Opinions

Remake van Gloria (2013) gemaakt door dezelfde regisseur, al moet je vraagtekens zetten bij zijn motieven. Het is het relaas van een gescheiden vrouw die, nu haar kinderen uit huis zijn, op zoek gaat naar iemand om een intieme relatie mee op te bouwen. Julianne Moore en John Turturro zijn prima acteurs, maar waar het origineel opviel omdat de emoties net onder het oppervlak bleven, ligt het drama er hier veel dikker bovenop. Dat maakt de personages minder interessant en het verhaal waarschijnlijk wat meer voorspelbaar, al scheelt het natuurlijk als je het origineel niet hebt gezien. In dat geval zou ik uiteraard adviseren om die versie te kijken en niet deze wat oppervlakkige remake.

Een weeshuis voor meisjes in de buurt van Venetië dient tevens als muziekacademie. In 1800 wordt Paus Pius VII aangesteld aan het hoofd van de rooms-katholieke Kerk en vanwege het hoge niveau van het meisjesorkest krijgt Maestro Perlina [Paolo Rossi] een aanbod dat hij niet kan afslaan: hij moet binnen zes maanden een compositie schrijven voor de inauguratie van de Paus dat door ‘zijn’ orkest van weesmeisjes moet worden gespeeld. Het probleem is dat hij er niets van kan! Al snel raakt het geduld van de meisjes op en daarom komt een aantal van hen samen in een kelder om zelf iets te verzinnen. Daarbij ontstaat een rivaliteit tussen de klassiek getrainde virtuoos Lucia [Carlotta Gamba] en Teresa [Galatéa Gamba], een dienstmeisje zonder formele training die puur op intuïtie speelt. Met een muzikale opening die sterk doet denken aan Laurie Andersons ‘O Superman’ en zich uitbreidt tot iets unieks maakt Vicarto direct duidelijk dat het haar niet zozeer te doen is om een historisch accuraat document, maar om het tonen van de kracht van muzikale expressie voor groepen mensen die ongehoord en gemarginaliseerd worden. Vreugdevol, humoristisch, inspirerend en opgedragen aan de vrouwelijke muzikale componisten uit deze vergeten periode waarvan de muzikale nalatenschap grotendeels verloren is gegaan. Dat gaat Vicario wel de ruimte om in de finale een muzikale compositie te brengen is die een muzikaal smörgåsbord van stijlen is waar de opstandigheid van afspat.

Regisseur en co-scenarist Julie Taymor neemt iets teveel hooi op de vork in deze relevante, goed geacteerde film die gebaseerd is op de autobiografie van Gloria Steinem. Het leven van dit boegbeeld van de Amerikaanse vrouwenbeweging valt uitéén in vier periodes: de kindertijd waarin Gloria [Ryan Kiera Armstrong] zich laat meeslepen door de onmogelijke dromen van haar optimistische, avontuurlijke vader [een Oscarwaardige Timothy Hutton]; haar tienerperiode waarin Gloria [Lulu Wilson] te kampen krijgt met de zorg voor haar fysiek en geestelijke achteruitgaande moeder [Enid Graham] en waarin ze hunkert naar een eigen leven in een traditioneel gezin; het begin van haar zelfstandige leven, waarin Gloria [Alicia Vikander] na haar succesvolle studie de kans krijgt om een reis te maken door India en ze als beginnend journaliste geconfronteerd wordt met structurele seksuele discriminatie en intimidatie; en tenslotte de periode waarin ze als vrouw van middelbare leeftijd [Julianne Moore] de hoofdredacteur wordt van het revolutionaire tijdschrift Ms. Magazine en één van de meest invloedrijke en herkenbare gezichten wordt van de vrouwenbeweging in de VS. De vier Gloria's komen samen in een spirituele busreis waarin ze met elkaar in gesprek gaan in een poging elke periode in een perspectief te plaatsen.

Vikander heeft de beste momenten en toont opnieuw aan één van de beste actrices van haar generatie te zijn en Armstrong en Wilson houden zich prima staande als de jongere versie van de eveneens goed spelende Julianne Moore. Taymors duidelijke eerbied voor de vrouwenbeweging betekent dat ze benadrukt dat Gloria Steinem slechts één van de vele gezichten voor die beweging was. Een grote hoeveelheid boegbeelden komt voorbij, waaronder Dolores Huerta [Monica Sanchez], Wilma Mankiller [Kimberly Guerrero), Dorothy Pitman Hughes [Janelle Monáe] en Ella Abzug [Bette Midler]. Het feit dat deze vrouwen bij het grote publiek vrijwel onbekend zijn, toont aan hoezeer de rol van vrouwen, met name in de moderne geschiedenis, is gemarginaliseerd door mannelijke geschiedschrijvers. Het is terecht dat Taymor dat recht wil zetten, maar het gevolg van een parade aan vrouwelijke boegbeelden is dat het laatste uur een gehaaste indruk maakt en de film eindigt wat abrupt. Maar dit is een absolute eye opener en The Gloria's is een uitstekend startpunt voor degenen die willen weten hoe belangrijk deze Gloria's zijn geweest. En het mooiste voor alle betrokken is dat deze film verschijnt kort nadat Kamala Harris als eerste vrouw is gekozen tot Vice-President van de VS!

Nadat de relatie met Brenda [Sylvia Grace Crim] is stukgelopen zet Wes [Ryan Kwanten] het op een zuipen. In zijn dronkemansbui belandt hij in een openbare WC waar hij door een Glory Hole (echt waar!) wordt aangesproken door een man [J.K. Simmons] die zich Ghatanothoa noemt. Wat volgt is volstrekt belachelijk en ik kon me niet onttrekken aan het idee dat McKendy pas op het laatste moment besloot dat deze vermeende horrorfilm zo stompzinnig was dat ze er nog een komedie van probeerde te maken. Mede door Kwantengs abominabele acteerwerk is dit helaas noch angstaanjagend, nog grappig. Een film die Simmons het liefst voorgoed uit zijn CV zou moeten willen schrappen, mag ik hopen.

Chino [Dennis Hopper] rijdt een motor en draagt een spijkerjack met een swastika. Daarmee is hij de aangewezen man om leiding te geven aan de motorbende 'Black Souls'. Wanneer zij Darryl [Jody McCrea] tegen het lijf lopen, slaan ze 'm in elkaar, laten hem voor dood achter en ontvoeren Darryls vriendin Chris [Chris Noel], de enige ooggetuige. Ze willen haar verkopen in Mexico, maar hebben er niet op gerekend dat Darryl nog leeft en met zijn vrienden van de 'Glory Stompers' de achtervolging heeft ingezet.

Hippe praat, inferieure rockmuziek, een hoop drank, drugs, verkrachtingen en vechtpartijen later is het alleen nog wachten tot de slotconfrontatie. Het gaat nergens over, het is amper aan te zien en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat Dennis Hopper iets meer dan een jaar later Easy Rider wist te maken! Alleen voor de meest verstokte Hopper-fans.

Voormalig mijnwerker Lei Frissen [Bart Slegers] onderhoudt zichzelf en zijn zoon Jeffrey [Vincent van der Valk] door het innen van schulden in het criminele circuit. De inmiddels volwassen Jeffrey probeert van hem los te komen, maar wanneer blijkt dat Lei zelf een schuld heeft uit te staan bij misdadiger Vester [Johan Leysen], toont Jeffrey zijn loyaliteit door zichzelf aan te bieden om die schuld te vereffenen. Intense familiedrama met goed spel van beide hoofdrolspelers dat mooi contrasteert met Leysen uitgemeten, bedachtzame rol als de manipulerende meestercrimineel. Het scenario had best wat minder voorspelbaar mogen zijn.

Gnomeo [James McAvoy] is een rode tuinkabouter in de tuin van de familie Montague. Juliet [Emily Blunt] is blauw en woont in de tuin van buren, de Capulets. De jonge Gnomeo en Juliet ontmoeten elkaar wanneer ze in vermomming tegelijkertijd proberen een orchidee te bemachtigen. Wie het toneelstuk kent (en dat is een pré) weet in grote lijnen hoe dit afloopt en zal zich vermaken met de vele amusante verwijzingen naar Shakespeare liefdestragedie. Waarom er maar liefst 15 mensen (exclusief William Shakespeare) nodig waren om tot een scenario te komen is mij een raadsel, maar het resultaat is bijzonder vermakelijk. En wat is een tuin zonder de TERRAFIRMINATOR?

Het meest wonderbaarlijke aan deze film is het feit dat het scenario een Oscarnominatie opleverde! Scenarist/regisseur Robert Pirosh is echter degene die de meeste schuld draagt voor het verprutsen van een stukje vergeten geschiedenis: de heldendaden tijdens WOII van een legereenheid dat louter uit Amerikanen van Japanse afkomst bestaat. Van Johnson is de luitenant die met tegenzin de leiding neemt, maar wiens vooroordelen uiteraard als sneeuw voor de zon verdwijnen omdat zijn soldaten niet alleen goede soldaten zijn, maar ook bijzonder aimabele, vriendelijke en - niet te vergeten - intelligente personen. De één speelt ukelele, de ander houdt een varkentje (schattig!) als huisdier en tussen de beschietingen door bespreekt een ander de plaatselijke architectuur. De legerleiding is bovendien zo vriendelijk geweest om de toeristische brochures voor respectievelijk Napels en Marseille mee te geven en als kijker ben je dan ook maar wat dankbaar wanneer Van Johnson vertelt welke trekpleisters soldaten vooral moeten bezoeken in oorlogstijd. Het amateuristische acteerwerk van de Japans-Amerikaanse acteurs (waarvan een groot deel geen enkele acteerervaring had) maakt het er niet beter op. Zelfs de veel te spaarzame actiescènes vallen tegen! Wellicht waren de bedoelingen van deze film goed, maar de uitvoering is eerder neerbuigend dan respectvol.

Voor televisie gemaakte verfilming van het gelijknamige boek van L.P. Hartley over verboden liefde anno 1900, eerder verfilmd in 1971 met Julie Christie en Alan Bates als de twee geliefden. Na de dood van zijn vader wordt Leo [Jack Hollington] opgenomen in het welgestelde gezin van zijn vriend Marcus Maudsley [Samuel Joslin]. Marcus’ oudere zus Marian [Joanna Vanderham] is voorbestemd om te trouwen met Hugh Trimingham [Stephen Campbell], een veteraan van The Boer War met een verminkt gezicht, maar schakelt Leo aan als tussenpersoon tussen haar en de aantrekkelijke boerenknecht Ted Burgess [Ben Batt] waar ze werkelijk van houdt. Daarmee brengt ze Leo wel in een lastig parket, zeker wanneer Marians moeder [Lesley Manville] achterdochtig begint te worden. Jim Broadbent en Vanessa Redgrave verschijnen kort als de oude Leo en Marian in deze weinig verrassende, maar degelijke geacteerd en verzorgde productie.

Nadat de timide Brad [Ben Schnetzer] na een feestje door twee jongens in elkaar is geslagen, hoopt hij iets van zijn gevoel van zelfwaarde te hervinden door zich aan te melden voor de ontgroening bij dezelfde studentencorps waarbij zijn broer [Nick Jonas] zich heeft aangesloten. Om toegelaten te worden moet hij, samen met een aantal andere kandidaten, een weekend lang allerlei fysiek en geestelijk uitputtende ontgroeningsrituelen doorstaan. In essentie is dit een opeenvolging van vernederingen vol masochistisch, pseudo-mannelijk gedrag dat wel moet leiden tot problemen. Dat punt is snel gemaakt en hoewel het ontgroeningsproces indringend is gespeeld en gefilmd blijft het scenario helaas teveel op de oppervlakte steken waardoor het nooit meer wordt dan dat. James Franco maakt indruk in zijn kleine rolletje als een voormalig corpslid.

Sinds een incident tijdens Halloween in 1831 is het dorpje Hollow Glen vervloekt met als gevolg dat de Goblin uit de titel el jaar het leven opeist van een pasgeborene. Blijkbaar stond dat niet in de reisgids van het gezin Perkins (en aanhang) dat daar op Halloween met een pasgeboren baby aankomt. De lokale dronkelap [Donnely Rhodes] doet een imitatie van “It’s got a Death Curse” Crazy Ralph uit Friday 13th en zo nu en dan verschijnt er een lange gestalte in een zwart gewaad om de boel op te schrikken. Die momenten zijn teasers, want als er überhaupt al valt te spreken van enige spanning blijft dat beperkt tot het absolute einde. Geduld is echter niet zozeer een schone zaak, eerder een tragische verspilling van tijd.

De 20-jarige Giancarlo Granda werkte als ‘pool boy’ bij het luxe resort Fontainebleau in Miami, toen hij zich door een vrouw van boven de 40 liet verleiden tot seks terwijl haar man in een hoekje zat te kijken. Toen hij ontdekte dat het ging om Jerry Falwell Jr., de zoon van de machtige evangelist Jerry Falwell, en diens echtgenote Becki, was dat geen reden om de affaire beëindigen. De Falwells boden Giancarlo een deal die te mooi was om waar te zijn, hij trapte erin en gaf ze daarmee een hoop macht. In deze documentaire tracht hij zich neer te zetten als een slachtoffer van afpersing en manipulatie en beroept hij zich op zijn naïviteit. Meer een geval van eigen schuld, dikke bult. Een hijgerige documentaire over een niet al te interessant seksschandaal. Zit vol irritante muziekjes en promo’s voor de resorts waar dit “drama” zich voltrok.

Hoewel het gebaseerd schijnt te zijn op een waargebeurd verhaal, is deze combinatie van extreem geweld en overdreven melodrama bij vlagen onverteerbaar. Cassavetes bevestigt de achterhaalde, maar daarom niet minder stuitende vooroordelen over Satanisme en mensen met tatoeages in dit verhaal waarin een bureauagent [Nikolaj Coster-Waldau] met hulp Case [Maika Monroe], een voormalig lid van een Satanische cult, op zoek gaat naar de cultleider [Karl Glusman] die verantwoordelijk is voor de ontvoering van zijn dochter [Chloe Guy]. Monroe heeft zonder meer talent, maar Cassavetes lompe regie en Glusmans krampachtige pogingen tot angstaanjagendheid verpesten deze zeer dubieuze misdaadthriller.

Hoewel de ernstige psychische problemen van één familielid centraal staan in dit familiedrama, zal een ieder die broers of zussen heeft zich kunnen herkennen in de dynamiek tussen de drie hoofdrolspelers. Elsie de Brauw is fenomenaal als Doris, een weduwe die haar werk met immigranten in een buurthuis afwisselt met de zorg voor broer Thomas [Marcel Musters] die lijdt aan schizofrenie, paranoia en psychotische episodes. Maar Thomas ervaart Doris' pogingen om hem gerust te stellen als betuttelend en bemoeizuchtig. Zijn andere zus Hannah [Monic Hendrickx] is een ambitieuze fotografe die Thomas en zij denkt dat het beter is om haar broer te confronteren met zijn gedrag en zijn verantwoordelijkheid, maar dat leidt tot verwarring en onbegrip.

De kracht van Mijke de Jongs regie en scenario komen vooral naar voren in een paar in splitscreen gefilmde telefoongesprekken, waarin je het subtiele verschil ziet tussen wat er gezegd wordt en wat de personen in werkelijkheid denken. Maar De Jongs begrip en kennis van familierelaties overtuigt gedurende de hele film. Het verhaal is verdeeld in episodes die - niet geheel toevallig - zijn verbonden met de aanloop naar Pasen. Ze gebruikt bovendien fragmenten uit brieven die de drie hoofdpersonen door de jaren heen aan elkaar hebben geschreven om ons meer inzicht te kregen in de familiegeschiedenis. Het is meesterlijk geconstrueerd en stelt hoge eisen aan de drie acteurs. En Marcel Musters overtuigt helaas niet, vooral zijn woedeuitbarstingen zijn tam en mechanisch. Het is een grote smet op een film die een meesterwerk had kunnen zijn met een meer geschikte acteur, maar dat doet niets af aan de fraaie, herkenbare en vaak zeer ontroerende menselijke inzichten die De Jong hier met ons deelt.

Hoogleraar Sandra [Thandiwe Newton] moet haar eigen verleden onder ogen zien wanneer ze te maken krijgt met een groep mannen die zonder toestemming jagen op haar land. Haar buurman [Kai Lennox] ziet het probleem niet en de (plaatsvervangende) sheriff [Jeremy Bobb] blijkt ook niet al te goed te liggen bij de daders. In de aanloop naar de slotconfrontatie ontdekken we in flashbacks waarom Sandra zich weigert neer te leggen bij de huidige status quo. Goed geacteerd en vol prachtig gefilmde landschappen, maar ook traag en zwaar op de hand.

Aileen O’Hara [Emily Watson] is aanvankelijk blij dat zoon Brian [Paul Mescal] uit Australië is teruggekeerd naar het mistroostige, stereotiepe vissersdorpje waar hij is geboren, totdat blijkt dat hij zich op illegale wijze probeert te verrijken. Tegenover de autoriteiten vertelt Aileen een leugen om haar zoon te beschermen, maar binnen de hechte dorpsgemeenschap weten meer mensen hoe de vork in de steel zit. Zolang niemand zijn mond opendoet is Brian veilig, maar ondertussen nemen de onderlingen spanningen binnen het dorp op. Een wat clichérijke setting in een te afgezaagd scenario waarin de zon nooit schijnt, waarin er zelden een glimlach te zien valt en waar het verloop van het verhaal behoorlijk voorspelbaar is.

Wanneer de zelfingenomen filosofieprofessor Raddison [Kevin Sorbo] aan het begin van zijn lessencyclus eist dat alle leerlingen een schriftelijke verklaring tekent met de woorden "God Is Dead" is Josh [Shane Harper] de enige die dat weigert te doen. Niet omdat deze eis belachelijk en aanstootgevend is, maar omdat Josh wél gelooft in God. Raddison daagt hem uit om in een serie korte lezingen de bewering dat God wél bestaat te verdedigen. Alle Christenen zijn deugdzame, geduldige mensen en de niet-gelovigen (waaronder een journaliste die SMS-jes en binnenkomende telefoontjes belangrijker vindt dan de uitslag van haar kankeronderzoek) zijn vervelende, betweterige figuren die uiteraard tot inkeer komen. Walgelijk, volstrekt hypocriet stukje christelijke propaganda bevat zelfs een subplot rondom een moslima die Christus verkiest boven Allah en een Chinese student die dankzij Josh' vurige pleidooi 'het geloof' omarmt. Er is ook een bierbuikerige baardman met een hoofdband met de Amerikaanse vlag erop met een slanke, bevallige blondine aan zijn arm, die er alleen maar is om reclame te maken voor de NRA. Ongeveer net zo overtuigend als Ed Woods pleidooi voor tolerantie voor travestieten Glen or Glenda, maar aanzienlijk minder oprecht.

"Christians good, Atheists bad" is de boodschap die er vanaf het begin ingehamerd wordt in deze verschrikkelijke christelijke propaganda waarin enkele personages uit God's Not Dead er met de haren bijgesleept zijn. Melissa Joan Hart speelt een geliefde docente die voor het gerechtshof moet verschijnen wanneer ouders haar aanklagen omdat ze Mahatma Gandhi, Martin Luther King en Jezus met elkaar in verband durfde te brengen. Drie keer raden wie haar grote redder zal zijn, met de hulp van een groepsgebed tijdens een concert van Newsboys en het christelijk-fundamentalistische antwoord op het Horst Wessel Lied? Volstrekt belachelijk, nog slechter dan deel 1! Ik kijk al uit naar deel 3. Kijkt u mee?

Campuspredikant Dave Hill [David A.R. White], die in de eerste twee films uit de God's Not Dead-serie een bijrol speelde, staat centraal in dit verrassend gematigde en veel beter geschreven drama met religieuze ondertonen. Een dispuut over de vraag of er nog wel plaats is voor een geloofshuis op een universiteitscampus loopt uit de hand wanneer predikant Jude [Benjamin A. Onyango] om het leven komt bij een explosie waardoor de kerk bovendien afbrandt. De schooldirectie wil het gebouw slopen om plaats te maken voor een studentengebouw, maar Dave verzet zich met hand en tand. Hij krijgt daarbij onverwacht steun van zijn broer (tevens advocaat) Pearce [John Corbett]. Het scenario van Mason en Howard Klausner neemt niet het christelijk geloof als uitgangspunt, maar de menselijke waarden die daaraan te grondslag liggen. De centrale boodschap over het belang van verbondenheid, ondanks meningsverschillen, en de rol die gemeenschapsleiders daarin kunnen spelen is relevant en positief. De complexe relatie tussen de twee broers en de ontwikkeling daarvan is eveneens een pluspunt. Het is jammer dat het verhaal niet bijster interessant is. Let op cameo's van Cissy Houston en (Judge) Jeanine Pirro.

Zes weken voor de verkiezingen voor United States House of Representatives (die tegelijk worden gehouden met de Presidentsverkiezingen) overlijdt het zittende congreslid aan een hartaanval. Het ziet er naar uit dat senator Peter Kane [Ray Wise] de zetel zonder tegenstand zal overnemen, maar hij had niet gerekend op de vrome predikant David Hill [David A.R. White] als beschermheer van Christelijke normen en waarden. Politiek adviseur Lottie Jay [Samaire Armstrong] haalt David met moeite over om zich kandidaat te stellen en werpt zich op als campagneleider. Dat geeft de kans om een appeltje te schillen met haar aartsrivaal John Wesley [Scott Baio] die de campagne van Peter Kane leidt. White (de naam zegt het al) is kleurloos en weinig overtuigend en de religieuze retoriek is op zijn zachtst gezegd dubieus, maar dit is vooral bedoeld om de vele christenen die niet hebben gestemd tijdens de vorige verkiezingen over te halen om te stemmen. Met die boodschap is niets mis en het cynisme over politici is zeker niet uit de lucht gegrepen. Met hulp van relirockers ‘Newsboys’ opent Null alle registers om kijkers op te zwepen. Wie buiten de doelgroep valt, zal dit nauwelijks kunnen uitzitten. Voor de doelgroep is dit echter best effectieve propaganda.

Wanneer boer Martin Saxby [Ian Hart] ernstig ziek wordt, is het aan zijn zoon Johnny [Josh O'Connor] en de ingehuurde migrant Gheorghe [Alec Secareanu] om de boerderij overeind te houden. Johnny's worsteling met zijn identiteit neemt een radicale wending wanneer hij zich aangetrokken voelt tot Gheorghe.

Het is vrij snel duidelijk in welke richting het gaat, maar regisseur/scenarist Francis Lee doet er een eeuwigheid over om de (geslachts)daad bij het woord te voegen en heeft vervolgens niet zo gek veel meer toe te voegen. Het is allemaal best aardig geacteerd, maar ik kon mijn aandacht er te vaak niet bijhouden. Een trage film zonder verrassingen die wel een flink aantal prijzen in de wacht sleepte, vooral voor Josh O'Connor en Francis Lee, maar het is nauwelijks door te komen. Voer voor de liberale VPRO-navelstaarder, maar toch niet voor liefhebbers van boeiende verhalen.

De ceremonie waarin de Egyptische Godenkoning Osiris [Bryan Brown] zijn troon overdraagt aan zijn zoon Horus [Nikolaj Coster-Waldau] wordt verstoord door Osiris’ broer Set [Gerard Butler], de zoon van de voormalige koning Ra [Geoffrey Rush]. Set verslaat Horus in een duel, grijpt de macht en begint een schrikbewind met hulp van zijn ‘master builder’ Urshu [Rufus Sewell]. Een jonge, opstandige dief [Brenton Thwaites] gelooft dat zijn volk alleen gered kan worden als de vernederde Horus de wil en de kracht vindt om Set van de troon te stoten. Ondertussen vergroot Set zijn macht door andere Goden uit de weg te ruimen en hun krachten over te nemen. Pretentieloze mythologische actie met een vlot tempo en genoeg spektakel om je het weinig originele verhaal en de wisselvallige CGI-effecten te doen vergeven. Bedoeld als popcornfilm. Missie geslaagd, maar de lat lag niet al te hoog.

Moeder [Juliette Binoche] is omgekomen bij een ongeluk in een kernreactor, vader [Bryan Cranston] is geobsedeerd door het onderzoek naar dit ongeluk en de gevolgen hiervan, zijn Ford [Aaron Taylor-Johnson] zit in het leger en zijn vrouw [Elizabeth Olsen] is verpleegster in een ziekenhuis in San Francisco. In deze volstrekt overbodige remake zijn er maar liefst 3 gigantische monsters die het tegen elkaar opnemen, maar voor zij eindelijk het excuus hebben om San Francisco in puin te leggen, moet je je eerst zien te vermaken met het tellen van de tenenkrommende clichés en luisteren naar waanzinnige dialogen. Een film die lange tijd zo melodramatisch en slecht is, dat je er bij vlagen maar het beste om kunt lachen. Het slotgevecht tussen de 3 monsters heeft een paar sterke momenten en het geluid is technisch knap gemaakt, maar dat zijn wel de enige redenen waarom deze film niet helemaal tot het slechtste van het slechtste behoort

Sinds de gebeurtenissen in Kong – Skull Island wordt Kong door een groep wetenschappers geobserveerd in een veredelde kooi. Wanneer Godzilla plotseling letterlijk opduikt en nog maar eens een stad kort in puin dreigt te leggen, is Kong de enige die de mensheid kan redden van de ondergang. Goedbedoelende wetenschappers [Rebecca Hall, Alexander Skarsgård] hobbelen achter de feiten aan en spuien pseudo-wetenschappelijk geleuter, kwaadwillende wetenschappers proberen een slaatje te slaan. Wat moet doorgaan voor komedie komt van technicus en podcast Bernie [Bryan Tyree] en sidekick Josh [Julian Dennison] en dat schattige inheemse meiske [Kaylee Hottle] versterkt de absurditeit van Kongs vermeende menselijke trekjes met behulp van telepathie en gebarentaal. Slaapverwekkend, maar wanneer Kong en Godzilla (en enkele gastmonsters) elkaar te lijf gaan is het vooral vermoeiend en een aanslag op de zintuigen: vooral het gehoor. Het vervolg Godzilla X Kong: The Next Empire is meer van hetzelfde, helaas.

Een volstrekt belachelijke film waarin Boston in puin wordt gelegd door Godzilla en Godira. Andere klassieke wezens uit het Godzilla-universum herrijzen om de aarde te redden van de mensheid, waaronder Mothra, het boze nichtje van Maja de Bij en een verre achterneef van Terry Ruxpin. Er is een extreem melodramatisch en volkomen banaal menselijk verhaaltje omheen gebouwd, maar ik denk dat ik niet al teveel verraad als ik zeg dat de lange aanloop naar de finale vooral bestaat uit eindeloos wetenschappelijk gelul, stoeremensenpraat en tot mislukken gedoemde pogingen om de giga-monsters met allerlei bommen, granaten en ander explosief materiaal het zwijgen op te leggen. Een missie die net zo kansloos is als deze hopeloze bak herrie.

Betreft de versie van 60 minuten

In 2002 richtten Sjaak en Clara Sies de Voedselbank op om armlastige mensen in hun buurt in Rotterdam-Zuid uit de brand te helpen. Sjaak is nu 83 en heeft hartproblemen, Clara is 72 en kan nu moeilijk lopen. Hoogste tijd om een stapje terug te doen en dus dragen ze hun verantwoordelijkheden over aan Martin, een voormalige beveiliger en één van de vele vrijwilligers die bijna allemaal uit eigen ervaring weten hoe het is om in armoede te leven en hoe waardevol het is om een plek te hebben waar je welkom bent en (bijvoorbeeld) een beetje slap kunt ouwehoeren. De altijd bescheiden Sjaak en Clara verdienen dit eerbetoon dat een kijkje geeft in de keuken en in de ontvangstruimte van de Voedselbank. Wat ontbreekt is aandacht voor de achtergrond en de drijfveren van dit echtpaar.

De Keniaanse Priscilha Sitienei is de 90 ruim gepasseerd en kan heel slecht zien, maar wil desondanks een voorbeeld stellen voor haar kleinkinderen en voor meisjes over de hele wereld door een poging te doen eindelijk haar schooldiploma te halen. We volgen Priscilha, bijgenaamd Gogo, op haar eerste schooldag en zien hoe zij het respect van haar klasgenootjes krijgt, maar ook hoe en waarom ze worstelt met lezen en rekenen. Er is ook een meerdaagse excursie naar een reservaat en een ontmoeting met de plaatselijke Masai. Goedbedoelde documentaire is te nadrukkelijk geregisseerd (het uitbundige afscheid bij het vertrek voor het schoolreisje is veel te mooi om waar te zijn) en daardoor boet dit aan overtuigingskracht in.

De voormalige Scientology-aanhangers die hun verhaal doen in deze documentaire zijn niet de minsten. Enkele van de belangrijkste figuren binnen de organisatie geven inzicht in de filosofie van L. Ron Hubbard, hoe hij - en sinds zijn dood David Miscavige - deze erkende religie gebruiken om belastingen te ontduiken en zelf enorme rijkdom te vergaren. Een Orwelliaanse vertelling aangevuld met overtuigend archiefmateriaal dat duidelijk maakt hoe belangrijk John Travolta was en zeer kritisch is over de rol van Tom Cruise in dit alles. Maar het geeft vooral inzicht in hoe het mogelijk is dat gewone, intelligente mensen zich inlaten met een pseudo-religieuze cult en wat ze ervan weerhoudt het te verlaten.

Michael Caine, Morgan Freeman en Alan Arkin moeten hebben uitgekeken naar hun samenwerking. Dat valt ze ook niet kwalijk te nemen: dit zijn drie acteerkanonnen die elk kunnen terug kijken op een imposante acteercarrière en het zich kunnen permitteren om een middelmatige film te maken, als ze maar lol hebben bij het maken ervan. Dat laatste lijkt het geval te zijn geweest: hun karakters Joe, Willie en Albert lijken inderdaad oude vrienden te zijn die elkaar door en door kennen.

Helaas lijkt het scenario ook vooral te draaien om de chemie tussen de drie hoofdrolspelers, die zich blijkbaar niet zo druk maakten om het oppervlakkige, formulematige en dus teleurstellende scenario. Er valt niet zo gek veel te lachen, al zijn er wel wat momenten die je laten gniffelen. Maar in de handen van minder begaafde acteurs was dit een totale mislukking geweest en niet de bescheiden teleurstelling die het blijkt te zijn.

Erin [Drew Barrymore] en Garrett [Justin Long] leren elkaar kennen in een café in New York en hebben meteen een klink. Het uitzicht op een stabiele relatie wordt bemoeilijkt door het feit dat Erin binnenkort terugkeert naar haar eigenlijke woonplaats San Francisco. Al gauw blijkt dat ze zich moeilijk kunnen neerleggen bij een LAT-relatie en het is dan ook maar de vraag of de relatie stand kan houden. Start veelbelovend dankzij de chemie tussen de hoofdrolspelers. Zodra het de serieuze kant op gaat, gaat het bergafwaarts, ondanks vermakelijke bijrollen van Charlie Day en Jason Sudeikis als Garretts vrienden en Christine Applegate en Jim Gaffigan als respectievelijk Erins zus en Erins zwager.