Opinions

Hoewel dit meer dialoog heeft dan The Jazz Singer is ook dit geen volwaardige geluidsfilm. De hele openingssequentie is zwijgend, met hooguit wat verkeersgeluiden (claxons, ronkende motoren) om de illusie van geluid op te wekken. Ronduit irritant is de scène met het vogelfluitje. Dat neemt niet weg dat Hitchcock hier, ondanks de primitieve technieken, al op creatieve wijze gebruik maakt van de geluidstechniek. Het grootste probleem was echter dat de Tsjechoslowaakse hoofdrolspeler Anny Ondra een te zwaar accent had om een Londense vrouw te spelen. Joan Barry las haar dialogen voor en Ondra moest ze maar playbacken. De zwijgende versie is dan ook een stuk beter dan de geluidsversie. Het verhaal betreft een flirterige blondine [Anny Ondra] die tijdens een avondje uit haar vriend Frank [John Longdon] afwimpelt voor een rendez-vous met een kunstenaar [Cyril Ritchard]. Wanneer die haar in zijn appartement probeert te verleiden ontstaat er een worsteling waarbij zij hem doodsteekt. En natuurlijk, Frank wordt op het onderzoek gezet en ontdekt al gauw hoe de vork in de steel zit. Bevat opvallend veel elementen van wat pas jaren later erkenning zou krijgen als 'film noir'.

19 jaar nadat Butch Cassidy [Sam Shepard] met zijn vriend The Sundance Kid zou zijn gestorven in een vuurgevecht met het Boliviaanse leger heeft hij daar in het geheim een leven als rancher opgebouwd onder zijn nieuwe naam James Blackthorn. Hij wil nog één keer zijn terugkeren naar zijn geboortegrond, maar raakt betrokken bij een conflict waardoor hij een ongemakkelijke samenwerking aan moet gaan met de jonge bandiet Eduardo Apocada [Eduardo Noriega].

Degelijk western volgt de formule van de betere B-western. Het innemende spel van Shepard en de prachtige cinematografie van Juan Ruiz-Anchía maken dit prima, maar weinig opzienbarend voer voor liefhebbers van het genre.

Toegegeven, de film is vaak visueel overweldigend en bevat een aantal schitterend ontworpen scènes. De opening is daar een voorbeeld van evenals een scène in een bar met holografische artiesten. Maar regisseur Villeneuve vergaapt zich veel teveel aan de visuele pracht en praal in een film wiens speelduur simpelweg niet te rechtvaardigen valt. Hoewel de film pretendeert grote existentiële vraagstukken aan het licht te brengen is het verhaal eigenlijk vrij simpel, hoewel het niet in één zin valt uit te leggen. Gosling doet zijn getormenteerde held met een schaduwkant (niets nieuws, maar hij doet dat wel heel goed), maar Jared Leto's vertolking van Niander Wallace, de machtige ontwerper van de nieuwe replicants, is clichématig en extreem over-the-top. Datzelfde geldt overigens voor de electronische score van Hans Zimmeren Benjamin Wallfisch die aanvankelijk nog wel intrigeert, maar vooral is ingezet in een poging om saaie, lege scènes te voorzien van de illusie van mythologische relevantie. Het lage tempo van het verhaal en de dialogen verhogen de feestvreugde ook niet bepaald, bovendien is er teveel dialoog en te weinig actie. De verschijning van Harrison Ford levert een zucht van verlichting op en brengt de film in ieder geval deels tot leven, maar daar moet je veel te lang op wachten. Het is Ana de Armas die veruit de meeste indruk achterlaat als Joi, de holografische droomvrouw en partner van K. Deze bloedmooie actrice, die ik al sterk vond in het Keanu Reeves-vehikel 'Knock Knock', weet haar mechanische karakter een oprechte en voelbare menselijk te geven die perfect aansluit op één van de belangrijkste vraagstukken die Philip K. Dick, de auteur op wiens werk 'Blade Runner' is gebaseerd, steeds weer stelt: zullen machines ooit in staat zijn om menselijker te zijn dan de mens zelf? De scènes met De Armas zijn in elk opzicht de beste momenten uit deze teleurstellende, veel te lang film die waarschijnlijk meer waardering krijgt van mensen die dol zijn op visuele spektakelstukken (denk Inception en Interstellar, die ik overigens veel slechter vond dan deze film).

The Blair Witch Project [1998] was een inventief gemaakte, ultra-low-budgetfilm die - door middel van een revolutionaire, geniale internetcampagne - een wereldwijd succes werd. Die film had een aantal tekortkomingen [er gebeurt niks en de schokkende camera is natuurlijk gewoon irritant]. De officieuze sequel Blair With 2: Book Of Shadows was een technisch verzorgde film, maar deze niet zo heel slechte film werd door de critici massaal neergesabeld. En nu, 18 jaar later, is er dan toch nog een overbodige sequel. De film volgt in grote lijnen exact hetzelfde verhaal: de broer van de nog altijd spoorloze Heather besluit [tegen beter weten in] om met 3 vrienden en 2 gidsen, de bossen bij Burkittsville te doorzoeken vanaf de plek waar haar videobeelden werden gevonden. Een aantal nep-schrikeffecten, wazige geluiden en vooral een hoop gegil later komt de film dan eindelijk bij de finale. En hoewel die ook zijn tekortkomingen heeft, is die finale wel het beste deel van de film, maar de vraag is of je het geduld kunt opbrengen om het zo lang uit te houden.

The Blair Witch Project werkte omdat de hoofdpersonen geloofwaardig waren: mede doordat de film vrijwel volledig werd geïmproviseerd door non-professionele acteurs, ontstond er een spontaniteit en realisme waardoor je vergat dat je naar een film zat te kijken. Je geloofde dat deze jongeren echt vrienden waren en dat deed die film het gemiddelde ontstijgen. In Blair Witch zijn de karakters van bordkarton, zien we een samenraapsel van acteurs zonder chemie en is alles gescript volgens de cliché-dialogen-fabriek van het horrorgenre. Voeg daar ook nog digitale geluidseffecten aan toe en dan weet je waarom deze film niet kan tippen aan zijn roemruchte, maar toch ook niet briljante, voorganger.

Op advies van haar agent [Tamsin Jeffrey] vertrekt auteur Claire Rivers [Rachel Shelley] voor 30 dagen naar ‘The Retreat’ in de hoop dat ze daar de inspiratie en de concentratie vindt voor een nieuwe roman. Afzondering zou het belangrijkste moeten zijn, maar Claire wordt vanaf heet begin lastig gevallen door een digitale conciërge [Wayne Brady] en wordt ook nog eens opgescheept met A.I.Robot Rita [Heida Reed] die Claire constant lastigvalt met onnodige vragen en ongevraagd commentaar. Een weldenkend mens had Rita meteen buiten geschopt of was direct vertrokken (al had ze natuurlijk ook wat meer informatie kunnen inwinnen over ‘the Retreat’), maar Claire legt zich bij de situatie neer. Maar door een fout in het netwerk wordt Claire opgesloten in haar appartement met een robot die steeds minder behulpzaam en uiteindelijk ronduit vijandig wordt. Een ongeloofwaardig plot waarin Kennedy onvoldoende duidelijk maakt wat het verband is tussen de gebeurtenissen in ‘The Retreat’ en die in het boek met een jong meisje [Annie Cusselle] en haar dominante, manipulatieve moeder [Rebecca-Clare Evans]. Reed verdient lof voor haar beheerste spel, maar erg meeslepend wil het niet worden.

Vier vrouwen (waaronder twee zussen) kijken terug op de dood van hun moeders. Voor de één is dat langer geleden dan voor de ander. Dat geeft aan dat femicide zeker geen nieuw fenomeen is en dat de problemen met betrekking tot de nazorg niet zijn opgelost. Een moedige, indringende documentaire die voldoende stof geeft tot nadenken en napraten.

Dat was ook mijn eerste reactie na die uitspraak. Later maakt Spong duidelijk dat hij denkt dat vrouwen weerbaarder zouden kunnen zijn. Ik denk dat daar zeker winst valt te halen (daar zijn handreikingen en training voor), maar ik denk dat er altijd situaties zijn waarin een vrouw daar geen gebruik van kan maken.

In het algemeen denk ik dat een discussie over dit thema alleen zin heeft als vrouwen (en die zijn hier volgens mij zoveel) zich daarin mengen.

Een duidelijke labour of love voor regisseur en co-scenarist Ethan Hawke en blues/folkmuzikant Ben Dickey, die de titelrol speelt in deze biografie van Blaze Foley, één van de meest ongrijpbare iconen van de Amerikaanse muziekscene, vooral omdat er nauwelijks geluidsopnamen bestaan. De film is gestructureerd als een flashback waarin compaan/tijdgenoot/folkicoon Townes van Zandt [Charlie Sexton] wordt verhoord over een tragische gebeurtenis - wie het levensverhaal van Foley kent, weet van tevoren al waar het over gaat.

Een fraaie, sfeervolle karakterstudie waarmee Hawke zich nadrukkelijk op de kaart zet als regisseur. Gezien zijn achtergrond is het niet zo vreemd dat Dickey op overtuigende wijze de muziek van Foley nieuw leven weet in te blazen. Veel verrassender is de genuanceerde wijze waarop hij gestalte geeft aan het complexe karakter van zijn illustere personage. De film nodigt bovendien uit om de muziek van Blaze Foley zelf te ontdekken, hetgeen ik meteen heb gedaan... en dat is - net als deze film - de moeite waard.

Het waargebeurde, wonderbaarlijke verhaal van bokser Vinny Pazienza , die droomt van een wereldtitel maar enkele enorme tegenslagen moet verwerken, inclusief een auto-ongeluk. Tiler en Eckhart zijn goed als Vinny en zijn nieuwe trainer Kevin Rooney, maar net als het broekje dat Vinny in de ring draagt doet dit te vaak denken aan betere boksfilms. Younger heeft niets nieuws toe te voegen aan dat genre.

Liev Schreiber is zeer charismatisch in deze vermakelijke, maar ietwat oppervlakkige biografie over Chuck Wepner, bijgenaamd 'The Bayonette Bleeder', die in 1975 15 ronden lang stand hield in een gevecht om de wereldtitel zwaargewicht tegen Muhammad Ali, wiens manager Don King na de beruchte 'rumble in the jungle' uit was op een rassenstrijd in de ring. Wepner was destijds de enige blanke bokser in de top 10 en stond bekend om een enorm incasseringsvermogen die zijn bijnaam verklaart. Zijn heroïsche gevecht met Ali was de inspiratie voor Sylvester Stallones doorbraakfilm 'Rocky'.

De film is uitstekend geacteerd en vooral het eerste deel, dat opbouwt naar het gevecht met Ali, heeft sterke momenten. Morgan Spector maakt ook indruk in een klein, maar cruciaal rolletje als Sylvester Stallone, die Chuck een rol in Rocky II aanbiedt. "The Bleeder" is het verhaal van een eenvoudige man, die nauwelijks weet hoe hij om moet gaan met zijn verantwoordelijkheid als echtgenoot, vader en ,in de loop van de film, als beroemdheid. Een minpunt aan de film is dat het scenario nauwelijks inzicht geeft in de oorzaken, de beweegredenen voor Chucks misstappen: het wekt de suggestie dat hij geen zelfreflectie heeft. Hoewel dat wellicht dichter bij de realiteit staat, maakt dat gebrek aan karakterontwikkeling de film minder interessant dan hij had kunnen zijn.

Alleenstaande ouders Jim [Adam Sandler] en Lauren [Drew Barrymore] leren elkaar kennen tijdens een rampzalige blind date. Door een reeks toevalligheden blijven ze elkaar tegen het lijf lopen en door een misverstand gaan ze tegelijkertijd op vakantie naar exact dezelfde bestemming. Typische nonsens uit de Happy Madison-fabriek met een mix van vals sentiment en kinderachtige en/of aanstootgevende grappen. Barrymore krijgt een voldoende, Sandler speelt op de automatische piloot, de kinderen bakken er niets van.

Satirische komedie over een aannemer [Ahmed Thaher] die in de gevangenis komt omdat hij een betaling heeft aanvaard voor een muurtje dat hij nooit heeft gebouwd. Ahmed ontdekt dat het gevangeniswereldje niet zo heel anders is dan de buitenwereld. Het heeft zelfs een aantal voordelen!

Al Massad mixt milde maatschappelijke kritiek met enkele surrealistische momenten. Thahers spel is net onderkoeld als de humor waardoor deze komedie slechts zo nu en dan goed is voor een glimlach. Competent gemaakt en onderhoudend, maar had meer pit moeten hebben.

Na een indringende medische ingreep wil Mina [Lubna Azabal] er zeker van zijn dat haar echtgenoot Halim [Saleh Bakri] de kledingzaak die ze samen hebben opgebouwd ook zonder haar draaiende kan houden. Ze gaan op zoek naar een leerjongen lijken die te vinden in de getalenteerde Youssef [Ayoub Missioui], die al snel een sterke band krijgt met Mina, maar vooral met Halim. Touzani volgt het meesterlijke Adam op met alweer een film over een maatschappelijke kwestie die ze met empathie, respect, maar ook met een aangenaam vleugje humor benadert. De acteerprestaties zijn ook nu van zeer hoog niveau en minimaal een brok in de keel is gegarandeerd tijdens de ontroerende ontknoping.

Om te voorkomen dat hij en zijn familie op het vliegtuig terug naar Iran worden gezet, besluit Milad [Ezzaldeen Ali] weg te lopen. Wanneer zijn beste vriendin Lieke [Mexx Nachbar] hem ontdekt besluit ze hem te helpen. Samen beginnen ze aan een lange reis naar Brussel waar Lieke hoopt dat haar vader, die ze al jaren niet heeft gesproken, hun kan helpen. Het type jeugdfilm dat geen moeite doet om geloofwaardigheid te zijn omdat de makers denken dat kinderen dat toch niet merken. Milads vader zingt uit volle borst mee met Borsato, zijn oudere zussen spelen Ganzenbord, Milad en Lieke steken met gemak de Lek over met een roeibootje waarbij het enorme vrachtschip dat ze bijna overhoop vaart nog niet eens voor een beetje deining zorgt. Uiteraard verdwijnen alle problemen uiteindelijjk als sneeuw voor de zon. Weeber is een karikatuur als de journalist die te hulp probeert te schieten. Enig lichtpuntje is de charmante Nachbar.

In het hart van Rotterdam bevindt zich een kleine sportschool voor senioren, die daar onder leiding van Lieve of Remi werken aan hun lichamelijke gezondheid. In de sportschool overheerst enthousiasme, humor en gezelligheid en het sociale contact is van grote waarde voor zowel de sporters als de trainers. Sollart filmt vijf vaste bezoekers (van 71 tot 91 jaar oud), met verschillende achtergronden, ook buiten de sportschool om te achterhalen wie deze mensen nu werkelijk zijn en wat ze drijft om ondanks hun leeftijd en de toenemende fysieke beperkingen toch zo vaak mogelijk naar de sportschool te komen. De verscheidenheid aan persoonlijkheden en persoonlijke verhalen is een groot pluspunt, evenals de combinatie van openheid en nuchterheid waarmee ze spreken over oud zijn en de inzichten die dat oplevert. Voorzien van spaarzaam, maar goed geschreven commentaar door Wilfried de Jong.

Tijdens de selectieprocedure voor Zuid-Afrikaans team dat deelneemt aan het WK Wijnproeven, stuit Jean Vincent tot zijn verbazing op vier zwarte, uit Zimbabwe afkomstige vluchtelingen. Hij besluit deze mannen te helpen om namens hun geboorteland een eigen team op te zetten en brengt ze in contact met de flamboyante Fransman Denis Garrett, ooit de beste sommelier ter wereld. Deze documentaire volgt vier mannen met traumatische achtergrond die de kans krijgen om hun zelfrespect, maar ook het aanzien van Zimbabwe te laten groeien en toont tevens wat hun deelname aan deze elitaire (want vrijwel exclusief witte) aangelegenheid. Een inspirerend, maar weinig origineel relaas, al weten Coe en Ross de spanning erin te houden tijdens de grote finale.

Het verhaal van de Pakistaanse tiener Javed [Viveik Kalra] die in de late jaren '80 zijn eigen weg in het leven weet te vinden wanneer klasgenoot Roops [Aaron Phagura] hem een cassettebandje geeft met daarop de albums "The River" en "Born In the USA" van Bruce Springsteen. Javed vindt inspiratie in de muziek van The Boss en hij en Roops worden boezemvrienden. Maar vooral Javeds vader Malik [Kulvinder Ghir], die zelf als jonge man Pakistan verliet om met zijn vrouw [Meera Ganatra] een nieuw leven in Engeland op te bouwen, is helemaal niet te spreken over de keuzes die Javed wil maken.

Ik zal wellicht niet de enige zijn die de titel associeert met Manfred Mann's Earth Band zonder zich te realiseren dat het origineel van Bruce Springsteen is, maar dat is juist één van de leuke elementen van deze liefdesverklaring aan de Amerikaanse rocker. Uiteraard komen klassiekers als "Dancing In The Dark" en "The River" voorbij en vooral in de energieke choreografie van "Born To Run" weet regisseur Chadha de link te leggen tussen muziek en tekst. De duistere twist aan het einde daarvan is zeer effectief en die plotselinge sfeerwisselingen benadrukken hoe muziek je even kan laten ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid, alsmede hoe je daarna opeens weer met beide benen op de grond staat. In het laatste half uur neemt deze tot dan toe vermakelijke muzikale romkom zichzelf helaas opeens erg serieus en kabbelt het richting een formulematige finale.

Sofia Copolla liet zich inspireren door een artikel uit 2010 van Nancy Jo Sales uit Vanity Fair. In “The Suspects Wore Louboutins” beschreef zij hoe een groep tieners erin slaagden om de huizen van mediasterren als Lindsey Lohan, Paris Hilton en Orlando Bloom binnen te dringen zodat zij zichzelf even een rijke superster konden wanen. Daarbij ontvreemdden ze bovendien zo’n 3 miljoen aan ‘bling bling’. Coppola’s scenario volgt vijf tieners die ze neerzet als hedonistische, zelfingenomen verwende nesten wiens gedrag mede het gevolg is van een gebrekkige opvoeding en de invloed van de media. Het resultaat is een aaneenschakeling van inbraken, flitsende montages met popdeuntjes die net zo leeghoofdig zijn als de film. Volstrekt oninteressant.

Serveerster Frida [Naomi Ackie] ziet er naar uit om opnieuw te werken op een bijeenkomst van het bedrijf van Slater King [Channing Tatum], een innemende en aantrekkelijke miljardair die een jaar eerder al met haar flirtte. Hij heeft de dagelijkse leiding van zijn bedrijf overgedragen aan Vic [Christian Slater] en een eiland gekocht waar hij zich kan afzonderen van de buitenwereld. Slater heeft ook iets gedaan waarvoor hij publiekelijk duizendmaal excuses heeft aangeboden. Dat weerhoudt Frida en collega en beste vriendin Jess [Alia Shawkat] van om direct na afloop van het evenement mee te reizen naar Slaters privé-eiland. Ze leveren hun telefoon in, feesten, zuipen en experimenten met allerlei soorten drugs. Vijftig minuten lang gebeurt er niets interessants, al speelt Kravitz leentjebuur bij The Shining en Shutter Island om ons te herinneren aan wat we allang weten. Dan heeft Frida eindelijk haar Eurekamoment en transformeert deze saaie partyfilm in een hysterisch melodrama. Tatum is ideaal gecast en veteranen Kyle MacLachlan en Geena Davis zijn lekker griezelig, maar Kravitz geeft geen enkele reden om mee te voelen met de naïeve, hedonistische hoofdpersonen. De uiteindelijke verklaring voor Frida’s domme gedrag maakt het alleen maar verwarrender. En wegens absolute incompetentie krijgt Stan [Cris Costa] nul sterren op de ‘bodyguard advisor’.

Dezzy is een egocentrische trut van een schilder, het type dat geen zin kan uitspreken zonder het F-woord en in feite iedereen tot last is. Ze kampt met gebrek aan inspiratie waardoor ze een belangrijke deadline niet dreigt te halen. Ze zoekt haar toevlucht tot drugs, maar daardoor wordt Dezzy een egocentrische én gewelddadige trut. Hoofdpijnopwekkende montage, een hoop gekrijs, irritante strobo-effecten, seksscènes en veel bloedvergieten vergezeld door een hypnotisch bedoelde score of een metal-soundtrack maken dit in gelijke mate inhoudsloos, irritant en oninteressant.

Detective Brant [Jason Statham] is een agent die niet vies is van buitensporig geweld (en flauwe oneliners) bij het uitschakelen van crimineel tuig. Kort nadat hoofdinspecteur Robert [Mark Rylance] vanwege de dood van zijn vrouw tijdelijk is vervangen door de impopulaire Porter Nash [Paddy Considine], wordt agent Sandra Bates [Elly Fairman] in koelen bloede doodgeschoten. Het is de eerste in een serie moorden gepleegd door Barry Weiss [Aidan Gillen] die in de pers de bijnaam ‘Blitz’ krijgt. Nash en Brant slaan de handen ineen om Barry achter slot en grendel te krijgen, maar dat blijkt lastiger te zijn dan ze hadden gehoopt. Gewelddadige exploitatiethriller met een aantal overbodige zijsporen, maar Weiss doet het heel aardig als de op sensatie beluste seriemoordenaar.

Rita [Saoirse Ronan] maakt gebruik van het Britse evacuatieplan voor kinderen om haar zoontje George [Elliott Heffernan] in veiligheid te brengen, terwijl zij met haar vader [Paul Weller] achterblijft in Londen. Maar George wil bij zijn moeder zijn en springt van de trein. Hij is nu aangewezen op zijn eigen instincten en de hulp van anderen om zijn moeder te vinden. De terugreis wordt bemoeilijkt door de bombardementen. De scènes met Ronan en Heffernan zijn veelbelovend, maar het scenario bestaat uit een aaneenschakeling van losse incidenten. De reconstructies van de Blitz zijn indrukwekkend, maar Heffernan weet nauwelijks sympathie op te wekken met zijn zwakke, kleurloze spel. Stephen Graham en Kathy Burke als een Fagin-achtige plunderaar en zijn gluiperige handlanger in dit onevenwichtige en daarom bij vlagen ronduit saaie oorlogsdrama vol overbodige scènes waarmee McQueen de diversiteit van Londen tijdens de oorlogsjaren meent te moeten benadrukken.

Hollywood is werkelijk aan het veranderen en deze komedie is daar het bewijs van. Een multiculturele cast zonder babes, zonder hunks en met een verfrissende benadering van homoseksualiteit en tieners in het algemeen. Het verhaal van drie ouders die willen voorkomen dat hun dochters de beloftes gemaakt in een 'sexpact' nakomen bevat onvermijdelijk een paar minder smaakvolle grappen - zoals het butt-chuggen uit de trailer - maar het scenario van Jim en Brian Kehoe draait de conventies van de tienerfilm om: in deze coming-of-age-films zijn het de ouders die tot volwassenheid komen. Het is prettig dat de tieners in deze film serieus worden genomen (sic!). maar dat is zeker niet de enige aangename verrassing in deze vermakelijke komedie, met een hilarische cameo van Gary Cole en Gina Gershon.

De beelden in deze documentaire zijn sinds de release talloze keren hergebruikt, maar dat onderstreept alleen maar dat dit een perfect beginpunt is voor een ieder die zich begint te interesseren in de geschiedenis van Duitsland in de eerste helft van de 20e eeuw. Daarin staat Adolf Hitler centraal en regisseur Erwin Leiser komt met overtuigende verklaringen voor Hitlers keuzes, gedragingen en obsessies aan de hand van documenten, brieven en getuigenissen van familie, vrienden en kennissen die hem kenden in de jaren voor WOI. Alle sleutelmomenten uit zijn politieke carrière komen voorbij, zoals de mislukte Putsch van 1923, de beruchte Rijksdagsbrand en de Kristallnacht. Een zeer goed onderzocht document dat nog niets van zijn zeggingskracht heeft verloren.

Inferieure remake van The Disappearance of Alice Creed waarin miljonairsdochter Laura Temming [Sarah Chronis] op brute wijze wordt gekidnapt. Rico [Marwan Kenzari] en Victor [Tygo Gernandt] hopen met het losgeld een nieuw leven te kunnen beginnen, maar het loopt uiteraard niet helemaal als verwacht. Gernandt is goed maar Kenzari is miscast als de bepaald niet snuggere Rico en het plot is nogal belachelijk. Dat geldt ook voor de dramatische bedoelde finale.

Zwartmakerij eerste klas, deze grondige poging om zowel de reputatie van Marilyn Monroe als de carrière van Ana de Armas om zeep te helpen. Het complexe levensverhaal van Norma Jean wordt teruggebracht tot het relaas van een naïef, behoeftig, dom blondje dat een seksueel speeltje is voor alle mannen die ze tegenkomt. Ook de reputaties van Charles Chaplin en Edward G. Robinson worden door het slijk gehaald in deze combinatie van feit en fictie die gedurende de eerste twintig minuten nog zo slecht is dat het leuk is, maar in de 150 (!) minuten die daarop volgen op één of andere manier steeds slechter wordt. Een volstrekt banaal en rampzalig scenario en een beginnende pornoregisseur had hier ongetwijfeld een betere film van gemaakt dan Andrew Dominik, die blijkbaar in de volstrekt ongefundeerde veronderstelling verkeerde dat dit zijn antwoord was op Citizen Kane en/of Schindler’s List. Veruit de slechtste biografische film die ik ooit heb gezien, al moet ik toegeven dat ik het na 50 minuten zo beu was dat ik maar een boek ben gaan lezen en zo nu en dan een glimp op het televisiescherm heb geworpen om bevestiging te krijgen van wat ik al binnen enkele minuten vreesde: dit is waardeloze bagger en hoogstwaarschijnlijk de slechtste film van het jaar. Dominik mikte mogelijk op Oscars, maar dit gaat hem de nodige Razzies opleveren.

Verpleegkundige Jess [Michelle Monaghan] is net met haar haar dochter Tyler [Skylar Morgan Jones] en zoon Owen [Finlay Wojtak-Hissong] verhuisd wanneer de hond besmet raakt door een boom (!) op vergiftigd terrein. Die hond bijt Owen en die ontpopt zich al snel als een minimonster met een onverzadigbare drang voor bloed. Jess maakt aanvankelijk gebruik van de bloedvoorraad in het ziekenhuis waar ze werkt, maar wanneer het ziekenhuis merkt dat er iets niet in de haak is moet Jess overgaan op radicalere middelen. Dat haar ex-man Patrick [Skeet Ulrich] zijn kinderen nu in de weekenden mag zien maakt het er niet gemakkelijker op. En zeker niet geloofwaardiger! Oprechte vertolkingen kunnen het stompzinnige scenario natuurlijk nooit verhullen.

Idealistische, veganistische onderwijzer besteedt al zijn vrije tijd aan het ontwerpen van een 'schone' auto als antwoord op de naderende oliecrisis. Bij toeval ontdekt hij dat de motor uitstekend loop op bloed! Onder toeziend oog van geheime agenten, die hem al een tijd in de gaten houden, gaat - hij aanvankelijk volledig tegen zijn zin - op jacht naar bloed.

Het verhaal had zo uit de koker van de Troma-studio's kunnen komen, maar regisseur Alex Orr slaat de plank volledig mis. De film is knullig gefilmd, slecht gemonteerd en gaat uit van het credo dat als je overal maar klassieke muziek onder zet [uiteraard uit budget-overwegingen] je de schijn van enige kunstzinnigheid kunt wekken. Helaas is het niet voldoende om te verwijzen naar Kubrickfilms [A Clockwork Orange in het bijzonder] om een fatsoenlijke film te maken. Ultra-lowbudget en helaas is dat aan alles - inclusief het acteerwerk - te merken en vraag ik me af waarom ik hier überhaupt aan ben begonnen?!

Een typische zondagavond B-film zoals ze die lange tijd bij Veronica uitzonden. Een simplistisch verhaaltje als excuus voor flink wat geknok, geschiet en quasi-sentimenteel gedoe tussen de hoofdrolspelers. Maar de aanwezigheid van Mel Gibson in de hoofdrol en niet vergeten William H Macey als zijn beste vriend en sponsor, alsmede het hoge tempo en de aangenaam beperkte speelduur doen deze film de middenmoot ontstijgen. Vermakelijk popcornentertainment, niets minder maar zeker ook niets meer.

Duidelijk geïnspireerd door de eerste drie films in Romero's Dead-trilogie, maar deze combinatie van splatterhorror en Indiaanse mythologie lijdt onder een rommelig scenario en slechts montage waardoor er zo nu en dan geen touw aan vast te knopen valt. Het heeft allemaal te maken met een uitbraak van een Zombie-epidemie en er is een redelijk geslaagde finale, maar verder is het niet veel soeps.