Opinions

Het waargebeurde verhaal van Sebastian Kronach [Jan Josef Liefers], die gelukkig getrouwd is met bankmedewerker Elke [Julia Koschitz], tot hij ontdekt dat ze betrokken is bij verduistering en haar wil overhalen om daarmee te stoppen. Met behulp van invloedrijke contacten maakt Elke op sluwe wijze gebruik van mazen in de Duitse wet om Sebastian het zwijgen op te leggen. Een zwarte bladzijde uit de recente Duitse geschiedenis en een waarschuwing dat zelfs in een stabiele democratie de wet niet feilloos is. Liefers is voortreffelijk als het slachtoffer.

Peter Wohlleben werkte korte tijd voor het Duitse Staatsbosbeheer, maar doordat hij zich had verdiept in nieuwe wetenschappelijke inzichten over hoe bomen en bossen zichzelf in stand kunnen houden besefte hij dat de voorgeschreven methodes van bosbeheer enorm schadelijk. Ondanks zijn wetenschappelijke argumenten was Wohlleben jarenlang een roepende in de woestijn, tot hij erin slaagde een boek te schrijven waarin hij de wetenschap wist om te zetten in begrijpelijke taal. Deze documentaire verwijst naar de titel van dit boek en aan de hand van excursies met Wohlleben, een lezing en prachtige natuurbeelden (onder regie van Jan Haft) slaagt hij erin om leken een totaal nieuw perspectief te bieden op bomen, planten de miljarden onzichtbare organismen die de natuur in stand houden. Ronduit fascinerend.

Eerste uit een serie Vlaams-Nederlandse verfilmingen van boeken van Nicci Gerrard en Sean French waarin de familie Deridder tijdens de 70e verjaardag van vader Alain [Vic de Wachter] geconfronteerd wordt met de vondst van het lichaam van diens jongste dochter Nathalie, die tijdens het huwelijksfeest van Alain en Martha [Gilda de Bal] in 1997 spoorloos verdween. Eva Ruttenberg [Anna Drijver], die op het punt staat te scheiden van Alains oudste zoon Claude [Gert Winckelmans], was Nathalies beste vriendin en realiseert zich al snel dat haar herinneringen aan die dag niet helemaal kunnen kloppen. Met hulp van psychotherapeut [Maarten Heijmans] die gebruik maakt van hypnose, gaat ze op zoek naar de herinneringen aan die noodlottige dag die haar onderbewuste diep heeft begraven. Competent gemaakt en goed geacteerd mysterie bestaat onvermijdelijk vooral uit gepraat en wordt daardoor nooit spannend. Het plot van deze debuutroman van Nicci French is een idiote mix van seks en de leugens die daardoor ontstaan en is op zijn zachtst gezegd behoorlijk smakeloos. De ontknoping spant wat dat betreft (uiteraard) de kroon en is eerder hilarisch dan dramatisch.

Een ernstig overacterende Plien van Bennekom en een paar grove continuïteitsfouten zouden al voldoende redenen kunnen zijn om deze film ergens in de buurt van De Zeemeerman en Het 14e Kippetje te plaatsen in het rijtje 'slechtste Nederlandse films ooit'. Maar tegenover deze grote onvolkomenheden staat prima acteerwerk van Henry van Loon en Beppie Melissen als respectievelijk de harkerige notaris die een oogje heeft op Lena en diens kakmadam van een moeder, van Marie-Mae van Zuilen als Lena's dochter Maud en niet te vergeten van Loes Haverkort als Jeanette, Hugo's ambitieuze en succesvolle vriendin. De titelsong is meer dan acceptabel en de cover-versies van Onderweg van Abel en Heb Je Even Voor Mij van Frans Bauer zijn ook amusant. Er is bovendien een bijzonder grappig handgemeen met ongebruikelijke wapens, maar ook een ongemakkelijk gesprek met een vrouw van middelbare leeftijd in een modderbad en Lena's gesprek met de in vrijwel onverstaanbaar dialect sprekende plaatselijke bakker en een vaste klant brengen minimaal een glimlach op je gezicht. Dit had dus best een geslaagde film kunnen zijn, maar Van Bennekom en degene die schuldig is aan de montage verprutsen het bijna... maar niet helemaal.

Het WK van 2010 is de achtergrond van een smörgåsbord aan verhaallijntjes die zeer wisselend van kwaliteit zijn. Esmée van Kampen en Martijn Fischer komen goed uit de verf als een net-niet getrouwd stelletje dat probeert te verwerken dat hij een ernstig hartprobleem heeft waardoor hij - op doktersadvies en met grote tegenzin - de spanning van het WK moet vermijden. Ton Kas scoort ook als een wat norse weduwnaar van middelbare leeftijd, wiens hondje aan de hand van zijn geblaf de uitslag van de wedstrijden van Oranje weet te voorspellen. Maar de verhaaltjes rondom een suïcidaal meisje [Abbey Hoes] en één van de bankzitters bij het Nederlands elftal [Jan Versteegh] zijn abominabel. Suzanne Kipping is innemend als een iets te lieve journaliste bij AT5, maar het einde van haar verhaallijn slaat helemaal nergens op. Er is nog één grote verrassende wending, maar of die nou zo verstandig was...

Loid Forger [Takuya Eguchi] is een geheim agent en echtgenote Anya [Atsumi Tanezaki] een huurmoordenaar. Dat houden ze echter al jaren geheim voor elkaar. Ze beseffen niet dat Yor [Saori Hayami] telepathisch en dat hun [Ken’ichirô Matsuda] de toekomst kan zien! De complicaties ontstaan wanneer Loid op een geheime missie gaat, terwijl Any hem verdenkt van vreemdgaan. Door een samenloop van omstandigheden raakt Yor ook betrokken bij de zoektocht naar een geheime microfilm. Animé maakt visueel weinig indruk en dit moet het daarom vooral hebben van de interactie tussen de hoofdpersonen. Waarschijnlijk kunnen fans van de animatieserie hier meer van genieten.

In de opening wordt een in slow motion galopperend wild paard door onzichtbare schutters doodgeschoten. Voor wie (net als ik) het liefst met zo weinig mogelijk voorkennis aan een film begint wekt dit verwachtingen die totaal niet waar worden gemaakt. De reis van muziekstudent [Gay Gürsel] naar de Universiteit Istanbul om onderzoek te starten naar klaagliederen die voortkomen uit genocide in Turkije is een raamwerk voor getuigenissen van nabestaanden die voor een muur vol foto’s van slachtoffers hun verhaal doen. Een mislukte combinatie van drama en documentaire.

Nadat hij een vermeende bio-terrorist heeft geliquideerd, besluit de 51-jarige sluipschutter Henry Brogan zijn carrière te beëindigen en zich terug te trekken in zijn afgelegen woning bij een moeras in Georgia. Tot zijn ontsteltenis blijkt de DIA een spion [Mary Elizabeth Winstead] op hem te hebben gezet. Kort daarna ontdekt hij dat zijn problemen veel groter zijn dan hij dacht! Zijn mentor en voormalige baas Clay Verris [Clive Owen] blijkt namelijk een jeugdige kloon van Brogan in te zetten om hem uit de weg te ruimen. Henry moet niet alleen proberen uit handen te blijven van een huurling die in vrijwel alle opzichten een exacte kopie is, maar ook te ontdekken waarom Verris hem uit de weg wil ruimen.

Globetrottende nonsens met een plot waarin de gaten moeilijk te negeren zijn. Met Ang Lee aan het roer zou je niet verwachten dat de jeugdige Will Smith overduidelijk een CGI-versie is uit zijn Fresh Prince-tijdperk waardoor de emotionele scènes met de kloon nooit overtuigen. De 'echte' Smith en Winstead leveren gelukkig goed werk af en Owen is een meer dan acceptabele schurk. De achtervolgingsscène op een motorfiets is bovendien een zeer fraai stukje stuntwerk, dus wie het niet erg vindt dat actie ten koste gaat van een waterdicht plot zal de tekortkomingen van deze SF-thriller waarschijnlijk gemakkelijker kunnen vergeven.

Martin [Fabrice Luchini] is geïntrigeerd door de uit Londen afkomstige overburen Charlie [Jason Flemyng] en Gemma Bovery [Gemma Arterton]. ‘Madame Bovary’ is zijn favoriete boek en hij ziet al snel overeenkomsten tussen de tragische heldin uit Guste Flauberts literaire klassieker en zijn kersverse overbuurvrouw. Hij kan zich er niet van weerhouden te voorkomen dat Gemma hetzelfde lot treft als Madame Bovary en dat leidt tot zonderling gedrag en komische misverstanden. Zeker wanneer een knappe jonge man [Niels Schneider] ten tonele verschijnt en Gemma’s ex-vriend [Mel Raido] een poging doet haar terug te winnen. Een amusant, inventief uitgangspunt voor een luchtig niemendalletje met een toch wel verrassende ontknoping.

In februari 1948 wordt krijgsgevangene en voormalig commandant van kamp Westerbork Albert Gemmeker [Michael Epp] onder toezicht van Jan Schoenmaker verhoord door Mauritz Frankenhuis [Jacob Derwig]. Frankenhuis heeft 70 vragen voorbereid en probeert Gemmeker al snel van zijn stuk te brengen. Het statische basisgegeven leent zich niet voor een film en Schinkel had de cast iets beheerster mogen laten spelen in deze inhoudelijk weinig opmerkelijke reconstructie gebaseerd op de memories van Frankenhuis. Wat het meest blijft hangen, zijn de voortreffelijke gerestaureerde (ingekleurde) beelden van een transport dat vertrekt uit kamp Westerbork waarmee dit eindigt.

Portret van de medewerkers van de Genderpoli in Zaandam, waar jongeren terechtkunnen met vragen over genderidentiteit en een belangrijke stap kunnen maken richting transitie, schetst de worsteling in de samenleving met de verander(en)de inzichten rondom genderidentiteit. De diversiteit in genderidentiteit van de staf is bedoeld om zowel op persoonlijk als professioneel niveau dichter bij de cliënten te staan. Maar de onderlinge communicatie, zowel verbaal als schriftelijk, is regelmatig onderwerp van discussie. Een typerend voorbeeld is het voorstel om aan interne en externe e-mails een automatische handtekening toe te voegen waarin de afzender de gewenste aanspreekvorm noemt. Voor de cisgender man Sander de Wit voelt dat ongemakkelijk, in de ogen van transgender vrouw Bianca is het juist om die reden zo belangrijk. Kamerling mocht ook een aantal gesprekken volgen met cliënten en hun ouders, aan de hand waarvan ze een verzoek tot transitie beoordelen. Vooral het verzoek van een als jongen geboren meisje met een verstandelijke beperking blijkt lastig. De menselijke maat overheerst nog altijd, maar door constante bezuinigingen wordt het deze bevlogen professionals steeds moeilijker gemaakt om hun werk op een zuivere manier te doen. Een buitengewoon boeiende documentaire die ondanks de zware thema’s nooit sentimenteel of zwaar op de hand wordt.

Madeleine Carroll en Porter Hall komen het beste uit de verf in deze spionagethriller waarin Gary Cooper een huurling speelt die namens opstandige boeren een grote som geld moet vervoeren om wapens te kopen. het geld moet vooral uit handen blijven van de meedogenloze generaal Yang [Akim Tamiroff], die de burgers onderdrukt en geen weerwoord of tegenstand duldt. Maar tijdens een treinreis blijkt er een verrader aan boord te zijn.

Cooper slaapwandelt hier en daar door zijn rol en Timaroffs vertolking is wat aan de karikaturale kant. Dit had een vlotte avonturenfilm à la Indiana Jones of Frank Buck (kent u die nog?) kunnen zijn en niemand minder dan Lewis Milestone weet zeker in het eerste half uur een beklemmende sfeer neer te zetten, maar het scenario van Clifford Odets bevat wat te veel sociaal-politiek geladen dialoog die de spanning onderbreken.

Drie bevriende muzikanten en vaders uit Rotterdam-Zuid praten over hoe hun ervaringen als zoon van een weinig aanwezige of actieve vader hun eigen vaderschap beïnvloedt. Jay, Mich en Ruwhell discussiëren over de keuzes die ze kunnen maken. Aangezien de promotieposter nadrukkelijk verwijst naar hiphoppers N.W.A. is het van belang dat de etniciteit van deze vaders een rol speelt. Het is altijd goed om positieve vaderfiguren te zien, maar de combinatie van straattaal en soms wat onbeholpen grammatica maakt het soms moeilijk om te begrijpen wat deze mannen nu werkelijk willen zeggen. Erg diepgaand wordt het sowieso niet en ik begrijp eerlijk gezegd totaal niet waarom Fadlalla deze sympathieke, ogenschijnlijk vriendelijke mannen op het einde laat doen alsof ze "Straight Outta Compton" komen.

Interessant kijkje achter de schermen van bodybuilding op topniveau volgt een aantal ambitieuze kandidaten voor de titel Mr Olympia. De meest aandacht gaat uit naar titelverdediger Phil Heath en Kai Greene, zijn belangrijkste concurrent. Mickey Rourkes rasperige stem verleent gewicht en geloofwaardigheid aan deze documentaire die een breed perspectief biedt door ook aandacht te besteden aan potentiële finalisten met een interessant persoonlijk verhaal, zoals Japanner Hidetada Yamagishi en de Antilliaanse Roelly Winklaar. Oud-kampioenen als Lou Ferrigno, Ronnie Coleman en de onvermijdelijke Arnold Schwarzenegger geven waardevolle aanvullingen, onder anderen over de nog altijd bestaande misvattingen rondom deze loodzware sport. Hoewel er wat dramatische momenten zijn is de uiteindelijke finale echter niet de ultieme climax waar je op had gehoopt.

De titel verwijst naar de droom van een groep wetenschappers om met behulp van mammoet-DNA de mammoet, in ieder geval in zekere zin, weer terug te brengen op aarde. Deze documentaire toont de technische ontwikkelingen, alsmede de ethische kwesties waarmee de wetenschappers worden geconfronteerd in hun jacht op deze 'gouden graal'. Tevens ontdekken we hoe mannen uit een eenvoudige vissersgemeenschap in het uiterste noorden van Siberië, naar de haast onbereikbare Noord-Siberische Eilanden afreizen in de hoop een onaangetaste slagtand van een mammoet te vinden, wetend dat ze daar een fortuin mee kunnen verdienen. Werpt interessante vraagstukken op, maar doet er erg lang over om tot iets van een conclusie te komen, waardoor de film na een uur wat wegzakt.

Het is jammer dat Richard Curtis, de schrijver van publieksfavorieten Four Weddings And A Funeral, Notting Hill en Love Actually, is afgezakt tot het niveau van deze lofzang op kapitalisme en egoïsme, ook al probeert hij dat te maskeren met een mager verhaal over een vader [Paapa Essiedu] die het laat afweten op de achtste verjaardag van zijn dochter [Jordyn McIntosh]. Via het veilinghuis waar hij werkt, heeft hij een relikwie op de kop getikt en daarin blijkt Flora [Melissa McCarthy], een Schotse Djinn, al 2000 jaar te hebben gezeten. Zij kan Bernards wensen in vervulling laten gaan tot hij haar beu is. In een treurig staaltje sluikreclame gaan Bernard en Flora flink shoppen. Bernard wenst dat alle kinderen het kerstcadeau krijgen dat ze wensen en regelt ook meteen een enorme poppenkast voor zijn dochter. Bepaald niet de ideale familiefilm om tijdens Kerst te kijken en een dieptepunt voor Curtis en McCarthy.

Jude Law en Colin Firth zijn uitstekend gecast in deze prachtige productie. Hoewel Jude Law de film domineert als de flamboyante, energieke en even charismatische als onuitstaanbare Thomas Wolfe, gaat de film vooral over redacteur en uitgever Max Perkins [Colin Firth]. Hoewel het literaire werk van Wolfe door talloze uitgeverijen is afgewezen, besluit Perkins het werk uit te geven, mits er drastisch in wordt gesnoeid... het boek is namelijk veel te dik. Wolfe en Perkins werken intensief samen en de invloed die hun werkrelatie heeft op hun relaties. De immer onderschatte Laura Linney is mevrouw Perkins en de tafelscènes met de 5 dochters zijn vermakelijke hoogtepunten. Nicole Kidman is wat te stijf en melodramatisch als Wolfes minnares. Guy Pierce heeft een kleine, maar zeer effectieve rol als F Scott Fitzgerald. De uitstekende productiewaarden en de grotendeels ijzersterke cast kunnen niet verhullen dat het verhaal wel erg aan de dunne kant is. Daardoor is er geen dramatische opbouw en duurt het allemaal langer dan nodig was. Een must voor fans van de genoemde acteurs en wellicht voor liefhebbers van Thomas Wolfe en F Scott Fitzgerald, maar als je niet in die categorie valt kun je deze film best overslaan.

Een half jaar nadat zijn echtgenote [Hope Davis] is omgekomen bij een auto-ongeluk waarbij zijn beide dochters waren betrokken, besluit ader Joe [Colin Firth] te verhuizen naar Genua waar hij een baan heeft weten te bemachtigen aan de universiteit. Oudste dochter Mary [Perla Haney-Jardine] geeft haar veel jongere zusje Kelly [Willa Holland] de schuld van het ongeluk en probeert zich los te rukken van haar familie. Kelly kampt mede daardoor met een enorm een enorm schuldgevoel wat zich uit in heftige paniekaanvallen waarin ze om haar moeder roept. Joe wordt verscheurd tussen zijn verantwoordelijk als vader en zijn behoefte aan een nieuwe relatie.

Uitstekend geregisseerd, goed geobserveerd, maar vooral hartverscheurend portret van een gezin dat probeert het verlies van een familielid te verwerken. Winterbottoms typische documentaire-achtige stijl verhoogt de intensiteit van de genuanceerde vertolkingen van de hoofdrolspelers, inclusief Catherine Keener als Joes collega, een vriendin van vroeger.

Als de wetenschap dat één van de (Aziatische) karakters in deze film 'Phuc' heet je al in lachen doet uitbarsten, dan is deze film voor jou. De rest doet er beter aan om deze zelfingenomen poging tot een misdaadkomedie links te laten liggen, ook al volgt het in grote lijnen de formule van Ritchies succesvolle films 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' en 'Snatch'. Een uitgebreide cast, aangevoerd door Matthew McConaughey en Hugh Grant, mocht de verkleedruimte induiken en flauwe dialogen uitspreken in deze hip gemonteerde, maar inhoudsloze film. Uiteraard volgt de ene twist de andere op en heeft Ritchie er duidelijk plezier in om je als kijker steeds op het verkeerde been te zetten, maar ook dat gaat uiteindelijk nogal vervelen.

Sinds begin jaren 80 brengt Zoe Lucas 80% van haar tijd door op Sable Island, een zandeiland zo’n 180 kilometer ten zuidoosten van Nova Scotia, Canada. Zoe is daar om te observeren, onderzoek en registreren. Het is een nationaal park waar verder geen mens komt en waar de natuur zijn gang gaat. Alles wat sterft, brengt uiteindelijk ook weer leven voort en Zoe heeft soort flora en fauna zien komen en gaan. Het eerste deel van deze documentaire richt zich op de natuur. Met special geluidsapparatuur maakt Mills unieke opnames van zeehonden, maar ook van insecten. Het tweede deel toont de impact van vervuiling. Elk plastic flesje, ballonnetje komt met datum en omschrijving in het logboek te staan en wordt veilig bewaard. De natuur lijkt duidelijk beter af zonder de mens, zo lijkt het. Prachtig gefilmd met respect voor de omgeving. Zorg dat je deze ziet met optimaal geluid.

Goed gemaakte, maar routinematig geschreven exorcismehorrorfilm waarin een onervaren deken [Gang Dong-won] de enige assistent is van de man [Kim Yoon-seok] die bij afwezigheid van de gepensioneerde en zieke Pater Jeong [Lee Ho-jae] een demonische uitdrijving moet doen bij een meisje [Lee Young-Shin]. Niets nieuws onder de zon.

Hollywood-satires zijn er in overvloed, maar voor zover ik me kan herinneren is dit de eerste die zich uitsluitend richt op het filmproces en de privébeslommeringen van cast en crew buiten beschouwing. Regisseur Kim [Song Kang-ho] heeft net de opnames voor zijn nieuwste film “Love Like A Flame” afgerond, wanneer hij een openbaring heeft. Hij smeekt studiovoorzitter Baek [Jang Young-nam] om hem de kans te geven de finale opnieuw te filmen voor de sets worden afgebroken, want hij gelooft dat hij er nu een meesterwerk van kan maken. Maar hij heeft maar twee dagen en kampt met een vermoeide, gefrustreerde cast die niet begrijpen waar Kim mee bezig is. Jee-woon verweeft “zijn” beelden met die van de crew in de film in dit huzarenstukje met een sublieme cast: Oh Jung-se (als de schlemielige Ho-se), Jeon Yeo-been (als de neurotische Mi-do) en Krystal Jung (als de temperamentvolle Yu-rim) vielen op verschillende festivals in de prijzen. Een visueel en inhoudelijk meesterwerk met de even oogstrelende als lachwekkend melodramatische ontknoping van “Love Like A Flame” als absoluut hoogtepunt.

Een mechanisch klinkende voice-over (AI) en lange audiofragmenten uit een telefoongesprek waarbij een ouderwetse radio als statische achtergrond wordt gebruikt, doen vermoeden dat het hier gaat om een goed onderzochte, maar slordige gemonteerde podcast over de link tussen horrormeester George A. Romero, de pc-game Biohazard en de Resident Evil-films. Rond 1996 was er enige tijd sprake van een samenwerking tussen de Japanse gameontwikkelaar CapCom, het Duitse Constantin Film en George A. Romero voor een filmversie van één van de meest succesvolle games aller tijden. Het project liep spaak tijdens préproductie en deze documentaire stelt de vraag wat voor film Romero in gedachten had, waarom de samenwerking werd beëindigd en waarom de fans tot 2002 moesten wachten op een verfilming. Inhoudelijk interessant en het gebruik van beelden uit de games van toen zijn waardevol, maar verder kun je dit net zo goed als audiofile afspelen.

George Michael fungeerde als co-regisseur in deze terugblik op de carrière, maar vooral ook het persoonlijke leven van één van de grote popsterren - in één adem te noemen met Madonna, Prince en Michael Jackson - van de jaren '80 die na het gigantische succes van 'Faith', z'n eerste solo-album, enorm worstelde met zichzelf en met de muziekindustrie die weigerde hem de artistieke vrijheid te geven die hij op dat moment nodig had. Veel van zijn belangrijkste muzikale compagnons komen aan het woord, waaronder Stevie Wonder (van wie hij meerdere liedjes coverde), Elton John en Mary J Blige, evenals Nile Rodgers, Ricky Gervais en Liam Gallagher. George Michael benadrukt het grote belang van Andrew Ridgeley - zijn maatje in Wham! - zijn moeder, maar vooral van Anselmo, zijn grote liefde, die na een kortstondige relatie bezweek aan de gevolgen van AIDS. Het geeft ook meer achtergrond bij het slepende conflict rondom zijn 'wurgcontract' met Sony, waarbij het opvalt dat er meerdere, soms ook kritische, betrokkenen vanuit Sony bij betrokken zijn. De film wekt de suggestie dat George Michael vrede heeft met zijn beslissingen en dat hij nog heel lang muziek wil maken in deze documentaire waarvoor de interview enkele maanden voor zijn dood in december 2016 werden afgerond. De scènes waarin Simon Rutter verschijnt als George Michael achter een typemachine, geven je daardoor een wat ongemakkelijk gevoel, maar dit is een eerlijk, inzichtelijk en niet te vergeten zeer onderhoudend document over één van de grootste artiesten van zijn generatie.

Lynn Redgrave maakt indruk in de titelrol, een wat stuurloze jonge vrouw die in de Swinging Sixties moeite heeft om haar draai te vinden. Haar kamergenote Meredith (Charlotte Rampling in haar tweede filmrol) lijkt alles te hebben wat Georgy niet heeft. Wanneer James Leamington [James Mason], de man voor wie Georgy's ouders werken, haar een ongewoon voorstel doet, stapelen de verwikkelingen zich snel op en moet Georgy een aantal grote levenskeuzes maken op weg naar de volwassenheid.

Je waardering voor deze film hangt voor een groot deel af van Alan Bates die in de rol als Merediths nonchalante vriendje Jos. Zijn rol is erg theatraal geschreven en (dus) gespeeld en dat ging mij op den duur een beetje de keel uit hangen. Rampling is OK in een schaarse komische rol, maar James Mason steelt de film als de even charmante als opdringerige miljonair met twijfelachtige motieven. De titelsong is gezongen door The Seekers die toen op het hoogtepunt van hun roem waren en hier is duidelijk te horen waarom.

Opgeblazen special effect-spektakel waarin een spierbundel [Ma Don-seok], een spiritueel medium [Seohyun] en een fotograaf [Caha Woo-jin] een demon proberen uit te drijven die bezit heeft genomen van een jonge vrouw [Jung J-so]. Een lawaaiige rip-off van genreklassiekers met als enige pluspunt de make-up en een paar aardige actiescenes.

Eigenlijk een remake van Armageddon, maar dan met een (nog) dommer en onnodig ingewikkeld plot. Het is niet zo moeilijk om te raden wie hier de slechterik is, zoals er überhaupt weinig verrassingen zijn in deze zoveelste nonsense-yahoo-actiefilm die clichés afwisselt met politieke correctheid. Het slaat allemaal nergens op, ook niet in IMAX 3D, maar de schamele pogingen tot humor slaan de plank behoorlijk mis. Wie zijn hersens niet uit kan schakelen, ergert zich wellicht met mij aan de vele plotgaten en de onlogische twist, maar wie zich graag laat overrompelen door een hoop lawaai en spectaculaire effects zal het wellicht deugd doen te horen dat hier niet één, maar meerdere wereldsteden in puin worden gelegd. Yippee ki yay!

Het laatste wat je wilt bij een SM-experiment is dat je partner een dodelijk hartaanval krijgt nadat hij je met handboeien heeft vastgemaakt aan het bed. Zeker niet als je dat doet in een afgelegen vakantiewoning, ver van de bewoonde wereld en bij voorkeur ook niet als er een uiterst hongerige herdershond in de buurt rondzwerft. Het overkomt Jessie [Carla Gugino] die moet proberen te bedenken hoe ze uit haar netelige positie kan komen. Diep verstopte herinneringen komen bovendrijven en wanneer honger en dorst toeslaan, probeert ze wanhopig psychisch overeind te blijven. Flanagan weet et statische gegeven, gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen King, op geslaagde wijze open te breken en maakt er een visueel en mentaal prikkelende kijkervaring van. Over de gehele linie voortreffelijk geacteerd, ook door 'onze' Carel Struycken in een rol die hem op het lijf is geschreven.

Gerlach van Beinum nam 60 jaar geleden de familieboerderij over toen zijn vader overleed. In een filmpje uit 1975 zien we dat de boerderij toen lag aan een rustig weggetje in een landelijke omgeving en dat de winkel aan huis toen nog het domein was van Gerlachs moeder. Ruim 40 jaar later voert Gerlach een eenzame strijd om zijn boerderij en zijn vertrouwde leven te behouden. Met hulp van zijn broers wint hij een kort en potsierlijk kort geding tegen de gemeente Amstelveen, maar aangezien hij geen nakomelingen lijkt het een kwestie van tijd voor de akkers van de familie Van Beinum ten prooi vallen aan het grote geld waarmee distributiecentra zullen verrijzen. Van der Horst en Bouwman proberen Gerlach met mooifilmerij en symboliek te nadrukkelijk te mythologiseren, maar dat is helemaal niet nodig. De interactie met familie, vrienden en klanten en Gerlachs boerenverstand en minzame glimlach spreken voor zich.

De naam George Gershwin in het publieke bewustzijn vooral verbonden met ‘Rhapsody In Blue’, Broadway en zijn oudere broer Ira met wie hij evergreens schreef als ‘Stairway to Paradise’, ‘Let’s Call The Whole Thing Off’ en ‘They Can’t Take That Away From Me’. Deze documentaire vertelt hoe hij zijn kennismaking met een piano, eigenlijk bedoeld voor Ira, uitgroeide van een straatschoffie tot één van de beste pianisten en componisten van de 20e eeuw en door veel kenners gezien wordt als de eerste Amerikaanse componist. Gershwin stond als kind vaak in de schaduw van zijn veel bravere broer, dus het is een tikje ironisch dat de interessantste bijdrage komt van Michael Feinstein, een goede vriend en muzikale partner van Ira in diens latere jaren. Thebault maakt duidelijk welke invloed Gershwins milieu had op zijn muziek en hoe zich dat concreet uit in zijn muziekstukken. Het is jammer dat er amper beeld- of geluidsmateriaal is van tijdgenoten van de in 1937 overleden George Gershwin, maar dit is een prima introductie die ik iedere liefhebber van Amerikaanse muziek aan kan raden.