Opinions

De winnaar van De Gouden Beer in 1971 is een vertelling over een groep Joodse vrienden in Italië vanaf eind jaren '30 tot begin jaren '40. Wanneer Joodse leden niet meer welkom zijn op hun tennisclub, besluit een aantal Joodse jongelui een eigen tennistoernooi te organiseren op het landgoed van de familie Finzi-Contini. Daar hoeven ze zich nauwelijks te bekommeren over het feit dat hun steeds meer rechten worden ontnomen en is het verleidelijk om de ogen te sluiten voor het naderende onheil.

Een boeiende vertelling, prachtig gefilmd in dromerig soft-focus om de droomwereld waarin de families leven te weerspiegelen. Bijzonder fraai is een scène waarin de familie een onheilspellend telefoontje krijgt terwijl het een liedje over de lessen van de Torah zingt. Het acteerwerk is echter erg wisselend, mede door storend zwakke dubbing, iets waar Italiaanse films uit die tijd helaas wel vaker aan leden.

Vanwege de aanstaande gezinsuitbreiding zijn Simon [Jason Bateman] en Robyn [Rebecca Hall] net verhuisd. Tijdens een uitje wordt Simon aangesproken door een oud-klasgenoot die Simon zich pas op een later moment herinnert. Robyn steelt zich vriendelijk en gastvrij op, maar Simon wil het contact het liefst direct verbreken. Wat lijkt op een generieke stalkerthriller krijgt een interessante dimensie wanneer Gordo’s verleden zich ontvouwt. Edgerton (die ook het sterke scenario schreef) laat je lang in het ongewisse over Gordo’s motief, ook door zijn genuanceerde spel. Bateman en Hall leveren eveneens prima werk af.

Intelligent, ontroerend drama met een weergaloze vertolking van Mckenna Grace als Mary Adler, de hoogbegaafde 6-jarige dochter van een even hoogbegaafde moeder die kort na haar bevalling zelfmoord pleegde. Mary woont sindsdien bij haar oom Frank [Chris Evans in een sterke, ingetogen vertolking] woont. Wanneer Frank tegen het advies van de bevriende buurvrouw [Octavia Spencer] besluit Mary naar een 'gewone' school te sturen, zet dat hun levens op de kop. Ondanks de goede bedoelingen van Mary's lerares [Jenna Slate] kan Mary haar draai niet vinden op school en het duurt niet lang voor Franks moeder [Lindsay Duncan], zelf een gerespecteerd wiskundige, zich voor het eerst sinds de dood van haar dochter met het leven van haar zoon en kleindochter begint te bemoeien.

Grace authentieke, spontaan ogende vertolking is er ééntje die Oscarwaardig is. Geholpen door een ijzersterk scenario weet ze de perfecte balans te vinden tussen Mary's hoogbegaafdheid en het feit dat ze boven alles een gewoon kind is. Ze vervalt daarom nooit in karikatuur, maar steelt wel elke scène waar ze in zit. De klik met Octavia Spencer is zichtbaar in de enige scène waarin ze samen te zien zijn, maar ze schittert ook tijdens de dramatische momenten. Uiteraard is het moment waarop Frank haar achterlaat bij een pleeggezin hartverscheurend, maar het absolute emotionele hoogtepunt komt wanneer Frank zijn dochter om mysterieuze redenen meeneemt naar het ziekenhuis. Het is een absoluut brok-in-de-keelmoment waarbij ik enkele tranen heb gelaten. De regie van Marc Webb is stijlvol en uitgekiend zonder ooit de aandacht af te leiden van het verhaal. Stuart Dryburgh brengt alles prachtig in beeld en Rob Simonsen is verantwoordelijk voor de mooie, effectieve score. Slate en Duncan komen minder goed uit de verf, maar het is een verademing om eens een rechtszaak te zien waarin de beide partijen op scherp spelen zonder elkaar in de hagen te vliegen.... zoals dat in de meeste gevallen gaat! Een Oscarfavoriet!

In 'The Filth & The Fury', Julien Temples documentaire over de opkomst en ondergang van The Sex Pistols, zien we beelden van hun laatste concert. Dat concert eindigde met een een memorabele uitvoering van 'No Fun', een cover van... The Stooges. Deze documentaire vertelt het verhaal van de opkomst en ondergang van deze band, die destijds door het establishment veelal werd uitgekotst vanwege een zogenaamd gebrek aan muzikaliteit en een overdaad aan nihilisme. Een ongepolijste versie van The Doors met als frontman Iggy Pop, die zich vanaf het begin als een wildeman over het podium bewoog en heel nadrukkelijk het contact zocht met zijn publiek. De eigenzinnigheid en non-conformisme van de band leidde na 4 jaar tot de ondergang van de band, die zonken in een moeras van verdovende middelen, waaronder heroïne, waardoor de optredens een puinhoop werden. Basgitarist Dave Alexander behoort tot de 'Club van 27', want ook hij overleed op 27-jarige leeftijd.

Deze film combineert interviews met de nog levende bandleden, waarvan Iggy Pop het meest welbespraakt is, en leden van hun crew die het allemaal van dichtbij meemaakten. Dit alles in combinatie met verrassend veel live-materiaal van deze band die lang moest wachten op erkenning [in 2010 kreeg The Stooges een plek in The Rock N Roll Hall Of Fame] en vooral een fenomeen was binnen het clubcircuit. Het helpt als je houdt van de muziek, maar het charisma van Iggy Pop maakt dit ook de moeite waard voor mensen die wat minder met de ruwere kant van de rockgeschiedenis hebben.

Tijdens een uitzending van het TV-programma 'All City Hour' in 1992 daagt één van de geïnterviewden de kijkers uit om de Red Apple in het stadion van de New York Mets - die bij na elke homerun van het thuisteam steeds iets verder omhoog komt - te bekladden met graffiti. Twintig jaar later is het nog niet gelukt, maar twee graffiti-artiesten en kruimeldieven besluiten de uitdaging aan te gaan. Malcolm [Ty Hickson] en Sofia [Tashiana Washington] hebben wel 500 dollar nodig om alle benodigdheden bij elkaar te krijgen en dus doen ze waar ze het beste in zijn: stelen, liegen en bedriegen. Maar dat blijkt niet zo makkelijk te gaan als de twee vrienden hadden bedacht.

Adam Leon verwerkte zijn eigen versie van 'hippe' dialoog, met veel gevloek en gescheld, maar Hickson en Washington weten die dialoog maar niet overtuigend uit hun mond te krijgen. Het lijken twee rijkeluiskindjes die stoer proberen te doen en dat doet de film geen goed. Het verhaal is bovendien vrij mager, de film kent geen verrassingen en de dialoog is sowieso niet bijzonder grappig en daarom weinig onderhoudend. De korte speelduur is een pré, maar niet omdat de film daar beter van is geworden.

Ginger [Elle Fanning] en Rosa [Alice Englert] zijn onafscheidelijke vriendinnen die zijn grootgebracht bij hun moeders in Londen. Nu is het 1962 en zijn de meiden op een leeftijd dat ze zich bewust worden van de Koude Oorlog en de seksuele revolutie. Die ontwikkelingen en stellen de vriendschap van Ginger en Rosa ernstig op de proef. Potter schetst een indringend beeld van een complexe sociaal-maatschappelijke en emotionele periode voor tieners en leunt op een sterke ondersteunende cast met onder anderen Annette Bening en Timothy Spall, maar Fanning (wat zien filmmakers toch in haar?) heeft de kunst van het subtiel acteren nog steeds totaal niet onder de knie en overtuigt dan ook totaal niet.

Het is mei 1938 en Rome is in de ban van het bezoek van Adolf Hitler. Huisvrouw Antonietta [Sophia Loren] blijft alleen thuis terwijl haar echtgenoot [John Vernon] en hun kinderen het defilé bezoeken en ontmoet Gabriele [Marcello Mastroianni], een homoseksuele radio-DJ die onlangs is ontslagen. Ondanks hun ideologische verschillen (Antonietta is een bewonderaar van El Duce, Gabriele is juist slachtoffer van diens regime) voelen de twee een verwantschap waardoor ze zich op verschillende manier tot elkaar aangetrokken voelen. Loren en Mastroianni bevestigen hun status als acteerlegendes en Scola’s uitstekende regie tillen het weinig verheffende en niet zo heel diepgravende scenario naar een zeer hoog plan. De keuze om het geluid van het defilé, inclusief de marsliederen en bijbehorende speeches, constant op de achtergrond te laten horen is zeer effectief.

Victor is als jongen geboren maar gaat al enige tijd als meisje met de naam Lara door het leven. Haar zestiende verjaardag is een belangrijk moment, want dat betekent dat ze eindelijk formeel het besluit kan nemen om een geslachtsoperatie te ondergaan. Ondertussen moet ze keihard werken om te slagen op een gerenommeerde dansacademie.

Victor Polster is volstrekt overtuigend in een rol die vereist dat hij vrijwel altijd in close-up wordt gefilmd. De gebruikte documentairestijl verhoogt het gevoel van realisme en de cinematografie van Frank van der Eeden is indrukwekkend, vooral tijdens de dansscènes. Het verhaal valt echter wat tegen: het is je als kijker al gauw duidelijk dat Lara zich fijn voelt als ze als meisje gezien en behandeld wordt, maar elke keer dat ze wordt geconfronteerd met het feit dat ze als jongen is geboren is ze doodongelukkig. Die momenten komen regelmatig en de vele (en onnodig lange) danssequenties onderstrepen dat Lukas Dhondt inhoudelijk eigenlijk niet zoveel te melden heeft. Het einde is bovendien een tikje banaal.

De scenario's waren Bette Davis niet altijd even gunstig gezind in de voor Bette Davis wisselvallige jaren '30 waarin het studiosysteem heilig was. Het verhaal van een succesvolle advocaat [Ian Hunter] die het op een zuipen zet wanneer Valentine [Katharine Alexander] hun verloving verbreekt is wat vergezocht. In zijn dronken bui trouwt hij de eenvoudige Miriam [Bette Davis], maar al gauw slaan de twijfels bij hem toe, zeker wanneer blijkt dat zijn ex-verloofde hem wellicht terug wil hebben.

Een blonde Bette Davis blijft een rare verschijning, maar ze zet absoluut haar beste beentje voor en krijgt steun van Alison Skipworth als Miriams mentor Mrs Martin (een rol die niet geheel toevallig doet denken aan die van Marie Dressler in het veel betere "Dinner At Eight" uit 1933). Het valt allemaal niet bijzonder serieus te nemen, maar regisseur Alfred E. Green lijkt zich daar weinig van aan te trekken. Al met al niet onaardig, maar eerlijk gezegd redden Hunter, Skipworth en vooral Davis deze film van de vergetelheid.

Claire Foy is goed in de hoofdrol en 'onze' Sylvia Hoeks steelt de film als de zus van Lisbeth Salander, maar de actiescènes zijn slecht gemonteerd, het plot zit vol gaten, inconsistenties en toevalligheden en er zijn ook nog een paar continuïteitsfouten. Dit is het type film waarin een man in de VS een hacker weet te lokaliseren in Stockholm (met een radius van 4 kilometer) en hij z'n jasje pakt en vervolgens op vliegveld Stockholm staat met een koffer vol wapens. De Zweedse politie doet qua domheid denken aan de Keystone Cops. Wat zou dit een mooie prooi zijn geweest voor Leslie Nielsen. Hoogste tijd voor een parodie!

De ongemakkelijke opening zet de toon voor deze inzichtelijke documentaire over de manier waarop jonge, ambitieuze en arme Siberische tienermodellen worden uitgebuit op de Japanse modemarkt. De opening toont honderden jonge meisjes (een overgrote meerderheid lijkt nog geen 16 jaar ouder te zijn) in lingerie die - alsof ze op een veemarkt zijn - een nummer krijg opgeplakt, voor de camera moeten verschijnen en moeten laten zien hoe ze lopen. Uiteindelijk valt de 13-jarige (!) Nadya de eer te beurt af te mogen reizen naar Japan met een garantie voor twee 'klussen'. Het lijkt een droom die uit komt, maar vanaf het moment dat ze moet liegen over haar leeftijd blijkt dat hier iets niet in de haak is.

Deze film toont de bedenkingen die Nadya, haar huisgenoot Madlen en haar scout Ashley (zelf een ex-model met negatieve ervaringen) hebben over de modellenwereld, maar tonen ook hoe en waarom ze toch proberen te volharden. Het is technisch niet zo fraai, maar het is onthullend... en vooral schokkend!

Scenarist Imogene [Kristen Wiig] verliest in korte tijd haar baan en haar geliefde [Murray Bartlett] en besluit een poging tot zelfdoding te fingeren. Tot haar grote schrik komt ze daardoor onder curatele te staan van haar excentrieke moeder [Annette Bening] en moet ze samenleven met haar zonderlinge broer [Christopher Fitzgerald], haar potentiële stiefvader George Bousche [Matt Dillon] en de jongeman [Darren Criss] die tegen betaling haar oude slaapkamer betrekt. Eendimensionale personages en geforceerde humor alom in deze verspilling van komisch talent.

Carrell jat elementen uit Blue Velvet, Inception, Eyes Wide Shut en It in deze in alle opzichten erbarmelijke horrorfilm over een Duitse wetenschapper [Marcu Jean Pirae] en zijn in SM-kleding gehulde vrouw Misha [Paula Marcenaro Solinger] die mooie meisjes ombouwen tot gehoorzame sex dolls. Het meest recente slachtoffer is Lorian [Lacey Cofran] en er is een krankzinnige mede-gevangene [Rachel Alig] en een corrupte sheriff [Wade Carrell]. Cofran kan aardig schreeuwen en doet dat veelvuldig om de indruk te wekken dat we naar iets gruwelijks zitten te kijken, maar de vertolkingen zijn verschrikkelijk slecht en de special effects liggen kwalitatief dichter bij Birdemic: Shock and Terror dan bij Inception. Nooit gedacht dat ik die twee films ooit in één zin zou noemen! Vermijd deze tegen elke prijs.

The Girl On The Train is een film die de potentie had om een meesterwerk te worden, maar die dat door een aantal ongelukkige elementen maar niet wil worden. Los van het vage idee dat een getrouwde vrouw zich op haar balkon laat omhelzen door haar psychiater én dat de alcoholistische ex-vrouw van de man die deze vrouw als babysitter heeft ingehuurd heeft gadegeslagen vanuit een toevallig net op dat moment passerende [en blijkbaar bijzonder langzaam rijdende] trein én dat de vrouw op het balkon later die dag spoorloos verdwijnt. Er zijn meer van dat soort opvallende toevalligheden die het kijkplezier geen goed doen. De stemmige muziek en de vele seksscènes [alleen Nicholas Roeg en Paul Verhoeven weten seksscènes interessant te maken] zijn overbodig, evenals de verwarrende structuur: de film springt van 'heden' naar 'een maand geleden' en 'zoveel maanden geleden' en 'een dag geleden'. Iemand zal ongetwijfeld bedacht hebben dat dat een briljant idee was, maar ik zie de briljantheid hier niet van in.

De film is erg zwaar op de hand, maar het acteerwerk is prima en het is bovendien aardig om Lisa Kudrow [dat blondje uit (bah) 'Friends'] eens in een kleine, maar serieuze en cruciale rol te zien. En het is knap hoe de interpretatie van Rachels flashbacks [ze heeft last van black-outs wanneer ze teveel heeft gedronken] tegen het eind van de film een totaal andere en verrassende wending krijgt. Die sterke finale maakt dat deze film het gemiddelde toch een stukje ontstijgt.

Negen meisjes uit landen in Azië, Afrika en Zuid-Amerika, voor wie onderwijs bepaald geen zekerheid is, schreven hun persoonlijke verhaal op. De makers van deze compilatie koppelden ieder meisje aan een regisseur met wie ze samenwerkten om dat te verfilmen. Sommige verhalen zijn schrijnend, anderen zijn hoopvol, maar wat deze meiden gemeen hebben is hun optimisme over hun eigen toekomst en hun rotsvaste geloof in het belang van formele scholing. Het acteerwerk is hier en daar amateuristisch, maar de verhalen hebben vaak een aangename, originele visuele stijl. Ieder verhaal heeft een andere, aansprekende verteller en het stemmenwerk is over de gehele linie overtuigend. Vooral Liam Neeson maakt indruk in de verbindende segmenten, al komt dat mede doordat hij de afzonderlijke verhalen in een wereldwijde, sociaal-maatschapplijke context plaatst. Een niet te missen pleidooi voor onderwijs voor alle meisjes, waar dan ook.

De cast is vrijwel volledig Iranees en de voertaal is Farsi in deze 'eerste Iranese vampierfilm', een uitgebreide versie van de gelijknamige korte film uit 2011, waarin het leven van Arash [Arash Marandi], een jongen die in de mistroostige wijk 'Bad City' woont en wiens vader sinds de dood van zijn vrouw verslaafd is aan heroïne, wordt opgeschud wanneer hij tijdens Halloween, verkleed als Dracula, een mooi, intrigerend meisje [Sheila Vand] ontmoet die een échte vampier is. De twee sluiten een vriendschap die gedoemd lijkt op een drama uit te lopen... of zou er toch nog hoop zijn voor Arash?

Zo nu en dan wat te gestileerde horrorfilm met wat te lange muzikale intermezzo's, al is het muzikale eerbetoon aan Ennio Morricone bijzonder geslaagd. Prachtig gefilmd in zwart-wit door Lyle Vincent en Vand is fantastisch in de hoofdrol.

Elizabeth Taylor was in 1953 nog niet bitchy genoeg voor deze rol, maar zij is niet de enige die verkeerd gecast is in dit ietwat moralistische melodrama. Ze speelt Jean, de dochter van de prominente advocaat Steve Latimer [William Powell in één van zijn laatste rollen] die de verdediging op zich neemt van Victor Raimondi [Fernando Lamas], een playboy die beschuldigd wordt van illegale gokpraktijken. Wanneer dochterlief hem ontmoet valt ze voor zijn charmes en breekt met haar huidige liefje Vance [een ondankbare rol van Gig Young]. Lamas worstelt duidelijk met zijn Engels en is totaal niet overtuigend. Alleen William Powell toont zijn klasse in deze middelmatige remake van het Norma Shearer-vehikel "A Free Soul" uit 1931, maar dat alleen is niet genoeg om deze te verwaarlozen film uit het slop te halen.

Deze mix van '28 Days later' en 'The Maze Runner' komt met een aardige variant op de het weinig originele verhaal van een groep mensen dat probeert een serum te ontdekken waarmee ze een zombie-epidemie ten einde kunnen brengen. Centraal staat Melania [Sennia Nanua] die weliswaar een "Hungry" is (iemand die door het virus regelmatig een buitensporige behoefte heeft aan de consumptie van vers bloed), maar niets van haar intelligentie is verloren. Haar vermogen om haar lusten redelijk in bedwang te houden en het feit dat ze op menselijk niveau kan communiceren, maakt haar tot het ultieme proefkonijn van Dr Caroline Caldwell [Glenn Close]. Maar naarmate steeds het aantal "Hungries" toeneemt, wordt de situatie steeds wanhopiger en nemen de onderlinge spanningen steeds meer toe.

Deze horrorthriller speelt iets teveel leentjebuur bij andere films en daardoor kent de film weinig verrassingen. De actiescènes zijn wel bijzonder goed in elkaar gezet en de vertolkingen zijn over het algemeen meer dan acceptabel, maar het is moeilijk om te ontsnappen aan een gevoel van déjà vu.

Als je je werkelijk kapot wilt vervelen, dan is dit een aanrader. Er is een vork, maar er zijn vooral veel vage berichten die per telefoon worden verzonden. De dialoog is beperkt tot het minimum waardoor je opgescheept zit met lange, volstrekt nutteloze stiltes die Maiso met door een zogenaamd ‘sinister muziekje’ wanhopig probeert enige betekenis of spanning te geven. Een tergend traag onding en reken alsjeblieft niet op een betekenisvolle ontknoping. De vele festivals die het waagden om dit te belonen met een prijs zijn niet serieus te nemen.

Teleurstellend vervolg op Boys State (2020) volgt een groep van 500 adolescente vrouwen uit Missouri die uitgedaagd worden om een week lang deel te nemen aan een ‘democratisch laboratorium’. Net als bij de jongemannen in Boys State is de doelstelling het opzetten van een democratisch orgaan, met onder anderen een Gouverneur en een Hooggerechtshof. McBaine en Moss volgt een aantal vrouwen dat zich verkiesbaar heeft gesteld, maar in plaats van zich te richten op hoe deze jonge vrouwen debatteren campagne voeren, gaat het vooral over de abortuskwestie (Roe v Wade) en op de verschillen met de ‘Boys State’ die even verderop plaatsvindt. En ik snap niet waarom iedereen dat verschrikkelijke, oubollige lijflied meezingt – om nog maar te zwijgen van het K3-dansje dat ze erbij moeten doen.

Natuurlijk is deze komedie over 4 vrouwen die hun jonge jaren willen herleven tijdens een wild weekendje volstrekt formulematig, leren ze lessen over de betekenis van vriendschap en komt alles uiteindelijk op z'n pootjes terecht. Maar als de actrices zo goed zijn gecast en de chemie tussen hen zo overtuigend is en ook de belangrijkste bijrollen goed zijn bezet, is dit gewoon genieten geblazen.

Er is één volstrekt smerige (en slecht uitgevoerde) grap en die zit in de trailer, maar dat is echt de enige negatieve uitschieter in een film die je regelmatig hardop zal doen lachen. Veel vermakelijker dan je zou verwachten!

De Zuid-Koreaanse familie Kim woont in erbarmelijke omstandigheden en verdient de kost met het vrouwen van dozen voor een pizzarestaurant. Wanneer ze via een familievriend horen dat een welgestelde familie op zoek is naar een tutor voor dochter So Dam [So-dam Park], ziet Ki-Woo [Woo-sik Choi] zijn kans schoon en ondanks een gebrek aan kennis en ervaring nemen Mr Park [Sun-Kyun Lee] en Mrs Park [Yeo-jeong Choi] hem aan. Wanneer familie Park behoefte blijkt te hebben aan meer personeel, ziet Ki-Woo erop toe dat zijn familieleden zich één voor één bij hem voegen. Al snel nemen ze de woning vrijwel volledig over, tot de door een list ontslagen huishoudster Moon-gwang [Lee Jeong-eun] onverwacht voor de deur staat en een geheim onthult dat het plan van de Kims flink in de war lijkt te schoppen. Hilarische komedie met scherpe, maar nooit te nadrukkelijke satirische elementen. Subliem ensemblespel, prachtige sets die het contrast tussen arm en rijk op treffende wijze scheppen en ook camerawerk en montage zijn uitmuntend. Een niet te missen en één van de meest bekroonde films aller tijden. Alleen het einde laat een klein beetje te wensen over. Een heel klein beetje, dat wel.

Een dag uit het hectische leven van ziekenvervoerder Vic [Chris Galust] die begint met het helpen van zijn aan Alzheimer leidende grootvader die hij uit bed moet zien te krijgen zodat hij mee kan met een groep Russische zangers naar een begrafenis. Vic moet die dag een aantal mensen met een lichamelijke beperking ophalen voor een bijeenkomst maar loopt direct al flink achter op schema. Vic moet de ene na de andere crisis het hoofd bieden en krijgt ook nog te kampen met de eisen die zijn passagiers aan hem stellen. Vrijwel volledig door amateurs gespeelde tragikomedie heeft een ijzersterk eerste uur dat lange tijd doet denken aan een documentaire en waarin een samenloop van omstandigheden leidt tot hilarische situaties. Een man die leidt aan ernstig overgewicht klaagt constant over mensen die constant klagen, het Russische ouderenkoor repeteert in het busje, een accordeonist verleent impromptu muzikale begeleiding wanneer een andere passagier oefent voor een Rock & Roll-optreden en de geheimzinnige Dima [Maksim Stoyanov] stookt het vuurtje maar al te graag op. Uiterst energieke, voortreffelijk geschreven en geacteerde eerste helft, maar dan neemt Mikhanovsky een weinig overtuigende serieuze toon aan en heeft hij te lang nodig om ons te brengen tot het matige slot.

Deze erbarmelijke verlate sequel op Gladiator doet meer denken aan Monty Python’s Life Of Brian dan aan Spartacus, ook al jat scenarist David Scarpa regelmatig van zijn superieure collega Dalton Trumbo. De kleurloze Paul Mascal speelt Lucius, de zoon van Maximus Decimus Meridius [Russell Crowe] die tijdens een veldslag tegen de Romeinen zijn echtgenote verliest en gevangen wordt genomen. Wat volgt is een serie gladiatorgevechten met een overdaad aan matige CGI en voorspelbaarheid. Tussendoor worden we overladen met clichés en banale dialogen. Scott worstelt met de massascènes waarin de verveelde muzikanten plichtmatig hun handen in de lucht steken en van alles scanderen zonder hun mond open te doen. Denzel Washingtons karikatuur van Laurence Oliviers Crassus is een smet op zijn blazoen. Gelukkig voor hem zijn Joseph Quinn en Fred Hechinger volstrekt belachelijk als de Romeinse keizers (en tweelingbroers) Geta en Caracalla.

Na een burn-out zoekt de 51-jarige documentairemaker Rogier Kappers naar een nieuwe manier om zijn leven zin te geven. Aangespoord door zijn vader besluit hij de stoute schoenen aan te trekken en een oude droom na te jagen: hij verbouwt een bakfiets om tot een flightcase waarmee hij zijn zelfgemaakte glasorgel overal naar toe kan nemen en probeert de kost te verdienen als “glazendraaier”. Formeel beschouwd als een documentaire, maar Kappers voegde er wijselijk wat dramatische elementen aan toe om het verhaal van een vijftigplusser die jaagt op zijn jongensdroom een meer universeel karakter te geven. Daar komt hij grotendeels mee weg in dit amusante en mogelijk inspirerende docudrama met een gezonde dosis relativerende humor.

M Night Shyamalan ging bijna 20 jaar lang door het leven als 'the man who directed The Sixth Sense (1999)'. Met Split (2016) wist hij zich eindelijk te herstellen van de ene na de andere teleurstelling en het is niet zo vreemd dat Shyamalan hoofdpersoon Kevin Wendell Crumb [James McAvoy] liet terugkeren in dit meesterlijke vervolg. Het besluit om David Dunn [Bruce Willis] en Elijah Price [Samuel L Jackson], de twee hoofdpersonen uit https://www.moviemeter.nl/film/95 toe te voegen aan het plot is gewaagd, maar mede dankzij de vertolkingen van Jackson en de magistrale James McAvoy is Shyamalan er zelfs in geslaagd de kwaliteit van The Sixth Sense te evenaren. De briljante regie en het prachtige camerawerk van Mike Gioulakis maken de hele film een lust voor het oog. James Newton Howard componeerde de hypnotiserende score en ook de geluidseffecten zijn van bijzonder hoog niveau. Veel belangrijker is dat Shyamalan eindelijk eens een met een paar slottwists komt die werkelijk verrassend zijn én genoeg stof geven tot nadenken en napraten. Er is één minpunt en het is een behoorlijke: tussen de sterke proloog (met een verbluffende actiescène) en de intrigerende finale zit teveel psycho-gebabbel. Daar blijkt uiteindelijk weliswaar wel een goede reden voor te zijn, maar het is wat aan de saaie kant. Jammer, want Shyamalan - die een cameo heeft als klant in Davids beveiligingswinkel - komt heel dicht bij de perfecte film.

Drama gebaseerd op het autobiografische boek van Jeanette Walls. De film begint eind jaren '80 wanneer de volwassen Jeanette [Brie Larson] verloofd is met de aardige, maar kleurloze accountant David [Max Greenfield]. Ze is geschokt wanneer ze in New York bij toeval haar vader [Woody Harrelson] en moeder [Naomi Watts] ziet struinen tussen het afval en intuïtief negeert ze haar ouders. Maar éénmaal thuis zit het voorval haar niet lekker en komen er allerlei herinneringen naar boven over haar ongebruikelijke jeugd als de tweede van in totaal 4 kinderen die opgroeien in een gezin dat het veilige kapitalistenbestaan heeft verruild voor een leven in vrijheid en armoede.
"The Glass Castle" valt verhaaltechnisch uitéén in twee delen waarvan de periode in het 'heden', met de volwassene Jeanette, minder interessant is. Net als Jeanettes leven is de film hierin namelijk weinig verrassend, maar daardoor is het ook dramatisch niet geheel overtuigend. "The Glass Castle" scoort wel hoge ogen in de flashbacks, vooral in enkele aangrijpende scènes waarin Woody Harrelson op zijn best is maar op alle fronten wordt geëvenaard door de 12-jarige Ella Anderson als de jonge Jeanette. Hoewel het scenario zich vooral richt op de vader-dochter-relatie weet de immer betrouwbare Naomi Watts toch haar stempel op deze film te drukken als de vrijgevochten kunstenares-moeder. Het camerawerk van Brett Pawlak in de scène waarin Harrelson en Watts een flinke ruzie hebben, is bovendien een cinematografisch huzarenstukje.

Meesterdetective Benoit Blanc [Daniel Craig] (uit Knives Out) staat op de gastenlijst van multimiljonair Miles Bron [Edward Norton], die een bont gezelschap heeft uitgenodigd op zijn privé-eiland voor een sinister spel. Variant op Agatha Christies And Then There Were None geeft de cast de gelegenheid om zich uit te leven in excentrieke personages, maar ontstijgt natuurlijk nooit het niveau van popcornentertainment. Binnen dat kader is dit een prima film en er zijn cameo’s van Ethan Hawke, Hugh Grant, Kareem Abdul-Jabbar en Serena Williams.

Sinds de dood van haar echtgenoot is Jean [Toni Collette] in een diepe depressie geraakt. Haar zoon John [Jack Reynor], een taxi-chauffeur die amper zijn eigen rekeningen kan betalen, is het beu om de problemen die Jean veroorzaakt op te lossen. Hij komt in contact met Jim [Michael Smiley] die Jean kan helpen om de eerste stappen te zetten in de strijd tegen haar verslaving, maar John heeft snel geld nodig om die strijd voort te kunnen zetten. En daardoor komt hij voor een moreel dilemma te staan. Somber, indringend sociaal drama met prachtig samenspel van Collette en Reynor en een mooie bijrol voor Will Poulter als John beste vriend Shane die eveneens uit een impasse moet zien te komen.

Paulina Garcia geeft een onvergetelijke vertolking in de titelrol in deze karakterstudie over een vrouw in de herfst van haar leven die probeert sturing te geven aan dat leven nu ze gescheiden is en haar volwassen kinderen zich steeds nadrukkelijker los van haar maken. Op een dansfeest maakt ze kennis met Rodolfo [Sergio Hernández], die ook net is gescheiden en moeite heeft zich te onthechten van zijn dochters. Zullen Gloria en Rodolfo alle obstakels overwinnen en samen een gelukkige toekomst tegemoet gaan?

Het scenario van Sebastián Lelio en Gonzala Maza kiest nooit de gemakkelijke weg, schakelt probleemloos van komedie naar melodrama om te eindigen met een perfecte finale die eindigt met de euforische klanken van Umberto Tozzi's "Gloria". Een genot van begin tot eind, authentiek en met een sensationele Garcia.