The Birthday Party (2025)

Op 1 juni 1975 geeft een Griekse multimiljonair [Willem Dafoe] voor het eerst sinds de tragische dood van zijn zoon een besloten feest op zijn privé-eiland. Aanleiding is de 25-jarige verjaardag van zijn dochter [Vic Carmen Sonnee], maar zowel vader als dochter willen deze gelegenheid gebruiken voor een dramatische mededeling. Mooi gefilmd en goed geacteerd, maar inhoudelijk komt het niet veel verder dan een soapserie over een extreem welgestelde familie.

Wat een vreemde, onsamenhangende film. Je blijft maar hopen dat er eindelijk iets gaat gebeuren… tot plots de aftiteling begint. De vergelijking met het sublieme The White Lotus is werkelijk volledig van de pot gerukt.

You know, they've already made a movie about me, Forster. You mean The Godfather? No, it's about a big shark. Een mooie film. Vooral de beelden dan, en hoewel dat misschien voor de hand liggend is gezien de setting op een eilandje in de middellandse zee met het spreekwoordelijke blauw, inclusief fotogenieke steigers, bootjes met messing beslag, en een fraai opgeknapte oude villa. En daar loopt dan een Vic Carmen Sonne in rond in diverse los zittende badjurkjes. Prijsschieten voor DOP Gris Jordana, en ze mist daarbij geen enkele kans. De cast is al even mooi, met behalve VCS natuurlijk Willem Dafoe en genoeg mooie mensen om een fraai verjaardagsfeestje mee vol te krijgen. Nouja, Joe Cole misstaat daar misschien een tikje in, maar daar ging het verhaal dan ook om. Wat ook opvalt is de lijst producers, van gewoon tot executive tot supervising tot assistant. 31 zijn het er maar liefst, en dat doet me dan weer denken aan dat geniale moment in State and Main (2000). Maar ja, dat verhaal. Gebaseerd op een boek, wat ik er van begrijp, en dan ga ik er meteen vanuit dat het wel beter zal zijn. Wat in de film in ieder geval nogal ontbreekt is precies waarom dít verhaal over déze onplezierige familie nou zonodig verteld moest worden. Maar het is fijn plaatjeskijken, en dat is ook wat waard.