Opinions

In de eerste speech na zijn vrijlating citeerde Nelson Mandela het gedicht ‘Die Kind’ van de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker. Carice van Houten kruipt in de huid van deze getormenteerde vrouw die na de dood van haar moeder samen met haar zusje [Candice D’Arcy] opgroeit bij haar vader Abraham [Rutger Hauer], die ze tot dan toe niet kende. Abraham blijkt is een strenge vader, met conservatieve denkbeelden waartegen Ingrid zich verzet, al beperkt dat zich voornamelijk tot een onstuimige liefdesleven en gedichten waarin zij de drang naar bevrijding op treffende wijze weet uit te drukken. Van Houten is uitstekend, maar haar karakter komt vrij egocentrisch over en dat maakt het lastig om veel sympathie op te brengen voor haar personage en je emotioneel te betrekken bij de gebeurtenissen in haar leven.

Een ludieke actie door vrouwelijke studentes, bedoeld als vergelding voor seksueel overschrijdend gedrag van een broederschap, komt ze duur te staan. Een gemaskerd figuur ruimt de dames een voor een uit de weg. Uiteraard zijn er meerdere verdachten en komt het uiteindelijk tot een confrontatie tussen Riley [Imogen Poots], die een tijd geleden Brian Huntley [Ryan McIntyre], toen de leider van het broederschap, beschuldigde van verkrachting, en de dader. Zwak uitgewerkte personages in een horrorfilm zonder spanningsopbouw en een belachelijke ontknoping. Afgezien van de titel heeft het dan ook niets te maken met het meesterlijke Black Christmas uit 1974.

Michael Jai White speelt de titelrol in deze parodie op en hommage aan de Blaxplotationfilms uit de jaren '70. Black Dynamite besluit wraak te nemen wanneer zijn jongere broer door onbekenden blijkt te zijn doodgeschoten en stuit uiteraard op een complot van 'the man'. Regisseur Scott Sanders weet de stijl van de blaxploitationfilm - korrelig beeld, jumpcuts, extreme zoom-effecten, razendsnelle montage e.d. - goed te imiteren, maar hoewel ondanks de korte speelduur [75 minuten + aftiteling] is het toch wat langdraderig, omdat de grap al snel duidelijk is en de rest vooral een herhaling van zetten is, tot aan de toch wel geestige finale. Maar kijk toch liever het 25-minuten-durende segment 'A Fistful Of Yen' uit The Kentucky Fried Movie.

Deze hommage aan horrorfilms uit de jaren ’80 heeft een bijrol voor Bruce Campbell als de leidinggevende in een warenhuis tijdens Black Friday en verkiest prothetische effecten boven CGI. De special effects zijn bovendien best aardig. Jammer genoeg heeft scenarist Andy Greskoviak zich blijkbaar niet beseft dat de betere 80s-horrorfilms een fatsoenlijk verhaal hadden. Grijpgrage, gulzige klanten veranderen door de beet van een goedje dat doet denken aan The Blob in zombies en vallen de werknemers van het warenhuis aan. Probeert grappig te zijn maar slaagt daar niet in. Campbell doet niet eens zijn eigen stunts!

De interesse van Texan Oil in schalieolie in de woestijn (de zogenaamde “yellow belt”) in Saoedi-Arabië doet Emir Nesib [Antonio Banderas] besluiten om een 15-jarig bestand met Sultan Amar [Mark Strong] ongeldig te laten verklaren. Nesibs honger naar het grote geld van de Amerikaanse olie-industrie leidt onvermijdelijk tot een heropleving van de stammenstrijd van weleer. Daarin is een belangrijke rol weggelegd voor Auda [Tahar Rahim], de oudste zoon van Amar die is opgevoed door Nesib. Hoewel hij boven alles een boekenwurm is, moet Amar proberen de stammen te verenigen tegen de gezamenlijke vijand: de imperialistische Amerikanen. Geflopte poging tot een mix van Lawrence Of Arabia en Lion Of The Desert met verzorgd camerawerk van Jean-Marie Drejou, een scenario van Oscarwinnaar Menno Meyes (The Color Purple) en een score van James Horner, maar ondanks een paar scènes met honderden figuranten onderscheidt dit zich nauwelijks van een B-film. Ondanks de bordkartonnen personages en het soapachtige plot is het wel een geinig staaltje pro-Arabische propaganda.

Canada staat in de Amerikaanse geschiedenisboeken als de laatste halte (en uitstap) voor degenen die via de Underground Railroad ontsnapten aan slavernij. Het land presenteert zich ook graag als het toonbeeld van diversiteit en tolerantie. Dat we dat met een flinke korrel zout moeten nemen maakte deze degelijk onderzocht, maar niet al te opzienbarende documentaire over racisme in de nationale volkssport: ijshockey. In november 2019 besloot Akim Aliu een racistisch incident met zijn coach Bill Peters naar buiten te brengen. Het was het begin van een stevige maatschappelijke discussie en is de basis van waaruit Davis de rol van zwarte ijshockeyspelers in de NHL, en de geschiedenis van zwarte Canadezen onderzoekt.

Een paar jaar nadat Matteo [Rico Verhoeven] zijn collega en beste vriend [Rolland Møller] verloor bij een poging om een gegijzeld orkest te redden, zoekt hij in Amsterdam diens weduwe Helene [Marie Dompnier] en hun dochtertje Angie [Pippi Casey] op. Helene is nu getrouwd met Paul [Peter Franzén], die zonder haar medeweten de boekhouding doet voor drugsdealer Gabriel Saban [Frank Grillo]. Er gaat iet mis en het is Rico To The Rescue, als je de doodsaaie, stroperige eerste helft weet uit te houden tenminste. Rico ontbloot zijn bovenlijf, sjouwt een boomstam, doet was technische klusjes, zorgt voor een kat en verovert natuurlijk het hart van Angie. Van acteren heeft Verhoeven geen kaas gegeten, ook niet in de actiescènes, waarin hij traag en onbeholpen overkomt. Rona-Lee Shimon maakt meer indruk als de Interpolagent die Matteo in de finale helpt. Laat Rico lekker schommelen op de A'dam Toren. Dat kan hij tenminste wél.

‘Greater Kruger Park’ is een natuurreservaat in Zuid-Afrika dat altijd een interessant doelwit is geweest voor stropers. Maar pas toen het ging om neushoorns kwam er genoeg druk op de regering te staan om serieus te investeren in de bescherming van het reservaat. ‘Black Mamba’s’ bestaat volledig uit zwarte vrouwen (maar wordt geleid door witte mannen) en staat sinds 2013 paraat. Deze documentaire volgt de training van een nieuwe lichting en focust op de achtergrond van drie vrouwen. De Black Mamba’s lijden onder hun eigen succes: het aantal gevallen van stroperij is gedecimeerd, met als gevolg dat de vrouwen nooit in actie (hoeven te) komen. De monotonie van het werk maakt het minder aantrekkelijk en onvermijdelijk rijst de vraag of de kosten nog wel opwegen tegen de baten. Als portret van beschermers van

Het waargebeurde verhaal van FBI-agent John Connolly [Joel Edgerton] die gebruik maakt van zijn contact met jeugdvriend en James Bulger [Johnny Depp], een kleine speler in het misdaadcircuit, om een flink aantal criminelen achter slot en grendel te krijgen. James krijgt daardoor vrij spel onder voorwaarde dat hij geen geweld gebruikt, maar hoe meer macht James weet te vergaren, hoe meedogenlozer hij wordt. Iets te nadrukkelijk geïnspireerd door Goodfellas zou deze misdaadfilm waarschijnlijk in de vergetelheid zijn geraakt zonder Depps angstaanjagende, intimiderende verschijning en hij zet één van zijn beste en meest memorabele rollen uit zijn imposante carrière neer. Cumberbatch heeft jammer genoeg weinig te doen als James’ broer, een vooraanstaand politicus, wiens reputatie schade dreigt op te lopen door het gedrag van zijn broer.

Onevenwichtig drama over Eloise [Jillian Estell] wiens moeder stierf bij de bevalling en wiens vader jarenlang buiten beeld is geweest wegens drugsverslaving. Wanneer haar grootmoeder Carol [Jennifer Ehle] omkomt bij een ongeluk probeert grootvader Elliott [Kevin Costner], een topadvocaat met een drankprobleem, zo goed mogelijk de opvoedende taak over te nemen. Maar dan verschijnt Eloises andere grootmoeder Rowena [Octavia Spencer] ten tonele. Zij vreest dat Elliott niet goed voor haar kleindochter kan zorgen en besluit het ouderschap op te eisen. Samen met haar zoon en advocaat Jeremiah [Anthony Mackie] besluit ze twee troeven te spelen: de rechten van Eloises biologische vader [André Holland] en de racismekaart.

De tendentieuze titel suggereert dat Binder hier iets relevants heeft te zeggen over de rol van huidskleur in de strijd om voogdij in de VS, maar het thema racisme is op een vrij smakeloze wijze verwerkt in dit matig geschreven familiedrama over een meisje dat veel te wijs is voor haar leeftijd. De starpower en het talent van Costner en Spencer houdt de boel drijvende, maar Paula Newsome steelt de show als de doortastende rechter.

Ex-crimineel Jos Vreeswijk [Raymond Thiry] wordt wakker in een hotelkamer met een zwaar verminkt lijf, maar heeft geen idee hoe hij daar terecht is gekomen. Onvermijdelijk wordt hij achterhaald door zijn verleden in de vorm van de psychotische drugsbaas Vlad [Simon Armstrong], een voormalige balletdanser, die eist dat Jos een lading cocaïne boven tafel haalt of anders... Toonens tweede speelfilm (na Dik Trom) is weliswaar nadrukkelijk geïnspireerd door de komische misdaadfilms van Quentin Tarantino en Guy Ritchie, maar mede hij houdt het tempo er uitstekend en mede dankzij een enthousiaste en nauwkeurig geselecteerde cast (waaronder Katja en Birgit Schuurman als Vlads ‘enforcers’ en Ursul de Geer als Jos’ harkerige advocaat) kan dit uitstekend op eigen benen staan. Willie Wartaal en de Eindhoven rapper Kempi scoren als de eigenaren van een hondentrimsalon die ondanks hun gebrekkige ervaring proberen een slaatje te slaan uit de chaos en Van Warmerdam is erg grappig als de cynische rechercheur. De finale op een bowlingbaan is memorabel.

De blaxploitation-film is terug, maar deze keer niet in de vorm van Shaft, de coole superdetective, maar als Black Panther. Het verhaal is niet opzienbarend en een beetje rommelig, waardoor de film zich met horten en stoten beweegt. Het voelt meer als een aantal episodes uit een TV-serie dan een goed doorlopend verhaal. Het draait uiteindelijk allemaal om Wakinada, waar vijf Afrikaanse stammen zijn verenigd onder één leider die zichzelf The Black Panther mag noemen. Na de dood van Koning T'Chaka [John Kani] moet zijn zoon T'Challa [Chadwick Boseman] tonen dat hij een waardige opvolger is. Eén van zijn grootste problemen is Ulysses Klaue [Andy Serkis, perfect in de meest flamboyante rol in deze film), die Wakinada berooft van de waardevolle grondstof Vibranium. Een ander probleem is een onverwachte uitdager van zijn heerschappij die heel andere plannen heeft voor Wakinada.

Serkis steelt de film met gemak omdat de andere vertolkingen de middelmaat nauwelijks ontstijgen. Enige uitzondering is Michael B. Jordan als Killmonger, een handlanger van Ulysses met een eigen agenda. Hij toonde in 'Creed' al een groot talent te zijn en is de enige die boven het bekende SF-gedoe met alle special effects (en de plichtmatige cameo van Stan Lee) uitstijgt. De sociaal-politieke ondertoon is aanwezig, vooral met betrekking tot vrouwen die hier een zeer cruciale rol spelen, maar de maatschappelijke kritiek komt geforceerd over en overtuigd niet. Bosemans Mandela-accent ligt er te dik bovenop en Forrest Whitaker is niet om aan te horen!

Queen Ramonda [Angela Bassett] heeft de macht overgenomen in Wakanda na de plotselinge dood van T’Challa. Westerse landen zetten haar onder druk om vibranium te exporteren, maar er blijkt een derde speler i[Tecnoch Huerta] n het spel die Wakanda en daarmee al het vibranium voor zichzelf op te kunnen eisen. De sleutel tot een succesvolle verdediging ligt bij een nietsvermoedende, jonge Amerikaanse studente [Dominique Thorne]. Zoals altijd zit het technisch wel goed in elkaar, maar ik zal toch niet de enige zijn die het oude Marvel-liedje inmiddels behoorlijk beu begint te worden? Afgezien van het feit dat de cast grotendeels bestaat uit zwarte vrouwen valt hier nauwelijks iets nieuws te ontwaren.

In dit vervolg op Black Phone is Finn [Mason Thames] 17 jaar oud en heeft hij opnieuw visioenen van jonge slachtoffers van The Grabber [Ethan Hawke]. Deze keer deelt zijn zus Gwen [Madeline McGraw] de visioenen en hoort zij ook de angstaanjagende zwarte telefoon rinkelen. Daarmee komt ze in contact met haar overleden moeder [Anna Lore], die belt vanuit 1957 en Finn en Gwen leidt naar het jeugdkamp waar ze vroeger werkte. Intrigerende, spannende slowburner met een prima ontknoping.

Het is 1978 en North Denver is in dep en roer door de verdwijningen van een aantal kinderen. De zachtaardige Finney [Mason Thames] is het volgende slachtoffer van The Grabber [Ethan Hawke]. Terwijl zijn zusje Gwendolyne [Madeleine McGraw] probeert haar van haar moeder geërfde visioenen gebruik te maken om haar broer te vinden, weet Finney vanuit de plek waar hij vastzit contact te leggen met de buitenwereld via een defecte, zwarte telefoon. De stemmen met wie hij contact heeft proberen hem te helpen een uitweg te vinden, maar daarvoor moet Finney zijn ontvoerder te slim af zijn. Gebaseerd op een kort verhaal van Joe Hill, dat zo uit de koker had kunnen komen van zijn vader Stephen King. Derrickson omzeilt de clichés van het seriemoordenaargenre en creëert een boeiende karakterstudie van een met zichzelf worstelende tiener zonder de spanning uit het oog te verliezen.

In de periode van 1967 tot 1975 maakten verschillende Zweedse verslaggevers reportages over de strijd die zwarte Amerikaanse activisten destijds voerden voor gelijk behandeling voor hunzelf en voor andere (politieke) minderheden. Door hun rol als geïnteresseerde buitenstaanders gaven de interviews van de Zweden met vooraanstaande figuren als Bobby Seal, Hoagy Carmichael en Angela Davis een heel ander beeld van deze iconische figuren dan de vaak vijandige Amerikaanse media. De combinatie van het commentaar van de verslaggevers in die reportages, de woorden van de geïnterviewden toen en het in 2010 opgenomen commentaar van o.a. Erikah Baduh, John Forte en Angela Davis zélf geven een meer genuanceerd beeld van The Black Panthers dan ooit tevoren. Enige voorkennis over The Black Panthers is wel een vereiste.

Poging tot een vrouwelijke Deliverance begint aardig, maar zodra de mannen in beeld komen gaat het rap bergafwaarts. Drie jeugdvriendinnen ondernemen een avontuurlijke kanotrip naar een afgelegen eiland waar ze stuiten op drie oorlogsveteranen die daar aan het jagen zijn. Geflirt over en weer lijkt een vrijbrief voor een vrijpartij, maar wanneer één van de dames zich verzet ontstaat er een handgemeen dat dusdanig uit de hand loopt dat de vrouwen wanhopig moeten proberen uit handen te blijven van hun mannelijke achtervolgers. De keuze om de mannen te labellen als oorlogsveteranen is dubieus, bovendien krijg je al gauw meer sympathie voor één van hen dan voor de drie zelfingenomen dames. Erg angstaanjagend zijn de mannen al evenmin, ook al is er een niet onaardige, gewelddadige finale. Maar het scenario is te oppervlakkig om te bekoren en ik vrees dat Aselton niet de moeite heeft genomen om Deliverance te zien. Ze had beter moeten weten.

Goed geregistreerde registratie van de laatste optredens ooit van Black Sabbath, de grondleggers van heavy metal. Centraal staat hun allerlaatste optreden in Birmingham, maar we zien ook beelden van eerdere optredens tijdens hun afscheidstournee. We zien Ozzy Osbourne, Tommy Ionni en Geezer Butler ook tijdens de repetities, waar ze onder anderen The Wizard spelen. Hun uitstekende live-vertolkingen van Sabbathklassiekers als Black Sabbath, Snowblind, War Pigs en niet te vergeten Paranoid worden afgewisseld met gezamenlijke interviews en gesprekken met de individuele bandleden waarin ze praten over hun bandgeschiedenis, maar ook over het feit dat de oorspronkelijke drummer Bill Ward besloot af te zien van de reünie. Tommy Clufetos, die in 2010 speelde op Ozzy Osbournes solo-album Scream, blijkt een prima stand-in voor Ward en het speelplezier van deze veteranen is van hun gezichten af te lezen. Voor de ware fans is hier echter niets nieuws onder de zon.

Er is maar één reden om deze film te kijken en het is een hele goede: de stop-motion effects van niemand minder dan Willis O'Brien, de man achter The Lost World , King Kong en Mighty Joe Young. Het verhaal is pure pulp en de close-ups van het monster - ontworpen door ene Wah Chang - lijkt nergens naar, maar het werk van O'Brien is ronduit geniaal. De scènes waarin de Zwarte Schorpioen uit de titel het opneemt tegen andere monsters tonen de genialiteit van deze innovator. Die scènes zijn verbluffend, evenals de geluidseffecten, maar wanneer de film zich richt op de acteurs zakt de film volledig in.

Dahlia [Marthe Keller] is een aanhanger van Black September, de terreurorganisatie die verantwoordelijk was voor de dood van 2 en de gijzeling van 9 Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München. Samen met Lander [Bruce Dern], een ontstemde voormalige Amerikaanse luchtmachtpiloot en krijgsgevangene, bereidt ze een aanslag voor tijdens Superbowl X. Robert Shaw speelt Kabakov, de meedogenloze agent die de terroristen op het spoor is en een race tegen de klok moet zien te winnen om te voorkomen dat het hoogtepunt van de Amerikaanse sportkalender ontaardt in een bloedbad. Zeer suspensevolle actiethriller is deels gefilmd tijdens de échte Superbowl X en de scenes waarin Robert Shaw tussen het nietsvermoedende publiek doorrent en over balustrades en hekken klimt verhoogt de authenticiteit en spanning enorm. Frankenheimer doet iets soortgelijks tijdens een vuurgevecht en een spectaculaire achtervolging in een badplaats, waar het publiek totaal niet lijkt te weten wat er aan de hand is. Het resultaat is nagelbijtende spanning en één van de beste terreurthrillers aller tijden, ook al door het uitstekende spel van met name Dern en Shaw.

Ballerina Nina [Nathalie Portman] is in de zevende hemel wanneer choreograaf Thomas [Vincent Cassell] haar, ondanks een bepaald niet vlekkeloos verlopen auditie, de felbegeerde dubbele hoofdrol geeft in Tchaikovsky’s ‘Zwanenmeer’. De rol van de witte zwaan lijkt ze onder de knie te hebben, maar Thomas wil dat ze zich stort op de rol van de zwarte zwaan, de slechte tweelingzus. Daarvoor moet ze de duistere kant van haar persoonlijkheid aanspreken maar de zoektocht naar de schaduwkant van haar persoonlijkheid heeft grote invloed op haar geestelijke gesteldheid en de relaties met haar collega’s, waaronder Thomas’ afgedankte muze Beth [Winona Ryder] en Nina’s stand-in Lily [Mila Kunis]. Visueel verbluffende psychologische thriller met een glansrol voor Portman, die meer dan een jaar trainde om het lichaam van een ballerina te krijgen en een Oscar kreeg voor haar indrukwekkende werk, maar dit is het resultaat van voortreffelijke samenwerking op alle fronten en wist dan ook 12 BAFTA-nominaties in de wacht te slepen (alleen Portman won).

Undercoveragent Wheeler [Jean-Claude van Damme] is één van de gevangen die op een onderzeeër onderworpen wordt aan een ondervraging door een corrupte CIA-agent [Al Sapienza]. Lundgren speelt een Duitse huurmoordenaar die eens sleutelrol gaat spelen in het bizarre spelletje van kat en muis in deze dwaze actiethriller vol schietpartijen en slecht gemonteerde vechtpartijen. Waltz is de CIA-babe die dit soort films gebruiken om de testosterontieners die behoren tot de doelgroep aan te trekken. John Posey is overtuigend als de nietsvermoedende kapitein van het schip en Van Damme en Lundgren hebben een aangename chemie, voor wat het waard is.

Jaren nadat ze ontdekte dat haar gelukkige jeugd een illusie bleek te zijn, blijkt Natasha Romanoff alias Black Widow [Scarlett Johansson] haar ‘familie’ van weleer nodig te hebben om af te rekenen met een macht die hun allemaal bedreigt. Samen met haar jongere zus [Florence Pugh] besluit ze de enige man die hun kan helpen te bevrijden: hun voormalige vader [David Harbour]. Het plot is vrij complex en, net als de meeste Marvel-films, is dit met een speelduur van ruim twee uur aan de lange kant. Maar Johansson en Pugh zijn goed als de gedesillusioneerde zusjes en de stunts, vechtscènes en visuele effecten zijn van het hoge niveau dat we zijn komen te verwachten. Ever Anderson maakt indruk in de proloog als de jonge Natasha.

Mike [Jay Baruchel] en Doug [Matt Johnson] zijn de oprichters van Research In Motion [RIM] die in 1996 de techniek ontwikkelde die de basis zou vormen voor BlackBerry, de eerste smartphone. Ze beschikken echter niet over juiste persoonlijke kwaliteiten om investeerders te overtuigen van de kansen die de technologie biedt. Jim Balsillie [Glenn Howerton] werpt zich op als de redder in nood en zet alles op het spel om van RIM een succes te maken. Doug ziet de veranderende bedrijfscultuur die Jim inzet als een bedreiging voor het bedreigt, waardoor CEO Mike verscheurt is tussen loyaliteit aan de ontwikkelaars van het eerste uur, en de kans op een doorbraak op de internationale markt. Schippert tussen komedie en historische reconstructie en valt daardoor tussen het wal en het schip. Het verhaal is interessant, maar had een meer meeslepende reconstructie verdient met een meer aansprekende en meer charismatische cast.

Remake van het Bille Augusts The Silent Heart over een dodelijk zieke moeder en grootmoeder [Susan Sarandon] die haar familie en haar oudste vriendin [Lindsay Duncan] uitnodigt voor een laatste familiefeest voor ze een einde maakt aan haar leven. Onvermijdelijk komen familierelaties onder een vergrootglas te staan in een niet bijster origineel drama, dat profiteert van de imposante en sterk spelende cast.

Acht vroegere schoolvrienden komen in het weekend van Juneteenth (de dag waarop het einde van de slavernij in de VS wordt herdacht) bijeen voor een reünie in een vakantiehuis in het bos. Wanneer Shawn [Jay Pharoah] en Morgan [Yvonne Orji] aankomen om de boel klaar te maken voor wat een feestelijke weekend moet worden, stuiten ze op een aanstootgevend bordspel met de naam ‘The Blackening’. Ze spelen het spel, met rampzalige gevolgen die doorwerken wanneer hun vrienden arriveren. Het scenario van Tracy Oliver en Dewayne Perkins is duidelijk geïnspireerd door de oorspronkelijke Scream en bevat een vleugje Saw, maar geeft daar een geheel eigen draai aan. Het steekt bovendien op verfrissende wijze de draak met de obsessie met de betekenis van ‘zwart zijn’, onder meer wanneer ze moeten bepalen wie van hun ‘het zwartst’ is. Bij vlagen best spannend, maar dit is vooral bijzonder grappig, ook dankzij de uitstekend presterende cast.

Wie dit heeft gezien zal nooit meer een dolfinarium of iets dergelijks bezoeken en het wel uit het hoofd laten om te zwemmen met “getrainde” orka’s. Hoewel de documentaire zich uiteindelijk richt op de ernstige nalatigheid van SeaWorld die resulteerde in de dood van trainer Dawn Brancheau, spreekt Cowperthwaite met een indrukwekkende hoeveelheid wetenschappers en insiders die duidelijk maken welke extreem dubieuze methodes er in het algemeen worden gebruikt om deze intelligente dieren te vangen met slechts twee doelen: mensen vermaken en geld verdienen. Vol schokkende authentieke beelden die je adem zullen doen stokken, maar dit moet je zien, hoe teergevoelig je ook bent.

Nadat een cyberaanval op een Chinese nucleaire reactor krijgt de veroordeelde cybercrimineel Nick Hathaway [Chris Hemsworth] een kans om zich te rehabiliteren door zijn expertise beschikbaar te stellen aan een samenwerkingsverband van Amerikaanse en Chinese rechercheurs. Kantoorbesprekingen en gezoek op een laptop is bepaald niet fotogeniek en dus probeert Mann de boel wat op te leuken met een romance en zijn typische visuele stijl. Tevergeefs, want er is 0,0 chemie tussen de horkerige Hemsworth en de emotieloze Wei. Ronduit saai.

Wat een boeiende, humoristische reconstructie had kunnen worden van het bizarre relaas van Ron Stallworth, is een moraliserende en vaak vervelende mislukking geworden. Het waargebeurde verhaal over Ron Stallworth, een jonge zwarte man in Colorado Springs die zich in 1972 bij de politie aansluit en betrokken wordt bij een undercover-operatie waarbij hij de KKK moet infiltreren, heeft alle ingrediënten voor een goede film: suspense, actie, humor en een sterke cast. John David Washington is charismatisch als Stallworth en Adam Driver geeft goed tegenspel als de (Joodse agent) die Rons plaats moet innemen bij ontmoetingen met leden van de Klan. Maar helaas vervalt Spike Lee veelvuldig in gemoraliseer, vooral in de vorm van de romance tussen Ron en Patrice Dumas [Laura Harrier], de voorzitter van een bond voor zwarte studenten. Die verhaallijn bestaat vooral uit geouwehoer over de plaats van de zwarte bevolking in de maatschappij. Bovendien is het een onaangename onderbreking van het centrale plot. Bovendien legt Lee erg nadrukkelijk een link met het huidige Amerika en eindigt hij de film ook nog eens met nieuwsbeelden die zijn gelijk dienen te bewijzen. Niet zo gek dat de liberale goegemeente deze film omarmde, want dit is een geval van preken voor eigen parochie. Nieuwe inzichten geeft het niet en al met al is het een wonder dat Lee zo'n interessant verhaal op zo'n ongeïnspireerde manier heeft gefilmd.

Travis Block [Liam Neeson] lost regelmatig vervelende klusjes op voor FBI-directeur Gabriel Robinson [Aidan Quinn] waarbij hij niet kijkt op een slachtoffertje hier en een explosietje daar. Wanneer hij opdracht krijgt om de labiele, gewelddadige Dusty Crane [Taylor John Smith] te weerhouden van een interview met een journalist [Emmy Raver-Lampman] ontdekt hij dat Robinson onderdeel uitmaakt van een duister complot en wordt hij zelf doelwit van de FBI. Typisch Neesonvehikel toont in ieder geval dat hij zijn trucje nog niet is verleerd, maar de pogingen om hem af te schilderen als de ideale grootvader (met de hulp van de ultraschattige Gabrielle Sengos] en als slachtoffer van omstandigheden zijn vermoeiend en Williams voegt niets origineels toe aan de versleten Neesonformule.