Opinions

Films met een hoofdrol voor een oudere actrice zijn dun gezaaid, maar dit komische drama is een fantastisch vehikel voor Lily Tomlin. Zij speelt Elle, de lesbische moeder en grootmoeder wiens contact met haar dochter [Marcia Gay Harden] behoorlijk is verstoord. Wanneer haar huidige relatie met Olivia [Judy Greer] mede door haar verbitterdheid op de klippen loopt, zit ze in zak en as. Dan vraag haar kleindochter Sage [Julia Garner] haar opeens hulp bij het betalen van een abortus. Elle en Sage gaan samen op pad langs verschillende mensen om geld bijeen te sprokkelen voor de ingreep en daarbij komt Elle oog in oog te staan met haar verleden en de keuzes die ze heeft gemaakt.

Tomlin schittert in de titelrol en haalt het maximale effect uit de scherpe situaties en dialogen, zeker in haar confrontatie met Sages nonchalante vriendje [Nat Wolff]. Sam Elliott is sterk als een ex van Elle die nog worstelt met hun gezamenlijke verleden en Lauren Tom is perfect als de arts in de abortuskliniek. Maar de films bereikt zijn komische en dramatische hoogtepunt wanneer Marcia Gay Harden ten tonele verschijnt en de film toewerkt naar een verrassend ontroerende finale.

Een beetje vreemd, maar uiteindelijk vooral een hoop gebakken lucht. Ali Abbasi slaagt er weliswaar in om een magisch-realistische setting te creëren waarin alles lijkt te kunnen gebeuren, maar loopt halverwege vast in een aantal halfbakken ideeën waardoor de film ontspoort en er van de goed opgebouwde sfeer niets overblijft. Abbasi doet zijn uiterste best het publiek te prikkelen met schokkend bedoelde scènes die door het gebrek dramatische opbouw en samenhang meer bizar dan indrukwekkend zijn. Uiteindelijk is dit gewoon een verhaaltje over een outsider op zoek naar aansluiting bij gelijkgestemden. Zoveel stelt het dus eigenlijk niet voor.

Gemaakt in de periode waarin het gebruik van marihuana/wiet in de VS in steeds meer staten wordt gelegaliseerd (voor medisch gebruik en in een aantal staten ook voor recreatie), kijkt Fab 5 Freddy met bekende rokers en ondernemers in deze jonge industrie naar de manier waarop opeenvolgende regeringen deze drugs gebruikten om Mexicanen en zwarte Amerikanen structureel te criminaliseren en achter slot en grendel te krijgen. Mix van pratende hoofden en archiefmateriaal moet het niet hebben van een originele vorm, maar het verhaal is onthullend, boeiend en verteld door een bont gezelschap van wetenschappers en hiphoplegendes als Cypress Hill en de onvermijdelijke Snoop Dogg.

Een intrigerend idee dat halverwege een doodlopende straat inloopt en daar niet meer uit weet te komen. De openingsscène is het beste, al duurt het lang voordat het verband met de rest van de film duidelijk wordt. Garance Marillier is voortreffelijk in de hoofdrol en haar transformatie van een meisje dat allergisch is voor vlees in een jonge vrouw dat snakt naar vlees en bloed speelt ze zeer overtuigend. Ook Ella Rumpf scoort punten als haar rebels oudere zus Alexia, maar ook zij wordt in de steek gelaten door een scenario dat teveel in de herhaling valt en een regisseur die te nadrukkelijk probeert het publiek te shockeren, vooral met zeer aanwezige muzikale motieven, en daardoor juist het tegenovergestelde bewerkstelligt. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige bent die de onthulling op het einde al lang van tevoren had zien aankomen. En ik eindig met de visuele woordspeling dat ik na bijna 100 minuten blij was dat er een einde kwam aan de misère.

Wetenschapper Ryan Stone [Sandra Bullock] moet haar werkzaamheden buiten de Hubble Telescoop plotseling afbreken na een waarschuwing voor rondvliegende brokstukken. Maar door een korte aarzeling lukt het haar en haar collega Matt Kowalski [George Clooney] niet om op tijd in veiligheid te komen. De film volgt Stones pogingen om in veiligheid te komen nadat zij en Matt bijna om het leven komen wanneer de brokstukken een ravage aanrichten. Bullock en Clooney verdienen lof voor het feit dat zij zich niet volledig laten ondersneeuwen door de special effects, maar dit is boven alles een huzarenstukje van Cuarón en de technici die qua innovatie de grootste stap vooruit sinds 2001: A Space OdysseyMeeslepend en visueel verbluffend en overweldigend. Waarschijnlijk de beste film in 3D die ooit is gemaakt.

Courtland Gentry [Ryan Gosling] moet in 2006 nog minimaal 25 jaar uitzitten wegens moord wanneer CIA-agent Donald Fitzroy [Billy Bob Thornton] hem een vrijgeleide biedt als hij bereid is om voor de rest van zijn leven beschikbaar te zijn om als Gray Man in de schaduwen te werken om vuile klusjes voor de CIA op te lossen. Vijftien jaar later weigert hij een liquidatie uit te voeren omdat daarbij een kind om het leven zou komen. Bovendien ontdekt hij dat het beoogde doelwit [Callan Mulvey] een collega is die belastende informatie heeft over kopstukken in de CIA. Wanneer Courtland die informatie in handen krijgt keert zijn leidinggevende [Regé-Jean Page] zich tegen hem. De CIA huurt Lloyd Hansen [Chris Evans], een meedogenloze voormalige Gray Man, in om Courtland uit te schakelen. Er zijn wat spectaculaire actiescènes, maar het is niet meer dan stompzinnig, oppervlakkig vermaak.

De Italiaanse president [Toni Servillo] is aan het einde van zijn politieke carrière en staat nog voor twee grote beslissingen: hij mag een veroordeeld persoon gratie verlenen en er ligt een voorstel voor een euthanasiewet. Zijn dochter [Anna Ferzetti] zet hem onder druk om die euthansiewet niet door te schuiven naar zijn opvolger, maar de president houdt zich vooral bezig met iets wat al jaren aan hem knaagt. Een film over een president die wikt en weegt klinkt saai en van een verhaal is amper sprake. Maar Servillo’s genuanceerde spel, Sorrentina’s visuele creativiteit en Dario D’Antonio’s sublieme cinematografie maken dit toch aangenaam voor de meeste zintuigen. Het einde van de scène met Rufin Doh Zeyenouin als de paus is een juweeltje.

Twee tweevoudige Oscarwinnaars en cultuuriconen nemen afscheid op het witte doek met dit net niet te sentimentele drama. Bernard [Michael Caine] en Rene [Glenda Jackson] leerden elkaar kennen in oorlogstijd en trouwden kort nadat Bernard terugkeerde van de strijd in Europa, waar hij als zeeman onder anderen de strijd op D-Day overleefde. Omdat hij te laat is om zich aan te sluiten bij een groepsreis, gaat Bernard op eigen naar de herdenking van D-Day in Frankrijk. Onderweg ontmoet raakt hij bevriend met voormalige RAF-piloot Arthur [John Standing] en met een veteraan van de oorlog in Afghanistan, die net als Bernard worstelen met hun oorlogservaringen. Parkers regie is niet altijd even subtiel, maar Caine en Jackson zijn in hun element en bewijzen nog maar eens dat talent en vakmanschap niet hoeft te vergaan met de jaren.

Degelijke, maar weinig opmerkelijke bewerking van het gelijknamige boek van Charles Dickens over weeskind Pip [Toby Irvine] die wordt opgevoed door de liefdevolle smid Joe [Jason Flemyng] en zijn licht ontvlambare vrouw [Sally Hawkins]. Pip krijgt een kans om te ontsnappen aan een leven in armoede. Eerst door tegen betaling te “spelen” bij eenzame excentriekeling Miss Havisham [Helena Bonham Carter] en Pips leeftijdgenoot Estella [Helena Barlow], later wanneer hij via een advocaat [Robbie Coltrane] uit anonieme bron een toelage krijgt waarmee hij zich kan begeven onder mensen uit een hogere sociale klasse. Een verzorgde productie en een indrukwekkende ondersteunende cast met onder anderen Ralph Fiennes, David Walliams, Ewen Bremner en Olly Alexander, maar het kan gewoon niet tippen aan David Leans versie uit 1948.

Erich von Stroheim lacht en doet zelfs een vreugdedansje in dit onderhoudende melodrama. Tijdens een theatervoorstelling wordt Connie Wallace [Mary Beth Hughes] doodgeschoten door een onbekende schutter. De politie vindt geen enkel spoor van de dader, maar later op de avond stuit clown Tony [Lester Allen] op de zwaargewonde Great Flamarion [Erich von Stroheim], een scherpschutter die zijn talenten voorheen gebruikte voor een gevaarlijke, maar succesvolle vaudevilleact. Wetend dat hij niet lang meer te leven heeft, besluit hij te vertellen hoe hij tot zijn wanhopige daad is gekomen.

Von Stroheim was na zijn geldverslindende regisseursprojecten veroordeeld tot werk achter de schermen en het spelen van vaak ondankbare, stereotypische rolletjes. In deze kleine film toont hij meer van zijn veelzijdigheid en Hughes is sterk als de femme fatale die maar liefst drie mannen om haar vinger weet winden! Een bescheiden productie, maar de moeite waard en een must voor fans van Von Stroheim en van regisseur Anthony Mann, die kort hierna zijn doorbraak zou maken.

Aangezien de extravagantie van de mysterieuze Jay Gatsby [Toby Stephens] een belangrijk motief is in het literaire meesterwerk van F. Scott Fitzgerald, is het merkwaardig dat deze bewerking leidt aan claustrofobie. Grotendeels gefilmd in close-ups die verraden dat we hier te maken hebben met een (relatief) goedkope tv-film. Routinematig geregisseerd en zonder noemenswaardig acteerwerk.

Luhrman bevestigt zijn status als Koning van de Gebakken Lucht met deze visueel indrukwekkende, maar praatzieke en holle bewerking van deze literaire klassieker. Maguire, DiCaprio en Mulligan zijn ideaal voor hun rollen, maar Luhrman heeft veel meer interesse in het tonen van de hedonistische jaren ’20 en de extravagante feestjes die de illustere Jay Gatsby [Leonardo DiCaprio] houdt in de hoop dat zijn grote liefde Daisy [Carey Mulligan] ooit op zijn feestje zal verschijnen. De karakters verdrinken in het visuele geweld en de eindeloze voice-overs van Maguire bevestigen dat Luhrman en co-scenarist Craig Pearce niet wisten hoe ze dit boek naar een film moesten vertalen. De twee Oscars gingen dat ook naar Catherine Martin, die haar Oscar voor Production Design deelde met Beverley Dunn. Tja, het ziet er inderdaad prachtig uit.

Hoewel ze al jaren geen contact meer heeft met haar moeder [Julia Stiles], wil de twaalfjarige Gilly Hopkins [een overtuigende Sophie Nélisse] het liefst bij haar terugkeren. In plaats daarvan komt ze terecht bij ervaren pleegmoeder Maime Trotter [Kathy Bates]. Na enkele aanvaringen met Maime en met haar doortastende leraar Ms Harris [Octavia Spencer] ontdekt Gilly bij toeval het adres van haar moeder. Die schrijft ze prompt een brief waarin ze in kleurrijke bewoordingen liegt over hoe ze wordt behandeld. Maar geleidelijk begint ze zich steeds meer thuis te voelen en ze schrikt dan ook enorm wanneer haar maatschappelijk werker [Billy Magnussen] haar confronteert met de gevolgen van de brief. Niet onaardig, maar weinig verrassend tienerdrama profiteert van uitstekend werk van Bates en een prima ondersteunende cast, inclusief Glenn Close als Gilly's grootmoeder.

John Bolton mag dan wellicht gezien worden als de kroongetuige die niet mocht getuigen in de spraakmakend impeachment van Donald Trump, maar Brittany Kaiser heeft nog veel meer munitie. Deze documentaire blikt terug op de onthullingen over hoe de handel in door (o.a.) Facebook verzamelde persoonlijke data directe invloed heeft gehad op o.a. (en zeker niet uitsluitend) de Amerikaanse presidentsverkiezingen, het Brexit-referendum en de verkiezing van de extremistische Jair Bolsonaro als president van Brazilië.

Kaiser begon als een idealist die haar kennis van datatechnologie aanvankelijk vrijwillig inzette voor de Obama-campagne, maar zich genoodzaakt zag om een betaalde functie aan te nemen bij Cambridge Analytica. Later zou haar getuigenis voor een commissie van het Britse Lagerhuis bijdragen aan de teloorgang van het door. Er is ook aandacht voor de andere 'whiste blowers' Christopher Wylie en Paul-Olivier Dehaye, onderzoeksjournalist Carole Cadwalladr en David Carroll, de professor die eiste dat Facebook hem inzicht zou geven in de persoonlijke gegevens die over hem zijn verzameld en wil dat datarechten erkend worden als mensenrechten.

Regisseurs Karim Amer en Jehane Noujaim volgen de hoofdrolspelers op sleutelmomenten in het publieke debat over het data-schandaal en dat levert inzichten op die veel verder gaan dan de nieuwsberichten. Zo maakt 'The Big Hack' op treffende wijze duidelijk welke gevaren er schuilen achter het verzamelen en verhandelen van persoonlijke data, alsmede hoe zeer Poetin en kornuiten hiervan gebruik hebben gemaakt om een aardverschuiving in het politieke landschap teweeg te brengen. Een belangrijk historisch document dat je niet mag missen.

Twee Schotse boezemvrienden zijn zeer getalenteerde rappers en hopen met hun muziek een doorbraak te kunnen forceren in Londen. Wanneer ze daar auditie doen worden ze afgerekend op hun Schotse afkomst en accent en afgeserveerd als De Rappende Proclaimers. Wanneer het ze maar niet lukt om een voet tussen de deur te krijgen in Londen, besluit één van hen voor de grap één van hun talloze telefoontjes naar een Londense club te voeren met een Amerikaans accent en te verkondigen dat ze uit Californië komen. En zowaar, opeens blijken ze welkom! Sterker nog: de optredens volgen elkaar op en grote labels staan te trappelen om het duo een contract aan te bieden. De jongens genieten van het goede leven, maar wanneer de publiciteitsmachine rondom Silibil N' Brains begint te werken groeit de angst dat ze hun ware identiteit niet langer kunnen verhullen.

Een schrijnend exposé van de imago-gedreven muziekindustrie, want het talent van deze jongens staat volledig buiten kijf. De animaties zorgen voor aangename visuele afwisseling, alsmede de vele (vaak smakeloze) vlogs die de jongens maakten van hun 'avonturen' in Londen. Vooral hun samenwerking met hun 'vrienden' van D12 is hilarisch. Maar het toont ook hoe het aannemen van een andere identiteit hun leven op langere termijn heeft beïnvloed. Het charisma en de openheid van de beide hoofdrolspelers maakt dit tot een ever vermakelijke als interessante documentaire.

Buster Keatons versie van het verhaal van "The General" is vele malen leuker, maar deze Disney-productie komt iets dichter bij de waarheid. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog probeert een groep Noordelijke spionnen in vijandig gebied een locomotief te stelen en die te gebruiken om een aantal bruggen op te blazen en daarmee de aanvoerlijnen voor de Confederates door te snijden. Houterig acteerwerk en een fletse Fess Parker voorkomen dat de eerste helft enig amusement biedt, maar de film wordt een stuk beter wanneer de "Great Locomotive Chase" uit de titel eindelijk op gang komt. Dan heeft de actie de overhand en stoor je je minder aan het matige acteerwerk. De vraag is alleen of je saaie 50 minuten die daaraan vooraf gaan kunt doorstaan. Ik geef het je te doen!

Spike Milligan was de meest anarchistische Britse komiek van zijn generatie en deze film, die hij schreef met regisseur Joseph McGrath, heeft vaak lak aan filmconventies en probeert de filmbeleving doelbewust te ontregelen. Zo is er een shot waarin een scène wordt onderbroken en - na aanwijzingen van de regisseur en opmerkingen van de acteurs die even uit hun rol komen - een paar keer opnieuw wordt gespeeld. Er hobbelen ook wat naakte vrouwen rond en een serie pikante foto's lijkt ook lukraak in de film gemonteerd. Het absurdisme van verschillende momenten valt de makers niet kwalijk te nemen, evenals Milligans manische vertolking. Van Milligan verwacht je feitelijk niet anders. Het verhaal van een wever die zijn werk opgeeft om zijn roeping als dichter te volgen en zich niet laat weerhouden door de vloedgolf aan kritiek die hij krijgt wegens zijn incompetentie, biedt best wat mogelijkheden tot humor en satire, maar op beide fronten slaat The Great McGonagall de plank mis. De grappen zijn flauw, de humor is vaak geforceerd en erg vergezocht. Kortom: er valt weinig te lachen, zelfs Peter Sellers als Queen Elizabeth is geen reden tot een glimlach. Het camerawerk is matig verzorgd en montage laat ook te wensen over, zodat het allemaal nogal amateuristisch overkomt. Wie houdt van Milligans stijl van humor, kan wellicht over deze tekortkomingen heen stappen. Mij lukte dat helaas niet.

Eén van de vele films uit de periode die gelinkt is aan de gebeurtenissen van 9/11. De film speelt zich af in de aanloop naar de eerste herdenking van de aanslag in New York en richt zich op een aantal New Yorkers. Uit de gesprekken tussen Sandie [Jim Gaffigan] en de onconventionele psycholoog Dr Trabulous [Tony Shalhoub] lijk je aanvankelijk op te kunnen maken dat Sandie één van de overlevenden was van de aanslag, alhoewel dat nooit wordt genoemd. De vijf verschillende verhaallijnen betreffen mensen die elk het gevoel hebben dat hun leven is vastgelopen en ze zoeken naar een manier om uit de sleur te komen en een nieuwe weg in te slaan. Geen groots geschreven film, daarvoor zijn de karakteriseringen ook wat wisselvallig (Avi en Satish's Story is het beste segment) maar Maggie Gyllenhaal en Olympia Dukakis zijn altijd het bekijken waard.

Fotojournalist Amanda Mustard confronteert haar hoogbejaarde grootvader (en voormalig chiropractor) Bill Flickinger met zijn pedofilie en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat hij zelfs na een veroordeling in 1975 wegens seksueel misbruik van een 12-jarig meisje nooit in de gevangenis heeft gezeten. Bill erkent zijn ‘stommiteiten’, maar daar neemt Amanda geen genoegen mee. Een ongemakkelijke documentaire, maar dat is precies de bedoeling. De familie verdient bewondering voor hun bereidheid om een van de grootste taboes voor de camera te bespreken en toont op niet mis te verstane wijze de noodzaak van openheid van zaken, vooral binnen de eigen familie.

Twee Europese huurlingen reizen af naar China in de hoop het magische 'zwarte poeder' [buskruit] te vinden. Ze vallen echter in handen van het Chinese leger dat ze echter vrij laat wanneer duidelijk wordt dat ze de hulp van deze huurlingen hard nodig hebben om The Great Wall te verdedigen tegen gruwelijke monsters die hen dreigen te overrompelen.

Op papier is dit niet meer dan alweer zo'n simplistisch, nihilistisch hak-hak-festijn van het intellectualiteitsniveau van 300 en dergelijke, maar deze film biedt meer. De aandacht voor de militaire discipline en de unieke middelen die het Chinese leger tot haar beschikking heeft om het gevecht aan te gaan, leveren een spektakel op dat het voorspelbare CGI-oorlogsgedoe voorziet van een unieke stijl, waardoor het weliswaar voorspelbaar blijft, maar nimmer saai wordt.

Het vliegtuig van marinebioloog Charlie [Aaron Jakubenko] is gecharterd door de welgestelde Joji [Tim Kano] en diens verloofde Michelle [Kimie Tsukakoshi], die om persoonlijke redenen een beruchte baai wil bezoeken. Charlie neemt en zijn vriendin Kaz [Katrina Bowden] en parelduiker Benny [Te Kohe Tuhaka] mee. Zoals de titel al doet vermoeden, gooit een grote witte haai roet in het eten. Klimaatverandering is deze keer het vage excuus voor de aanval van de haai en je kunt wel raden wie er als eersten het lootje gaan leggen, maar het goede acteerwerk maakt veel goed. Wie niet wars is van clichés, kan zich hier redelijk mee vermaken. Mits je niet teveel let op de special effects …

Zoals de naam al doet vermoeden is dit de behoorlijk opgeleukte biografie van Florenz Ziegfeld jr [William Powell] en richt zich op zijn successen en zijn tegenslagen, zowel op zakelijk gebied als in de liefde. Ziegfeld boekte zijn eerste succes toen hij manager werd van spierbundel Sandow [Nat Pendleton]. In Europa ontmoet hij Anna Held [Luise Rainer] die hij meeneemt naar de VS en mede dankzij Ziegfelds uitgekiende promotie een nationaal succes wordt. Dan komt Ziegfeld op het idee om een eigen versie van de Paris Follies te produceren, verliest hij zijn interesse in Anna die besluit Ziegfeld te verlaten. Hij ontmoet actrice Billlie Burke [Myrna Loy] met wie hij trouwt en met wie hij de rest van zijn leven samen blijft.

“The Great Ziegfeld” neemt op een aantal punten een loopje met de waarheid. Anna Held was geen Française, maar was geboren in Polen en zij was degene die op het idee kwam van wat uiteindelijk “The Ziegfeld Follies” werd. Bovendien hadden Anna en Florenz samen een dochter die haar minachting voor Ziegfeld niet onder stoelen of banken stak. Florenz was bovendien een rokkenjager, al kun je je ook indenken dat veel van de jonge vrouwen in zijn revue zich aan zijn voeten hebben geworpen. Maar eigenlijk is dat gebrek aan historische correctheid niet zo’n probleem, aangezien het verhaal overduidelijk slechts een framework is, een excuus om een aantal imposante muzikale producties op het scherm te brengen. Dat de film de Oscars won voor beste film en voor “A Pretty Girl Is Like A Melody”, het spectaculaire hoogtepunt, is dan ook terecht. Luise Rainer won ook een Oscar, vooral op basis van de beroemde “telefoon-scène” waarover veel filmcritici lovend zijn. Ik ben minder enthousiast, maar ik zou zeggen: oordeel zelf. In het gesprek feliciteert ze Flo met zijn huwelijk en probeert ze oprecht enthousiast te klinken, terwijl ze – zo zien we – haar verdriet probeert te verbergen.

Maar het zijn de muzikale shownummers die centraal staan. “If you knew Susie” van Eddie Cantor [hier gespeeld door Buddy Doyle, die Cantors understudy was], de onnavolgbare solo-dans van Ray Bolger – die 3 jaar later The Scarecrow zou spelen in “The Wizard of Oz” en niet te vergeten “Yiddle On The Fiddle” met Fanny Brice zijn kleine juweeltjes. En dan zijn er de enorme productienummers, die ook nu nog enorme indruk maken en het vakmanschap tonen van MGM en van Hollywood in de jaren ’30. Bedenk bij “A Pretty Girl Is Like a Melody”, hoe complex het ontwerp, de bouw en het gebruik van de sets bij de uiteindelijke opnames geweest moeten zijn. Probeer je ook eens voor te stellen hoe nerveus ze geweest moeten zijn, omdat er beste lange complexe takes zijn en niemand degene wil zijn die het shot verprutst. Geniet ook van de meest fantasierijke kostuums van Adrian, bij “You Never Looked So Beautiful Before”maar bedenk je ook hoeveel tijd er in gestoken moet zijn om de modellen er zo fantastisch uit te laten zien en hoe zwaar en moeilijk het voor hen geweest moet zijn om zonder problemen de set op te lopen. Goed, het is enorm over-the-top, maar dit is zo verbluffend dat je er geen spijt van zult krijgen dat je hier een paar uurtjes voor bent gaan zitten.

In zijn eerste speelfilm sinds het Oscarwinnende Green Book neemt Farrelly de kijker mee op de emotionele reis van de hoofdpersoon, die in 1967 met een plunjezak gevuld met blikken (Amerikaans) bier naar Vietnam reist om de vrienden die daar vechten een hart onder de riem te steken. Zeeman Chickie [Zac Efron] komt op dit waanzinnige idee nadat zijn activistische zus [Ruby Ashbourne Serkis] hem verwijt dat hij niets doet om zijn vrienden te helpen. Hij meldt zich aan bij de bemanning van een transportschip naar Vietnam. In Saigon leert Chickie onder anderen de ervaren oorlogscorrespondent Arthur Coates [Russell Crowe] die hem tevergeefs waarschuwt voor wat hem staat te wachten. Door een bizarre samenloop van omstandigheden is Chickie ooggetuige van wat zich werkelijk afspeelt op het slagveld. Efron is fantastisch in de hoofdrol en Farrelly zorgt voor een perfect evenwicht tussen oorlogsdrama en komedie. Wat begint als een vrolijke komedie, blijkt een van de meest indringende oorlogsdrama’s in jaren te zijn.

Er zijn van die verhalen binnen de sportgeschiedenis die zo romantisch en zo wonderlijk zijn dat ze schreeuwen om een verfilming. Het relaas van Francis Ouimet [Shia Labeouf], de 20-jarige amateur die in 1913 de US Open Golf won na een play-off tegen de Britse topgolfers Ted Ray [Stephen Marcus] en Harry Vardon [Stephen Dillane], biedt dan ook alle ingrediënten voor een ouderwetse feelgood-movie.

Francis komt uit een eenvoudig arbeidersgezin, maar wanneer er een golfbaan tegenover hun huis wordt aangelegd raakt hij al snel gefascineerd door het spelletje en werkt regelmatig als jeugdige caddy. Wanneer hij een golfclub in het bezit krijgt, oefent hij eindeloos op zijn kamer en in de tuin. Wanneer de golfbaan de locatie blijkt te zijn van de Amateurkampioenschappen, zet Francis zijn zinnen op de overwinning in de hoop zich zo te kwalificeren voor de US Open zodat hij het kan opnemen tegen zijn idool, 'The Stylist' Harry Vardon. Maar hij krijgt daarbij flink wat tegenwerking van de club, maar ook van zijn vader [Elias Koteas] die het maar tijdverspilling vindt.

Het scenario van Mark Frost toont de unieke kwaliteiten van de legendes Ted Ray (die zich met zijn ongelofelijke techniek uit de meest onmogelijke situaties wist te redden) en Ray Vardon (wiens manier van vasthouden van de club nog steeds dé standaard is) en regisseur Paxton weet de golfscènes op een visueel interessante manier vast te houden. Het is historisch allemaal correct, inclusief de sleutelrol van de tienjarige caddy Eddie Lowery [Josh Flitter], maar de finale had wat mij betreft minder eerbiedig en braaf mogen zijn.

In de nacht van 28 op 29 januari 1985 verzamelden de grootste Amerikaanse popsterren (minus Prince) zich in de A&R Studio’s in Los Angeles voor de opname van de single ‘We Are The World’. Lionel Richie schreef het lied samen met Michael Jackson en is de ideale gastheer voor deze terugblik op deze bijeenkomst die niet alleen bijzonder was vanwege het resultaat. Deze documentaire onthult het ontstaan van het idee, hoe Lionel Richie en producer Quincy Jones erin slaagden om de pers in het ongewisse te laten en wat er gebeurde toen deze wereldsterren zonder entourage bij elkaar in één ruimte kwamen. Deelnemers Cyndi Lauper, Smokey Robinson, Bruce Springsteen, Huey Lewis, Sheila E. en Dionne Warwick lichtten één en ander toe, maar minstens zo interessant zijn de bijdrages van de aanwezige technici. En het mooist van alles: Ken Woo legde deze bijzondere gebeurtenis vast op video. “Check your ego at the door”, was de boodschap van Quincy Jones en deze film toont een menselijke kant van popsterren die zelden boven komt drijven.

Piano en zang, voeg strijkers en een gitaar toe, dan elektronische drums erin en werken naar een crescendo... een break en dan snel naar de climax, meestal vol gekrijs. Yep, de soundtrack is overgeproduceerde, bombastische en schreeuwerige kitschpop. De teksten zijn bovendien niet meer dan gezongen dialoog en dus totaal niet creatief. Bijzonder jammer, want het is een behoorlijke smet op een film die verder voortreffelijk is. Hugh Jackman lijkt geboren om PT Barnum te spelen en Michelle Williams uitstekend als zijn echtgenote. Austyn Johnson en Cameron Seely vervolmaken het gezin als de twee dochters die zorgen voor enkele van de leukste scènes in de film. Dit is hoe dan ook een visueel meesterwerk, met prachtig camerawerk van Seamus McGarvey, schitterende kostuums, weelderige sets en oogstrelende montage waardoor regisseur Michael Gracey in een hoog tempo op visuele wijze het verhaal vooruit weet te stuwen. Een technisch perfecte film met een ijzersterk scenario... maar welke idioot kwam op het idee om de film te besmeuren met die oppervlakkige en teveel op elkaar lijkende deuntjes? Zo jammer, want zonder die liedjes was dit ongetwijfeld een meesterwerk geweest.

Of "Driving Don Shirley", hoewel deze film een veel minder belerende toon heeft dan (eveneens) veelbesproken Driving Miss Daisy (1989). Viggo Mortensen weet op knappe wijze te voorkomen dat hij valt in een karikatuur van de Italiaans-Amerikaanse arbeidersklasse als Tony Vallelonga, bijgenaamd Tony Lip omdat hij met zijn praatjes mensen weet te overtuigen om iets te doen wat ze niet willen doen. In dit waargebeurde verhaal neemt hij, ondanks zijn eigen vooroordelen, een lucratief aanbod aan van Dr Don Shirley [Mahershali Ali], de briljante, zwarte pianist van een muzikaal trio dat onder zijn naam een goede reputatie in het noorden van de VS heeft opgebouwd. Don besluit echter een tour te doen door The Deep South, waar anno 1962 racisme nog onderdeel uitmaakt van het dagelijks leven. "Green Book" verwijst naar een speciaal boekje met adressen van hotels en pensions voor gekleurden. Het zal niemand verrassen dat Tony en Don, ondanks wederzijdse vooroordelen, tot elkaar groeien en geleidelijk aan een wederzijds respect opbouwen dat resulteert in vriendschap, maar één van de grote verdiensten van het scenario - waaraan Tony's zoon Nick Vallelonga meeschreef - is dat de weg naar die goede verstandhouding op subtiele, maar geloofwaardige wijze verloopt. Het zijn echter de genuanceerde en perfect op elkaar afgestemde vertolkingen van Mortensen en Ali die in een ijzersterk staaltje ensemble-acteren een uiterst gewaagd komisch en dramatisch duo neerzetten en de zo makkelijk te verstoren balans tussen de verschillende elementen probleemloos weten te handhaven.

Na de dood van zijn gehate vader [Tom Wilkinson] erft feestbeest en luilak Britt Reid [Seth Rogen] niet alleen een fortuin, maar ook een media-imperium. Nadat hij met hulp van chauffeur Kato [Jay Chou] een standbeeld van zijn vader onthoofd, is Britt getuige van een straatroof en in een impuls besluit hij in te grijpen. Dat geeft Britt zo’n goed gevoel dat hij samen met Kato besluit zich voor te doen als criminelen zodat ze de misdaad kunnen bestrijden en zijn krant The Daily Sentinel gebruikt om publiciteit te genereren. Maar daardoor wordt hij het doelwit van Chudnofsky [Christoph Waltz] die uit wil groeien tot de misdaadkoning van Los Angeles. Het is prettig om eens een superheldenfilm te zien die zichzelf niet serieus neemt, maar na 45 minuten krijgt de kenmerkende humor van Seth Rogen en Evan Goldberg te veel de overhand ten koste van actie. In het laatste half uur herstelt het zich weer. Waltz is uitstekend, Cameron Diaz heeft een vrij ondankbare rol als Britts secretaresse.

Justine [Lorenza] laat zich door Alejandro [Ariel Levy], de leider van actiegroep ACT, overhalen om deel te nemen aan een protest in de Peruviaanse Amazone tegen de aantasting van het woongebied van een inheemse stam. Tijdens de terugreis stort het vliegtuig neer in de jungle en dat is het startschot voor een moderne versie van kannibalenfilms als Cannibal Holocaust en Cannibal Ferox. De ledematen vliegen je om de oren (als je daar van houdt) en vanaf dat moment is er van een verhaal geen sprake meer. De inheemse figuranten maken niet echt een enthousiaste indruk, maar wie genoegen neemt met expliciete beelden van an uiteenrijtingen en het ontweien van ingewanden is hier aan het goede adres. En de hypocriete epiloog is een beetje jammer.

Gawain [Dev Patel] is een naar avontuur hunkerende jongeman die ervan droomt een ridder te zijn. Daarom gaat hij namens de koning de uitdaging aan die is voorgelegd door ‘The Green Knight’ zonder zich precies te beseffen wat de gevolgen daarvan zijn. Een prachtige productie met goed werk van Patel, maar deze bewerking van het 15e eeuwse gedicht ‘Gawain and The Green Knight’ is niet zozeer onderhoudend. Eerder bizar en daarom weinig toegankelijk.