigerende film die soms overkwam als het Russische equivalent van een Hollywood-misdaadthriller (inclusief soms ondoorgrondelijke beslissingen), maar ook regelmatig een onverwachte kant op keerde. Inclusief een naargeestigheid die je niet al te vaak tegenkomt; de scenes met het meisje zoals bijvoorbeeld de verkrachtingen, maar ook hoe zij uiteindelijk naakt vastgebonden tussen twee wegrottende lijken kwam, en ook nog eens achtergelaten werd, zo gitzwart heb ik ze zelden gegeten. Ik ga nog even bijkomen van deze stomp in m'n maag.

Grappig om even gezien te hebben, en het is ook lekker kort en bondig. Maar ondanks de charme is dit ook wel erg oubollig. Het basisgegeven van Jonathan Swift, waarbij de reiziger Lemuel Gulliver strandt op een eiland vol mini-mensjes (en op nog een aantal andere plekken, maar dat komt hier niet in voor), is wat de film vooral maakt. Het geeft wel wat leuke avonturentwists aan de film, maar de uitvoering is verder wat ouderwets en braaf. Vooral zo ongeveer elke scene met het verliefde stel uit de twee koninkrijken laat de tenen een beetje krommen en dito voor wanneer Gulliver zelf z'n mond open doet, en ook qua grappen moet je niet op teveel niveau rekenen. Maar de animatie, hoewel niet echt mooi, heeft z'n charme en ik vond het uiteindelijk niet vervelend om te kijken. Al is dat zeker ook deels vanwege de historische waarde waar ik wel een zwak voor heb.

Ook voor mij was dit een genre waar ik weinig mee heb, en ik ging dan ook met lage verwachtingen Gurotesuku in. Maar ook in huize Woland viel het me niet tegen. Lekker goor, geflipt filmpje met een heel basaal maar effectief verhaaltje: gekke marteldokter ontvoert een stelletje, en loopt die vervolgens een film lang te sarren, martelen, en misbruiken. Er zijn nog een paar welkome uitstapjes via flashbacks, of wanneer de dokter zijn slachtoffers in een warm ziekenhuisbed stopt en een andere kant van zichzelf laat zien, om ze daarna weer extra hard af te maken. Maar de hoofdmoot blijft toch een prima gefilmde, uitgebreide martelsessie . Best aardig, al ben ik alsnog niet van plan om het genre veel verder uit te diepen.

Mijn tweede Iskanov, en hoewel ik ook al bij Visions of Suffering wat kanttekeningen had, beviel die toch iets beter dan deze Nails. Overeenkomsten zijn er zeker - een nadruk op sfeer, psychedelische beelden en experimentalisme die niet altijd werkt en vaak wat goedkoop overkomt, en waarbij plot (of acteerkunsten) niet echt van belang is. Maar bij Nails straalt de low-budget-heid er nog een graadje erger vanaf dan ik me kon herinneren bij VoS, met heel veel goedkope, simpele kleurfilters en het type psychedelische kaleidoscoopeffecten dat vroeger door je mp3-afspeelprogramma werden getoond. De ambitie van Iskanov heb ik wel respect voor, en interessante aspecten heeft het wel (en dan heb ik het met name over de ontsporende geestelijke gesteldheid en de bijbehorende hallucinante effecten), maar het blijft wat storend cheesy en low-budget. Wel zou ik erg benieuwd zijn wat Iskanov zou doen als hij wél budget zou hebben. Maar ik ben bang dat we dat nooit zullen weten.

In de categorie 'obscuur' is dit wel een goeie. Eerste stem op MM, eerste stem op ICM, eerste stem op IMDb, alleen op Letterboxd zijn er wel al een man of 13 die 'm gezien hebben. Niet dat dat zo moeilijk is: de film is heel makkelijk te vinden (staat onder andere integraal op Youtube en met een VPN ook te herkijken via een Welsh kanaal), alleen de ondertitels zijn dat niet. Sterker nog, die zijn compleet onvindbaar. Ik vind het dan ook lastig om hier echt een gedegen oordeel over te hebben - mijn Welsh is maar matig. Alsnog is het verhaal prima te volgen, want zo complex is dat niet.

Het is namelijk heel simpel: we hebben een moorddadig kinderkoor dat het niet ziet zitten om de spotlights te delen met een ritsje semi-bekende Welshe artiesten (ja, ik heb even gecheckt - 4/5 kan ik iig terug vinden op Wikipedia, maar grote namen, nou nee) die komen optreden, en legt ze stuk voor stuk om. Het heeft wel een beetje een Village of the Damned/Children of the Corn vibe, maar laten we eerlijk zijn: dan wel op een hele knullige, low-budget manier. Het heeft wel z'n charme, maar het acteerwerk is soms echt niet om aan te zien. En ja, dit heeft wel een horror-label, maar er is geen spatje bloed te zien, en het is oubolligheid en knulligheid troef. Maar dat maakt het ook wel weer vermakelijk om te kijken. En creepy kindertjes zijn altijd leuk.

Voor de muziekliefhebbers: dit is een persoonlijke favoriet van Gruff Rhys van de Super Furry Animals: The Perlich Post: Welsh horror hits Hollywood - theperlichpost.blogspot.com