Opinions

Een 55-jarige vrouw [Emma Thompson] neemt drie jaar na de dood van haar man het besluit om een escort te huren omdat ze zich weer jong wil voelen en haar seksleven op gang te brengen. Daarom huurt ze een motelkamer en een jonge escort [Daryl McCormack]. In drie afspraken ontwikkelt de onderlinge verstandhouding tussen escort en cliënt zich in een film die sterk doet denken aan Theo van Goghs 06 (1994), maar dan zonder de scherpe (en werkelijk diepgaande) kantjes. Geschreven door komiek Katy Brand die tevens optrad als uitvoerend producent. Begint goed, eindigt teleurstellend oppervlakkig.

Ragina [Amna Ilyas] hoopt te ontsnappen aan een uitzichtloos leven in Karachi door met hulp van haar tante [Beo Raana Zafar] een baantje te bemachtigen bij cosmeticabedrijf Fragrance. Daar hoopt ze zich op te kunnen werken tot fotomodel. Maar haar droom wordt verstoord door de realiteit door de moord op voormalig Minister President Benazir Bhutto waardoor haar verloofde Ari [Yasir Aqueel] politiek actief wordt. Geeft inzicht in de vooroordelen die ten grondslag liggen aan het kastensysteem en de bijbehorende klassenmaatschappij. Ilyas is uitstekend in de hoofdrol maar Sumar slaagt er niet helemaal in om de maatschappijkritische elementen te combineren met het romantische verhaal van een jonge vrouw die haar droom najaagt.

Op de begrafenis van haar vermoorde zoon Michael [Michael Harrison], ontdekt Marissa [Hilary Swank] dat Michaels vriendin Paige [Olivia Cooke] zwanger is. Michael was een heroïnejunk en Marissa houdt Paige medeverantwoordelijk voor de dood van haar zoon. Maar wanneer het politieonderzoek naar Michaels dood op niets uitloopt, beseft Marissa de Paige haar mogelijk kan helpen om te ontdekken waarom Michael is vermoord. En door wie. Weinig opzienbarend misdaaddrama blijft overeind door het goede spel van de twee hoofdrolspelers.

London Clash [Colson Baker] hoopt na het succes met de televisieserie "Good Bad People" de overstap te kunnen maken naar een grote filmproductie. Zijn dag begint slecht wanneer zijn vriendin [Becky G] de relatie verbreekt met de boodschap “Good Mourning”. Londons agent Maxine [Whitney Cumming] probeert juist vandaag een afspraak te regelen met de producent van de volgende Batman-film en deze komedie volgt Londons pogingen om, met hulp van zijn kleurrijke vriendengroepje, die volgende stap in zijn carrière te zetten. Doet denken aan de Cheech & Chong-komedies, met veel grappen over drugs en infantiele humor. Je krijgt dus wat je verwacht, ook al is dat bepaald niet hoogstaand. Megan Fox, Pete Davidson en Tom Arnold zijn te zien in bijrolletjes en er is een niet onaardige cameo van Avril Lavigne.

David [Luke Kleintank] gaat in Riga aan het werk als journalist en neemt intrek in het tweede huis van zijn baas [Bruce Davison]. Daar maakt hij snel kennis met zijn behulpzame buurman Robert [Jonathan Rhys Meyers], maar wanneer een gezamenlijk avondje stappen uitloopt op een nachtmerrie blijkt deze goede buur helemaal niet zo’n goed buur te zijn. Dertien in een dozijn thriller zonder verrassingen, of het moeten de dwaze plotwendingen zijn. Die zijn van nature nu eenmaal niet goed te voorspellen, al is dat uiteraard nog geen aanbeveling.

Detectives Danny Baldwin [Nnamdi Asomugha] en Tim Braun [Noah Emmerich] worden door directielid Linda Garran [Kim Dickens] van Parkfield Hospitaal gevraagd om een formeel onderzoek te doen naar de dood van patiënt Ana Martinez [Judith Delgado]. Baldwin en Braun hebben meteen door dat het ziekenhuis elk (legaal) middel inzet om hun onderzoek te dwarsbomen. Alleen het verhoor van verpleegkundige Amy [Jessica Chastain] biedt ze een aanknopingspunt voor een moordonderzoek. De verdenking valt al snel op Amy’s nieuwe collega en goede vriend Charlie [Eddie Redmayne], die al eens met de politie in aanraking is gekomen. Het zou zonde zijn om je vooraf te verdiepen in het ware verhaal achter deze film, want scenarist Krysty Wilson-Cairns laat je tot het einde in het ongewisse over de ware toedracht van Ana’s dood. Chastain is uitstekend als de ervaren verpleegster die een ander groot geheim probeert te verbergen, maar Redmayne is minstens even goed als de sympathieke Charlie, die je door kleine subtiliteiten nooit helemaal vertrouwd. Devyn McDowell verdient een bijzondere vermelding als Linda’s veeleisende, maar uiteindelijk ontwapenende oudste dochter Maya.

Uiterst naïeve en stompzinnige komedie waarin Eric [Jason Sudeikis] besluit een orgie te organiseren voor zijn vrienden omdat zijn vader [Don Johnson] besloten heeft het vakantiehuis te verkopen. Het schijnt te gaan om een hechte vriendengroep, dus het is op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd om opeens op het idee te komen om seks met elkaar te hebben, maar misschien is dat iets Amerikaans. Van echte vriendschap valt overigens niet veel te merken aangezien vooral de mannen elkaar het liefst zoveel mogelijk vernederen. Labine is het ergst van allemaal als een derderangs Jack Black.

De 17-jarige Sam [Lily Collias] vergezelt haar vader [James Le Gros] en zijn beste vriend [Danny McCarthy] tijdens een weekendlange trektocht door de Catskills in de staat New York. Bestaat vooral uit gesprekken met hier en daar wat levenswijsheden en spitsvondigheden. Een verhaal of persoonlijke ontwikkeling is ver te zoeken, terwijl Donaldson haar camera richt op Collias die er zo het hare van denkt. Collias speelt goed, maar wat het scenario is aan de magere kant.

Na een miskraam besluiten Tom [James Franco] en Anna Wright [Kate Hudson] een nieuw leven op te bouwen in Engeland. Kort nadat ze daar zijn ingetrokken ontdekken ze het lijk van Ben [Francis Magee] en een bedrag van 220.000 pond. Inspecteur John Halden [Tom Wilkinson] legt direct een verband tussen het lichaam en een geldroof, maar Tom en Anna houden zich van de domme. Helaas voor hun zijn de levensgevaarlijke criminele broers Jack [Sam Spruell] en Bobby Witkowski [Michael Fox] naarstig op zoek naar dit geld. Routinematig plot krijgt een duw in de goede richting door de sterke rolverdeling en de stemmige cinematografie van Jørgen Johansson. Omar Sy heeft een memorabele bijrol als een andere persoon die zijn zinnen heeft gezet op het geld.

Onderweg om de bruidsjurk te passen voor haar huwelijk met Nathan [Chinaza Uche], verliest Allison [Florence Pugh] de controle over het stuur. Zij overleeft het ongeluk, maar Nathans zus Molly [Nichelle Hines] en haar echtgenoot [Toby Onwumere] komen daarbij om het leven. Overmand door schuldgevoel lukt het Allison niet om van de pijnstillers af te komen. Wanneer ze eindelijk de grote stap zet naar een praatgroep, loopt ze daar tot haar grote schrik Nathan en Molly’s vader [Morgan Freeman] tegen het lijf. Iets teveel filosofische tegeltjeswijsheden in dit weinig opzienbarende, maar heel behoorlijk geacteerde rouwverwerkingsdrama dat pas in de slotscènes weet te ontroeren.

Robert Oey doet een poging twee leden van de beruchte Hofstadtgroep te onderwerpen aan een diepte interview in de hoop zo inzicht te krijgen in de redenen voor hun (beoogde) daden en de invloed die de directe omgeving heeft gehad. Ook vraagt hij zich af in hoeverre het mogelijk is om terroristen te deradicaliseren. Nouredine, die een nieuw leven heeft opgebouwd, heeft echter weinig zin om over zijn verleden te praten. Dat is maar goed ook, want door het gebrek aan ondertiteling verstond ik vrijwel geen woord van wat hij zei. Jason, de andere geïnterviewde, is uitstekend te verstaan, maar nauwelijks te begrijpen. Hij doet steeds krampachtige pogingen om iets zinnigs te zeggen, maar weet daarvoor de juiste woorden niet te vinden. Gesprekken met een ratjetoe aan vermeende experts leveren evenmin nieuwe of interessante inzichten op. Oey probeert het gebrek aan inhoud te compenseren met een onheilspellende soundtrack, maar het is duidelijk dat hij zelf de belangrijkste verantwoordelijk is voor het onheil waarmee je als kijker wordt geconfronteerd. Dat is deze documentaire zelf, helaas.

De score van Daniel Lopatin begon mij snel bijzonder de keel uit te hangen. Het trekt niet alleen veel teveel de aandacht naar zichzelf, het past ook totaal niet bij de stemming van deze zwart-komische thriller over de wanhopig stuntelende wannabe-crimineel Connie Nikas [Robert Pattinson] die zijn mentaal beperkte broer Nick [Benny Safdie, tevens co-regisseur] tracht te bevrijden uit het gevangenenhospitaal. Nick zit vast voor een mislukte bankoverval die hij samen met Connie pleegde en is in de gevangenis in elkaar geslagen door mede-gevangenen. Maar Connies reddingsplan krijgt een onverwachte twist en dat is het begin van een nacht vol bizarre, hilarische, nimmer voorspelbare en zich hoog tempo voltrekkende wendingen die op zeer dynamische wijze in beeld zijn gebracht door broers Benny en Josh Safdie, die ook samen het scenario schreven. Zelfs de meest fervente Twilight-hater (ikzelf kom aardig in de buurt) zal moeten erkennen dat Pattinson hier ronduit fenomenaal is. Maar er is ook prima ondersteunend werk van Jennifer Jason Leigh, Taliah Webster en Barkhad Abdi in deze zeer vermakelijke odyssee waarbij je geen moment de aandacht kan laten verslappen. Zoals de eveneens voortreffelijke Peter Verby zegt in zijn rol als Peter, de psychiater: 'You're gonna have good time'.

Ingrid Bergman speelt Paula Tassier, een vrouw van middelbare leeftijd wiens relatie met playboy Roger Demarest [Yves Montand] niet bepaald op rolletjes loopt: hij is vaak lange tijd weg en schroomt niet om zich in het openbaar met andere, veel jongere vrouwen te laten zien. Tassier is dan aanvankelijk ook verrukt wanneer ze kennis maakt met Philip van der Besh [Anthony Perkins], een jonge advocaat die tot over z'n oren verliefd op haar is en haar de aandacht geeft waar ze zo naar verlangt. Maar wie is nu haar ware liefde?

Het materiaal is niet erg diepgaand en Montand lijkt de film ook niet zo'n serieus te nemen. Ingrid Bergman is goed (maar niet geweldig) in haar rol, maar het is Anthony Perkins die deze film redt van de middelmatigheid en vergetelheid met een vertolking die hem een Gouden Palm opleverde. Producer/regisseur Anatole Litvak toont weinig inspiratie en lijkt het scenario gewoon gefilmd te hebben zoals het op papier staat. Het gebrek aan visuele inventiviteit en de overdadige lengte van de film maken dit toch een een kleine tegenvaller.

Een houterige vertolking zonder charisma van Domhnall Gleeson als de WOI-veteraan die wereldfaam verwierf als de schrijver van de verhalen rondom Winnie de Poeh en zijn vrienden, een karikaturale vertolking van Margot Robbie als diens onuitstaanbare vrouw (wat zien ze in elkaar?) en een veel te schattige Will Tilston als hun zoontje die model stond voor Christopher Robinson, geven aan dat acteursregie van Simon Curtis erg te wensen overlaat. Deze oppervlakkige biografie weet alleen punten te scoren wanneer Kelly McDonald en Richard McCabe [als het kindermeisje en de illustrator] verschijnen. Bovendien is het laatste uur een puinhoop waarin de film in sneltreinvaart nog even het verhaal van Christopher Robin als jong volwassene [een ondankbare rol voor Alex Lawther] er doorheen jast.

Na de zoveelste ziekenhuisopname wordt duidelijk dat June [Helen Mirren] niet lang meer te leven heeft. Haar inwonende volwassen zoon [Johnny Flynn] laat zijn zussen Julia [Kate Winslet], Molly [Andrea Riseborough] en Helen [Toni Collette] weten dat ze zo snel mogelijk moeten komen. Samen moeten ze June door haar laatste dagen helpen en vader Bernie [Timothy Spall] voorbereiden op het ergste. Uiteraard is er nog wat oud zeer in deze op papier sentimentele draak, die louter door de indrukwekkende cast overeindblijft. Weinig opmerkelijk regiedebuut van Winslet.

Paul Schipper [Martijn Lakemeier] is Playlist Curator voor Apollo Benelux. Hoewel zijn sollicitatiegesprek nog moet plaats vinden, heeft hij met zijn vriendin Tessa [Claire Bender] al plannen gemaakt voor een verhuizing naar Londen. Wanneer blijkt dat er nog een serieuze kandidaat is voor die promotie, begint de ellende. Voor de kijker is de ellende dan allang begonnen en wordt het alleen maar erger. Paul en Tessa zijn onuitstaanbare, egocentrische types waarvan je afvraagt wat ze ooit in elkaar hebben gezien. De neergaande lijn zet zich voort wanneer Rima [Shaelyn Newmarch] nog egocentrischer en irritanter blijkt te zijn. De titel verwijst overigens naar het autobiografische boek van Pauls ex-vriend Aram [Flip Zuijderland] dat ook iets te maken heeft met het erbarmelijke scenario van Wander Theunis. Hij wil blijkbaar ook nog iets zeggen over de verschillen tussen digitale muziek en de traditionele geluidsdragers. Het zal wel.

Broers Elias en Lukas [gespeeld door broers Cameron en Nicholas Crovetti] keren na een lang verblijf bij hun vader [Peter Harmann] terug bij hun moeder [Naomi Watts], een gevierde acteur die zich heeft laten ‘repareren’ en daarom een gipsmasker draagt. Maar moeder gedraagt zich zo anders dan voorheen dat Lukas er van overtuigt is dat ze te maken hebben met een bedrieger. Elias twijfelt en deze superieure remake van de gelijknamige film uit 2016 (ook bekend als ‘Ich Seh, Ich Seh’) met eindelijk weer eens een ijzersterke rol voor Naomi Watts, een stevige dosis suspense en een ontknoping die deze keer wél werkt.

Andy Goodrich [Michael Keaton] heeft zijn hart en ziel gestopt in zijn noodlijdende kunstgalerie. Zijn 36-jarige dochter Grace [Mila Kunis] uit zijn huwelijk met Ann [Andie MacDowell] is hoogzwanger en zijn huidige echtgenote Naomi [Laura Benanti] laat zich voor 90 dagen opnemen in afkickkliniek en verbreekt de relatie. Daardoor moet Andy de zorg op zich nemen van zijn 9-jarige tweeling Billie [Vivien Lyra Blair] en Mose [Jacob Kopera]. De aanvankelijke stuurloosheid van het scenario onderstreept het gebrek aan structuur in Andy’s leven. Naarmate Andy gedwongen wordt om die structuur aan te brengen, komt het verhaal ook meer in focus. Keaton evenaart zijn prestatie in Birdman en krijgt prima tegenspel van Kunis, Blair en Kopera. De ontknoping is zeer aangrijpend.

Twee jaar na het vijfde en laatste seizoen van de gelijknamige serie, keren Linda de Mol, Susan Visser, Tjitske Reidinga en Lies Visschedijk opnieuw in de huid van de Gooische vrouwen en hartsvriendinnen. Van de serie heb ik geen seconde gezien en dat blijkt geen bezwaar: de vier personages zijn zo karikaturaal dat je de draad (voor zover daar sprake van was) gemakkelijk kunt oppikken. De hoofdrolspelers geven hun rollen gelukkig wat menselijke trekjes, maar de verhaallijntjes zijn mager en bepaald niet origineel. De dames krijgen te maken met tegenslagen en besluiten er tussenuit te knijpen en proberen opnieuw tot zichzelf te komen in een rustoord in Frankrijk. Peter Paul Mullers Amsterdamse accent is niet om aan te horen, maar de fans van de serie zullen dat wel gewend zijn.

Claire [Tjitske Reidinga] is terug uit Burkina Faso (waar haar dochter met haar man en kind woont) en is de Gooische cultuur niet meer gewend. Voor de rest is dit een kopie van Gooische Vrouwen, met wat geschuif van poppetjes en een alternatief einde. Veel luiere vervolgen dan dit zul je niet gauw vinden. Opent en eindigt met een scène waarin de vier Gooische hartsvriendinnen bejaard zijn. Als je daarom kunt lachen …

Scott speelt de rol van Doug Glatt, die zijn geld verdient als uitsmijter. Mede door zijn veeleisende ouders is hij niet gelukkig met zijn imago als dommige kleerkast, tot een ijshockeycoach - onder de indruk van Glatts werkwijze - hem een contract aanbiedt als 'goon' voor het plaatselijke ijshockeyteam. Doug kan amper schaatsen, maar maakt zich al snel nuttig door een ieder die supertalent Xavier LaFlamme [Marc André Grondin] probeert van de sokken te schaatsen tot pulp te slaan. Het publiek draagt hem al snel op handen, het team begint te winnen, maar niet alle spelers zijn daar blij mee. Wanneer Doug kennis maakt met de eveneens sociaal onbeholpen Eva [Alison Phil], ziet Doug opeens een hele andere toekomst voor zichzelf. Zonderlinge mix van komedie, drama en bloedvergieten met een glansrol van Scott, die probleemloos afrekent met zijn Stifler-imago. De romance tussen Doug en Eva maakt veel goed, evenals de rol van Liev Schreiber als de 'goon' van een rivaliserend team met wie Doug het op enig moment wel aan de stok zal moeten krijgen.

In veel opzichten een herhaling van zetten met zelfs nog iets meer expliciet bloedvergieten. 'Goon' Doug Glatt [Scott] moet zijn meerdere erkennen in rijzende ster Anders Cain [Wyatt Russell] die hem bij hun eerste onderlinge ijshockeywedstrijd genadeloos het ziekenhuis in slaat. Tijdens zijn recuperatie bezint Doug zich op zijn toekomst: zijn vriendin Eva [Alison Phil] is hoogzwanger en Doug overweegt daarom zijn sportcarrière te beëindigen en een veilige kantoorbaan aan te nemen. Maar al snel blijkt dat het bloed kruipt waar het niet aan gaan. Ondanks een permanente blessure zoekt Doug hulp bij zijn voormalige, inmiddels gestopt aartsrivaal [Liev Schreiber] die hem moet niet alleen opnieuw moet leren vechten, maar ook de andere aspecten van ijshockey aan te leren. Overbodige sequel blijft alleen overeind door Scotts charismatische vertolking.

Wanneer Zach Cooper [Dylan Minette] vermoedt dat zijn buurmeisje Hannah [Odeya Rush] wordt mishandeld door haar vader [Jack Black], besluit hij op onderzoek uit te gaan met klasgenoot Champ [Ryan Lee]. Maar wanneer ze daar een unieke boekencollectie ontdekken realiseren ze niet dat met het openen van het slot van die boeken hun eigen leven, en die van heel Madison, in gevaar brengen.

Fantasierijk verhaal met een fraaie rol voor Jack Black, die ook zijn stem verleende aan de vele 'monsters'. Zijn vertolking als Slappy The Dummy roept aangename herinnering op aan Brad Dourifs Chucky in de Child's Playfilms. De special effects zijn echter niet altijd overtuigend en de aanwezigheid van zombies en weerwolven maakt deze film net iets te eng voor de benedengrens van hun doelgroep, maar het hoge tempo en een aantal inventieve actiesequenties maken dit toch tot een vermakelijke zit.

De eerste klus voor de onderneming van tieners Sonny [Jeremy Ray Taylor] en Sam [Caleel Harris] brengt hen naar een verlaten huis dat ze dienen te ontruimen. Ze vinden een boek en brengen daarmee onverhoopt de (zelfstandig) pratende buikspreekpop Slappy [Mick Wingert] mee tot leven die van de gelegenheid gebruik maakt om rekeningen te vereffenen en het aanstaande Halloween op stelten te zetten. De jongens roepen de hulp in van Sonny’s zus Sarah [Madison Iseman] die worstelt met een essay over angst dat ze moet schrijven als toelatingsopdracht voor de vervolgopleiding die ze wil volgen. Veel actie en lawaaiige special effects in deze rommelige griezelkomedie met een bijrol voor Jack Black als R. L. Stine op wiens boekenserie deze film gebaseerd is. De échte R.L. Stine heeft een cameo als het schoolhoofd dat de prijs voor beste wetenschapsproject uitreikt. Het acteerwerk is niet om over naar huis te spreken, maar voor niet al te veeleisende kinderen is dit een acceptabele tijdvuller.

De voormalige Russische president en geestelijk vader van het moderne Rusland is in recente jaren regelmatig het onderwerp geweest van documentaires die zich met name richten op het contrast tussen de hooggespannen verwachtingen tijdens zijn presidentschap en het huidige maatschappelijke en politieke klimaat onder Vladimir Putin. Gorbachev beantwoordt Maskiys vragen hierover met kwinkslagen die tonen dat deze lichamelijk afgetakelde 89-jarige man (die voordat vrienden een lift voor hem lieten aanleggen een uur nodig had om de trap af te komen) met een gezonde dosis relativering naar zichzelf en zijn nalatenschap kan kijken. Het gesprek neemt een aanzienlijk serieuzere wending wanneer het gaat over zijn in 1999 overleden echtgenote Raisa. Het meest schrijnende moment is echter het moment waarop Gorbachev in zijn ééntje zit aan een tafel voor twaalf, die gedekt is voor drie en waarin hij doet alsof hij in gesprek is met zijn nog niet gearriveerde gasten. Geen diepgaand interview dus, maar wel een boeiend portret van een politieke reus in afwachting van het einde van zijn leven.

Een prutswerkje met totaal misplaatste grappen en even onzinnige als walgelijke gore. De film bestaat uit drie elementen: Go-Go Girls die een striptease doen (op verschrikkelijke rockmuziek), Go-Go Girls die worden afgemaakt door een maniak en detective Frank Kress, die op wel erg luchtige (en belachelijke) manier de moorden onderzoekt. Zeer slecht belicht, zeer slecht geacteerd (let vooral op een aanval van hysterie tegen het einde van de film bij de ontdekking van twee lichamen) en de effecten slaan helemaal nergens op. Aanstootgevend is het wel, maar eng is het totaal niet.

Het leven en de carrière van de in 2012 overleden Gore Vidal is niet te vatten in een documentaire van 80 minuten maar Wrathall doet een eerbiedige poging die aan geloofwaardigheid wint dankzij interviews die Gore Vidal in zijn laatste levensjaren gaf. Alle relevante momenten uit Vidals leven komen voorbij, waaronder de fascinerende en ook naar huidige maatstaven felle tv-debatten die hij voerde met intellectuelen als William F. Buckley en Norman Mailer. Een aardige dwarsdoorsnede die je in ieder geval in de verleiding brengt om iets van het uitgebreide geschreven oeuvre van deze invloedrijke schrijver van fictieve en historische romans tot je te nemen. En dat kan nooit verkeerd zijn.

De openingsdialoog in deze TV-film tussen Charlie Rand [Colin Bruce] en een barman [Alec Willows] zet meteen de toon voor deze matige poging tot neo-noir. De banale dialoog en het lichtelijk bizarre verhaal voorkomen dat 'The Dead Can't Lie' ook maar enige vlam vat, ondanks de aantrekkelijke Virginia Madsen en de goed gecaste Tommy Lee Jones in de belangrijkste rollen en een sfeervolle jazzy score van George Clinton. Regisseur en scenarist Lloyd Fonvielle heeft de bel horen rinkelen maar weet niet waar de klepel hangt en slaagt er alleen in om de uiterlijke aspecten van neo-noir te benaderen. Het scenario en zijn weinig inventieve regie doen de film definitief de das om.

Travolta weet de roemruchtige gangsterbaas Gotti qua uiterlijk aardig te benaderen, maar hij blijkt wat te licht voor deze oppervlakkige biografie die teveel terloopse momenten heeft en nergens de diepte in gaat. In archiefbeelden horen we dat veel buurtbewoners Gotti op handen droegen omdat hij zorgde voor veiligheid in hun wijk. Dat die uitspraken voor de kijker als een verrassing komen onderstreept het gebrekkige scenario dat niets meer doet dan netjes de belangrijkste momenten uit Gotti's gangstercarrière voorbij laten komen. Bovendien bekruipt je al snel het gevoel dat je het allemaal eens eerder hebt gezien. Maar dan veel beter.

Het Zwitserse referendum omtrent kiesrecht voor vrouwen in 1971 vormt de achtergrond voor dit op het eerste gezicht vrij voorspelbaar komisch drama, maar heeft verrassend veel diepgang en voldoende verrassingen. Nora [Marie Leuenberg] is een eenvoudige huisvrouw in een Zwitsers dorpje waar de sociale en seksuele revolutie van de jaren '60 aan voorbij is gegaan. Ze zou graag een betaalde baan willen, maar haar man [Maximilian Simonischek] verbiedt het zodat Nora blijft steken in de heersende 'goddelijke orde'. Maar wanneer ze ziet hoe haar zus [Rachel Braunschweig] zwijgzaam toelaat dat diens echtgenoot hun dochter [Ella Rumpf] in een opvoedingsgesticht plaatst en de meest vooraanstaande (en machtigste) vrouw in het dorp [Therese Affolter] campagne voert tégen het vrouwenkiesrecht, besluit ze voor het eerst tegen de goddelijke orde in te gaan. Haar daad van passief verzet levert haar de steun op van Vroni [Sibylle Brunner], een bejaarde vrouw die lijdzaam heeft moeten toekijken hoe haar man het dorpscafé en het geld dat ze ermee verdienden, naar de kloten hielp. De ontmoeting met Graziella [Marta Zoffoli] en een stiekem tripje naar een demonstratie in Zürich, doen Nora besluiten om met hulp van haar vriendinnen openlijk campagne te voeren vóór het kiesrecht.
Sterk gecast drama met komisch elementen blinkt vooral uit in de manier waarop het de bijrollen neerzet. Nora's man blijkt geen karikaturale anti-feminist en is één van de interessantste karakters in deze film. Bovendien blijken de dames zelf ook minder makkelijk te doorgronden dan in een volstrekt formulematige film het geval zou zijn. Petra Biondina Volpe neemt het onderwerp gelukkig serieus waardoor het nooit in komedie vervalt - afgezien van een bezoekje aan een hippie-workshop - en het nooit zwaar op de hand wordt. Een uitstekende mix in een interessante en vermakelijke film.