Opinions

Hoewel Mike volledig lijkt te zijn hersteld van beenmergkanker mag hij nog steeds niet naar huis. Mike is dol op zijn moeder Bracha van Doesburgh], maar die komt niet opdagen bij ziekenhuisafspraken en dreigt vanwege haar alcoholverslaving de voogdij over haar zoontje te verliezen. Wanneer welzijnswerker Cilia [Carine Crutzen] Mike hierover heeft ingelicht, besluit hij hoogstpersoonlijk een brief te sturen naar de Kinderrechter. Daarbij krijgt hij hulp van zijn kamergenoot Vincent [Faas Wijn] die door een ongeluk nu gebonden is aan een rolstoel. Peters slaagt er opnieuw in om de kinderen overtuigend en naturel te laten spelen, maar ook de sympathieke portrettering van een alcoholistische moeder is een pluspunt aan dit overtuigende jeugddrama dat zware thema’s op een nuchtere manier aanhaalt. Jammer van het gekunstelde happy end. Bob Fosko heeft een klein rolletje als een verwarde patiënt.

Regisseur Ger Poppelaars gebruikt het gelijknamige boek van Henk van Gelder voor een serie interviews over Abraham Tuschinski en zijn historische rol en plaats in het Nederlandse cultuurgoed van de 20e eeuw. Tuschinski vroege jaren in Polen, zijn emigratie naar Nederland, zijn opbloeiende liefde voor zijn nieuwe thuisland en het verlangen om iets terug te geven komen aan bod. Poppelaars interviewde familieleden, bouwers, personeelsleden en artiesten die allemaal direct betrokken waren bij dan wel het Thalia Theater in Rotterdam, dan wel het legendarische Tuschinski Theater in Amsterdam dat op 28 november 1921 de deuren opende voor publiek. Een goed onderzochte documentaire met een schat aan archiefbeelden waarin ook de gevolgen van WOII voor de Joodse Tuschinski’s aan bod komt.

Een bijzonder onevenwichtige collage van satirisch bedoelde sketches, met de Amerikaanse media als voornaamste doelwit. De beste sketches zijn bijzonder grappig, maar de humor is regelmatig wat platvloers

en de slechtste fragmenten zijn werkelijk niet om aan te zien. Chevy Chase maakt zijn debuut en is twee keer herkenbaar in beeld en hij speelt ook zeer overtuigend 'The Fingers' in een parodie op de reclame voor de Yellow Pages met een wat kinderachtige punchline. De 2001:A Space Odissey-parodie aan het begin echter is een hoogtepunt. Een parodie op een kookprogramma met het twijfelachtige product "Cramp's Easylube Vegetable Shortening" is ook hilarisch, evenals Koko The Clown, het eerste en laatste segment van Channel One News en de slotcommercial met de slogan: "You can put your trust in Uranus". Daartegenover staan de sneue segmenten "The Dealers" en "Sex Games". De rest zit er allemaal een beetje tussenin. De korte speelduur was een verstandig besluit .

Lenny [Adam Sander], Eric [Kevin James], Kurt [Chris Rock], Marcus [David Spade] en Rob [Rob Schneider] verkregen in 1978 de bijnaam “Fernando Five” toen ze basketbalkampioenschap binnen haalden. Dertig jaar later komen de vrienden bijeen tijdens de begrafenis van hun coach van weleer en stellen ze vast dat zowel voor hun als voor hun familie goed zou zijn om die zorgeloze tijd te doen herleven. Het idee is niet onaardig, maar een scenario van Sandler kan nu eenmaal niet zonder poep- en plasgrappen of humor dat bol staat van seksisme en fysieke beperkingen. Infantiele humor voor infantiele zielen.

Meer van hetzelfde, maar dan nog smakelozer. Deze keer besluit Lenny [Adam Sandler] met zijn gezin terug te keren naar de woonplaats van jeugd waar hij te krijgen krijgt met oude vrienden en rivalen en nieuwe dorpsgekken. Als Grown Ups jouw ding is....

Stallone won zijn enige Oscar voor het scenario voor de film waarin hij bokser Rocky Balboa speelde en DeNiro won een Oscar voor zijn rol als Jake LaMotta in Scorcese's biografische film Raging Bull. Dat de hoofdrolspelers uit de twee meest gelauwerde boksfilms van de laatste 40 jaar de hoofdrol spelen in deze komedie brengt hoge verwachtingen met zich mee, die helaas niet waar worden gemaakt in deze clichématige, flauwe komedie vol platte humor. Kim Basinger heeft de ondankbare rol van love interest en Kevin Hart is ronduit irritant als de bokspromotor die de twee oudeboksrivalen zover weet te krijgen om het nog één keer tegen elkaar op te nemen in de boksring. Toch is de film best uit te zitten, dankzij de sterrenstatus van de perfect gecaste Stallone en DeNiro, het absolute vakwerk van Alan Arkin als Stallones bokscoach en het feit dat het uiteindelijke gevecht prima in elkaar zit. Deze film stelt je geduld op de proef, en is slechts deels de moeite van het wachten waard

Een vervelende en rommelig geconstrueerde tease die pas op het einde alles laat zien wat we eerder, om onduidelijke redenen, niet mochten zien. De Ju-On is vanuit Korea overgewaaid naar de VS en heeft rampzalige gevolgen voor de bewoners/bezoekers van het betreffende huis in 2004, 2005 en 2006. Het vrouwke met het lange haar voor de ogen komt zo nu en dan in beeld en we zien verschijningen in spiegels en achter ramen, gestaltes die op de voor- of achtergrond door het frame lopen en een aantal griezelig bedoelde scènes die echter worden afgekapt op het moment dat het griezelig dreigt te worden. Clichés te over dus in een horrorfilm die z'n best doet op zo weinig mogelijk horror te leveren.

Ruben Smit houdt vast aan zijn succesvolle, maar nog altijd oppervlakkige benadering van de natuurdocumentaire. De regisseur van De Nieuwe Wildernis en Wad: Overleven op de Grens van Water en Land beschikt opnieuw over een schatkist aan prachtige beelden die hij met een overdaad een versnelde en vertraagde beelden, aangevuld met dromerige muziekjes en soms wat knullig commentaar reduceert tot een geromantiseerd beeld van de natuur. De Grutto is blijkbaar ‘onze nationale trots’ en hoewel we de laatste jaren slechts mondjesmaat met sneeuw te maken hebben gehad, is Nederland blijkbaar ergens in die periode toch ‘in de greep van Koning Winter’ geweest. Pas op het einde valt het woord klimaat eindelijk, maar de gevolgen van klimaatverandering en de rol van de agrarische sector in de verslechtering van de Nederlandse natuur was blijkbaar niet meer waard dan een postscriptum. Fraaie plaatjes, weinig diepgang. Het equivalent van een koffietafelboek.

Brendan Gleeson is in zijn element als sergeant Gerry Boyle, een agent in Connemara aan de westkust van Ierland die betrokken raakt bij het onderzoek naar drugshandel. Don Cheadle speelt de Amerikaanse FBI-agent die beseft dat hij met Boyle zal moeten samenwerken om het drugsnetwerk van Francis Sheehy-Skeffington [Liam Cunningham], Liam O’Leary [David Wilmot] en Clive Dornell [Mark Strong] op te rollen. Michael McDonagh is de broer van de regisseur van In Bruges (ook met Gleeson) en dit heeft dezelfde onderkoelde Ierse humor.

Na de vele zwaarmoedige stripverfilmingen van de afgelopen is deze luchtige, uiterst amusante SF-actiefilm een zeer welkome toevoeging aan het Marvel-universum. Peter Quill [Chris Pratt] is een premiejager die in dienst van Yandu [Michael Rooker] een bijzondere bol in handen weet te krijgen, maar zijn mentor vervolgens probeert een loer te draaien door het zelf te verkopen. Yandu looft daarom een beloning uit voor degene die Quill weet te vangen en dat is een kolfje naar de hand van pratend wasbeer Rocket [Bradley Cooper] en diens handlanger Groot [Vin Diesel], een menselijke boom. De gevreesde Ronan [Lee Pace] heeft juist interesse in de bijzondere krachten van de bol en stuurt Gamora [Zoe Saldana] om Quill de bol afhandig te maken. Hun gevecht om de bol leidt echter tot arrestatie en een verblijf in de gevangenis. Daar besluiten de vier de handen inéén te slaan wanneer blijkt dat iemand een fortuin wil betalen voor de bol. Daarvoor moet Ronan echter uit het veld worden geruimd en daarbij krijgt het viertal hulp van Drax [David Bautista], een spierbundel die een zeer persoonlijke rekening heeft te vereffenen met Ronan. Pratt is het anker van deze visueel indrukwekkende en zeer humoristische Marvel-verfilming die met plezier de clichés van het genre op de hak neemt en mede dankzij uitstekend special effects een aantal indrukwekkende actiescènes heeft.

Peter Quill AKA Starlod [Chris Pratt] ontdekt dat hij over bijzondere gaven zit wanneer hij wordt herenigd met zijn vader Ego [Kurt Russell], die een nogal bijzondere voorgeschiedenis heeft. Peter en Gamora verblijven enige tijd op Ego’s eigen planeet maar al gauw blijkt dat ze daar niet zo veilig zijn als ze dachten. Rocket [Bradley Cooper], Drax [David Bautista] en de herboren Groot [Vin Diesel] sluiten ondertussen een pact met de Yandu [Michael Rooker] wanneer de Ravagers zich tegen hem keren. Teveel humor en te weinig actie in het eerste uur en een sentimenteel slot maken dit tot een onevenwichtige sequel, maar het was ook haast onmogelijk om het niveau van Guardians of the Galaxy te evenaren. Wie de aftiteling volledig afkijkt krijgt maar liefst vijf bonusscènes te zien. En ja, er is een cameo van David Hasselhoff.

Nadat Rocket [Bradley Cooper] gewond is geraakt, blijkt zijn lichaam een Kill Switch te hebben waardoor hij sterft als iemand hem probeert te opereren. Dat blijkt het werk te zijn van The High Evolutionary [Chukwudi Iwuji] en die eist Rocket op om verder met hem te experimenteren. Het slappe verhaal betreft de poging van de overige Guardians om de code te vinden waarmee ze de Kill Switch kunnen uitschakelen. Er is opvallend veel geschreeuw en geruzie in deze vreugdeloze afsluiter (?) van de trilogie met een tekort aan actie en een overdaad aan flauwe grappen. Ondanks dat er duidelijk heel veel tijd en geld besteedt aan make-up en kostuums, is dit een saaie, soms ronduit vervelende film geworden. En No Sleep Til’ Brooklyn van The Beastie Boys? Die associeer ik nog altijd met de Steven Seagal-film Out For Justice. Je reinste heiligschennis dus!

Geïntrigeerd door correspondentie die ze tijdens WOII onderhield met Sidney Starks [Matthew Goode], een bewoner van het eiland Guernsey dat door de Duitsers was bezet, besluit schrijfster Juliet Ashton [Lily James] na de oorlog een bezoek te brengen aan het eiland in de hoop daar meer te weten te komen over de geschiedenis van de sociëteit uit de titel waarover Sidney haar heeft verteld. Maar niet alle leden van die sociëteit zijn blij met haar komst, zeker niet wanneer Juliet aangeeft een artikel te willen schrijven. Juliet ontdekt toch stukje bij beetje welke drama's zich tijdens de oorlogsjaren hebben afgespeeld.

De romance tussen Juliet en Sidney komt voor niemand als een verrassing en de vertelstructuur doet iets teveel denken aan een (goed) Agatha Christie-mysterie, dus heel origineel is het allemaal niet. Maar er is een bijzonder sterke cast, aangevoerd door een uitgesproken charmante Lily James. Charlotte Walter zorgde voor kostuums die perfect bij de karakters en de verschillende emoties van de hoofdpersoon passen (let eens op de kostuums die ze draagt wanneer ze haar verloofde ontmoet) en de bij wonderschone fotografie van Zac Nicholson lijken te onderstrepen dat deze film niet alleen liefdesverklaring is aan het bronmateriaal, maar ook aan Guernsey zelf. En de kijker mag daarvan meegenieten.

Bottom is mijn favoriete Britse sitcom. Dat deze film zo enorm tegenvalt had Adrian Edmondson in ieder geval kunnen weten. In 'The Making Of' die als extra staat op deze DVD uit de Big Bottom Box maakt hij duidelijk dat de karakters Richie Rich en Eddie Hitler alleen werkten zolang ze zich binnen hun eigen universum bevonden. De meeste afleveringen speelden zich dan ook af in hun appartement of op plekke waar verder niemand was te bekennen, zoals in hun succesvolle theatershows of de beroemde aflevering 'Hole', die zich volledig afspeelde in een reuzenrad.

In "Guesthouse Paradiso" omringen ze zich met serieuze acteurs als Bill Nighy en Vincent Cassell en de veel te aantrekkelijke Hélène Mahieu. In de serie wilde niemand iets met Eddie en Richie te maken hebben [behalve dan Spudgun en Hedgehog, Eddies twijfelachtige 'vrienden'] en het is eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat deze gasten niet meteen na aankomst gillend Guest House Paradiso verlaten.

De film is bovendien onderbelicht en ziet er daardoor ook amateuristisch uit. In de serie en in de theatershows was de eenvoud van de sets en het opzettelijke amateurisme van sommige effecten onderdeel van de charma [de ad-libs van Mayall en Edmondson zijn hoogtepunten van de shows], maar in deze film kun je je geen amateurisme veroorloven. Als je het geniale werk van Rik Mayall en Adrian Edmondson wilt leren kennen, moet je ZEKER niet bij Guest House Paradiso beginnen!

Sfeervol gefilmd en goed geacteerd melodrama waarin Anne Baxter alle registers opentrekt als Evelyn Heath, een emotioneel labiele vrouw met een vogelfobie, die intrekt bij de familie van haar geliefde Dr Dan Proctor [Scott McKay] om te herstellen. Wanneer de manipulatieve Evelyn haar zinnen zet op Dans broer Douglas [Ralph Bellamy], een schilder die gelukkig getrouwd is met Ann [Ruth Warrick], begint ze een psychologisch spel met alle bewoners met als doel Douglas en Ann uit elkaar te drijven en Douglas voor haarzelf te winnen.

Baxters vertolking is op het randje van het karikaturale en je vraagt je regelmatig af hoe het mogelijk is dat niemand haar doorziet. Maar Bellamy is buitengewoon charmant en ook Marie McDonald maakt indruk als Douglas' wereldwijze vaste model. De scène waarin Bellamy en McDonald terugkomen is zeer vermakelijk. Dit is romantisch melodrama in extremis, maar beslist een kijkje waard.

De zichzelf hopeloos overschattende Pollio schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in deze rampzalige misdaadkomedie over een stereotype Italiaan [Silvio Pollio] die door de FBI wordt ingezet als mol in de criminele organisatie van Mr. Blanco [John Cassini]. Daarvoor moet hij het vertrouwen zien te winnen van gangster Cho [Terry Chen]. Pollio’s accent is net zo belachelijk als zijn pruik en wachten op een ook maar enigszins leuk grap is als zoeken naar een naald in een hooiberg.

Het geliefde (en veelvuldig verfilmd) verhaal van Carlo Collodi krijgt in handen van Guillermo del Toro en de Henson Studio’s een unieke bewerking, al kan dit nog steeds niet tippen aan de superieure Disneyversie uit 1940. Het scenario van Del Toro en Patrick McHale heeft meer aandacht voor de duistere verhaalelementen en heeft meer emotionele diepgang dan eerdere versies. Het prachtig gezongen “Ciao Papa” wekt kippenvel op en lijkt te zijn geïnspireerd door “Once There Was A Pretty Fly” uit The Night of the Hunter. Maar de ontknoping wordt wat afgeraffeld en lijkt het vermoeden te bevestigen dat stijl hier jammer genoeg net iets belangrijker werd gevonden dan inhoud.

Succesvolle advocaat Arthur Jamison [Anthony Hopkins] heeft van vreemdgaan zo'n beetje zijn hobby gemaakt. Maar wanneer hij een buitenechtelijke relatie begint met Jackie [Swoosie Kurtz] besluit hij met haar een plan te beramen om van zijn vrouw Louise [Blythe Danner] af te komen. Met zijn ervaring als advocaat denkt hij een waterdicht plan te kunnen bedenken, maar zijn plan krijgt een onverwachte wending waardoor hij al zijn intelligentie moet gebruiken om zichzelf te redden.

Goed geacteerde televisiefilm leunt vrijwel uitsluitend op dialoog, bovendien speelt het verhaal zich vrijwel volledig af in het appartement van de Jamisons waardoor de film ook visueel behoorlijk statisch is. Regisseur David Greene doet zijn best om het interessant te houden en de sterke prestaties van Hopkins, Danner en Kurtz helpen enorm.

Remake van de gelijknamige Deense thriller (ook bekend als Den Skyldige) over een politie-agent [Jake Gyllenhaal] ie met enige tegenzin dienst doet als telefonist bij een alarmcentrale en zich emotioneel laat meeslepen wanneer een wanhopige vrouw [stem van Riley Kough] de indruk wekt dat ze ontvoerd is. Net als het origineel volgen we de gebeurtenissen uitsluitend vanuit het geleidelijk veranderende perspectief van de agent en Gyllenhaal levert prima werk af. Maar Fuqua’s keuze voor een meer moderne set (met doorzichtige glazen wanden) betekent dat het claustrofobische element van het origineel hier ontbreekt.

Jonathan Swifts satirische meesterwerk is gereduceerd tot een infantiel vehikel voor Jack Black. Lemuel Gulliver [Jack Black] is een onzichtbare medewerker in de postkamer die te verlegen is om Darcy [Amanda Peet] uit te vragen. Op vergezochte wijze spoelt hij aan op Lilliput waar hij vanwege zijn formaat uitgroeit tot nationale volksheld. Totdat de jaloers generaal Edward Edwardian [Chris O’Dowd] zich aansluit bij de vijandige Blefuscians. Een indrukwekkende cast wordt verspild in deze beschamende onemanshow.

Een soort prequel op Babe, maar dan zonder verhaal en animatronics. Biggetjes vechten om een plaatsje aan moeders borst en doen de rest van de tijd ook weinig meer dan bakkeleien. Er is ook een sequentie met een kip en in slow motion rennende koeien maken deden mij hunkeren naar de aanstormende paarden in Duel in the Sun of de bizons in How the West was Won. Ondanks de fraaie zwartwit fotografie viel het me niet mee om de ogen open te houden bij deze kinderboerderijachtige beelden. Biggetjes kijken kan best leuk zijn, maar toch niet 90 minuten lang. Waar zijn Knir, Knar en Knor als je ze nodig hebt?

De verpersoonlijking van integriteit en één van de meest flamboyante, explosieve acteurs zijn ideaal als de rechtgeaarde Wyatt Earp [Burt Lancaster] en de onberekenbare Doc Holliday [Kirk Douglas]. Wyatt komt naar Tombstone om zijn broer Virgil [John Hudson] te ondersteunen in een conflict dat eindigt in één van de meest legendarische schietpartijen uit de 19e eeuw. Lancaster en Douglas domineren de film, maar ook Jo van Fleet maakt indruk als de vurige vrouw met wie Doc Holliday een haat/liefde-verhouding heeft. Een jonge Dennis Hopper laat (net als in zijn voorgaande films 'Rebel Without a Cause' en 'Giant') zien dat hij zich prima staande kan houden tussen ervaren filmsterren en we zien ook DeForest Kelley in zijn beroemdste film voor hij geschiedenis schreef als 'Bones' McCoy in Star Trek. Hier speelt hij Morgan Earp, één van Wyatts andere broers die ook betrokken was bij OK Corrall. De finale is geen barrage van kogels, maar een verrassend intelligent verlopende confrontatie en een waardig einde van deze zeer onderhoudende westernklassieker.

Acht jaar geleden liquideerde Jim Terrier [Sean Penn] als onderdeel van Operation Calvary de Congolese minister van mijnbouw. Nu keert hij terug om zich te herenigen met zijn geliefde Annie [Jasmine Trinca] die getrouwd blijkt te zijn met Jims handlanger Felix [Javier Bardem]. Kort na zijn terugkeer ontdekt Jim dat iemand van hogerhand opdracht heeft gekregen om Jim te liquideren. Om te achterhalen wie dat is, gaat hij langs bij zijn ouder makkers Terrance [Mark Rylance] en Stanley [Ray Winstone]. Penn verzamelde een onweerstaanbare cast om zich heen, maar hun talenten worden verspild in deze routinematige thriller vol clichés waar Penn nota bene zelf aan meeschreef!

Het scenario heeft veel weg van een update van de satirische SF-thriller The Running Man (1987). en komt met een aantal rake observaties die betrekking hebben op de relatie tussen mens en Internet, maar helaas verdrinken die observaties in hyperkinetische cameraregie, een lawaaiige geluidstrack en een wilde vertolking van Daniel Radcliffe.

Radclffe speelt de rol van Miles, een kleurloze, anoniem levende programmeur die zich grotendeels bezig houdt met het uitlokken en vervolgens blokkeren van trolls op het netwerk van een game die tot doel heeft de gebruikers zoveel mogelijk geld af te troggelen. Miles blijkt een effectieve "troll's troll", maar wanneer hij zijn pijlen richt op het netwerk van Skizm, een spel waarin mensen elkaar In Real Life bestrijden tot de dood erop volgt, krijgt hij al snel bezoek van ongure types die hem verminken en hem dwingen deel te nemen aan het spel. Bijkomend probleem (alsof hij dat nog nodig heeft): zijn tegenstander is de meest succesvolle en meest populaire moordenaar Nix [Samara Weaving].

Wie goed luistert hoort een paar sterke grappen en dialogen, maar regisseur/scenarist Lei Howden ls meer bezig met het verheerlijken van het stripachtige geweld in een stijl waar gamers gewend aan zijn. Het probleem is dat het resultaat door die stijlkeuze hoofdpijnopwekkend, maar vooral oppervlakkig is.

Na de moord op Thomas Rockefeller vlucht Thomas Keller [Stephen Dorff] naar het stadje Redemption waar Jericho [Costas Mandylor] met hulp van fotograaf Ben [Nicolas Cage] gezochte criminelen een tweede kans geeft door hun executie in scène te zetten en vervolgens de premie op te eisen. Kort na de “executie” van Thomas verschijnen eerst Val [Heather Graham] en haar dochter Grace [Ava Monroe Tadross] en daarna Thomas’ broer Robert [Jeremy Kent Jackson] die zelf de premie voor zijn broer wil opeisen. Een interessant basisgegeven wordt verpest door Skiba’s warrige, vaak rampzalige cameraregie waardoor je de actiescènes nauwelijks kunt volgen. Wel handig dat de bad guys dezelfde kleren en een masker dragen. Dat scheelt weer kosten voor extra stuntmannen! Cage verlegt de grenzen van zijn vak met zijn uitzinnigste rol ooit. Helaas is dat geen aanbeveling. De rol van Jericho’s dochter Bella wordt gespeeld door Scarlet Rose Stallone, dochter van Jennifer Flavin en Sylvester Stallone.

Geoffrey Gurrumul Yunupingu maakt begin jaren ’90 deel uit van Yothu Yindi, een Australische popgroep die in 1992 een grote hit scoorde met de single ‘Treaty’, een aanstekelijke danceplaat met nadrukkelijke inheemse muziekinstrumenten en een politieke boodschap. Mede door zijn ogenschijnlijke verlegenheid bleef Gurrumul destijds op de achtergrond, maar enkele jaren later ontdekte producer Michael Hohnen Gurrumul tijdens een workshop op Elcho Island. Deze documentaire toont hoe Gurrumul op onconventionele wijze uitgroeide tot een wereldster, maar gaat vooral over hoe twee totaal verschillende culturen elkaar weten te vinden door middel van muziek. In feite gaat het vooral over hoe Hohnen en Gurrumuls manager Mark Grose leren te accepteren dat hun protegé zijn eigen familie en de bijbehorende cultuur altijd zal verkiezen boven de eisen die de westerse wereld aan hem meent te kunnen stellen. Inspirerend in vele opzichten.

Een Japans vliegtuig wordt gekaapt door een communistische groepering. die het vliegtuig wil omleiden naar Pyongyang in Noord-Korea. Een bont gezelschap, waaronder een mysterieuze ‘nobody’ [Sul Kyung-gu] en een jonge luitenant [Hong Kyung], moet een list verzinnen om de passagiers veilig thuis te krijgen zonder dat het Pyongyang bereikt. Zwartkomische politieke satire met kleurrijke personages en verrassende wendingen. Hoogtepunt: de landing in ‘Pyongyang’. Een tikje overdreven geacteerd, maar vaak erg grappig.

Drie verhalen over relaties en bedrog, elk nauwkeurig opgebouwd, uitstekend geacteerd en onvoorspelbaar. In “Magic (or Something Less Assuring)” doet Meiko [Kotone Furukawa] tijdens een gesprek met haar beste vriendin Tsugumi [Hyunri] een schokkende ontdekking over haar eigen liefdesleven. In “Door Wide Open” haalt een student [Shouma Kai] zijn echtgenote [Katsuki Mori]] over om een poging te doen zijn voormalige professor [Kyyohiko Shibukawa] in zijn kantoor te verleiden omdat die zijn studiecarrière heeft gedwarsboomd. “Once Again” speelt zich af in een toekomst waarin een wereldwijd virus heeft geleid tot het einde van Internet. Moka [Fusako Urabe] is onderweg naar de de reünie van haar middelbare school wanneer ze een vrouw [Aoba Kawai] ziet die ze van vroeger meent te kennen. Het gesprek dat daarop volgt krijgt een verrassend staartje.

In 2006 is Zuid-Korea een van de landen die de Verenigde Staten ongewapende ondersteuning in de strijd in Afghanistan. Wanneer de Taliban een groep Zuid-Koreaanse missionarissen ontvoert, is het aan diplomaat Jung Jae Ho [Hwan Jung-min] om de onderhandelingen in goede banen te leiden. Daarvoor kan hij niet zonder de hulp van Park Dae Sik [Hyun bin], wiens contacten en kennis van de cultuur onmisbaar zijn, maar wiens recente gedrag het moeilijk maakt om hem te vertrouwen. Competent gemaakte, onderhoudende gijzelingsthriller met deadlines en enkele goede actiescènes, maar het scenario heeft niets origineels te bieden.