Opinions

Geduld wordt beloond. Na 25 jaar te zijn blootgesteld aan Godzilla’s en aanverwanten die steden aan puin slaan en dom volk dat niets anders doet dan (tevergeefs) steeds zwaardere wapens in te zetten om het te bestrijden, brengt scenarist en regisseur Takashi Yamazaki eindelijk een film die zich qua insteek en niveau kan meten met Godzilla/Gojira uit 1954. De proloog speelt zich af in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog. Koichi Shikishima [Ryunosuka Kamiki] heeft bevel gekregen om zich als kamikazepiloot op te offeren voor het vaderland. In plaats daarvan levert hij zijn vliegtuig af ter reparatie. Er blijkt echter niets aan de hand te zijn met het vliegtuig. Koichi krijgt onverwacht de kans zijn eer te herstellen wanneer de vliegbasis wordt aangevallen door een monster en hij in de gelegenheid is om het neer te schieten. Hij krijgt het niet voor elkaar en draagt de schande voor zijn tekortkomingen met zich mee. Na de oorlog keert hij terug naar zijn woonplaats en ontdekt dat het is verwoest door brandbommen en dat zijn familie is omgekomen. Koichi krijgt opnieuw kans op eerherstel wanneer het monster, dat inmiddels flink is gegroeid, een tijdje later onderweg is om Japan opnieuw te verwoesten. Goed geschreven personages en verschillende actuele sociaal-maatschappelijke thema’s zijn knap verweven in deze aangename, maar niet geheel logische SF-actiefilm die hopelijk zal inspireren tot meer van hetzelfde.

De makers van deze Godzilla-film snapten in ieder geval dat ze zichzelf niet al te serieus moesten nemen. Maar om Godzilla en kornuiten neer te zetten als martial arts-experts die doen aan high-fives gaat weer iets te ver in de andere richting. Het grote gevecht in de finale is daarmee in ieder geval wel campy genoeg om nog enigszins te amuseren, maar het is - net als het 'verhaal' dat er aan vooraf gaat - natuurlijk volstrekt belachelijk.

Godzilla is veroordeeld tot een cameo, maar ook The Sea Monster uit de titel levert maar een beperkte bijdrage aan deze bovengemiddelde (maar nog steeds zeer zwakke) film uit de Godzilla-reeks. Het verhaal slaat natuurlijk nergens op, maar er is zijn enkele redelijke actiescènes en het acteerwerk is minder amateuristisch dan gebruikelijk is in een Godzilla-film. Niet geheel verrassend is de slotconfrontatie weer van abominabele kwaliteit, al verhoogt dat wellicht de hilariteit.

Twee agenten onderzoeken een bizarre, moeilijk te verklaren moord. Sergeant Jong-goo [Kwak Do-won] krijgt nachtmerries over een kannibalistische oudere man en niet lang daarna begint zijn normaal zo lieve dochter [Kim Hwan-hee] zich heel anders te gedragen. Haar moeder gelooft dat er bovennatuurlijke krachten in het spel zijn en roept de hulp in van een Japanse sjamaan [Kim Do-yoon]. Ondertussen richt het onderzoek zich op een Japanse man [Jun Kunimura] die net in de omgeving is gekomen en een mysterieuze, ogenschijnlijk verwarde vrouw [Chun Woo-hee]. Als Hang-jin de zonderlinge en onnodige komische momenten had weggelaten, was dit een perfect bovennatuurlijk mysterie met een flink aantal schokkende en angstaanjagende scènes. Kunimura en Woo-hee zijn indrukwekkend, maar de beste prestatie komt op naam van de 13-jarige Kim Hwan-hee die op griezelig overtuigende wijze verandert van de ideale dochter in een bezeten monster.

Met zijn Oscarwinnende rol in Dallas Buyers Club overtuigde McConaughey de Hollywood-elite dat hij meer was dan een mooiboy. Nu is hij een gerespecteerde karakteracteur, met rollen in Interstellar, Free State of Jones en een cameo vol bravoure in The Wolf Of Wall Street. En in Gold mag hij opnieuw de show stelen in dit verhaal over letterlijke] goudzoeker Kenny Wells die samen met zijn partner Michael Acosta stuit op een goudmijn in een oerwoud in Indonesië. Die vondst lijkt hem miljoenen op te gaan leveren, maar er liggen de nodige adders onder het gras die geen middel schuwen om hem het fortuin waar hij recht op meent te hebben te ontnemen.

McConaughey leeft zich uit als de obsessieve Kenny, een goudzoeker uit familie met een lange mijnwerkersgeschiedenis. Dat maakt hem enerzijds gedreven, maar het maakt ook dat hij denkt de waarheid in pacht te hebben en die beide eigenschappen maken het moeilijk om te overleven in de miljoenindustrie die zich over hem uitstort wanneer succes aan de horizon verschijnt. Jammer genoeg zijn de overige karakters te oppervlakkig en de vertolkingen mat, waardoor dit teveel een McConaughey-one-man-show is geworden. En hoewel hij zijn talent hier niet onder stoelen of banken steekt, wil de film op geen enkel moment vlam vatten, waardoor de film na een uur langdradig begint te worden.

Chaplins groei als filmmaker zet zich voort in dit ambitieuze komische drama waarin hij als goudzoeker afreist naar Klondike Mountain en bevriend raakt met Big Jim McKay [Mack Swain] die zich niet kan herinneren waar hij zijn goudmijn heeft gevonden en verliefd wordt op Georgia [Georgia Hale], die hem aanvankelijk alleen gebruikt om Jack [Malcolm Waite] jaloers te maken. De eerste visuele grap – met een écht beer – is briljant, en het wordt alleen maar beter. Klassieke momenten als het eten van de schoen, Big Jims hallucinaties, de op een afgrond balancerende hut en niet te vergeten de legendarische ‘Dance of the Rolls’, maar dit is een genot van begin tot einde. Opnieuw uitgebracht in 1942 waarbij de tussentitels zijn vervangen door Chaplins eigen commentaar. Beide versies zijn verkrijgbaar, maar vanwege de continuïteit gaat mijn voorkeur uit naar de latere versie.

In september 1973 lopen de spanningen tussen Israël en de omringende landen opnieuw op. President Golda Meir [Helen Mirren] komt voor moeilijke beslissingen staan wanneer har militaire staf haar waarschuwt dat Egypte en Libië het land mogelijk binnen zullen vallen tijdens Yom Kippur, de belangrijkste dag van het jaar voor de Joodse gemeenschap. Grotendeels gefilmd als een flashback, gebaseerd op Meirs getuigenis tijdens het verhoor van een onderzoekscommissie in 1974. Mirren is buitengewoon als de ‘Iron Lady of Israël’, maar het scenario is oppervlakkig en geeft haar nauwelijks houvast om haar personage werkelijk van emotionele diepgang te voorzien. Wat het meeste bijblijft, is waarschijnlijk dat President Meir een kettingroker was. Daar moet je het maar mee doen. Eindigt met archiefbeelden waarin de echte Golda Meir zit en je vraagt je af waarom een film over zo’n interessante persoon (met zo’n sterke hoofdrolspeler) zo’n matige film kan opleveren.

Buitengewoon openhartig portret van Milo, Karel en Boaz, die vanaf 2018 in een thuisstudio droomden van een muzikale doorbraak. Die kwam er omdat hun euforische liedjes over feesten en genieten van vrijheid een gevoelige snaar raakten bij met name jongvolwassenen tijdens de COVID-crisis. Zelfgemaakte videobeelden registreren de periode van grote successen met Witte Was (2019) en Noodgeval (2021). De carrière van Goldband krijgt een scherpe wending wanneer het trio met arrangeur, producent en gitarist Wieger Hoogendorp worstelt met de opvolger van het bejubelde album ‘Betaalbare Romantiek’. Geeft op treffende wijze inzicht in een worsteling die elke artiest heeft na de grote doorbraak: het bezorgen van een minimaal gelijkwaardige opvolger.

Het pittoreske Schotse dorpje Carr-bridge maakt zich in 2023 op voor de 30e editie van het WK Pap. Wegens fysiek malheur zal dit de laatste keer zijn dat ‘Chieftain of Porridge’ Charlie Miller het toernooi leidt. Costi registreert de voorbereidingen waarbij 10% van het dorp betrokken is. Ook bezoekt hij regerend wereldkampioen Lisa Williams en enkele van haar belangrijkste uitdagers om te ontdekken wat hen drijft om een gooi te doen naar de gouden spatel waar de titel naar verwijst. De organisatoren nemen zichzelf niet al te serieus. Costi kiest voor een luchtige toon in deze amusante, maar oppervlakkige documentaire die zichzelf regelmatig verliest in nostalgie naar al lang vervlogen tijden.

Een film die begint met een extreem gewelddadige moord en het in stukken zagen van het slachtoffer is zeker niet voor mensen met een zwakke maag. De objectieve camerastandpunten, de afstotelijke hoofdpersoon [een fenomenale tour-de-force van Jonas Dassler] en het feit dat dit verhaal is gebaseerd op ware feiten maken dit tot een indringend, somber drama. Fritz Honka [Dassler] is begin jaren '70 één van de vele gasten in het aftandse café "In der goldene Handschuh" in de wijk St Pauli in Hamburg. Honka pikt daar regelmatig dronken vrouwen op die hij mishandelt, verkracht, vermoord en verbergt in een kruipruimte in zijn appartement. Karakterstudie van een weerzinwekkende seriemoordenaar is een fraaie reconstructie van een deprimerende periode (en niet alleen vanwege de Schlagermuziek), weet constant te verrassen en is over de gehele linie uitstekend geacteerd.

Dr Serafin [Curd Jürgens] gebruikt zijn eigen dochter Goldine [Susan Anton] als proefkonijn om te bewijzen dat hij in korte tijd de ultieme atleet kan produceren. Met behulp van zijn collega Dr Sammy Lee [Leslie Caron] bereidt hij Goldine 'Goldengirl' voor op de Olympische Spelen in Moskou waar ze het onmogelijke moet presteren: goud bij de 100, de 200 én de 400 meter hardlopen!

Een film die gemaakt is voor de Russische inval in Afghanistan die leidde tot de Amerikaanse boycot van de Olympische Spelen die erin centraal staan. Dat doet echter weinig af aan de vertolking van Susan Anton, zeker bij de repetities van de persconferenties waarbij ze keer op keer dezelfde flauwe grapjes op een ontwapenende manier weet te brengen. Goldengirl speelt in op de donkerbruine vermoedens dat de atleten uit de DDR (vooral de vrouwen) ook zo hun 'middeltjes' hadden op hun prestaties te verhoren en is in dat opzicht anno 2018 nog steeds optimaal. Maar de film lost de belofte van de intrigerende opening - waarin Goldine onderworpen wordt aan een keiharde trainingsregiment - niet in en bevat teveel dialoog en te weinig actie. Robert Culp blaast de film wat leven in als een achterdochtige sportjournalist/televisiecommentator maar de hardloopwedstrijden zijn niet erg overtuigend geregisseerd, waardoor de film nooit echt spannend wordt.

Een grotendeels slaapverwekkende film die getuige de titel om het schilderij 'Het Puttertje' van Carel Fabritius draait, maar daar valt lange tijd weinig van te merken. De 13-jarige Theo [Oakes Fegley] heeft een bomaanslag in een museum overleefd, maar zijn moeder is daarbij omgekomen. Theo heeft sindsdien zijn moeders schilderij (Het Puttertje dus) veilig bewaard en vindt onderdak bij Mrs Barbour [Nicole Kidman], tot zijn alcoholistische vader [Luke Wilson] plotseling voor de deur staat. Theo's relatie met zijn vader verloopt erg moeizaam, maar hij vindt een uitvlucht in zijn vriendschap met Boris [Finn Wolfhard]. De volwassen Theo is een antiquair die op het punt staat te trouwen, maar heimelijk gevoelens heeft voor Pippa [Ashleigh Cummings] met wie hij een unieke band heeft.

Het niet-chronologische scenario is rommelig en lijkt een samenraapsel van verschillende, losjes met elkaar verbonden verhaallijntjes met dezelfde hoofdpersoon. Pas tegen het einde is er sprake van enige focus maar dan heb je je al twee uur behoorlijk moet vervelen, ondanks het uitstekende spel van Fegley en Wolfhard. Oh ja, de film draait om een schilderij, mocht u dat vergeten zijn.

Er is hier en daar wat teveel opvulling met shots van Goldie die over straat loopt, maar Slick Woods is charismatisch en overtuigend in dit eenvoudige, maar pakkende verhaal. De 18-jarige Goldie droomt van een carrière als danser en laat haar zusjes meedoen met haar shows in het buurthuis. Maar wanneer haar moeder wordt gearresteerd wegens drugshandel gaat er bij Goldie een knop om en ontfermt ze zich zo goed als ze kan over haar kleine zusjes. Ze klopt aan bij vrienden en familie die haar steeds adviseren om de hulp van Jeugdzorg te accepteren, maar Goldie blijft vast geloven dat ze de zaken zelf kan oplossen zodat zij en haar zusjes bij elkaar blijven.

De regie van Sam de Jong is degelijk en Woods, Alanna Renee Tyler-Tompkins en Jazmyn C Dorsey zijn zeer overtuigend als de zusjes. Het is allemaal niet bijzonder origineel of diepgravend, maar in Woods' filmrol weet ze de aandacht probleemloos vast te houden.

Joods folkloristisch verhaal over de creatie van een Golem krijgt een simplistische, melodramatische bewerking in deze Israëlische productie die zich afspeelt in Litouwen in 1763. Wanneer de rust in een vredelievende Joodse gemeenschap wreed wordt verstoord door Ivan [Oleh Voloschenko], die denkt dat zij de ziekte van zijn dochter hebben veroorzaakt, besluit een vrouw met een kinderwens [Hani Furstenberg] in het geheim opgedane kennis van de Kaballah te gebruiken om een Golem [Kirill Cernyakov] te maken die haar volk kan beschermen. Exploderende lichamen en hoofden en meer van dat soort niet overtuigend CGI-werk is het gevolg en de pogingen om het geheel te voorzien van diepgang in de vorm van een moeder/kind-relatie getuigen van een gebrek aan originaliteit. Cernyakov overtuigt op geen enkele manier. Daar kunnen zelfs krokodillentranen en stemmige strijkers niets aan veranderen.

Wat onevenwichtige misdaadkomedie met een aardig uitgangspunt. Cristi [Vlad Ivanov] is een corrupte agent die wordt ingehuurd door de aantrekkelijke Gilda [Catrinel Marlon]. Hij moet ene Zsolt [Sabin Tambrea] helpen te ontsnappen aan de maffia, maar omdat Cristi overal afgeluisterd kan worden moet hij leren gebruik te maken van een unieke codetaal: een eeuwenoude, obscure fluittaal.

Dat element maakt deze misdaadfilm al uniek, maar Porumboiu zorgt ook voor de nodige plottwists. Het verhaal is soms wat traag en de onderkoelde humor mist soms zijn doel, maar de originele benadering van een vaak verteld basisverhaal maakt veel goed.

Helmer schreef en regisseerde deze komedie zonder dialoog over de gondola-bedieners Nino [Nino Soselia] en Iva [Mathilde Irrman] die tijdens hun werk spelletjes bedenken om de monotonie te doorbreken. In feite een serie losse, amusante sketches rondom een aardig basisidee waar Roscoe “Fatty” Arbuckle en Mabel Normand in de jaren 10 van de vorige eeuw wel raad mee zouden hebben geweten. Maar zij zouden dat in niet meer dan 20 minuten hebben gedaan en het resultaat was ongetwijfeld veel grappiger geweest. Helmer wist duidelijk niet hoe en wanneer hij moest ophouden, vandaar het bizarre, abrupte einde.

Twee jaar geleden verliet Nick [Ben Affleck] en Amy Dunne [Rosamund Pike] New York zodat Nick voor zijn zieke, inmiddels overleden moeder kon zorgen. Nu is hij samen met zijn zus [Carrie Coon] eigenaar van een plaatselijke café en zijn Nick en Amy eigenlijk alleen nog op papier getrouwd. Op de ochtend van 5 juli verdwijnt Amy spoorloos en wijzen de sporen van vernieling en een handgemeen op een ontvoering of erger. De politie beschouwt Nick dan ook als potentiële dader en omdat Amy de schrijfster is van een populaire serie kinderboeken ontstaat er enorm veel media-aandacht. Wanneer detective Rhonda Boney [Kim Dickens] de eerste concrete aanwijzingen de eerste concrete aanwijzingen vindt, begint Nick te vermoeden dat Amy een spelletje met hem speelt. Gillian Flynn bewerkte haar eigen boek en schetst interessante karakters – ook in ondersteunende rollen – die bijdragen aan een boeiend mysterie dat in het laatste kwart de grenzen van de geloofwaardigheid op zijn minst nadert. Affleck en Pike leveren uitstekend werk af.

Kath [Winona Ryder] en Max [John Gallagher Jr.] komen voor een onaangename verrassing te staat wanneer blijkt dat het vakantiehuisje dat ze hebben gehuurd al is ingenomen door Greta [Brianne Tju] en Al [Owen Teague]. De twee stellen proberen maar het beste van de situatie te maken. Logisch dus dat ze beginnen met een intiem bordspel waarin ze hun relaties testen?! De volgende dag blijken Max en Greta spoorloos te zijn verdwenen. Met hulp van huiseigenaar Barlow [Dermot Mulroney] probeert Kath te achterhalen wat er is gebeurd. Is aanvankelijk nog redelijk intrigerend en Mulroney is goed, maar het slaat nergens op.

David O Selznick knipte ongeveer 30 minuten uit deze versie, liet Rouben Mamoulian een paar nieuwe scènes filmen en bracht het in de VS uit als "Wild Heart". Selznicks echtgenote Jennifer Jones speelt de rol van Hazel Woodus (met Welsh accent), een plattelandsmeisje dat verzeilt raakt in een driehoeksrelatie. De vriendelijke pastoor [Cyril Cusack] dingt naar haar hand en krijgt de steun van Hazels vader [Esmond Knight] en de dorpsbewoners, maar Hazel valt als een blok voor Jack Reddin [David Farrar], een meer avontuurlijke man, die echter niet goed ligt in het dorp.
Regisseurs Michael Powell en Emerich Pressburger leveren opnieuw een oogverblindende film af, daarbij geholpen door het schitterende camerawerk van Christopher Challis en de toch al niet geringe natuurlijke schoonheid van Jones. Er is niets mis met de vertolkingen, maar het verhaal is wat oubollig en daardoor niet zo boeiend. De indrukwekkende, melodramatische finale tijdens een vossenjacht maakt echter heel veel goed.

Reconstructie van een periode uit het leven Park Seok-young [Jung-min Hwang], een Zuid-Koreaanse spion die midden jaren ’90 opdracht krijgt om vast te stellen wat de status is van het nucleaire programma in Noord-Korea. Cruciaal is de vertrouwensband die Park (die de bijnaam ‘Black Venus’ kreeg) opbouwde met R.I. Myong-un [Lee Sung-min]. Het verhaal is spannend maar Yoon slaagt er maar niet in om enige suspense op te bouwen waardoor de spanning nooit voelbaar wordt, ondanks het goede spel van de twee hoofdpersonen. Ju-bong Gi is indrukwekkend als president Kim Jong-Il.

Rechercheur Alize Waarhuijs [Jade Olieberg] heeft haar zwangerschapsverlof er net op zitten wanneer ze de dood moet onderzoeken van Jalila Alami, die zelf op het punt stond moeder te worden. Tot haar verbazing lijken haar collega’s de zaak snel te willen afhandelen, maar Alize laat zich niet van de wijs brengen en bijt zich vast in het onderzoek. Al snel blijkt dat bijna alle betrokkenen iets te verbergen hebben en rijst het vermoeden dat er sprake is van een misdrijf. Wanneer haar leidinggevende [Jochum ten Haaf] haar ook nog begint tegen te werken, weet Alize niet meer wie ze nog kan vertrouwen. Een serie ondervragingen vol veelzeggende blikken, maar zonder enige spanning of suspense. Olieberg speelt haar rol als een nuchtere, integere agente, maar dat maakt dit er bepaald niet interessanter op. Uiteindelijk is het een sfeerloze whodunit met een onverschillige ontknoping.

Miljardair-erfgenaam Christian [Gard Løkke] leidt een geïsoleerd bestaan met Frank [Nicolai Narvesen Lied], een man die zich uitsluitend kleedt en gedraagt als een hond. Christian komt via een datingsite in contact met Sigrid [Katrine Lovise Øpstad Fredriksen] en nodigt haar uitnodigt haar uit voor een diner. Wanneer Sigrid kennismaakt met Frank deinst ze terug, maar op advies van een goede vriendin [Amalie Willoch Njaastad] besluit Sigrid toch in te gaan op een tweede uitnodiging. Uiteraard blijkt het om meer te gaan dan een onconventioneel rollenspel. De eerste 40 minuten benadert Bøe als een romantische komedie rondom een snel uitgemolken grap. Dat het ook als thriller onvoldoende uit de verf komt ligt vooral aan Løkke, die onvoldoende ontzag inboezemt om je op het puntje van de stoel te laten zitten. Jammer, want het uitgangspunt is origineel en de opening veelbelovend.

Vernuftig gemonteerd niemendalletje over een trouwe hond [Indy] die merkt dat zijn baasje [Shane Jensen] zich vreemd gedraagt en de wacht houdt, terwijl een mysterieuze verschijning rond het huis dwaalt. De dialoog is gemakshalve na afloop ingesproken en de ontknoping is een absolute anticlimax. Leonbergs poging om iets nieuws te doen is dus niet geslaagd, maar hondenknuffelaars zullen hier vast meer van genieten.

Superbad was voor mij één van de sleutelfilms van de jaren '00 en de makers van dat bescheiden meesterwerkje proberen iets te nadrukkelijk het succes van die film te evenaren. Sterker nog: het scenario van Good Boys had best de eerste versie van Superbad kunnen zijn. Veel elementen uit die komedie zijn hier aanwezig: jongens wiens grote mond hun gebrek van levenservaring maskeert en die op een odyssee gaan naar een winkelcentrum 4 kilometer (!) verderop, allemaal om ervoor te zorgen dat ze naar een feestje gaan waar één van hen hoop het meisje van zijn dromen te kunnen zoenen. Natuurlijk heeft een eerste versie een aantal goede momenten, waaronder de scène waarin de jongens hun kuskunsten oefenen op een 'reanimeerpop' en hun ontvangst van Claude [Stephen Merchant], een man die een waardevolle Magic-kaart (toch?) komt kopen en de vele taalkundige misverstanden zorgen ook regelmatig voor een stevige gniffel. Maar het plot is onnodig ingewikkeld en zwak uitgewerkt, alsof het verhaal ten dienste staat van een grap in plaats van andersom. Daardoor doet de humor regelmatig geforceerd aan en dien je genoegen te nemen met een onevenwichtige komedie met hier en daar een lachbui.

Wanneer John McClane [Bruce Willis] ontdekt dat zijn zoon Jack [Jai Courtney] heult met Russische maffia besluit hij eigenhandig in te grijpen, niet weten dat Jack verwikkeld is in een gevaarlijk dubbelspel waarmee hij de beruchte Kamarov [Sebastian Koch] onschadelijk hoopt te maken. Nu moeten vader en zoon, die behoorlijk van elkaar vervreemd zijn, de handen ineen slaan om te voorkomen dat Kamarov en zijn handlangers ze vermoord. Het verhaal is niet bijster origineel of intelligent en Koch is geen Alan Rickman, maar Willis staat nog steeds aardig zijn mannetje als John McClane en dit bestaat grotendeels uit lange actiescènes met enkele puike stunts. Dus verstokte fans van Die Hard komen voldoende aan hun trekken.

Disney en Pixar leveren opnieuw een visueel indrukwekkende animatiefilm af, zonder daarbij de aandacht voor karakters en verhaallijn te verliezen. Arlo [Raymond Ochoa] is er alles aan gelegen om in de voetsporen te treden van zijn ouders en zijn grotere broer en zus, die allemaal een voetafdruk op hun huis hebben mogen plaatsen omdat ze een bijzondere prestatie hebben geleverd. Arlo wordt gehinderd door het feit dat hij erg angstig is. Maar wanneer hij als gevolg van een natuurramp hopeloos verdwaald raakt, moet hij in zijn eentje proberen de weg naar huis te vinden. Daarbij krijgt hij echter hulp uit onverwachte hoek!

Inderdaad, dit kun je best omschrijving als een Finding Nemo met dinosaurussen, want ook hier draait het om het overwinnen van je eigen tekortkomingen en een reis waarbij de centrale figuur een aantal kleurrijke figuren ontmoet die hem, goedschiks of kwaadschiks, helpen iets dichter bij huis te komen. Origineel is het dus niet, maar omdat de film heeft over visuele vondsten en humor beschikt is dat niet zo'n bezwaar. De stemvertolkingen zijn bovendien goed en reken er maar op dat je tegen het einde toch met een brok in je keel en, misschien, een traan op je wang voelt.

Arj [Aziz Ansari] woont in zijn auto en neemt losse klusjes aan om te overleven. Een van zijn klanten is de steenrijke ondernemer Jeff [Seth Rogen]. Arj is aan het einde van zijn Latijn en een wat onhandige engel [Keanu Reeves] besluit zonder toestemming van zijn manager [Sandra Oh] een poging te doen om Arj duidelijk te maken hoe waardevol zijn leven is. Maar dat valt bepaald niet mee! Hoewel zijn personage doet denken aan Ted uit Bill & Ted’s Excellent Adventure, lijkt Reeves met zijn halflange haar meer op John Wick. Een tikje verwarrend. Ansari en Rogen zijn een vermakelijk duo, maar Ansari had zijn scenario wel wat mogen inkorten.

In mei 2013 is Joe Bell [Mark Wahlberg] bezig met een voettocht van 3.500 kilometer van La-Grande in Oregon naar New York om aandacht te vragen voor de impact van pesten onder tieners. Directe aanleiding is zijn zoon Jadin [Reid Miller] die na het uitkomen voor zijn homoseksualiteit zwaar te lijden had onder het pestgedrag van jongens op zijn school. Tijdens Joes voettocht confronteert Jadin zijn vader met diens eigen opstelling en gedrag en gaat Joe zich hardop afvragen of hij zijn zoon tekort heeft gedaan. Wahlbergs imago als het ideaalbeeld van Amerikaanse mannelijkheid maakt hem op papier de gedroomde keuze voor deze rol en Wahlberg werpt zich vol overgave op één van zijn spaarzame serieuze dramatische rollen. Green balanceert in het laatste kwart op de afgrond als het gaat om sentimentaliteit, maar de oprechte vertolkingen van de cast (waaronder Gary Sinise als een empatische sheriff) zorgen ervoor dat het moeilijk is om geen brok in de keel te krijgen.

Ian McKellen en Helen Mirren geven glans aan een drama met thriller-elementen. McKellen excelleert in een rol die meer dan een beetje doet denken aan Apt Pupil (1998), maar Mirren heeft een wat ondankbare rol als de rijke weduwe Betty McLeish, die via een online dating site in contact komt met Roy Courtnay [McKellen]. De twee kunnen het meteen goed met elkaar vinden, maar Roy is een oplichter die bereid is heel ver te gaan om het geld van zijn slachtoffers af te troggelen. Aanvankelijk denkt Roy geen kind te hebben aan Betty, maar hij heeft niet gerekend op diens achterdochtige neefje Stephen [Russell Tovey].

De chemie tussen McKellen en Mirren doet je hopen dat deze grootheden uit de Britse acteerwereld nog een paar films samen zullen maken, maar het scenario is vrij conventioneel en het feit dat de twist waarschijnlijk weinig kijkers zal verrassen maakt dit toch tot een lichte teleurstelling. Prima uit te zitten, maar met zoveel talent op het scherm verwacht je meer vuurwerk.

Sociaal drama over de zogenaamde Lost Boys of Sudan die in 1987 hun geboortedorp moesten ontvluchten nadat hun families grotendeels waren vermoord na het uitbreken van een burgeroorlog. Ze overleven een slopende tocht door de woestijn voor ze aankomen in een vluchtelingenkamp dat ze pas in 2001 verruilen voor een nieuw leven in de VS. De mannen worstelen niet alleen met het verschil in klimaat en cultuur in hun nieuwe land, maar ook met de strenge eisen die de Amerikaanse overheid stelt aan hun verblijf. Na 9/11 blijkt het lastiger dan ooit voor immigranten om enige stabiliteit te vinden. Helaas is er amper aandacht voor de voorgeschiedenis van deze mannen: de 14 jaar in dat kamp blijft zelfs volledig onbelicht! Daardoor krijg je nauwelijks inzicht in wat deze mannen hebben moeten doorstaan om in de VS te komen. Het resultaat is weliswaar onderhoudend, maar teleurstellend oppervlakkig en opvallend luchtig. Goed acteerwerk van de hoofdrolspelers houdt de boel staande.