Opinions

Paul Schipper [Martijn Lakemeier] is Playlist Curator voor Apollo Benelux. Hoewel zijn sollicitatiegesprek nog moet plaats vinden, heeft hij met zijn vriendin Tessa [Claire Bender] al plannen gemaakt voor een verhuizing naar Londen. Wanneer blijkt dat er nog een serieuze kandidaat is voor die promotie, begint de ellende. Voor de kijker is de ellende dan allang begonnen en wordt het alleen maar erger. Paul en Tessa zijn onuitstaanbare, egocentrische types waarvan je afvraagt wat ze ooit in elkaar hebben gezien. De neergaande lijn zet zich voort wanneer Rima [Shaelyn Newmarch] nog egocentrischer en irritanter blijkt te zijn. De titel verwijst overigens naar het autobiografische boek van Pauls ex-vriend Aram [Flip Zuijderland] dat ook iets te maken heeft met het erbarmelijke scenario van Wander Theunis. Hij wil blijkbaar ook nog iets zeggen over de verschillen tussen digitale muziek en de traditionele geluidsdragers. Het zal wel.

Broers Elias en Lukas [gespeeld door broers Cameron en Nicholas Crovetti] keren na een lang verblijf bij hun vader [Peter Harmann] terug bij hun moeder [Naomi Watts], een gevierde acteur die zich heeft laten ‘repareren’ en daarom een gipsmasker draagt. Maar moeder gedraagt zich zo anders dan voorheen dat Lukas er van overtuigt is dat ze te maken hebben met een bedrieger. Elias twijfelt en deze superieure remake van de gelijknamige film uit 2016 (ook bekend als ‘Ich Seh, Ich Seh’) met eindelijk weer eens een ijzersterke rol voor Naomi Watts, een stevige dosis suspense en een ontknoping die deze keer wél werkt.

Andy Goodrich [Michael Keaton] heeft zijn hart en ziel gestopt in zijn noodlijdende kunstgalerie. Zijn 36-jarige dochter Grace [Mila Kunis] uit zijn huwelijk met Ann [Andie MacDowell] is hoogzwanger en zijn huidige echtgenote Naomi [Laura Benanti] laat zich voor 90 dagen opnemen in afkickkliniek en verbreekt de relatie. Daardoor moet Andy de zorg op zich nemen van zijn 9-jarige tweeling Billie [Vivien Lyra Blair] en Mose [Jacob Kopera]. De aanvankelijke stuurloosheid van het scenario onderstreept het gebrek aan structuur in Andy’s leven. Naarmate Andy gedwongen wordt om die structuur aan te brengen, komt het verhaal ook meer in focus. Keaton evenaart zijn prestatie in Birdman en krijgt prima tegenspel van Kunis, Blair en Kopera. De ontknoping is zeer aangrijpend.

Twee jaar na het vijfde en laatste seizoen van de gelijknamige serie, keren Linda de Mol, Susan Visser, Tjitske Reidinga en Lies Visschedijk opnieuw in de huid van de Gooische vrouwen en hartsvriendinnen. Van de serie heb ik geen seconde gezien en dat blijkt geen bezwaar: de vier personages zijn zo karikaturaal dat je de draad (voor zover daar sprake van was) gemakkelijk kunt oppikken. De hoofdrolspelers geven hun rollen gelukkig wat menselijke trekjes, maar de verhaallijntjes zijn mager en bepaald niet origineel. De dames krijgen te maken met tegenslagen en besluiten er tussenuit te knijpen en proberen opnieuw tot zichzelf te komen in een rustoord in Frankrijk. Peter Paul Mullers Amsterdamse accent is niet om aan te horen, maar de fans van de serie zullen dat wel gewend zijn.

Claire [Tjitske Reidinga] is terug uit Burkina Faso (waar haar dochter met haar man en kind woont) en is de Gooische cultuur niet meer gewend. Voor de rest is dit een kopie van Gooische Vrouwen, met wat geschuif van poppetjes en een alternatief einde. Veel luiere vervolgen dan dit zul je niet gauw vinden. Opent en eindigt met een scène waarin de vier Gooische hartsvriendinnen bejaard zijn. Als je daarom kunt lachen …

Scott speelt de rol van Doug Glatt, die zijn geld verdient als uitsmijter. Mede door zijn veeleisende ouders is hij niet gelukkig met zijn imago als dommige kleerkast, tot een ijshockeycoach - onder de indruk van Glatts werkwijze - hem een contract aanbiedt als 'goon' voor het plaatselijke ijshockeyteam. Doug kan amper schaatsen, maar maakt zich al snel nuttig door een ieder die supertalent Xavier LaFlamme [Marc André Grondin] probeert van de sokken te schaatsen tot pulp te slaan. Het publiek draagt hem al snel op handen, het team begint te winnen, maar niet alle spelers zijn daar blij mee. Wanneer Doug kennis maakt met de eveneens sociaal onbeholpen Eva [Alison Phil], ziet Doug opeens een hele andere toekomst voor zichzelf. Zonderlinge mix van komedie, drama en bloedvergieten met een glansrol van Scott, die probleemloos afrekent met zijn Stifler-imago. De romance tussen Doug en Eva maakt veel goed, evenals de rol van Liev Schreiber als de 'goon' van een rivaliserend team met wie Doug het op enig moment wel aan de stok zal moeten krijgen.

In veel opzichten een herhaling van zetten met zelfs nog iets meer expliciet bloedvergieten. 'Goon' Doug Glatt [Scott] moet zijn meerdere erkennen in rijzende ster Anders Cain [Wyatt Russell] die hem bij hun eerste onderlinge ijshockeywedstrijd genadeloos het ziekenhuis in slaat. Tijdens zijn recuperatie bezint Doug zich op zijn toekomst: zijn vriendin Eva [Alison Phil] is hoogzwanger en Doug overweegt daarom zijn sportcarrière te beëindigen en een veilige kantoorbaan aan te nemen. Maar al snel blijkt dat het bloed kruipt waar het niet aan gaan. Ondanks een permanente blessure zoekt Doug hulp bij zijn voormalige, inmiddels gestopt aartsrivaal [Liev Schreiber] die hem moet niet alleen opnieuw moet leren vechten, maar ook de andere aspecten van ijshockey aan te leren. Overbodige sequel blijft alleen overeind door Scotts charismatische vertolking.

Wanneer Zach Cooper [Dylan Minette] vermoedt dat zijn buurmeisje Hannah [Odeya Rush] wordt mishandeld door haar vader [Jack Black], besluit hij op onderzoek uit te gaan met klasgenoot Champ [Ryan Lee]. Maar wanneer ze daar een unieke boekencollectie ontdekken realiseren ze niet dat met het openen van het slot van die boeken hun eigen leven, en die van heel Madison, in gevaar brengen.

Fantasierijk verhaal met een fraaie rol voor Jack Black, die ook zijn stem verleende aan de vele 'monsters'. Zijn vertolking als Slappy The Dummy roept aangename herinnering op aan Brad Dourifs Chucky in de Child's Playfilms. De special effects zijn echter niet altijd overtuigend en de aanwezigheid van zombies en weerwolven maakt deze film net iets te eng voor de benedengrens van hun doelgroep, maar het hoge tempo en een aantal inventieve actiesequenties maken dit toch tot een vermakelijke zit.

De eerste klus voor de onderneming van tieners Sonny [Jeremy Ray Taylor] en Sam [Caleel Harris] brengt hen naar een verlaten huis dat ze dienen te ontruimen. Ze vinden een boek en brengen daarmee onverhoopt de (zelfstandig) pratende buikspreekpop Slappy [Mick Wingert] mee tot leven die van de gelegenheid gebruik maakt om rekeningen te vereffenen en het aanstaande Halloween op stelten te zetten. De jongens roepen de hulp in van Sonny’s zus Sarah [Madison Iseman] die worstelt met een essay over angst dat ze moet schrijven als toelatingsopdracht voor de vervolgopleiding die ze wil volgen. Veel actie en lawaaiige special effects in deze rommelige griezelkomedie met een bijrol voor Jack Black als R. L. Stine op wiens boekenserie deze film gebaseerd is. De échte R.L. Stine heeft een cameo als het schoolhoofd dat de prijs voor beste wetenschapsproject uitreikt. Het acteerwerk is niet om over naar huis te spreken, maar voor niet al te veeleisende kinderen is dit een acceptabele tijdvuller.

De voormalige Russische president en geestelijk vader van het moderne Rusland is in recente jaren regelmatig het onderwerp geweest van documentaires die zich met name richten op het contrast tussen de hooggespannen verwachtingen tijdens zijn presidentschap en het huidige maatschappelijke en politieke klimaat onder Vladimir Putin. Gorbachev beantwoordt Maskiys vragen hierover met kwinkslagen die tonen dat deze lichamelijk afgetakelde 89-jarige man (die voordat vrienden een lift voor hem lieten aanleggen een uur nodig had om de trap af te komen) met een gezonde dosis relativering naar zichzelf en zijn nalatenschap kan kijken. Het gesprek neemt een aanzienlijk serieuzere wending wanneer het gaat over zijn in 1999 overleden echtgenote Raisa. Het meest schrijnende moment is echter het moment waarop Gorbachev in zijn ééntje zit aan een tafel voor twaalf, die gedekt is voor drie en waarin hij doet alsof hij in gesprek is met zijn nog niet gearriveerde gasten. Geen diepgaand interview dus, maar wel een boeiend portret van een politieke reus in afwachting van het einde van zijn leven.

Een prutswerkje met totaal misplaatste grappen en even onzinnige als walgelijke gore. De film bestaat uit drie elementen: Go-Go Girls die een striptease doen (op verschrikkelijke rockmuziek), Go-Go Girls die worden afgemaakt door een maniak en detective Frank Kress, die op wel erg luchtige (en belachelijke) manier de moorden onderzoekt. Zeer slecht belicht, zeer slecht geacteerd (let vooral op een aanval van hysterie tegen het einde van de film bij de ontdekking van twee lichamen) en de effecten slaan helemaal nergens op. Aanstootgevend is het wel, maar eng is het totaal niet.

Het leven en de carrière van de in 2012 overleden Gore Vidal is niet te vatten in een documentaire van 80 minuten maar Wrathall doet een eerbiedige poging die aan geloofwaardigheid wint dankzij interviews die Gore Vidal in zijn laatste levensjaren gaf. Alle relevante momenten uit Vidals leven komen voorbij, waaronder de fascinerende en ook naar huidige maatstaven felle tv-debatten die hij voerde met intellectuelen als William F. Buckley en Norman Mailer. Een aardige dwarsdoorsnede die je in ieder geval in de verleiding brengt om iets van het uitgebreide geschreven oeuvre van deze invloedrijke schrijver van fictieve en historische romans tot je te nemen. En dat kan nooit verkeerd zijn.

Een van de hoogtepunten uit de televisiegeschiedenis was David Attenboroughs interactie met Pablo, een jonge gorilla in het Virungagebergte in Rwanda, in de baanbrekende documentaireserie Life On Earth. 50 jaar na de opnames keerde een filmcrew terug naar het leefgebied van de nazaten van Pablo. Deze documentaire geeft meer inzicht in de manier waarop gorilla’s samenleven en zit vol opmerkelijke momenten. Met Attenborough aan boord is het commentaar wars van de soms kinderlijke toon van Disneynature. En Reed en Webster weerstaan de verleiding tot mooie of spectaculaire plaatjes, waardoor het verhaal centraal blijft staan.

De openingsdialoog in deze TV-film tussen Charlie Rand [Colin Bruce] en een barman [Alec Willows] zet meteen de toon voor deze matige poging tot neo-noir. De banale dialoog en het lichtelijk bizarre verhaal voorkomen dat 'The Dead Can't Lie' ook maar enige vlam vat, ondanks de aantrekkelijke Virginia Madsen en de goed gecaste Tommy Lee Jones in de belangrijkste rollen en een sfeervolle jazzy score van George Clinton. Regisseur en scenarist Lloyd Fonvielle heeft de bel horen rinkelen maar weet niet waar de klepel hangt en slaagt er alleen in om de uiterlijke aspecten van neo-noir te benaderen. Het scenario en zijn weinig inventieve regie doen de film definitief de das om.

Travolta weet de roemruchtige gangsterbaas Gotti qua uiterlijk aardig te benaderen, maar hij blijkt wat te licht voor deze oppervlakkige biografie die teveel terloopse momenten heeft en nergens de diepte in gaat. In archiefbeelden horen we dat veel buurtbewoners Gotti op handen droegen omdat hij zorgde voor veiligheid in hun wijk. Dat die uitspraken voor de kijker als een verrassing komen onderstreept het gebrekkige scenario dat niets meer doet dan netjes de belangrijkste momenten uit Gotti's gangstercarrière voorbij laten komen. Bovendien bekruipt je al snel het gevoel dat je het allemaal eens eerder hebt gezien. Maar dan veel beter.

Het Zwitserse referendum omtrent kiesrecht voor vrouwen in 1971 vormt de achtergrond voor dit op het eerste gezicht vrij voorspelbaar komisch drama, maar heeft verrassend veel diepgang en voldoende verrassingen. Nora [Marie Leuenberg] is een eenvoudige huisvrouw in een Zwitsers dorpje waar de sociale en seksuele revolutie van de jaren '60 aan voorbij is gegaan. Ze zou graag een betaalde baan willen, maar haar man [Maximilian Simonischek] verbiedt het zodat Nora blijft steken in de heersende 'goddelijke orde'. Maar wanneer ze ziet hoe haar zus [Rachel Braunschweig] zwijgzaam toelaat dat diens echtgenoot hun dochter [Ella Rumpf] in een opvoedingsgesticht plaatst en de meest vooraanstaande (en machtigste) vrouw in het dorp [Therese Affolter] campagne voert tégen het vrouwenkiesrecht, besluit ze voor het eerst tegen de goddelijke orde in te gaan. Haar daad van passief verzet levert haar de steun op van Vroni [Sibylle Brunner], een bejaarde vrouw die lijdzaam heeft moeten toekijken hoe haar man het dorpscafé en het geld dat ze ermee verdienden, naar de kloten hielp. De ontmoeting met Graziella [Marta Zoffoli] en een stiekem tripje naar een demonstratie in Zürich, doen Nora besluiten om met hulp van haar vriendinnen openlijk campagne te voeren vóór het kiesrecht.
Sterk gecast drama met komisch elementen blinkt vooral uit in de manier waarop het de bijrollen neerzet. Nora's man blijkt geen karikaturale anti-feminist en is één van de interessantste karakters in deze film. Bovendien blijken de dames zelf ook minder makkelijk te doorgronden dan in een volstrekt formulematige film het geval zou zijn. Petra Biondina Volpe neemt het onderwerp gelukkig serieus waardoor het nooit in komedie vervalt - afgezien van een bezoekje aan een hippie-workshop - en het nooit zwaar op de hand wordt. Een uitstekende mix in een interessante en vermakelijke film.

Spelen in Tokio. Maar oei, opeens is daar de aantrekkelijke sportmasseuse Irene [Loes Haverkort] die hem opeens doet twijfelen aan zijn ambities. Timo heeft ook nog wat onverwerkte mama-problemen in dit stemmige psychologische drama waarin de faciliteiten van Nederlandse topturners doen denken aan een bouwvallige gymzaal en het camerawerk sowieso één en al treurnis uitstraalt. David Wristers overtuigt als turner (hij was in 2016 Nederlands kampioen op sprong), maar is als acteur teveel een lichtgewicht om ook maar enigszins te kunnen overtuigen. Myrthe Mosterman won een Gouden Kalf voor haar cinematografie, iets wat ze mede te danken heeft aan de fraai gefilmde turnscènes.

Na zes jaar wegens doodslag gevangen te hebben gezeten, keert Lang [Eddie Peng] terug naar zijn voormalige woonplaats in het noordwesten van China. Met nog zes weken te gaan tot de Olympische Spelen in Beijing kan Lang aan het werk als hondenvanger om de vele zwerfhonden te vangen en zo te voorkomen dat er hondsdolheid uitbreekt. Maar Hu [Xiaoguang Hu] heeft Lang de dood van zijn neef nog niet vergeven en maakt hem op allerlei manieren het leven zuur. Lang maakt een einde aan zijn eenzaamheid door de zwarte hond uit de titel in huis te nemen. De interactie tussen Lang en de hond levert enkele opmerkelijke momenten op, maar het scenario bestaat voornamelijk uit losse, onvoldoende uitgewerkte verhaallijnen die nooit tot wasdom komen. Met hulp van camerapersoon Weizhe Gao weet Hu wel prachtige beelden vast te leggen.

Aangezien kardinaal Philippe Barbarin en Bernard Preynat (nog?) niet zijn veroordeeld voor hun aandeel in het grootschalige seksuele misbruik van verschillende jongetjes en het toedekken daarvan, richt François Ozon zich vooral op de slachtoffers en hoe hun besluit om hun ervaringen openbaar te maken hun leven en dat van hun families beïnvloedt. Hoewel Alexandre Guérin [Melvil Poupaud] een ogenschijnlijk gelukkig leven leidt, is hij de eerste die een aanklacht indient tegen Preynat [Bernard Verley] die hem als kind regelmatig seksueel misbruikte. In eerste instantie lijkt het op niets uit te lopen, mede omdat de zaak verjaard zou zijn, maar het blijkt een katalysator te zijn voor François Debord [Denis Ménochet] om zelf een aanklacht in te dienen en hij is vastberaden door te zetten, in de hoop dat andere slachtoffers - die er ongetwijfeld zijn - daardoor hun stilzwijgen zullen doorbreken.

De eerste 45 minuten zijn moeilijk door te komen, maar zodra Ménochet zijn intrede doet groeit de film uit tot een onthullend portret van mannen die op verschillende manier zijn getekend door hun verleden. De reacties van familieleden zijn genuanceerd en Ozon vervalt dan ook nooit in klassiek melodrama, wat de authenticiteit alleen maar ten goede komt. De film richt zich niet zozeer op de schuldvraag - ook al is Verley indrukwekkend als de (vermeend) pedoseksuele Preynat - maar op de kracht die slachtoffers ontlenen aan het feit dat ze hun ervaringen kunnen delen.

In 2005 reisde Sophie Fiennes met stijlicoon Grace Jones naar diens familie in haar geboorteland Jamaica. Ontdaan van alle franje die haar tot één van de meest herkenbare gezichten van haar generatie maakte, blijkt Grace een nuchtere vrouw te zijn die enerzijds openhartig spreekt over de vele keren dat zij en haar broers slaag kregen, anderzijds als een kind zo blij is wanneer een stokoude buurvrouw nog steeds een spel in huis blijkt te hebben waarmee Grace zich als kind talloze uren vermaakte. Ze geeft ook prijs waardoor ze haar 'angstaanjagende' personage op het podium neerzette, alsmede de inspiratie voor de teksten die ze schreef voor het album 'Hurricane' met haar legendarische vaste producers Sly & Robbie. Dat geeft een extra dimensie aan de beelden van een concert dat ze in 2016 gaf in Dublin, waarin ze de - bijzonder sterke - liedjes ten gehore brengt. Uiteraard komen de grootste hits voorbij, al moet Grace de tekst van 'I Need A Man' nog flink oefenen omdat ze het heel lang niet meer heeft gezongen.

Het gebrek aan iets van een verhaallijn betekent onvermijdelijk dat het resultaat episodisch is en dat er geen grote finale is. Ook zijn er momenten die niet zo interessant zijn, zoals de telefoongesprekken met respectievelijk bassist/co-producer Robbie Shakespeare en haar zoon. Dat neemt niet weg dat dit een waardig, inzichtelijk portret is van één van meest invloedrijke vrouwen van haar generatie.

Vijf jaar nadat Grace Kelly [Nicole Kidman] haar filmcarrière beëindigde ten faveure van een huwelijk met Prins Rainier [Tim Roth] van Monaco biedt Alfred Hitchcock [Roger Ashton-Griffiths] haar de hoofdrol aan in Marnie. Het is een droomrol en Grace heeft nog altijd haar draai niet gevonden in haar rol als monarch, maar het aanbod valt samen met een diplomatieke rel met de Franse minister van Staat Emile Pelletier [Olivier Rabourdin] die namens president De Gaulle [Andre Penvern] eist dat Rainier zijn inwoners belasting oplegt en de opbrengst afstaat aan Frankrijk. De diplomatieke onrust vergroot de spanning tussen Rainier en Grace en dat dwingt Grace om haar rol te herzien. Het is óf de rol van filmdiva in Hollywood, of die van echtgenote van Rainier en prinses van Monaco. De uitkomst is natuurlijk bekend, maar het scenario van Arash Amel speculeert over de gebeurtenissen en overwegingen die uiteindelijk leiden tot die uitkomst. Slecht ontvangen historisch drama is zo slecht nog niet. Het enige probleem is Nicole Kidman die met haar felle ogen en kille voorkomen en haar lengte bij voorbaat kansloos was als Grace Kelly, ook al doet ze wat ze kan.

“Eat, sleep, game” is het levensmotto van Jann Mardenborough [Archie Madekwe], die vooral uitblinkt in Gran Turismo, een racespel dat zijn populariteit dank aan innovatieve technieken die spelervaring levensecht maken. Omdat hij een recordtijd heeft neergezet, krijgt Jann een uitnodiging van Danny Moore [Orlando Bloom], de hoofd marketing van Nissan. Jann mag het tegen 9 andere topgamers opnemen in een poging te bewijzen dat ze dankzij Gran Turismo zich ook in een echte auto stand kunnen houden tegen de beste coureurs ter wereld. Begint als een reclamecampagne voor Gran Turismo, Nintendo Playstation en Nissan, maar het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en Madekwe en David Harbour (als mentor Jack Salter) leveren prima werk af. De racesequenties zijn nogal potsierlijk – vooral de finale van 24 Uur van Le Mans – maar dat hoeft de pret niet te drukken. De beste momenten zijn met Djimon Hounsou als Janns vader, een voormalig profvoetballer die Jann wil behoeden voor een deceptie.

The Full Monty (1997) meets De Marathon (2012) in dit komische drama over zeven mannen van middelbare leeftijd, die onder begeleiding van een voormalige kampioene synchroonzwemmen een doel vinden in hun uitzichtloze leven. Door zijn episodische opzet komt de film wat langzaam op gang, maar wanneer de mannen zich serieus beginnen voor te bereiden op hun belangrijkste optreden ooit, komt er wat meer vaart in zodat je tegen het einde absoluut aan de kant staat van de zeven mannen in hun 'mission impossible'.

Een schrijver [Tom Wilkinson/Jude Law] brengt de maand augustus door in kuuroord Nebelsbad in de Zwitserse Alpen. Tijdens zijn verblijf in The Grand Budapest Hotel leert hij de eigenaar van het hotel [F. Murray Abraham] kennen die hem vertelt hoe hij eigenaar van The Grand Budapest is geworden. Grotendeels een flashback in een flashback volgens de inmiddels bekende Anderson-stijl: excentrieke personages in nauwkeurig vorm gegeven, kleurrijke sets en geacteerd met een stalen gezicht. Maar deze keer heeft Anderson – die inspiratie putte uit het werk van de vroeg 19e-eeuwse schrijver Stefan Zweig en komt met een verhaal dat ondanks de complexe vertelvorm aanzienlijk beter te volgen is dan latere films. Fiennes is subliem in de hoofdrol en de onderkoelde humor werkt regelmatig op de lachspieren in deze technisch verbluffende film met een aanstekelijke, excentrieke score. Componist Alexandre Desplat won dan ook één van de vier Oscars voor dit hoogtepunt uit Andersons oeuvre.

Een fascinerend meesterwerk vol boeiende anekdotes over wat er achter de schermen gebeurde, maar vooral een schitterende productie en een acteerduel tussen de beste acteurs van hun generatie waar de vonken werkelijk vanaf spatten.

Greta Garbo wees de rol aanvankelijk af. Niet, zoals boze tongen destijds beweerden, vanwege sterallures, maar omdat ze ze zichzelf te oud vond om een prima-ballerina te spelen. Bovendien keek ze enorm op tegen haar belangrijkste tegenspeler, het matinee-idool John Barrymore die één van de grootste filmsterren uit de jaren ’20 was. Bij hun eerste ontmoeting sprak Garbo haar bewondering uit voor ‘de grootste acteur’, waarop Barrymore antwoordde dat hij én zijn vrouw Garbo de mooiste vrouw vonden die ze ooit hadden gezien. Het ijs was gebroken en er ontstond zelf een romance die zichtbaar is in de romantische scènes tussen Garbo, als de haast manisch-depressieve Grusinskaya en Barrymore, als de in ernstige geldnood verkerende gentleman-thief die als The Baron door het leven gaat. En dan hebben we Johns jongere broer Lionel Barrymore als Kringelein, een doodzieke, eenvoudige man die besloten heeft zijn laatste levensdagen te gebruiken om volop van het leven te genieten. Deze Hollywood-veteranen krijgen vlammend tegenspel van de sublieme Joan Crawford als ‘Flaemmchen’, de stenografe, een rol die op uiterst slimme wijze de censuur wist te omzeilen met subtiele, maar voor een modern publiek niet te missen seksuele toespelingen. Haar eerste scène met Barrymore is een acteerduel tussen een oude filmster, die zijn laatste hoogtepunt beleefde en een rijzende ster, die de jaren ’30 zou domineren.

Warner Baxter speelt de rol van Preysing, een industriemagnaat die niet alleen wanhopig probeert een fusie af te dwingen, maar ook nog geconfronteerd wordt met de wroeging van Kringelein, één van zijn vele werknemers die hij met iets teveel minachting behandelt. Baxter, die het jaar daarvoor de harten van het filmpubliek had gestolen met zijn rol als de sympathieke bokser-met-een-hart-van-goud in het geliefde melodrama The Champ, was alleen over te halen voor deze rol door de toezegging dat hij het enige karakter zou zijn dat met een Duits accent zou spreken. Een beetje vreemd, omdat de film zich afspeelt in Berlijn. Maar een kniesoor die daar een traan om laat, want dit is hoogstaand entertainment en een uitstekende manier om kennis te maken met vijf van de grootste filmsterren van hun generatie.

Buddy [Luke Benward] moet zich bij een ondervraging door Detective Jones [Kelsey Grammer] verantwoorden nadat hij opgepakt op verdenking van moord op Walter Franklin [Nicolas Cage]. In flashbacks ontdekken we de ware toedracht in deze door bespottelijke karakters (met even bespottelijke zuidelijk bedoelde accenten) bevolkte, bizarre thriller die past in het rijtje bedenkelijke films waarmee Cage al jaren de kost meent te moeten verdienen. KaDee Stricklands campy vertolking als Walters hitsige echtgenoot is goed voor een paar gniffels. Afgezien daarvan is dit een volledige verspilling van tijd.

Gram Parsons was een muzikaal genie die elementen van country en rock met elkaar mixte en zo de grondlegger werd van de countryrock. Hij stierf op 26-jarige leeftijd aan een overdosis en zijn lichaam werd gestolen door twee mannen die op de 27e verjaardag van Gram Parsons terecht stonden voor hun 'misdaad'. Dit waargebeurde verhaal staat aan de basis van deze zwarte komedie, waarin drie verschillende partijen proberen Grams lichaam op te eisen. Zijn vader [Robert Forster] wil hem over laten vliegen om hem ten ruste te leggen in een familiegraf, maar Grams voormalige manager en boezemvriend Phil Kaufman [Johnny Knoxville] heeft hippie Larry [Michael Shannon] en diens onconventionele lijkwagen ingehuurd om het lichaam te stelen en in de woestijn te cremeren. Tenslotte is er ook nog Grams ex-vrouw (min of meer) Barbara [Christina Applegate] die recht meent te hebben op Grams nalatenschap, maar daar alleen een beroep op kan doen als ze een overlijdensverklaring heeft.

Het scenario richt zich vooral op Knoxville en Shannon en hun samenspel is een schot in de roos. Jonathan Slavin scoort als de ogenschijnlijk erg snuggere bediende bij het mortuarium en Clint Culp is hilarisch als een agent op het vliegveld. Applegate en Forster leveren een prima bijdrage in de amusante ontknoping van deze geslaagde film.

Het is 1917 wanneer Edward [Gonçalo Waddington] besluit om Molly [Crista Alfaiate], met wie hij al zeven jaar verloof was, vlak voor de bruiloft in Rangoon in de steek te laten. Hij rest Azië af en een uur later (in de film) doet Molly het nog een keer dunnetjes over. In beginsel gaat het om een avonturenverhaal waar Gomes en de zijnen iedere schijn van avontuur hebben weggelaten ten faveure van een droge vertelstem. Wat resteert zijn stukjes artistieke bedoelde stadsmozaïek vol traditionele cultuur en een paar plichtmatige aandoende dramatische scènes. De beeldende kunstenaars leveren prachtig werk af en Gomes heeft zonder meer een bijzondere, eigenzinnige, uitdagende film gemaakt. Helaas is het vooral pretentieus en extreem saai. Oordopjes zijn een pré voor een karaoke-optreden aan het eind. Gomes won de prijs voor beste regie op het enige festival dat gelooft dat “anders” een synoniem is voor “goed.” Joe raadt het al: Cannes.

Levensgenieter Vivant Jep Gambardella [Toni Servillo], die vooral teert op één prijswinnende roman, viert op grootste wijze zijn 65e verjaardag in Rome. Een one night stand met Orietta [Isabella Ferrari] is de eerste van een serie ontmoetingen en gebeurtenissen die hem doen afvragen of hij wel gelukkig is met zijn huidige leven en hem moeten helpen de ‘grote schoonheid’ uit de titel weer te kunnen zien. Servillo is perfect in de hoofdrol en met behulp van een stampende soundtrack en cinematografie van Luca Bigazzi voorziet hij deze Oscarwinnaar voor Beste Film in een Vreemde Taal van de juiste ambiance voor deze odyssee door de Italiaanse hoofdstad met een paar magisch-realistische momenten die aangename herinneringen oproepen aan het werk van Federico Fellini.

Boezemvrienden Pierre-Yves [Ludovik] en Jonathan [Jérôme Niel] hopen hun gram te halen tijdens de reünie van de basisschool waarop ze mikpunt waren van spot. Het duo heeft een prettige chemie, maar ook gezien hun populariteit in thuisland Frankrijk en hun reputatie voor absurdistische humor is dit formulewerkje een teleurstelling.