Opinions

In 2012 gemaakt en vier jaar op de plank blijven liggen, ondanks de indrukwekkende cast. Geen wonder dat dit een matig werkje is met een onevenwichtige toon. Het draait om een aantal pas afgestudeerde, ambitieuze jongeren met een rotsvast geloof in eigen kunnen die echter niet de droombaan krijgen die ze hadden verwacht. Blijft een beetje hangen tussen komedie en drama waardoor het nooit echt grappig wordt en je de geschetste problemen amper serieus kunt nemen. Het hangt er allemaal een beetje tussenin en dat is nooit goed.

Het Britse echtpaar Richard [Nick Frost] en Susan [Aisling Bea] heeft een vermeende B&B geboekt op het Zweedse eiland Svetla tijdens de jaarlijkse ‘Karantan Play’ waarbij normaal gesproken geen buitenstaanders welkom zijn. Zoon Sam [Sebastian Croft] en Jessie [Maisie Ayres] zijn ook van de partij, maar het gezin wordt bepaald niet warm onthaald. Wat volgt is een sneue parodie op de legendarische Britse horrorfilm The Wicker Man. Een totale mislukking.

Begin jaren '80 was het niet al te best gesteld met de carrière van Malcolm McDowell​, zoveel maakt deze zogenaamde muzikale komedie wel duidelijk. Zijn naam staat weliswaar bovenaan de credits, maar afgezien van een korte introductie is hij pas in de tweede helft te zien. Niemand minder dan Lou Reed - die live zingt tijdens de aftiteling - en John Densmore (drummer van The Doors) spelen kleine rolletjes als respectievelijk een muzikale kluizenaar die een bijzonder lange taxirit gebruikt om aan materiaal te werken en de drummer (uiteraard) van megaster Reggie Wanker [McDowell]. Het mag allemaal weinig baten, want hier is vooral sprake van puberale humor en ongein zonder enige opbouw of subtiliteit. Wellicht dat je in de stortvloed van melige grappen er een paar kunt vinden die geslaagd zijn, maar dan moet je erg bij de les zijn. Oh ja, het 'verhaal' betreft een rockconcert om het nieuwe jaar in te luiden dat wordt gehouden in het theater van Max Wolfe [Allen Goorwitz) en de pogingen van een gewiekste concurrent [Ed Begley jr.] om die show te saboteren. Niet dat de film al teveel tijd besteedt aan plot.

Je kunt je natuurlijk storen aan de parade aan stereotypes, vooral omdat het scenario geschreven werd door drie witte mannen, maar de belangrijkste grap is dat beide hoofdrolspelers zélf geloven in stereotypes. Ferrell en Hart zijn perfect gecast als respectievelijke James King, een financieel succesvolle, maar verder volstrekt geminachte multi-miljardair die zich moet opmaken voor een gevangenisstraf in Saint Quentin en Darnell Lewis, de eigenaar van een garage in geldnood die zijn steenrijke klant helpt om zich voor te bereiden op een leven in de gevangenis, ook al is hij een modelburger die nog nooit met de politie in aanraking is geweest. Darnells geïmproviseerde trainingskamp geeft James’ personeel de kans om hun baas eens met gelijke munt terug te betalen in deze vaak hilarische komedie die zo nu en dan heel dicht op het randje van het ontoelaatbare balanceert.

Na een geflopt album en de breuk met zijn partner Jackie Q [Rose Byrne] ontspoort rockster Aldous Snow [Russell Brand] volledig in leven van seks en drugs, maar onvoldoende rock ’n roll. Zijn platenbaas Sergio [Sean Combs] wil Snows carrière een kickstart geven en Aaron [Jonah Hill] heeft daarvoor een plan bedacht: een spectaculair concert ter ere van het jubileum van het live-album “Live At The Greek”. Aaron reist af naar Londen met een duidelijke missie: zorg dat Aldous Snow fit en op tijd bij The Greek is voor zijn concert. Gedateerde komedie vol seksistische grappen uit de tijd voordat Russell Brand en Sean Combs wegens hun misdragingen uit de gratie vielen. Brand en Hill zijn een vermakelijk stel, maar een overdaad aan smakeloze grappen verpest het plezier.

Femke [Anna Raadsveld] krijgt onverwacht een vast contract aangeboden bij de werkgever waar ze eigenlijk zou vertrekken en haar vriend Yorrick [Willem Voogd] vraagt haar ten huwelijk. Maar angst om een leven te leiden dat volledig uitgestippeld is, brengt haar tot het impulsieve besluit om in haar eentje naar Mumbai af te reizen. Wat een zelfontdekkingstocht door India had moeten zijn, wordt een zelfontdekkingstocht dichter bij huis wanneer ze de vrolijke vrijbuiter Mike [Set Sjöstrand] en diens entourage ontmoet en besluit dat ze daarmee het avontuur tegemoet wil gaan. Het scenario van Anke Boerstra boort interessante thema’s, heeft vermakelijke momenten en Sjöstrand is uitstekend als de vrijbuiter. Jammer genoeg lukt het De With niet om Raadsvelds overdreven spel te beteugelen.

Veel muziek, weinig diepgang in deze teleurstellende biografie van een man wiens levensverhaal aanzienlijk interessanter was. Bosewick geeft zich volledig over in de hoofdrol en imponeert op het podium, maar zijn spreekstem is een te opzichtige imitatie. Viola Davis zorgt voor de beste momenten in haar rol als James' moeder en Nelson Ellis helpt deze film overeind te houden als James' trouwste vriend en bandlid Bobby Bird, maar het scenario is slechts een opsomming van historische feitjes en biedt geen nieuwe inzichten.

Hoewel huidskleur een belangrijke factor is in deze scherp geschreven horrorfilm, weerhoudt schrijver/regisseur Jordan Peele zich van gepreek over racisme en levert een vrijwel perfecte film af, in mijn ogen de beste die ik sinds Paranormal Activity in de bioscoop heb gezien. Het verhaal voltrekt zich vanuit het perspectief van Chris Washington [Daniel Kaluuya], die een relatie heeft met Rose [Allison Williams] en nerveus is over zijn eerste ontmoeting met haar ouders: therapeut Missy [Catherine Keener] en neurochirurg Dean Armitage [Bradley Whitford]. De film krijgt een slimme twist wanneer Missy Chris hypnotiseert om hem van zijn rookverslaving af te helpen. Vanaf dat moment volgen de bizarre incidenten elkaar op, maar Chris vraagt zich al snel af of zijn perceptie van de waarheid niet is beïnvloed is door de hypnose... en zo ja, waarom?

Die vraag zorgt voor een grote hoeveelheid suspense, die nog eens versterkt wordt door de subtiele sinistere vertolkingen van Keener en Whitford, alsmede door de minder subtiele, maar even effectieve rollen van Marcus Henderson [als de tuinman], Betty Gabriel [als de huishoudster] en Laiketh Stanfield [als een zich vreemd gedragende gast op een tuinfeest]. Een intelligent verhaal, uitstekende vertolkingen, sterke regie en een onverwachte twist op het einde maken dit tot een winnaar. Enig minpunten is de wat te nadrukkelijke comic relief van LilRel Howley als Chris beste vriend, maar dat is slechts een klein smetje op deze absolute aanrader.

De Kerstman [Jim Broadbent] stort neer in de garage de net uit de gevangenis vrijgekomen Steve Anderson [Rafe Spall]. Alsof dat nog niet erg genoeg is ziet de politie hem aan voor een inbreker en komt hij de gevangenis terecht! Terwijl de gevangeniskapper [Stephen Graham] de Kerstman leert hoe hij zich staande kan houden tussen de geharde criminelen, probeert Steve [Rafe] onder druk van zijn zoontje Tom [Kit Connor] een plan te bedenken om de Kerstman uit de gevangenis te krijgen en Kerst te redden. Vrolijke Kerstkomedie getuigt niet altijd van goede smaak (de scheetgrap met de rendieren is daar een voorbeeld van) maar blijkt toch het hart op de juiste plaats te hebben. Maar de absolute troef is Broadbent die ronduit perfect is als de geplaagde, vriendelijke en altijd geloofwaardige Kerstman.

Gemaakt met een Amerikaanse cast in Bulgarije en dat belooft zelden iets goeds. Buitengewoon slechte variant op Taken waarin een oud-coureur [Ethan Hawke] heel Sofia aan puin rijdt en het wagenpark van de plaatselijke politie aanzienlijk decimeert omdat iemand aan de telefoon zijn vrouw heeft ontvoerd. Het heeft allemaal een reden, maar de kans is groot dat je allang bent afgehaakt wanneer dat duidelijk wordt.

Drama met zwartkomische elementen over een Noord-Koreaanse visser die door motorpech de territoriale wateren van de zuiderburen binnen drijft en daar meteen onder verdenking van spionage wordt opgepakt. De Zuid-Koreaanse autoriteiten weten echter niet goed wat ze met hem aanmoeten. Hoewel er geen bewijs is dat hij spioneert, is één van de ondervragers (die een meer dan gemiddelde wrok koestert tegen Noord-Korea) erop gebrand de eenvoudige visser te laten bekennen dat hij een spion is.

Boeiende film van Ki-duk Kim toont hoe het onderlinge wantrouwen tussen de beide Korea's en de vastberadenheid om de superioriteit van het eigen land aan te tonen de hereniging, waar de hoofdpersoon op hoopt, onmogelijk maakt. Seung-bum Ryoo is sensationeel in zijn complexe hoofdrol en weet de verwarring en de innerlijke strijd van de visser knap tot uitdrukking te brengen, daarbij geholpen door regisseur Kim die de film nooit laat afglijden in puur drama of pure komedie. Enig minpunt is dat het verhaal weinig verrassingen kent.

Regisseur Van de Mond distantieerde zich van deze films wegens een verschil van mening over de koers van deze film. Het is dan ook geen totale verraasing dat dit romantische drama (met een uitblinkende Jenny Arean als een oer-Amsterdamse oma) volstrekt stuurloos is. De titel verwijst naar de relatie tussen Joris [Josha Stradowski] en Yad [Majd Mardo], die verantwoordelijk is voor de thuiszorg van Joris’ 79-jarige oma [Jenny Arean]. Yad kibbelt wat met zijn moeder [Nazmiye Oral] over zijn homoseksualiteit en Tanja Jess heeft een ondankbare rol als de Joris’ ijdele moeder Simone en er zijn beelden van de omgeving van Almere, deels geschoten met een drone. Om onbegrijpelijke redenen meermaals in de prijzen gevallen bij LBTQI+-festivals. De spoeling was blijkbaar heel dun dat jaar.

Rahim Soltani [Amir Jadidi] zit al 2 maanden een celstraf uit wegens het niet aflossen van een schuld. Tijdens een weekendverlof vinden hij en zijn verloofde Farkhondeh [Sahar Goldust] een aantal goudmunten. Door een samenloop van omstandigheden geeft Rahim de munten uiteindelijk terug aan de rechtmatige eigenaar. Die ogenschijnlijk onbaatzuchtige daad levert hem een heldenstatus op in de plaatselijke gemeenschap waardoor schuldeiser Bahram [Mohsen Tanabandeh] onder druk wordt gezet om de schuld kwijt te schelden. Die wilt daar echter niets van weten. Wanneer een liefdadigheidswerker [Fereshteh Sadre Orafaiy] zich met de zaak begint te bemoeien is het een kwestie van tijd voor de volledige waarheid boven tafel komt. Intelligent, ironisch komisch drama met een glansrol voor Jadidi.

Mina [Maryam Moghadam] is de weduwe van een man die ten onrechte is geëxecuteerd. Ze krijgt weliswaar ‘bloedgeld’, maar als alleenstaande moeder is ze een paria. Ze heeft haar dochter Bita [Avin Poor Raoufi] vertelt dat haar vader op reis is omdat ze her niet over haar hart kan verkrijgen om de waarheid te vertellen. Mina krijgt onverwacht hulp van Reza [Alireza Sani Far], die zorgt dat ze onderdak heeft een een goede vriend wordt. Wat Mina niet weet (maar wij wel) is dat Reza hiermee een ereschuld wil inlossen omdat hij degene was die het doodsvonnis van Mina’s echtgenoot tekende. Goed geacteerd Iraans sociaal drama toont de stuitende manier waarop vrouwen de prijs betalen voor onrecht dat hun is aangedaan door een patriarchale maatschappij. De ontknoping heeft helaas niet de dramatische impact die je zou verwachten.

Wanneer radiopresentator Larry Lawrence [Bob Hope] denkt per ongeluk Ramon Maderos [Anthony Quinn] te hebben neergeschoten, verschuilt hij zich in de bagage van Mary Carter [Paulette Goddard] die onderweg is naar een afgelegen kasteel wat het zou spoken. Wanneer Larry tevoorschijn komt krijgt hij constant gezelschap van bediende Alex [Willie Best]. Wanneer Mary een doodsbedreiging ontvangt, besluit Larry zich op te werpen als haar 'ghost breakers' die haar veiligheid moet garanderen in het spookachtige kasteel.

De titel is misleidend, aangezien de helden pas in het laatste half uur bij het kasteel komen. Maar zowel Goddard als Hope (geholpen door een barrage aan one-liners) zijn goed in vorm. De finale is wel vermakelijk met sfeeervolle regie, voor die tijd heel behoorlijke special effects en een scherp gevoel voor humor. In deze meer verlichte tijd is de rol van Willie Best (een zwarte acteur die een bediende speelt die net zo'n angsthaas is als Hope) wellicht wat aanstootgevend, maar Best blijkt als komisch acteur Bob Hopes gelijke te zijn met enkele van de grappigste one-liners uit de hele film.

Vijf podcastmakers filmen hun ervaringen terwijl ze zijn opgesloten op een plek waar geesten rond zouden zijn. Het ‘spel’ krijgt uiteraard een naargeestige wending en de proloog geeft al een aardige indicatie van waar het uiteindelijk naartoe gaat. Technisch goed gemaakt, maar hangt als los zand aan elkaar en is alleen aan te raden voor horrorfans die geen behoefte hebben aan verhaal.

Deze film trapt weliswaar zo nu en dan in de val van mooifilmerij, waarin de nog vrij onervaren regisseur Rupert Sanders meer aandacht lijkt te hebben gehad voor de schoonheid van het beeld dat voor de inhoud. Maar die momenten zijn gelukkig spaarzaam. Gelukkig valt het ook erg mee met de prekerige, filosofische toon over de toekomst van de wereld en de plaats van de mensheid daarin. Uiteindelijk is dit een geslaagde karakterstudie over de identiteitscrisis van een vrouw wiens hersens in een cybernetisch lichaam zijn gezet. De actie is gestileerd, Johansson is perfect gecast en het casten van Takeshi Kitano, de grootmeester van de Yakuza-film, als haar beschermheer is absoluut een gouden greep. Hoewel er in deze futuristische wereld van cybernetics weinig ruimte is voor emoties, weet Johansson dat toch op subtiele manier tastbaar te maken, daarbij ook prima geholpen door Michael Pitt als een menselijke huurling die, zoals bijna alle mensen, minder goed werkende lichaamsdelen heeft laten vervangen door een kunstmatige versie. Visueel soms dus iets te overweldigend, maar het zijn uiteindelijk de personages en het verhaal die je bijblijven. En daarmee is deze SF-film dus voor mij één van de weinige recente positieve uitschieters in het genre.

Philip Goodman [Andy Nyman] is sceptische academicus en televisiemaker die zich heeft gespecialiseerd in het ontmaskeren van mensen die zich voordoen als spirituele mediums. Philips ontmoeting met zijn inmiddels stokoude idool loopt uit op een deceptie wanneer die aangeeft dat geesten wel degelijk bestaan. Philip gaat vervolgens de uitdaging aan om drie onopgeloste spookmysteries te ontrafelen. De drie mysteries leveren weinig opzienbarends of angstaanjagends op. De beste momenten zitten in het laatste kwartier waarin Philip ontdekt hoe de vork werkelijk in de steel zit.

Als jouw ideale avond bestaat uit het kijken naar een treuzelende vrouw [Rooney Mara] in de keuken die vervolgens in één ononderbroken shot een halve taart opeet, of als je het liefst minutenlang staart naar een roerloos wit laken met twee gaten erin [Casey Affleck, min of meer], dan is deze film voor jou. Ik haakte al af bij het belachelijk lange shot van een wit laken bij de lijkschouwer. Artistiekerig volk zal hier ongetwijfeld een diepe laag achter weten te verzinnen, maar de stemmige score van Daniel Hart kan niet verhullen dat dit ontzettend saaie werkje geen waardig alternatief is voor 90 minuten lang luisteren naar 'Het Spookhuis' van het Cocktail Trio. Ik zou zeggen: ga de uitdaging aan... met het Cocktail Trio welteverstaan!

Onconventionele road movie opent met een minutenlang durend statische shot van een appartement dat eindigt met het commentaar van een niet verder geïdentificeerde kinderstem. De bewoner van het appartement is Khadija [Saadia Benatïeb], een vrouw van middelbare leeftijd die aan het einde van haar werkdag als schoonmaker met de laatste bus naar huis gaat. Ze valt daarbij echter in slaap en is gedwongen om door nachtelijk Brussel naar huis te lopen. Dat resulteert in een aantal ontmoetingen, onder anderen met een bewaker [Stefan Gota] en de medewerker van een benzinestation [Maaike Neuville], maar het beeld dat het meest bijblijft is dat van een hond [Mazzel] die trouw waakt bij het lichaam van zijn dakloze baasje. Intrigerend en vol rake momenten, maar het uiterst trage tempo vergt veel van je geduld.

Een nooit bij naam genoemde schrijver [Ewan McGregor] weet een lucratieve opdracht binnen te slepen voor het schrijven de memoires van Adam Lang [Pierce Brosnan], net nu deze voormalige acteur en minister-president onder de loep komt te liggen wegens vermeende betrokkenheid bij een controversiële deal met terroristen. De schrijver weet zich voldoende onzichtbaar te maken om zelf onderzoek te doen naar het verleden van Adam Lang, maar begeeft zich daardoor in een wespennest waarmee hij zichzelf in gevaar brengt. Polanski bewijst nog steeds een meester te zijn op het gebied van de paranoia-thriller en weet, mede dankzij de foutloze cast, een beklemmende sfeer neer te zetten tot het schokkende einde.

Wat als de Ghostbusters geen mannen waren, maar vrouwen? Dat lijkt het excuus te zijn voor deze teleurstellende remake. Teleurstellend, aangezien hoofdrolspeelsters Melissa McCarthy en Kristen Wiig toch echt tot de grappigste actrices die je kunt vinden. Maar hier zit ook gelijk het grootste probleem: de cast. Er is nauwelijks chemie tussen Wiig en McCarthy. Kate McCillan en Leslie Jones zitten opgescheept met karikaturen en zitten er 'to make up the numbers'. De special effects zijn natuurlijk wel wat verbeterd, maar dat is het enige nieuwe dat deze remake te bieden heeft.

Op zichzelf staand is dit helemaal niet zo'n verkeerde film, maar het verbleekt naast het origineel.

Wat is het een verademing om een SF-komedie te zien die zichzelf niet volstopt met lawaaiige actiescènes en een overdaad aan CGI. Zelfs de oorspronkelijke Ghostbusters draven op in dit onvermijdelijk nostalgische, maar desondanks uiterst moderne vervolg op de twee Ghostbusters-films uit de jaren ’80. Aangezien Callie [Carrie Coon] en haar kinderen Trevor [Finn Wolfhard] en Phoebe [Mckenna Grace] met uitzetting worden bedreigd omdat ze de huur niet kunnen betalen, ziet het gezin zich genoodzaakt om te verkassen naar de afgelegen bouwval van Callies vader bij het dorpje Summerville. Phoebe, een boekenwurm met een voorliefde voor wetenschap, raakt al snel bevriend met een vlogger die zichzelf Podcast [Logan Kim] noemt. Samen met leraar Grooberson [Paul Rudd], eigenlijk een seismoloog, ontdekken ze dat Summerville de locatie is van onverklaarbare gebeurtenissen. Een bijzondere ontdekking in de kelder van hun nieuwe huis brengt ze op het spoor van duistere krachten die maar op één manier gestopt kunnen worden. In een tijd waarin wetenschappers veelvuldig onder vuur liggen is het zeer aangenaam om een film te zien waarin wetenschappers in alle opzichten de helden zijn en waarin een eigenzinnige, maar sympathieke boekenwurm centraal staat. Het duurt een tikje lang voor dit werkelijk op gang komt, maar we zijn te vaak het tegenovergestelde gewend om daar rouwig over te zijn. Er is een ontroerend eerbetoon aan Harold Ramis, één van de originele Ghostbusters en samen met Dan Aykroyd de bedenker van het concept. Deze film is aan hem opgedragen.

Nadat Gary [Paul Rudd], Callie [Carrie Coon], Trevor [Finn Wolfhard] en Phoebe [Mckenna Grace] tijdens een spokenjacht een ravage in Manhattan hebben aangericht, grijpt de burgemeester [William Atherton] zijn kans om de Ghostbusters buitenspel te zetten. Ze sluiten zich aan bij de overgebleven oorspronkelijke Ghostbusters die een wetenschappelijk lab hebben ontwikkeld met apparatuur waarmee ze voorwerpen die door geesten zijn overgenomen kunnen “schoonmaken”. Ray [Dan Aykroyd] komt tijdens een opname voor zijn podcast ‘Repossessed’ dankzij Nadeem [Kumail Nanjiani] in het bezit van een spiritueel voorwerp dat mogelijk een kwade en bijzonder gevaarlijke geest herbergt. Phoebe raakt bevriend met een geest [Emily Alyn Lind], en Nadeem ontdekt bijzondere krachten in deze opvallend naargeestige (en teleurstellende) sequel geschreven door Gil Kenan en Jason Reitman, die naar verluidt de zegen kregen van de in 2022 overleden Ivan Reitman. Ik kan het me amper voorstellen.

Na een onenightstand met kunstcurator Sadie [Ana de Armas] probeert boer Cole meerdere keren contact met haar op te nemen, maar ze antwoordt geen enkele keer. Met behulp van een app besluit Cole zijn vermeende grote liefde op te sporen en te verrassen in Londen. Daar wordt hij ontvoerd door handlangers van Leveque [Adrien Brody], die hem aanzien voor ‘The Taxman’ en eisen dat hij ze de codes geeft waarmee ze toegang kunnen krijgen tot een biologisch wapen. Vanaf dat moment ontaardt dit in een leeghoofdige, komische bedoelde actiefilm waarin je aan militaire landrovers kunt ontsnappen door een aftandse passagiersbus achteruit te rijden over een zandweg met haarspeldbochten. Het totale gebrek aan logica maakt duidelijk dat dit gericht is op niet al te intelligente tieners. Chris Evans en komedie gaan bovendien niet samen, wat een mogelijke verklaring is voor een serie flauwe cameo’s. Dodelijk vermoeiend.

De plotomschrijving klopt hier niet, maar dat is niet zo vreemd. Dit melodrama met een horrorlaagje is een perfect voorbeeld van een film die door z'n pogingen tot 'intelligentie' zichzelf om zeep helpt. Da's jammer, want regisseur Pascal Laugier weet in de proloog de spanning enorm op te bouwen. Maar vanaf de eerste grote plottwist gooit hij als scenarist zijn eigen glazen genadeloos in en zakt de film genadeloos door het ijs. Zeer sterk geregisseerd, maar ik kan op geen enkele manier genieten van een film die constant liegt en bedriegt. Het scenario is als iemand die een sterk verhaal vertelt, het vervolgens ontkent en een ander sterk verhaal vertelt. Zo iemand ben je snel beu en dat geldt dus ook voor dit horrormelodrama.

Norse bouwvakker Dan [Keith Kupferer] komt via zijn werk in contact met actrice Rita [Dolly De Leon] die hem uitnodigt om mee te doen aan een groepslezing van ‘Romeo & Juliet’. Thuis kampt Dan met zijn rebelse dochter Daisy [Katherine Mallen Kupferer] en bereidt hij zich met zijn vrouw Sharon [Tara Mallen] voor op een civiele rechtszaak tegen Christine [Lia Cubilete]. Stapje voor stapje onthult O’Sullivans briljante scenario wat de oorzaak is van de spanningen in de familie en zien we hoe Dan met steun van het toneelgezelschap zijn lang onderdrukte emoties leert te uiten. Experimenteel drama met een écht (acteurs)gezin in de hoofdrol (Katherine schitterde vorig jaar in Are You There God? It’s Me, Margaret) voelt op alle fronten authentiek aan met een knappe mix van humor en hartzeer. De beste film over rouwverwerking sinds Ordinary People.

Duidelijk geïnspireerd door het latere werk van David Lynch, maar sfeervolle cinematografie maakt nog geen sfeervolle film, laat staan een goede. Een hoop psychogebabbel met kleurloze karakters later is er een zonderlinge finale die uit een hele andere film lijkt te komen. Het heeft allemaal te maken met een mysterie rondom een dubbele moord, maar van spanning is geen sprake.

Eén van de talloze ultragoedkope monsterfilms die men in de jaren '50 aan de lopende band produceerde. Een film zo slecht dat het de eer had om een plaats te krijgen in het archief van Mystery Science Theater 3000. Die versie zou ik graag nog een keer aanschouwen, want de hilarische proloog maakt al duidelijk dat dit een prutswerkje eerste klas is. De titelrol gaat naar een amfibie in een terrarium met veel zand en kleine takjes die hier door moeten gaan voor bomen, het 'ondoordringbare bos' bestaat uit een paar struiken en de miniaturen zijn net zo levensecht als Play Doh. In het eerste uur ben je getuige van eindeloos gelul over de oorzaken van de verdwijning van een paar dorpsgenoten en de verwoesting van hun wagens, afgewisseld met slecht gemonteerde 'aanslagen' van The Giant Gila Monster. Maar het venijn zit in de staart, wanneer Don Sullivan op een feestje de banjo ter hand neemt en een gospelliedje zingt. Het enige goede daaraan is dat het het einde van de film inluidt. Sneu...

Boezemvrienden Franky [Josh Wiggins] en Balls [Darren Mann] delen hebben seks na een wild verjaardagsfeest maar weten niet goed wat dit betekent voor hun vriendschap en wat het zegt over hun (seksuele) identiteit. Behrman behandelt het onderwerp op een authentieke wijze en hoewel homofobie zeker de kop opsteekt vervalt dit niet in de melodramatische clichés die we gewend zijn van tienerdrama’s over seksualiteit. Sterker nog: dit is een volwassen drama dat duidelijk maakt dat je identiteit niet bepaald wordt door een één onverwacht incident. Vooral de rol van van MacLachlans als Franky’s vader is bijzonder, maar ook de opbloeiende vrie3ndschap tussen Franky en Ballas’ zus Natasha [Taylor Hickson], die eveneens het slachtoffer is van hokjesgeesten maakt dit zeer de moeite waard.