Opinions

Twee Europese huurlingen reizen af naar China in de hoop het magische 'zwarte poeder' [buskruit] te vinden. Ze vallen echter in handen van het Chinese leger dat ze echter vrij laat wanneer duidelijk wordt dat ze de hulp van deze huurlingen hard nodig hebben om The Great Wall te verdedigen tegen gruwelijke monsters die hen dreigen te overrompelen.

Op papier is dit niet meer dan alweer zo'n simplistisch, nihilistisch hak-hak-festijn van het intellectualiteitsniveau van 300 en dergelijke, maar deze film biedt meer. De aandacht voor de militaire discipline en de unieke middelen die het Chinese leger tot haar beschikking heeft om het gevecht aan te gaan, leveren een spektakel op dat het voorspelbare CGI-oorlogsgedoe voorziet van een unieke stijl, waardoor het weliswaar voorspelbaar blijft, maar nimmer saai wordt.

Het vliegtuig van marinebioloog Charlie [Aaron Jakubenko] is gecharterd door de welgestelde Joji [Tim Kano] en diens verloofde Michelle [Kimie Tsukakoshi], die om persoonlijke redenen een beruchte baai wil bezoeken. Charlie neemt en zijn vriendin Kaz [Katrina Bowden] en parelduiker Benny [Te Kohe Tuhaka] mee. Zoals de titel al doet vermoeden, gooit een grote witte haai roet in het eten. Klimaatverandering is deze keer het vage excuus voor de aanval van de haai en je kunt wel raden wie er als eersten het lootje gaan leggen, maar het goede acteerwerk maakt veel goed. Wie niet wars is van clichés, kan zich hier redelijk mee vermaken. Mits je niet teveel let op de special effects …

Zoals de naam al doet vermoeden is dit de behoorlijk opgeleukte biografie van Florenz Ziegfeld jr [William Powell] en richt zich op zijn successen en zijn tegenslagen, zowel op zakelijk gebied als in de liefde. Ziegfeld boekte zijn eerste succes toen hij manager werd van spierbundel Sandow [Nat Pendleton]. In Europa ontmoet hij Anna Held [Luise Rainer] die hij meeneemt naar de VS en mede dankzij Ziegfelds uitgekiende promotie een nationaal succes wordt. Dan komt Ziegfeld op het idee om een eigen versie van de Paris Follies te produceren, verliest hij zijn interesse in Anna die besluit Ziegfeld te verlaten. Hij ontmoet actrice Billlie Burke [Myrna Loy] met wie hij trouwt en met wie hij de rest van zijn leven samen blijft.

“The Great Ziegfeld” neemt op een aantal punten een loopje met de waarheid. Anna Held was geen Française, maar was geboren in Polen en zij was degene die op het idee kwam van wat uiteindelijk “The Ziegfeld Follies” werd. Bovendien hadden Anna en Florenz samen een dochter die haar minachting voor Ziegfeld niet onder stoelen of banken stak. Florenz was bovendien een rokkenjager, al kun je je ook indenken dat veel van de jonge vrouwen in zijn revue zich aan zijn voeten hebben geworpen. Maar eigenlijk is dat gebrek aan historische correctheid niet zo’n probleem, aangezien het verhaal overduidelijk slechts een framework is, een excuus om een aantal imposante muzikale producties op het scherm te brengen. Dat de film de Oscars won voor beste film en voor “A Pretty Girl Is Like A Melody”, het spectaculaire hoogtepunt, is dan ook terecht. Luise Rainer won ook een Oscar, vooral op basis van de beroemde “telefoon-scène” waarover veel filmcritici lovend zijn. Ik ben minder enthousiast, maar ik zou zeggen: oordeel zelf. In het gesprek feliciteert ze Flo met zijn huwelijk en probeert ze oprecht enthousiast te klinken, terwijl ze – zo zien we – haar verdriet probeert te verbergen.

Maar het zijn de muzikale shownummers die centraal staan. “If you knew Susie” van Eddie Cantor [hier gespeeld door Buddy Doyle, die Cantors understudy was], de onnavolgbare solo-dans van Ray Bolger – die 3 jaar later The Scarecrow zou spelen in “The Wizard of Oz” en niet te vergeten “Yiddle On The Fiddle” met Fanny Brice zijn kleine juweeltjes. En dan zijn er de enorme productienummers, die ook nu nog enorme indruk maken en het vakmanschap tonen van MGM en van Hollywood in de jaren ’30. Bedenk bij “A Pretty Girl Is Like a Melody”, hoe complex het ontwerp, de bouw en het gebruik van de sets bij de uiteindelijke opnames geweest moeten zijn. Probeer je ook eens voor te stellen hoe nerveus ze geweest moeten zijn, omdat er beste lange complexe takes zijn en niemand degene wil zijn die het shot verprutst. Geniet ook van de meest fantasierijke kostuums van Adrian, bij “You Never Looked So Beautiful Before”maar bedenk je ook hoeveel tijd er in gestoken moet zijn om de modellen er zo fantastisch uit te laten zien en hoe zwaar en moeilijk het voor hen geweest moet zijn om zonder problemen de set op te lopen. Goed, het is enorm over-the-top, maar dit is zo verbluffend dat je er geen spijt van zult krijgen dat je hier een paar uurtjes voor bent gaan zitten.

In zijn eerste speelfilm sinds het Oscarwinnende Green Book neemt Farrelly de kijker mee op de emotionele reis van de hoofdpersoon, die in 1967 met een plunjezak gevuld met blikken (Amerikaans) bier naar Vietnam reist om de vrienden die daar vechten een hart onder de riem te steken. Zeeman Chickie [Zac Efron] komt op dit waanzinnige idee nadat zijn activistische zus [Ruby Ashbourne Serkis] hem verwijt dat hij niets doet om zijn vrienden te helpen. Hij meldt zich aan bij de bemanning van een transportschip naar Vietnam. In Saigon leert Chickie onder anderen de ervaren oorlogscorrespondent Arthur Coates [Russell Crowe] die hem tevergeefs waarschuwt voor wat hem staat te wachten. Door een bizarre samenloop van omstandigheden is Chickie ooggetuige van wat zich werkelijk afspeelt op het slagveld. Efron is fantastisch in de hoofdrol en Farrelly zorgt voor een perfect evenwicht tussen oorlogsdrama en komedie. Wat begint als een vrolijke komedie, blijkt een van de meest indringende oorlogsdrama’s in jaren te zijn.

Er zijn van die verhalen binnen de sportgeschiedenis die zo romantisch en zo wonderlijk zijn dat ze schreeuwen om een verfilming. Het relaas van Francis Ouimet [Shia Labeouf], de 20-jarige amateur die in 1913 de US Open Golf won na een play-off tegen de Britse topgolfers Ted Ray [Stephen Marcus] en Harry Vardon [Stephen Dillane], biedt dan ook alle ingrediënten voor een ouderwetse feelgood-movie.

Francis komt uit een eenvoudig arbeidersgezin, maar wanneer er een golfbaan tegenover hun huis wordt aangelegd raakt hij al snel gefascineerd door het spelletje en werkt regelmatig als jeugdige caddy. Wanneer hij een golfclub in het bezit krijgt, oefent hij eindeloos op zijn kamer en in de tuin. Wanneer de golfbaan de locatie blijkt te zijn van de Amateurkampioenschappen, zet Francis zijn zinnen op de overwinning in de hoop zich zo te kwalificeren voor de US Open zodat hij het kan opnemen tegen zijn idool, 'The Stylist' Harry Vardon. Maar hij krijgt daarbij flink wat tegenwerking van de club, maar ook van zijn vader [Elias Koteas] die het maar tijdverspilling vindt.

Het scenario van Mark Frost toont de unieke kwaliteiten van de legendes Ted Ray (die zich met zijn ongelofelijke techniek uit de meest onmogelijke situaties wist te redden) en Ray Vardon (wiens manier van vasthouden van de club nog steeds dé standaard is) en regisseur Paxton weet de golfscènes op een visueel interessante manier vast te houden. Het is historisch allemaal correct, inclusief de sleutelrol van de tienjarige caddy Eddie Lowery [Josh Flitter], maar de finale had wat mij betreft minder eerbiedig en braaf mogen zijn.

In de nacht van 28 op 29 januari 1985 verzamelden de grootste Amerikaanse popsterren (minus Prince) zich in de A&R Studio’s in Los Angeles voor de opname van de single ‘We Are The World’. Lionel Richie schreef het lied samen met Michael Jackson en is de ideale gastheer voor deze terugblik op deze bijeenkomst die niet alleen bijzonder was vanwege het resultaat. Deze documentaire onthult het ontstaan van het idee, hoe Lionel Richie en producer Quincy Jones erin slaagden om de pers in het ongewisse te laten en wat er gebeurde toen deze wereldsterren zonder entourage bij elkaar in één ruimte kwamen. Deelnemers Cyndi Lauper, Smokey Robinson, Bruce Springsteen, Huey Lewis, Sheila E. en Dionne Warwick lichtten één en ander toe, maar minstens zo interessant zijn de bijdrages van de aanwezige technici. En het mooist van alles: Ken Woo legde deze bijzondere gebeurtenis vast op video. “Check your ego at the door”, was de boodschap van Quincy Jones en deze film toont een menselijke kant van popsterren die zelden boven komt drijven.

Piano en zang, voeg strijkers en een gitaar toe, dan elektronische drums erin en werken naar een crescendo... een break en dan snel naar de climax, meestal vol gekrijs. Yep, de soundtrack is overgeproduceerde, bombastische en schreeuwerige kitschpop. De teksten zijn bovendien niet meer dan gezongen dialoog en dus totaal niet creatief. Bijzonder jammer, want het is een behoorlijke smet op een film die verder voortreffelijk is. Hugh Jackman lijkt geboren om PT Barnum te spelen en Michelle Williams uitstekend als zijn echtgenote. Austyn Johnson en Cameron Seely vervolmaken het gezin als de twee dochters die zorgen voor enkele van de leukste scènes in de film. Dit is hoe dan ook een visueel meesterwerk, met prachtig camerawerk van Seamus McGarvey, schitterende kostuums, weelderige sets en oogstrelende montage waardoor regisseur Michael Gracey in een hoog tempo op visuele wijze het verhaal vooruit weet te stuwen. Een technisch perfecte film met een ijzersterk scenario... maar welke idioot kwam op het idee om de film te besmeuren met die oppervlakkige en teveel op elkaar lijkende deuntjes? Zo jammer, want zonder die liedjes was dit ongetwijfeld een meesterwerk geweest.

Of "Driving Don Shirley", hoewel deze film een veel minder belerende toon heeft dan (eveneens) veelbesproken Driving Miss Daisy (1989). Viggo Mortensen weet op knappe wijze te voorkomen dat hij valt in een karikatuur van de Italiaans-Amerikaanse arbeidersklasse als Tony Vallelonga, bijgenaamd Tony Lip omdat hij met zijn praatjes mensen weet te overtuigen om iets te doen wat ze niet willen doen. In dit waargebeurde verhaal neemt hij, ondanks zijn eigen vooroordelen, een lucratief aanbod aan van Dr Don Shirley [Mahershali Ali], de briljante, zwarte pianist van een muzikaal trio dat onder zijn naam een goede reputatie in het noorden van de VS heeft opgebouwd. Don besluit echter een tour te doen door The Deep South, waar anno 1962 racisme nog onderdeel uitmaakt van het dagelijks leven. "Green Book" verwijst naar een speciaal boekje met adressen van hotels en pensions voor gekleurden. Het zal niemand verrassen dat Tony en Don, ondanks wederzijdse vooroordelen, tot elkaar groeien en geleidelijk aan een wederzijds respect opbouwen dat resulteert in vriendschap, maar één van de grote verdiensten van het scenario - waaraan Tony's zoon Nick Vallelonga meeschreef - is dat de weg naar die goede verstandhouding op subtiele, maar geloofwaardige wijze verloopt. Het zijn echter de genuanceerde en perfect op elkaar afgestemde vertolkingen van Mortensen en Ali die in een ijzersterk staaltje ensemble-acteren een uiterst gewaagd komisch en dramatisch duo neerzetten en de zo makkelijk te verstoren balans tussen de verschillende elementen probleemloos weten te handhaven.

Na de dood van zijn gehate vader [Tom Wilkinson] erft feestbeest en luilak Britt Reid [Seth Rogen] niet alleen een fortuin, maar ook een media-imperium. Nadat hij met hulp van chauffeur Kato [Jay Chou] een standbeeld van zijn vader onthoofd, is Britt getuige van een straatroof en in een impuls besluit hij in te grijpen. Dat geeft Britt zo’n goed gevoel dat hij samen met Kato besluit zich voor te doen als criminelen zodat ze de misdaad kunnen bestrijden en zijn krant The Daily Sentinel gebruikt om publiciteit te genereren. Maar daardoor wordt hij het doelwit van Chudnofsky [Christoph Waltz] die uit wil groeien tot de misdaadkoning van Los Angeles. Het is prettig om eens een superheldenfilm te zien die zichzelf niet serieus neemt, maar na 45 minuten krijgt de kenmerkende humor van Seth Rogen en Evan Goldberg te veel de overhand ten koste van actie. In het laatste half uur herstelt het zich weer. Waltz is uitstekend, Cameron Diaz heeft een vrij ondankbare rol als Britts secretaresse.

Justine [Lorenza] laat zich door Alejandro [Ariel Levy], de leider van actiegroep ACT, overhalen om deel te nemen aan een protest in de Peruviaanse Amazone tegen de aantasting van het woongebied van een inheemse stam. Tijdens de terugreis stort het vliegtuig neer in de jungle en dat is het startschot voor een moderne versie van kannibalenfilms als Cannibal Holocaust en Cannibal Ferox. De ledematen vliegen je om de oren (als je daar van houdt) en vanaf dat moment is er van een verhaal geen sprake meer. De inheemse figuranten maken niet echt een enthousiaste indruk, maar wie genoegen neemt met expliciete beelden van an uiteenrijtingen en het ontweien van ingewanden is hier aan het goede adres. En de hypocriete epiloog is een beetje jammer.

Gawain [Dev Patel] is een naar avontuur hunkerende jongeman die ervan droomt een ridder te zijn. Daarom gaat hij namens de koning de uitdaging aan die is voorgelegd door ‘The Green Knight’ zonder zich precies te beseffen wat de gevolgen daarvan zijn. Een prachtige productie met goed werk van Patel, maar deze bewerking van het 15e eeuwse gedicht ‘Gawain and The Green Knight’ is niet zozeer onderhoudend. Eerder bizar en daarom weinig toegankelijk.

DC snijdt zich flink in de vingers met matige special effects, een warrige proloog en een onsympathieke held. Het is 1993 wanneer ‘Entity of Fear” Parallax [Clancy Brown] ontsnapt van de planeet Oa waar Green Lantern Abin Sur [Temuera Morrison] hem destijds opsloot. Parallax wreekt zich op Abin Sur die zwaar gewond raakt en daardoor een geschikte vervanger moet vinden om zijn rol als Green Lantern (een ‘Guardian of the Universe’) over te nemen en vindt die in de zelfingenomen, roekeloze Hal Jordan [Ryan Reynolds]. Hal krijgt een magische ring en wordt opgeleid door Sinestro [Mark Strong] en moet de Aarde niet alleen beschermen tegen Parallax, maar ook tegen Hector Hammond [Peter Sarsgard], die zélf de krachten van een Green Lantern wil overnemen. Blake Lively heeft een ondankbare rol als love interest. Niet dat er veel chemie is tussen haar en Reynolds overigens. Het verhaal is vrij formulematig, de Lanterns zien eruit als tekenfilmpersonages, Mark Strong zal zich waarschijnlijk nog steeds schamen voor zijn outfit en make-up.

Hal Jordan, de Green Lantern uit de eerdere films, is gesneuveld en heeft een opvolger nodig. Hals magische ring wijst John Stewart [Aldis Hodge] aan. John vocht in Afghanistan en beschikt over evenveel rechtvaardigheidsgevoel als scepsis. Toch zal hij met hulp van een aantal bondgenoten moeten proberen vijf genocides en een oorlog te beëindigen. Er komen nogal wat personages voorbij met hun eigen voorgeschiedenis. Voor de kenners van de DC-comic waarop dit is gebaseerd zal dat geen probleem zijn, maar voor relatieve leken voegt het weinig toe en is het vooral verwarrend. De animatie is bovendien vrij vlak tot aan de grote finale. Maar Wamesters regie van de actiescènes verbleekt naast die uit Green Lantern: Emerald Knights (2011).

Kersverse Green Lantern Arisia [Elisabeth Moss] is nog bezig met haar basistraining wanneer zij zich moet mengen in de strijd tegen Shadow Demons. Ze maakt zich zorgen over haar gebrek aan voorbereiding en weet niet in hoeverre ze kan vertrouwen op de andere Green Lanterns. Haar mentoren Hal Jordan [Nathan Fillion] en Sinestro [Jason Isaac] vertellen haar de verhalen van vijf legendarische Green Lantern, ook wel ‘Emerald Knights’ genoemd. In The First Lantern ontdekt een timide schriftgeleerde [Mitchell Whitfield] wel degelijk over de juiste eigenschappen te beschikken om Green Lantern te zijn; Kilowog kijkt terug op de eerste dagen van Kilowog [Henry Rollins] tijdens diens training onder de veeleisende Sergeant Deegan [Wade Williams]; In Laira komt Laira [Kelly Hu] lijnrecht tegenover haar familie te staan; Mogo Doesn’t Socialize is een amusant segment dat voor zich spreekt en Abin Sur beschrijft hoe deze legendarische Green Lantern het met hulp van Sinestro opname tegen de gevreesde terrorist Atrocitus [Bruce Thomas]. Een sterke cast, een goed balans tussen drama, humor en actie en een aantal overtuigende, goed gemonteerde actiescènes doen je afvragen waarom iemand het nodig vond om in hetzelfde jaar die verschrikkelijke live-action versie uit te brengen?!

Wanneer Green Lantern Abin Sur [Richard McGonagle] neerstort op Aarde, vindt zijn magische ring een waardige opvolger in Hal Jordan [Christopher Meloni] om de taak als beschermheer van deze sector van het heelal op zich te nemen. De ietwat zelfingenomen Hal weet aanvankelijk niet wat hem overkomt, maar met hulp van Sinestro [Victor Garber] leert hij zijn verkregen superkrachten te beheersen. Zijn eerste taak is het opsporen van Cuch [Richard Green] die verantwoordelijk is voor Abin Surs dood. Die bevindt zich echter op Cadmendoh, een planeet dat overloopt van allerhande tuig dat niet zit te wachten op Lanterns. Een prima verhaal met goede stemvertolkingen, maar door de sobere animatie komen de actiescènes niet erg goed uit de verf.

In navolging van Hallelujah van King Vidor maakte Warner Bros 7 jaar later deze verfilming van het een deel van het Oude Testament met een volledig zwarte cast. Het is allemaal vrij luchtig en redelijk respectvol, maar het acteerwerk is wisselvallig. Maar de verbeelding van de beroemde verhalen rondom Adam en Eva, Kaïn en Abel, De Ark van Noach en de Exodus met Mozes en Aäron maken dit tot een interessante bijbelles, vooral omdat hier de nadruk niet is gelegd op spektakel, maar op de achterliggende boodschap. Rex Ingram is prima als The Lawd (en in nog twee andere rollen) en de samenzang van het Hall Johnson Choir is prachtig. Dat maakt dit tot een goedbedoelde, integere bijbelvertelling zonder prekerigheid die zeker een kijkje waard is.

Wanneer de nihilistische punkrockband Ain't Rights na een optreden in een afgelegen bunker bij toeval ontdekt dat er iemand backstage is doodgestoken, dwingt de backstagemanager de muzikanten in hun kleedkamer te blijven tot één en ander is opgelost. De bandleden begrijpen meteen dat ze in een gevaarlijke situatie zijn beland en dat ze al hun intelligentie en inventiviteit moeten gebruiken om ongeschonden uit deze situatie te komen. Wanneer Darcy [Patrick Stewart], de eigenaar van het pand en de leider van een Nazi-beweging, arriveert, begint een dodelijk kat- en muisspel.
Bijzonder knap geconstrueerde (en veelbekroonde) horrorthriller speelt zich vrijwel volledig af in één locatie. Jeremy Saulnier bouwt de spanning langzaam maar zeker op en de kortstondige, maar hevige uitbarstingen van geweld (met overtuigende make-up-effecten) zijn werkelijk schokkend, zeker wanneer Brownie en Grimm ten tonele verspreiden. Het scenario maakt slim gebruik van de omgeving door PA in te zetten als wapens (de feedback van de microfoon, de microfoonstatieven) en de casting van de zoetgevooisde, welbespraakte en beheerste Patrick Stewart als de überschurk is bijzonder effectief. Een must voor horrorfans, maar tegen pitbulleigenaren zou ik zeggen: FASS!!!

Vier weken na de invasie van Baghad heeft een Amerikaanse militaire eenheid onder leiding van Miller [Matt Damon] drie keer achter elkaar met veel machtsvertoon een locatie waar zich massavernietigingswapens zouden bevinden ingenomen zonder iets te vinden. Wanneer Miller kritische vragen krijgt over de informatiebronnen en stelt dat de plaatselijke bevolking zich tegen het Amerikaanse leger keert, neemt de legerleiding hem dat bepaalt niet in dank af. Wanneer Miller afwijkt van protocol en een tip van een plaatselijke informant Freddy [Khalid Abdalla] levert hem dat voor het eerst waardevolle informatie op waar zijn meerderen echter niets mee doen. Greengrass gebruikt dezelfde kinetische stijl die zo effectief was in United 93 maar het verschil is dat Miller onderdeel uitmaakt van een legermacht die bezig is met een zinloze, cynische missie en daardoor ligt de sympathie niet zozeer bij Miller en zijn mannen, maar bij de plaatselijke bevolking.

“Ben je nu écht van plan om op een einde aan je leven te maken wanneer je 80 jaar oud bent?”, vraagt de 16-jarige Pip Greenaway aan haar vader. “Vergeet niet dat ik een filmmaker ben”, is het antwoord dat je mag verwachten van de eigenzinnige, vaak controversiële maar nooit saaie beeldende kunstenaar Peter Greenaway. Toch is die uitspraak van de in 1942 geboren Greenaway de directe aanleiding voor deze documentaire. Zijn vrouw Saskia Boddeke lost hiermee een belofte in dat hij zijn dochter voor zijn dood zou vertellen over zijn nalatenschap. Greenaways fascinatie met cijfers en letters – wat het meest nadrukkelijk tot uiting kwam in zijn film Drowning by Numbers – was aanleiding om dit gesprek tussen vader en dochter te structureren aan de hand van het alfabet. Gefilmd over een periode van een aantal jaren waarbij (niet geheel onverwacht) niet alle letters aan bod komen, maar de openhartigheid waarmee vader en dochter spreken over elkaar en over het leven in het algemeen levert regelmatig bijzondere momenten op en Boddeke omlijst de gesprekken met beelden van een visuele pracht die zo uit een film van de grootmeester zélf hadden kunnen komen. Liefhebbers van Greenaway kunnen zich bovendien laven aan aandacht voor en beelden uit enkele van zijn minder bekende werken.

Aan het Oostfront tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgt Oberleutnant Ludwig Mengelberg [Peter Nillesen] het bevel een groep Partizanen te executeren. Later raakt hij gewond en na zijn herstel moet hij in Drenthe de boerderij van de familie Wesselink vorderen en zich opmaken voor de strijd tegen de geallieerden op Nederlands grondgebied. Getraumatiseerd door de slachting van de Partizanen komt Mengelberg voor een dilemma te staan wanneer hij ontdekt dat de familie Wesselink twee Joodse gezinnen verbergen in een ondergrondse bunker vlak bij de boerderij. Het verhaal kan er nog mee door, maar het melodramatische scenario is rampzalig. Maar het gebrekkige acteertalent van de cast doet vermoeden dat dit ook met een beter scenario een erbarmelijk oorlogsdrama had opgeleverd.

Frances McCullen [Chloë Grace Moretz] is een studente die net van Boston naar New York is verhuisd. Tijdens een metrorit vindt ze een tas en omdat Gevonden Voorwerpen als gesloten is besluit ze de tas persoonlijk af te geven bij de eigenaar. Greta Hidge [Isabelle Huppert] is dolblij en nodigt Frances uit om een kop koffie te drinken. Frances heeft het verlies van haar moeder nog niet verwerkt en Greta heeft geen contact meer met haar dochter. Dat zorgt voor een band tussen de twee die de basis vormt voor een vriendschap, die echter al snel obsessieve vormen begint aan te nemen.

Een ouderwetse thriller in de beste zin van het woord. Prachtig gefilmd door Seamus McGarvey zonder computereffecten, maar met een aantal zeer effectieve schrikmomenten. Huppert is briljant gecast in de titelrol en het acteerwerk van Moretz en Maika Monroe (als huisgenote Erica) is prima. Het plot is bepaald niet waterdicht, maar regisseur Neil Jordan weet de spanning zo op te voeren dat je die plotgaten gemakkelijk vergeet, en zo niet, dan zijn ze toch zeker te vergeven.

Een feministische hervertelling van het sprookje van Hans en Grietje dat leidt onder de beperkingen van het budget en de matige regie waardoor er van onderhuidse spanning niet of nauwelijks sprake is tot aan de niet onaardige finale. Matig belicht en niet zo revolutionair als de titel lijkt te suggereren.

Ottway [Liam Neeson] werkt voor een oliemaatschappij in Alaska als wolvenjager, zodat hij het personeel kan beschermen. Na een vliegtuigcrash is hij één van de zeven overlevenden. Gezien zijn ervaring neemt hij de leiding in een lange voettocht door de bevroren wildernis waar een roedel wolven het al snel op de groep blijkt te hebben voorzien. Een grootst opgezette B-film met oppervlakkig uitgewerkte karakters die vooral bedoeld zijn als wolvenvoer, maar Neeson laat weer eens zien dat dit soort rollen hem op het lijf geschreven zijn. Carnahan weet de erbarmelijke omstandigheden haast voelbaar te maken en het kat-en-muisspel tussen de wolven en de mannen levert een paar memorabele momenten op. Beste moment: de ogen! Wie het ziet, weet meteen waar ik op doel.

Dat Tom Hanks niet geheel feilloos is bewijst deze oppervlakkige en nimmer overtuigende oorlogsthriller. Hanks zelf is één van de grote boosdoeners want hij schreef het scenario voor deze reconstructie van de Duits-Amerikaanse kapitein Krause die eind 1941 een Amerikaanse konvooi op de Atlantische Oceaan moet beschermen tegen de rondwarende U-boten. Hanks spuwt commando's, zijn bordkartonnen bemanningsleden roepen 'Aye, Aye' en herhalen de commando's en dat alles vindt plaats op een set die even onrealistisch is als de special effects. De muzikale cues proberen de schijn van spanning op te wekken zonder dat daar sprake van is. De zeeslag aan het einde kan er gelukkig mee door, maar het is de moeite van het wacht eerlijk gezegd nauwelijks waard.

Met zijn rijke fantasie en zijn verlegen persoonlijkheid is Onnoval [Serge Price] een gemakkelijk doelwit voor plaaggeest Gino [Jim van der Penne], zeker nadat Onnoval verkondigt dat hij eigenlijk een weerwolf is. Zijn timide houding helpt hem ook niet om indruk te maken op Liselore [Lisa Smit], die hem zelfs een lafaard noemt. Wanneer een geheimzinnige verschijning in een droom Onnoval oproept om een verhaal te schrijven waarin hij wraak neemt op Gino en Liselore, vindt Onnoval een ideale uitlaatklep. Totdat hij zich realiseert dat zijn leven precies begint te verlopen als in zijn verhaal! Het spel van de twee jonge hoofdrolspelers is niet hoogstaand, maar het is een leuk verhaal dat vermaak biedt aan jong en oud, vooral dankzij prima speciale effecten en het ronduit hilarische samenspel van Willem Nijholt en Angela Schijf, die met zichtbaar plezier alle remmen los gooien als de griezelige Graaf Vlapono en Zuster Ursula. Rob de Nijs had groot gelijk!

Eerbiedige bewerking van het beroemde kinderboek van Dr Seuss waarin The Grinch [Benedict Cumberbatch] de feestelijkheden in het naburige dorp tracht te verstoren door Kerst te stelen maar op andere gedachten komt door oprechtheid van Cindy-Lou Who [Cameron Seeley]. Scenaristen Michael LeSieur en Tommy Swerdlow zorgen voor wat aanvullende humor en dat gaat gelukkig niet ten koste van het geliefde en nog altijd inspirerende verhaal. Ook de animatie is goed afgestemd en de stemvertolkingen zijn prima, met Seeley en voice-over Pharrell Williams als uitblinkers. De stem van Cumberbatch is om onduidelijke redenen volstrekt onherkenbaar.

Een heerlijke komische thriller met als fundament een subliem script dat tot op het laatste moment blijft verrassen. De film begint wanneer Harold Soyinka [David Oyelowo] zijn baas en goede vriend Richard Rusk [Joel Edgerton] belt met de mededeling dat kartelleden hem hebben ontvoerd en 5 miljoen dollar eisen. Dan springt de film twee dagen terug in de tijd en ontdekken we langzaam maar zeker dat de situatie heel anders in elkaar zit dan die openingsscène doet vermoeden. Een keur aan karakters komt langs in verhaallijnen die steeds dichter bij elkaar komen en uiteindelijk op slimme en vooral vermakelijke wijze bijeen komen. De actiescènes zijn fraai gefilmd en gemonteerd, de cast (met Oyelowo als uitblinker) is perfect en regisseur Nash Edgerton houdt het tempo hoog in deze bijzonder prettige achtbaanrit.

Grizzly (1976) was één van een flinke meute horrorfilms die probeerden te profiteren van het succes van Jaws (1975). In 1983 werkte producer Suzanne C. Nagy in Hongarije aan een vervolg met een proloog waarin niemand minder dan de toen nog onbekende George Clooney, Laura Dern en Charlie Sheen worden opgepeuzeld. Er zijn substantiële bijrollen voor John Rhys-Davies (Raiders of the Lost Ark) en Louise Fletcher (One Flew Over The Cuckoo’s Nest) die blijkbaar ernstig om geld verlegen zaten. 35 jaar later maakt Nagy op uiterst knullige wijze af door enkele scènes toe te voegen met romantische natuurbeelden met lieflijk spelende babybeertjes en een orkestrale score van Bernard Herrmann, nota bene! Het contrast met de korrelige oorspronkelijke beelden en de Fischer Price-score van de originele productie is hilarisch genoeg om dit rijp te maken voor een aflevering van MST3K. Bovendien moest Nagy terugvallen op eindeloos durende en volstrekt oninteressante fragmenten van een obscuur Hongaars muziekfestival met (terecht) volstrekt onbekende artiesten om de zaak voldoende te rekken. En ja, die geluidstechnicus die twee keer een paar regels tekst is inderdaad Timothy Spall. Het verhaal? Een grizzlybeer neemt wraak voor de afslachting van haar gezin. Belabberd en uitermate geschikt voor een avondje ‘slechte film’.

Als kind ergerde Sanne Rovers zich aan het feit dat haar vader Jacques tijdens natuurwandeling constant stopte om naar een plantje, een struikje o f een grassprietje te kijken. Inmiddels begrijpt ze dat het een uiting is van liefde en fascinatie voor de natuur. In deze documentaire filmde ze haar vader en verschillende andere mensen die ook hun liefde voor de natuur omzetten in daden. Bijvoorbeeld door piepkleine vogels op een strand te beschermen, het aantal verschillende insecten te tellen of door boeren te waarschuwen voor broedplaatsen in hun weiland, of door “lelijke” planten te verkopen die bijdragen aan een grotere biodiversiteit (onder anderen voor bijen) in stedelijke gebieden. Druppeltjes op een gloeiende plaat van mensen die houden van groen, maar bevestigen wat we al jaren (zouden moeten) weten: dat het steeds slechter gaat met de natuur. Een respectvol en genuanceerd portret van bevlogen natuurliefhebbers.

Telefilm over een Vlaamse fotograaf die zijn fascinatie voor Groenland heeft omgezet in een expositie. Tijdens die expositie valt zijn oog op de veel jongere Iris [Gaite Jansen]. Een hoop blabla leidt tot een hoop boemsie-boem en uiteindelijk tot oeverloos geruzie. De weinig sympathieke hoofdpersonen en het gebrek aan verhaal zijn duidelijk aanwijzingen dat we hier te maken hebben met een stijloefening en dat Philip Huff zijn scenario niet al teveel aandacht aan zijn scenario heeft besteed.