Opinions

Spelen in Tokio. Maar oei, opeens is daar de aantrekkelijke sportmasseuse Irene [Loes Haverkort] die hem opeens doet twijfelen aan zijn ambities. Timo heeft ook nog wat onverwerkte mama-problemen in dit stemmige psychologische drama waarin de faciliteiten van Nederlandse topturners doen denken aan een bouwvallige gymzaal en het camerawerk sowieso één en al treurnis uitstraalt. David Wristers overtuigt als turner (hij was in 2016 Nederlands kampioen op sprong), maar is als acteur teveel een lichtgewicht om ook maar enigszins te kunnen overtuigen. Myrthe Mosterman won een Gouden Kalf voor haar cinematografie, iets wat ze mede te danken heeft aan de fraai gefilmde turnscènes.

Na zes jaar wegens doodslag gevangen te hebben gezeten, keert Lang [Eddie Peng] terug naar zijn voormalige woonplaats in het noordwesten van China. Met nog zes weken te gaan tot de Olympische Spelen in Beijing kan Lang aan het werk als hondenvanger om de vele zwerfhonden te vangen en zo te voorkomen dat er hondsdolheid uitbreekt. Maar Hu [Xiaoguang Hu] heeft Lang de dood van zijn neef nog niet vergeven en maakt hem op allerlei manieren het leven zuur. Lang maakt een einde aan zijn eenzaamheid door de zwarte hond uit de titel in huis te nemen. De interactie tussen Lang en de hond levert enkele opmerkelijke momenten op, maar het scenario bestaat voornamelijk uit losse, onvoldoende uitgewerkte verhaallijnen die nooit tot wasdom komen. Met hulp van camerapersoon Weizhe Gao weet Hu wel prachtige beelden vast te leggen.

Aangezien kardinaal Philippe Barbarin en Bernard Preynat (nog?) niet zijn veroordeeld voor hun aandeel in het grootschalige seksuele misbruik van verschillende jongetjes en het toedekken daarvan, richt François Ozon zich vooral op de slachtoffers en hoe hun besluit om hun ervaringen openbaar te maken hun leven en dat van hun families beïnvloedt. Hoewel Alexandre Guérin [Melvil Poupaud] een ogenschijnlijk gelukkig leven leidt, is hij de eerste die een aanklacht indient tegen Preynat [Bernard Verley] die hem als kind regelmatig seksueel misbruikte. In eerste instantie lijkt het op niets uit te lopen, mede omdat de zaak verjaard zou zijn, maar het blijkt een katalysator te zijn voor François Debord [Denis Ménochet] om zelf een aanklacht in te dienen en hij is vastberaden door te zetten, in de hoop dat andere slachtoffers - die er ongetwijfeld zijn - daardoor hun stilzwijgen zullen doorbreken.

De eerste 45 minuten zijn moeilijk door te komen, maar zodra Ménochet zijn intrede doet groeit de film uit tot een onthullend portret van mannen die op verschillende manier zijn getekend door hun verleden. De reacties van familieleden zijn genuanceerd en Ozon vervalt dan ook nooit in klassiek melodrama, wat de authenticiteit alleen maar ten goede komt. De film richt zich niet zozeer op de schuldvraag - ook al is Verley indrukwekkend als de (vermeend) pedoseksuele Preynat - maar op de kracht die slachtoffers ontlenen aan het feit dat ze hun ervaringen kunnen delen.

In 2005 reisde Sophie Fiennes met stijlicoon Grace Jones naar diens familie in haar geboorteland Jamaica. Ontdaan van alle franje die haar tot één van de meest herkenbare gezichten van haar generatie maakte, blijkt Grace een nuchtere vrouw te zijn die enerzijds openhartig spreekt over de vele keren dat zij en haar broers slaag kregen, anderzijds als een kind zo blij is wanneer een stokoude buurvrouw nog steeds een spel in huis blijkt te hebben waarmee Grace zich als kind talloze uren vermaakte. Ze geeft ook prijs waardoor ze haar 'angstaanjagende' personage op het podium neerzette, alsmede de inspiratie voor de teksten die ze schreef voor het album 'Hurricane' met haar legendarische vaste producers Sly & Robbie. Dat geeft een extra dimensie aan de beelden van een concert dat ze in 2016 gaf in Dublin, waarin ze de - bijzonder sterke - liedjes ten gehore brengt. Uiteraard komen de grootste hits voorbij, al moet Grace de tekst van 'I Need A Man' nog flink oefenen omdat ze het heel lang niet meer heeft gezongen.

Het gebrek aan iets van een verhaallijn betekent onvermijdelijk dat het resultaat episodisch is en dat er geen grote finale is. Ook zijn er momenten die niet zo interessant zijn, zoals de telefoongesprekken met respectievelijk bassist/co-producer Robbie Shakespeare en haar zoon. Dat neemt niet weg dat dit een waardig, inzichtelijk portret is van één van meest invloedrijke vrouwen van haar generatie.

Vijf jaar nadat Grace Kelly [Nicole Kidman] haar filmcarrière beëindigde ten faveure van een huwelijk met Prins Rainier [Tim Roth] van Monaco biedt Alfred Hitchcock [Roger Ashton-Griffiths] haar de hoofdrol aan in Marnie. Het is een droomrol en Grace heeft nog altijd haar draai niet gevonden in haar rol als monarch, maar het aanbod valt samen met een diplomatieke rel met de Franse minister van Staat Emile Pelletier [Olivier Rabourdin] die namens president De Gaulle [Andre Penvern] eist dat Rainier zijn inwoners belasting oplegt en de opbrengst afstaat aan Frankrijk. De diplomatieke onrust vergroot de spanning tussen Rainier en Grace en dat dwingt Grace om haar rol te herzien. Het is óf de rol van filmdiva in Hollywood, of die van echtgenote van Rainier en prinses van Monaco. De uitkomst is natuurlijk bekend, maar het scenario van Arash Amel speculeert over de gebeurtenissen en overwegingen die uiteindelijk leiden tot die uitkomst. Slecht ontvangen historisch drama is zo slecht nog niet. Het enige probleem is Nicole Kidman die met haar felle ogen en kille voorkomen en haar lengte bij voorbaat kansloos was als Grace Kelly, ook al doet ze wat ze kan.

“Eat, sleep, game” is het levensmotto van Jann Mardenborough [Archie Madekwe], die vooral uitblinkt in Gran Turismo, een racespel dat zijn populariteit dank aan innovatieve technieken die spelervaring levensecht maken. Omdat hij een recordtijd heeft neergezet, krijgt Jann een uitnodiging van Danny Moore [Orlando Bloom], de hoofd marketing van Nissan. Jann mag het tegen 9 andere topgamers opnemen in een poging te bewijzen dat ze dankzij Gran Turismo zich ook in een echte auto stand kunnen houden tegen de beste coureurs ter wereld. Begint als een reclamecampagne voor Gran Turismo, Nintendo Playstation en Nissan, maar het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en Madekwe en David Harbour (als mentor Jack Salter) leveren prima werk af. De racesequenties zijn nogal potsierlijk – vooral de finale van 24 Uur van Le Mans – maar dat hoeft de pret niet te drukken. De beste momenten zijn met Djimon Hounsou als Janns vader, een voormalig profvoetballer die Jann wil behoeden voor een deceptie.

The Full Monty (1997) meets De Marathon (2012) in dit komische drama over zeven mannen van middelbare leeftijd, die onder begeleiding van een voormalige kampioene synchroonzwemmen een doel vinden in hun uitzichtloze leven. Door zijn episodische opzet komt de film wat langzaam op gang, maar wanneer de mannen zich serieus beginnen voor te bereiden op hun belangrijkste optreden ooit, komt er wat meer vaart in zodat je tegen het einde absoluut aan de kant staat van de zeven mannen in hun 'mission impossible'.

Een schrijver [Tom Wilkinson/Jude Law] brengt de maand augustus door in kuuroord Nebelsbad in de Zwitserse Alpen. Tijdens zijn verblijf in The Grand Budapest Hotel leert hij de eigenaar van het hotel [F. Murray Abraham] kennen die hem vertelt hoe hij eigenaar van The Grand Budapest is geworden. Grotendeels een flashback in een flashback volgens de inmiddels bekende Anderson-stijl: excentrieke personages in nauwkeurig vorm gegeven, kleurrijke sets en geacteerd met een stalen gezicht. Maar deze keer heeft Anderson – die inspiratie putte uit het werk van de vroeg 19e-eeuwse schrijver Stefan Zweig en komt met een verhaal dat ondanks de complexe vertelvorm aanzienlijk beter te volgen is dan latere films. Fiennes is subliem in de hoofdrol en de onderkoelde humor werkt regelmatig op de lachspieren in deze technisch verbluffende film met een aanstekelijke, excentrieke score. Componist Alexandre Desplat won dan ook één van de vier Oscars voor dit hoogtepunt uit Andersons oeuvre.

Een fascinerend meesterwerk vol boeiende anekdotes over wat er achter de schermen gebeurde, maar vooral een schitterende productie en een acteerduel tussen de beste acteurs van hun generatie waar de vonken werkelijk vanaf spatten.

Greta Garbo wees de rol aanvankelijk af. Niet, zoals boze tongen destijds beweerden, vanwege sterallures, maar omdat ze ze zichzelf te oud vond om een prima-ballerina te spelen. Bovendien keek ze enorm op tegen haar belangrijkste tegenspeler, het matinee-idool John Barrymore die één van de grootste filmsterren uit de jaren ’20 was. Bij hun eerste ontmoeting sprak Garbo haar bewondering uit voor ‘de grootste acteur’, waarop Barrymore antwoordde dat hij én zijn vrouw Garbo de mooiste vrouw vonden die ze ooit hadden gezien. Het ijs was gebroken en er ontstond zelf een romance die zichtbaar is in de romantische scènes tussen Garbo, als de haast manisch-depressieve Grusinskaya en Barrymore, als de in ernstige geldnood verkerende gentleman-thief die als The Baron door het leven gaat. En dan hebben we Johns jongere broer Lionel Barrymore als Kringelein, een doodzieke, eenvoudige man die besloten heeft zijn laatste levensdagen te gebruiken om volop van het leven te genieten. Deze Hollywood-veteranen krijgen vlammend tegenspel van de sublieme Joan Crawford als ‘Flaemmchen’, de stenografe, een rol die op uiterst slimme wijze de censuur wist te omzeilen met subtiele, maar voor een modern publiek niet te missen seksuele toespelingen. Haar eerste scène met Barrymore is een acteerduel tussen een oude filmster, die zijn laatste hoogtepunt beleefde en een rijzende ster, die de jaren ’30 zou domineren.

Warner Baxter speelt de rol van Preysing, een industriemagnaat die niet alleen wanhopig probeert een fusie af te dwingen, maar ook nog geconfronteerd wordt met de wroeging van Kringelein, één van zijn vele werknemers die hij met iets teveel minachting behandelt. Baxter, die het jaar daarvoor de harten van het filmpubliek had gestolen met zijn rol als de sympathieke bokser-met-een-hart-van-goud in het geliefde melodrama The Champ, was alleen over te halen voor deze rol door de toezegging dat hij het enige karakter zou zijn dat met een Duits accent zou spreken. Een beetje vreemd, omdat de film zich afspeelt in Berlijn. Maar een kniesoor die daar een traan om laat, want dit is hoogstaand entertainment en een uitstekende manier om kennis te maken met vijf van de grootste filmsterren van hun generatie.

Buddy [Luke Benward] moet zich bij een ondervraging door Detective Jones [Kelsey Grammer] verantwoorden nadat hij opgepakt op verdenking van moord op Walter Franklin [Nicolas Cage]. In flashbacks ontdekken we de ware toedracht in deze door bespottelijke karakters (met even bespottelijke zuidelijk bedoelde accenten) bevolkte, bizarre thriller die past in het rijtje bedenkelijke films waarmee Cage al jaren de kost meent te moeten verdienen. KaDee Stricklands campy vertolking als Walters hitsige echtgenoot is goed voor een paar gniffels. Afgezien daarvan is dit een volledige verspilling van tijd.

Gram Parsons was een muzikaal genie die elementen van country en rock met elkaar mixte en zo de grondlegger werd van de countryrock. Hij stierf op 26-jarige leeftijd aan een overdosis en zijn lichaam werd gestolen door twee mannen die op de 27e verjaardag van Gram Parsons terecht stonden voor hun 'misdaad'. Dit waargebeurde verhaal staat aan de basis van deze zwarte komedie, waarin drie verschillende partijen proberen Grams lichaam op te eisen. Zijn vader [Robert Forster] wil hem over laten vliegen om hem ten ruste te leggen in een familiegraf, maar Grams voormalige manager en boezemvriend Phil Kaufman [Johnny Knoxville] heeft hippie Larry [Michael Shannon] en diens onconventionele lijkwagen ingehuurd om het lichaam te stelen en in de woestijn te cremeren. Tenslotte is er ook nog Grams ex-vrouw (min of meer) Barbara [Christina Applegate] die recht meent te hebben op Grams nalatenschap, maar daar alleen een beroep op kan doen als ze een overlijdensverklaring heeft.

Het scenario richt zich vooral op Knoxville en Shannon en hun samenspel is een schot in de roos. Jonathan Slavin scoort als de ogenschijnlijk erg snuggere bediende bij het mortuarium en Clint Culp is hilarisch als een agent op het vliegveld. Applegate en Forster leveren een prima bijdrage in de amusante ontknoping van deze geslaagde film.

Het is 1917 wanneer Edward [Gonçalo Waddington] besluit om Molly [Crista Alfaiate], met wie hij al zeven jaar verloof was, vlak voor de bruiloft in Rangoon in de steek te laten. Hij rest Azië af en een uur later (in de film) doet Molly het nog een keer dunnetjes over. In beginsel gaat het om een avonturenverhaal waar Gomes en de zijnen iedere schijn van avontuur hebben weggelaten ten faveure van een droge vertelstem. Wat resteert zijn stukjes artistieke bedoelde stadsmozaïek vol traditionele cultuur en een paar plichtmatige aandoende dramatische scènes. De beeldende kunstenaars leveren prachtig werk af en Gomes heeft zonder meer een bijzondere, eigenzinnige, uitdagende film gemaakt. Helaas is het vooral pretentieus en extreem saai. Oordopjes zijn een pré voor een karaoke-optreden aan het eind. Gomes won de prijs voor beste regie op het enige festival dat gelooft dat “anders” een synoniem is voor “goed.” Joe raadt het al: Cannes.

Levensgenieter Vivant Jep Gambardella [Toni Servillo], die vooral teert op één prijswinnende roman, viert op grootste wijze zijn 65e verjaardag in Rome. Een one night stand met Orietta [Isabella Ferrari] is de eerste van een serie ontmoetingen en gebeurtenissen die hem doen afvragen of hij wel gelukkig is met zijn huidige leven en hem moeten helpen de ‘grote schoonheid’ uit de titel weer te kunnen zien. Servillo is perfect in de hoofdrol en met behulp van een stampende soundtrack en cinematografie van Luca Bigazzi voorziet hij deze Oscarwinnaar voor Beste Film in een Vreemde Taal van de juiste ambiance voor deze odyssee door de Italiaanse hoofdstad met een paar magisch-realistische momenten die aangename herinneringen oproepen aan het werk van Federico Fellini.

Films met een hoofdrol voor een oudere actrice zijn dun gezaaid, maar dit komische drama is een fantastisch vehikel voor Lily Tomlin. Zij speelt Elle, de lesbische moeder en grootmoeder wiens contact met haar dochter [Marcia Gay Harden] behoorlijk is verstoord. Wanneer haar huidige relatie met Olivia [Judy Greer] mede door haar verbitterdheid op de klippen loopt, zit ze in zak en as. Dan vraag haar kleindochter Sage [Julia Garner] haar opeens hulp bij het betalen van een abortus. Elle en Sage gaan samen op pad langs verschillende mensen om geld bijeen te sprokkelen voor de ingreep en daarbij komt Elle oog in oog te staan met haar verleden en de keuzes die ze heeft gemaakt.

Tomlin schittert in de titelrol en haalt het maximale effect uit de scherpe situaties en dialogen, zeker in haar confrontatie met Sages nonchalante vriendje [Nat Wolff]. Sam Elliott is sterk als een ex van Elle die nog worstelt met hun gezamenlijke verleden en Lauren Tom is perfect als de arts in de abortuskliniek. Maar de films bereikt zijn komische en dramatische hoogtepunt wanneer Marcia Gay Harden ten tonele verschijnt en de film toewerkt naar een verrassend ontroerende finale.

Een beetje vreemd, maar uiteindelijk vooral een hoop gebakken lucht. Ali Abbasi slaagt er weliswaar in om een magisch-realistische setting te creëren waarin alles lijkt te kunnen gebeuren, maar loopt halverwege vast in een aantal halfbakken ideeën waardoor de film ontspoort en er van de goed opgebouwde sfeer niets overblijft. Abbasi doet zijn uiterste best het publiek te prikkelen met schokkend bedoelde scènes die door het gebrek dramatische opbouw en samenhang meer bizar dan indrukwekkend zijn. Uiteindelijk is dit gewoon een verhaaltje over een outsider op zoek naar aansluiting bij gelijkgestemden. Zoveel stelt het dus eigenlijk niet voor.

Een intrigerend idee dat halverwege een doodlopende straat inloopt en daar niet meer uit weet te komen. De openingsscène is het beste, al duurt het lang voordat het verband met de rest van de film duidelijk wordt. Garance Marillier is voortreffelijk in de hoofdrol en haar transformatie van een meisje dat allergisch is voor vlees in een jonge vrouw dat snakt naar vlees en bloed speelt ze zeer overtuigend. Ook Ella Rumpf scoort punten als haar rebels oudere zus Alexia, maar ook zij wordt in de steek gelaten door een scenario dat teveel in de herhaling valt en een regisseur die te nadrukkelijk probeert het publiek te shockeren, vooral met zeer aanwezige muzikale motieven, en daardoor juist het tegenovergestelde bewerkstelligt. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige bent die de onthulling op het einde al lang van tevoren had zien aankomen. En ik eindig met de visuele woordspeling dat ik na bijna 100 minuten blij was dat er een einde kwam aan de misère.

Wetenschapper Ryan Stone [Sandra Bullock] moet haar werkzaamheden buiten de Hubble Telescoop plotseling afbreken na een waarschuwing voor rondvliegende brokstukken. Maar door een korte aarzeling lukt het haar en haar collega Matt Kowalski [George Clooney] niet om op tijd in veiligheid te komen. De film volgt Stones pogingen om in veiligheid te komen nadat zij en Matt bijna om het leven komen wanneer de brokstukken een ravage aanrichten. Bullock en Clooney verdienen lof voor het feit dat zij zich niet volledig laten ondersneeuwen door de special effects, maar dit is boven alles een huzarenstukje van Cuarón en de technici die qua innovatie de grootste stap vooruit sinds 2001: A Space OdysseyMeeslepend en visueel verbluffend en overweldigend. Waarschijnlijk de beste film in 3D die ooit is gemaakt.

Courtland Gentry [Ryan Gosling] moet in 2006 nog minimaal 25 jaar uitzitten wegens moord wanneer CIA-agent Donald Fitzroy [Billy Bob Thornton] hem een vrijgeleide biedt als hij bereid is om voor de rest van zijn leven beschikbaar te zijn om als Gray Man in de schaduwen te werken om vuile klusjes voor de CIA op te lossen. Vijftien jaar later weigert hij een liquidatie uit te voeren omdat daarbij een kind om het leven zou komen. Bovendien ontdekt hij dat het beoogde doelwit [Callan Mulvey] een collega is die belastende informatie heeft over kopstukken in de CIA. Wanneer Courtland die informatie in handen krijgt keert zijn leidinggevende [Regé-Jean Page] zich tegen hem. De CIA huurt Lloyd Hansen [Chris Evans], een meedogenloze voormalige Gray Man, in om Courtland uit te schakelen. Er zijn wat spectaculaire actiescènes, maar het is niet meer dan stompzinnig, oppervlakkig vermaak.

Twee tweevoudige Oscarwinnaars en cultuuriconen nemen afscheid op het witte doek met dit net niet te sentimentele drama. Bernard [Michael Caine] en Rene [Glenda Jackson] leerden elkaar kennen in oorlogstijd en trouwden kort nadat Bernard terugkeerde van de strijd in Europa, waar hij als zeeman onder anderen de strijd op D-Day overleefde. Omdat hij te laat is om zich aan te sluiten bij een groepsreis, gaat Bernard op eigen naar de herdenking van D-Day in Frankrijk. Onderweg ontmoet raakt hij bevriend met voormalige RAF-piloot Arthur [John Standing] en met een veteraan van de oorlog in Afghanistan, die net als Bernard worstelen met hun oorlogservaringen. Parkers regie is niet altijd even subtiel, maar Caine en Jackson zijn in hun element en bewijzen nog maar eens dat talent en vakmanschap niet hoeft te vergaan met de jaren.

Degelijke, maar weinig opmerkelijke bewerking van het gelijknamige boek van Charles Dickens over weeskind Pip [Toby Irvine] die wordt opgevoed door de liefdevolle smid Joe [Jason Flemyng] en zijn licht ontvlambare vrouw [Sally Hawkins]. Pip krijgt een kans om te ontsnappen aan een leven in armoede. Eerst door tegen betaling te “spelen” bij eenzame excentriekeling Miss Havisham [Helena Bonham Carter] en Pips leeftijdgenoot Estella [Helena Barlow], later wanneer hij via een advocaat [Robbie Coltrane] uit anonieme bron een toelage krijgt waarmee hij zich kan begeven onder mensen uit een hogere sociale klasse. Een verzorgde productie en een indrukwekkende ondersteunende cast met onder anderen Ralph Fiennes, David Walliams, Ewen Bremner en Olly Alexander, maar het kan gewoon niet tippen aan David Leans versie uit 1948.

Erich von Stroheim lacht en doet zelfs een vreugdedansje in dit onderhoudende melodrama. Tijdens een theatervoorstelling wordt Connie Wallace [Mary Beth Hughes] doodgeschoten door een onbekende schutter. De politie vindt geen enkel spoor van de dader, maar later op de avond stuit clown Tony [Lester Allen] op de zwaargewonde Great Flamarion [Erich von Stroheim], een scherpschutter die zijn talenten voorheen gebruikte voor een gevaarlijke, maar succesvolle vaudevilleact. Wetend dat hij niet lang meer te leven heeft, besluit hij te vertellen hoe hij tot zijn wanhopige daad is gekomen.

Von Stroheim was na zijn geldverslindende regisseursprojecten veroordeeld tot werk achter de schermen en het spelen van vaak ondankbare, stereotypische rolletjes. In deze kleine film toont hij meer van zijn veelzijdigheid en Hughes is sterk als de femme fatale die maar liefst drie mannen om haar vinger weet winden! Een bescheiden productie, maar de moeite waard en een must voor fans van Von Stroheim en van regisseur Anthony Mann, die kort hierna zijn doorbraak zou maken.

Aangezien de extravagantie van de mysterieuze Jay Gatsby [Toby Stephens] een belangrijk motief is in het literaire meesterwerk van F. Scott Fitzgerald, is het merkwaardig dat deze bewerking leidt aan claustrofobie. Grotendeels gefilmd in close-ups die verraden dat we hier te maken hebben met een (relatief) goedkope tv-film. Routinematig geregisseerd en zonder noemenswaardig acteerwerk.

Luhrman bevestigt zijn status als Koning van de Gebakken Lucht met deze visueel indrukwekkende, maar praatzieke en holle bewerking van deze literaire klassieker. Maguire, DiCaprio en Mulligan zijn ideaal voor hun rollen, maar Luhrman heeft veel meer interesse in het tonen van de hedonistische jaren ’20 en de extravagante feestjes die de illustere Jay Gatsby [Leonardo DiCaprio] houdt in de hoop dat zijn grote liefde Daisy [Carey Mulligan] ooit op zijn feestje zal verschijnen. De karakters verdrinken in het visuele geweld en de eindeloze voice-overs van Maguire bevestigen dat Luhrman en co-scenarist Craig Pearce niet wisten hoe ze dit boek naar een film moesten vertalen. De twee Oscars gingen dat ook naar Catherine Martin, die haar Oscar voor Production Design deelde met Beverley Dunn. Tja, het ziet er inderdaad prachtig uit.

Hoewel ze al jaren geen contact meer heeft met haar moeder [Julia Stiles], wil de twaalfjarige Gilly Hopkins [een overtuigende Sophie Nélisse] het liefst bij haar terugkeren. In plaats daarvan komt ze terecht bij ervaren pleegmoeder Maime Trotter [Kathy Bates]. Na enkele aanvaringen met Maime en met haar doortastende leraar Ms Harris [Octavia Spencer] ontdekt Gilly bij toeval het adres van haar moeder. Die schrijft ze prompt een brief waarin ze in kleurrijke bewoordingen liegt over hoe ze wordt behandeld. Maar geleidelijk begint ze zich steeds meer thuis te voelen en ze schrikt dan ook enorm wanneer haar maatschappelijk werker [Billy Magnussen] haar confronteert met de gevolgen van de brief. Niet onaardig, maar weinig verrassend tienerdrama profiteert van uitstekend werk van Bates en een prima ondersteunende cast, inclusief Glenn Close als Gilly's grootmoeder.

John Bolton mag dan wellicht gezien worden als de kroongetuige die niet mocht getuigen in de spraakmakend impeachment van Donald Trump, maar Brittany Kaiser heeft nog veel meer munitie. Deze documentaire blikt terug op de onthullingen over hoe de handel in door (o.a.) Facebook verzamelde persoonlijke data directe invloed heeft gehad op o.a. (en zeker niet uitsluitend) de Amerikaanse presidentsverkiezingen, het Brexit-referendum en de verkiezing van de extremistische Jair Bolsonaro als president van Brazilië.

Kaiser begon als een idealist die haar kennis van datatechnologie aanvankelijk vrijwillig inzette voor de Obama-campagne, maar zich genoodzaakt zag om een betaalde functie aan te nemen bij Cambridge Analytica. Later zou haar getuigenis voor een commissie van het Britse Lagerhuis bijdragen aan de teloorgang van het door. Er is ook aandacht voor de andere 'whiste blowers' Christopher Wylie en Paul-Olivier Dehaye, onderzoeksjournalist Carole Cadwalladr en David Carroll, de professor die eiste dat Facebook hem inzicht zou geven in de persoonlijke gegevens die over hem zijn verzameld en wil dat datarechten erkend worden als mensenrechten.

Regisseurs Karim Amer en Jehane Noujaim volgen de hoofdrolspelers op sleutelmomenten in het publieke debat over het data-schandaal en dat levert inzichten op die veel verder gaan dan de nieuwsberichten. Zo maakt 'The Big Hack' op treffende wijze duidelijk welke gevaren er schuilen achter het verzamelen en verhandelen van persoonlijke data, alsmede hoe zeer Poetin en kornuiten hiervan gebruik hebben gemaakt om een aardverschuiving in het politieke landschap teweeg te brengen. Een belangrijk historisch document dat je niet mag missen.

Twee Schotse boezemvrienden zijn zeer getalenteerde rappers en hopen met hun muziek een doorbraak te kunnen forceren in Londen. Wanneer ze daar auditie doen worden ze afgerekend op hun Schotse afkomst en accent en afgeserveerd als De Rappende Proclaimers. Wanneer het ze maar niet lukt om een voet tussen de deur te krijgen in Londen, besluit één van hen voor de grap één van hun talloze telefoontjes naar een Londense club te voeren met een Amerikaans accent en te verkondigen dat ze uit Californië komen. En zowaar, opeens blijken ze welkom! Sterker nog: de optredens volgen elkaar op en grote labels staan te trappelen om het duo een contract aan te bieden. De jongens genieten van het goede leven, maar wanneer de publiciteitsmachine rondom Silibil N' Brains begint te werken groeit de angst dat ze hun ware identiteit niet langer kunnen verhullen.

Een schrijnend exposé van de imago-gedreven muziekindustrie, want het talent van deze jongens staat volledig buiten kijf. De animaties zorgen voor aangename visuele afwisseling, alsmede de vele (vaak smakeloze) vlogs die de jongens maakten van hun 'avonturen' in Londen. Vooral hun samenwerking met hun 'vrienden' van D12 is hilarisch. Maar het toont ook hoe het aannemen van een andere identiteit hun leven op langere termijn heeft beïnvloed. Het charisma en de openheid van de beide hoofdrolspelers maakt dit tot een ever vermakelijke als interessante documentaire.

Buster Keatons versie van het verhaal van "The General" is vele malen leuker, maar deze Disney-productie komt iets dichter bij de waarheid. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog probeert een groep Noordelijke spionnen in vijandig gebied een locomotief te stelen en die te gebruiken om een aantal bruggen op te blazen en daarmee de aanvoerlijnen voor de Confederates door te snijden. Houterig acteerwerk en een fletse Fess Parker voorkomen dat de eerste helft enig amusement biedt, maar de film wordt een stuk beter wanneer de "Great Locomotive Chase" uit de titel eindelijk op gang komt. Dan heeft de actie de overhand en stoor je je minder aan het matige acteerwerk. De vraag is alleen of je saaie 50 minuten die daaraan vooraf gaan kunt doorstaan. Ik geef het je te doen!

Spike Milligan was de meest anarchistische Britse komiek van zijn generatie en deze film, die hij schreef met regisseur Joseph McGrath, heeft vaak lak aan filmconventies en probeert de filmbeleving doelbewust te ontregelen. Zo is er een shot waarin een scène wordt onderbroken en - na aanwijzingen van de regisseur en opmerkingen van de acteurs die even uit hun rol komen - een paar keer opnieuw wordt gespeeld. Er hobbelen ook wat naakte vrouwen rond en een serie pikante foto's lijkt ook lukraak in de film gemonteerd. Het absurdisme van verschillende momenten valt de makers niet kwalijk te nemen, evenals Milligans manische vertolking. Van Milligan verwacht je feitelijk niet anders. Het verhaal van een wever die zijn werk opgeeft om zijn roeping als dichter te volgen en zich niet laat weerhouden door de vloedgolf aan kritiek die hij krijgt wegens zijn incompetentie, biedt best wat mogelijkheden tot humor en satire, maar op beide fronten slaat The Great McGonagall de plank mis. De grappen zijn flauw, de humor is vaak geforceerd en erg vergezocht. Kortom: er valt weinig te lachen, zelfs Peter Sellers als Queen Elizabeth is geen reden tot een glimlach. Het camerawerk is matig verzorgd en montage laat ook te wensen over, zodat het allemaal nogal amateuristisch overkomt. Wie houdt van Milligans stijl van humor, kan wellicht over deze tekortkomingen heen stappen. Mij lukte dat helaas niet.

Eén van de vele films uit de periode die gelinkt is aan de gebeurtenissen van 9/11. De film speelt zich af in de aanloop naar de eerste herdenking van de aanslag in New York en richt zich op een aantal New Yorkers. Uit de gesprekken tussen Sandie [Jim Gaffigan] en de onconventionele psycholoog Dr Trabulous [Tony Shalhoub] lijk je aanvankelijk op te kunnen maken dat Sandie één van de overlevenden was van de aanslag, alhoewel dat nooit wordt genoemd. De vijf verschillende verhaallijnen betreffen mensen die elk het gevoel hebben dat hun leven is vastgelopen en ze zoeken naar een manier om uit de sleur te komen en een nieuwe weg in te slaan. Geen groots geschreven film, daarvoor zijn de karakteriseringen ook wat wisselvallig (Avi en Satish's Story is het beste segment) maar Maggie Gyllenhaal en Olympia Dukakis zijn altijd het bekijken waard.

Fotojournalist Amanda Mustard confronteert haar hoogbejaarde grootvader (en voormalig chiropractor) Bill Flickinger met zijn pedofilie en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat hij zelfs na een veroordeling in 1975 wegens seksueel misbruik van een 12-jarig meisje nooit in de gevangenis heeft gezeten. Bill erkent zijn ‘stommiteiten’, maar daar neemt Amanda geen genoegen mee. Een ongemakkelijke documentaire, maar dat is precies de bedoeling. De familie verdient bewondering voor hun bereidheid om een van de grootste taboes voor de camera te bespreken en toont op niet mis te verstane wijze de noodzaak van openheid van zaken, vooral binnen de eigen familie.