Opinions

Remake van Frans misdaaddrama Les Liens Du Sang (waarin regisseur Canet een hoofdrol speelde) waarin de 50-jarige Chris [Clive Owen] na 9 jaar uit de gevangenis komt en onderdak krijgt bij zijn broer Frank [Billy Crudup], een politieagent. Frank laat zich in met Vanessa [Zoe Saldaña], de ex-vrouw van de onberekenbare Scargo [Matthias Schoenaerts], Chris hernieuwt het contact met zijn drugsverslaafde ex Monica [Marion Cotillard] en de veel jongere Natalie [Mila Kunis] voor hij zich laat verleden om “nog één klus” te doen om uit de financiële zorgen te komen. Heel origineel of verrassend is het niet, maar de sterke cast, de realistische reconstructie van New York in de jaren 70 en indrukwekkende actiescènes maken veel goed.

“12 August 1975, Thursday, Give or Take a Day”. Wie hier niet van moet bulderen van het lachen wacht een uiterst lange zit. Zelfs een zichzelf parodiërende Vincent Price kan dit hopeloos geacteerde en zich horrorkomedie noemende prul niet redden. Amateurisme troef, maar is het toeval dat Everett sprekend lijkt op Robert Englund en dat het muzikale thema best wel lijkt op dat van A Nightmare on Elm Street, dat een half jaar later in de bioscoop verscheen? Lekker boeiend, dit is hoe dan ook banale bagger

Striptekenaar Marie Wankelmut [Susanne Wolf] worstelt met de dood van haar moeder en een gebrek aan inspiratie. Gebrek aan geld - mede veroorzaakt doordat Marie zich elke avond bezat - leidt tot een wanhopige beslissing waarvan ze de gruwelijke gevolgen niet had voorzien.

Schoenmaker, blijf bij je leest! Lennert Hillege en Guido van Driel schreven een scenario met een boeiende hoofdpersoon en een verhaal dat alle ingrediënten heeft voor een onvervalste nagelbijter. Hillege en Van Driel besloten ook de regie voor zich te nemen, maar een gebrek aan stijl en verkeerde shotkeuzes breken de spanning keer op keer, waardoor het eindresultaat teleurstellend vlak is. De film is gefilmd op de Wallen en Marie woont op de Oudezijdse Voorburgwal naast Casa Rossa, maar ook dat helpt niet.

Baboesjka verwijst terecht naar de wisselende kwaliteit van de vertolkingen. Susanne Wolff geeft een onbaatzuchtige, indrukwekkende vertolking en er is een amusante bijrol voor Aart Staartjes als Maries ietwat verwarde achterbuurman, maar Dragos Bucur mist overtuiging in de schurkenrol. Het resultaat is niet onaardig, maar al met al wel wat teleurstellend omdat dit een veel betere film had kunnen en moeten opleveren. Laten we 'm zetten op een wachtlijst van gewenste remakes.

Officieel is dit een documentaire, maar dit is zo meeslepend en de dialogen zijn zo scherp dat het doet denken aan een briljant geschreven indie-drama. Het wonderbaarlijke is dat deze fascinerende film geschoten is gedurende één avond en nacht in Roaring 20s, een bar in Las Vegas dat voor het laatste de deuren opent en sluit voor een kleine groep vaste gasten die afscheid nemen van hun veilige haven waar ze voelen alsof ze onder familie zijn. De vaste gasten discussiëren over het leven, over de grote ontwikkeling in de wereld en drinken ondertussen hun biertjes en borrels weg. Naar mate de avond vordert lopen de emoties in alle richtingen hoog op, maar barvrouw Shay [Shay Walker] houdt zowel haar buiten rondzwervende tienerzoon als de gasten in het gareel. Rauw, realistisch, altijd boeiend en bij vlagen bijzonder amusant, als een perfect avondje in je stamcafé. Maar je vraagt je af hoe het deze veelal eenzame mensen zal vergaan zonder deze vrijhaven. En belangrijker nog: wat zegt dit over de moderne samenleving?

Sfeervol drama is wat onevenwichtig van toon. De dood van hun moeder biedt Beth en Priscilla de mogelijkheid om de hechte, maar soms ook verstikkende vissersgemeenschap in een dorpje in Maine achter te laten. Maar voor het zover komt raakt één van hen betrokken bij de dood van een onbekende, gevaarlijke man. De zussen besluiten samen ieder spoor uit te wissen maar in een dorp waar iedereen elkaar kent en roddels aan de orde van de dag zijn, is het niet gemakkelijk om de schijn hoog te houden. Cole en Krudy zetten de sfeer snel neer met behulp van een groep zingende vissers (de titel verwijst naar een bekend zeemanslied)en maken optimaal gebruik van de grauwe locaties in dit over het algemeen goed geacteerde drama.

In 1946 richtte de Amerikaanse Admiraal (en hoofd van Marine Operaties) Chester Nemitz ‘The Blue Angels’ op als middel om de aandacht blijvend te vestigen op de marine. Ieder jaar bereiden zes toppiloten zich drie maanden lang voor op vliegshows om te laten zien wat je met samenwerking kunt bereiken – en tussen neus en lippen door reclame te maken voor de marine natuurlijk. Deze documentaire volgt vijf nieuwe piloten en teamleider Brian Kesselring gedurende de training en seizoen aan vliegshows dat erop volgt. Er is ook aandacht voor de vele mensen die verder betrokken zijn bij de training en de cruciale rol die zijn spelen. Liefhebbers van vliegshows kunnen hun hart ophalen aan de vele spectaculaire beelden en vinden de verhalen waarschijnlijk een stuk interessanter, maar het is hoe dan ook een droog document geworden met veel herhaling en zonder spanning.

Antonio LeBlanc [Justin Chon] is wanhopig op zoek naar een beter betalende baan om zijn vrouw Kathy [Alicia Vikander] en hun aanstaande kind te kunnen onderhouden, maar omdat hij een strafblad heeft komt hij niet aan de bak. Bovendien moet hij het hoofd bieden aan Kathy’s ex en politie-agent Ace [Mark O’Brien] die eist zijn dochter [Sydney Kowalske] te zien. Wanneer Ace en zijn partner Denny [Emory Cohen] een excuus vinden om Antonio te arresteren, blijkt dat hij op basis van een administratieve fout gedeporteerd kan worden naar Korea. Antonio en Kathy zoeken hulp bij advocaat Barry Boucher [Vondie Curtis-Hall] die duidelijk maakt dat Antonio alleen kans maakt om te blijven als hij veel mensen kan vinden die het tijdens de hoorzitting voor hem op willen nemen. De aftiteling maakt duidelijk dat we hier te maken hebben met een bestaand probleem waar vele geadopteerde kinderen slachtoffer van zijn geworden en verklaart wellicht waarom Vikander besloot haar medewerking te verlenen aan dit project. Goede bedoelingen maken echter nog geen goede film en na een redelijk eerste half uur stort dit als Wile E. Coyote in een diep ravijn en weet daar niet meer uit te ontsnappen. Chons scenario is al extreem melodramatisch en zijn regie is zo subtiel als een sloophamer. De ontknoping is niet om aan te zien.

Een hoop hocus pocus en lawaai dat door moet gaan voor actie, een overdosis humor en een grotendeels schmierende cast slaan de zoveelste nagel in de doodskist van het superheldengenre dat zich onderscheidt vanwege een Mexicaanse hoofdpersoon [Xolo Maridueña] en de actieve rol van zijn familie in de strijd om de snode plannen van Victoria Kord [Susan Sarandon] te dwarsbomen. Jaime [Maridueña] krijgt om redenen die de moeite van het uitleggen niet eens waard zijn, superkrachten die eigenlijk bestemd waren om van Carapax [Raoul Max Trujillo] het prototype van een supersoldaat te maken. Ondanks het visuele en auditieve geweld kon ik mijn amper open houden. Een prima film om (bij laag volume) in slaap te vallen dus.

De titel verwijst naar een campagne van The Jewish National Fund om geld in te zamelen waarmee ze Palestijnse grond op konden kopen voor kolonisatie. Eén van de sleutelfiguren van deze campagne was Joseph Weitz, de overgrootvader van de regisseur, die begin 20e eeuw vanuit Rusland emigreerde naar wat Israël zou worden. Aan de hand van interviews met haar familieleden probeert Michal Weits te begrijpen waarom haar overgrootvader een overtuigd zionist was en wat de Blue Box-campagne betekende voor de familie, voor Joden in het algemeen en voor de verhouding tussen hen en de Arabische bevolking. Voor wie een beetje bekend is met de geschiedenis van het Palestina-conflict zijn hier weinig onthullende uitspraken, ook al omdat de familieleden niet de indruk wekken volledig open te zijn over hun eigen familiegeschiedenis. Als bloemlezing van de geschiedenis van Israël in de 20e eeuw is dit wél geschikt.

Jane Elliot gaf les aan witte kinderen op een witte school toen Martin Luther King werd doodgeschoten. Om haar leerlingen te laten ervaren hoe het is om in de VS zwart te zijn, introduceerde ze kort daarop een tweedaags project waarin ze de klas opdeelde in blauwogigen en bruinogigen. Op dag 1 waren de blauwogigen en behandelden zij en Jane de bruinogigen als inferieur, de volgende dag waren de rollen omgedraaid. Hoewel dat Jane kwam te staan op intimidatie en (doods)bedreigingen, heeft ze vastgehouden aan deze methode en geeft ze workshops waarin ze (blauwogige) witte Amerikanen 2½ uur lang laat ervaren wat zwarte Amerikanen (die altijd tot de bruinogigen behoren) dagelijks doormaken. Deze documentaire volgt Jane en de deelnemers tijdens zo’n workshop en het resultaat is adembenemend, confronterend en uitgesproken fascinerend. De intermezzo’s waarin Jane vertelt over haar eigen ervaringen zijn net zo boeiend. Een eye-opener voor een ieder die nooit structureel is gediscrimineerd vanwege niets meer dan een uiterlijk kenmerk.

De 18-jarige Dai [Yuki Yamada] trekt naar Tokio in de hoop de beste jazzsaxofonist ter wereld te worden. Hij krijgt onderdak bij zijn oude vriend Tamada [Amane Okayama] en oefent dag in en dag uit onder een brug. Tijdens een bezoek aan een jazzcafé valt zijn oog op pianist Sawabe [Shôtarô Mamiya] die hij weet over te halen om met hem te repeteren. Tamada, die nog nooit een drumstel heeft bespeeld, sluit zich voorlopig aan op slagwerk. Doel is op te treden in jazzclub ‘So Blue’, maar daarvoor moet ieder bandlid de nodige persoonlijke obstakels overwinnen. De drie bandleden staan symbool voor de drie eigenschappen die iedere muzikant moet hebben. Dai staat voor ambitie, Sawabe voor vakmanschap en techniek en Tamada voor doorzettingsvermogen en het pure plezier in het spelen. Jazzhaters kunnen dit beter links laten liggen en Tachikawa doet te veel zijn best om emoties van de kijker te beïnvloeden, maar de muzikale score van jazzvernieuwer Hiromi Huera is buitengewoon en maakt dit vooral voor kenners van het genre een lust voor het oor.

Jeugdliefdes [Sarah Paulson en scenarist Mark Duplass] ontmoeten elkaar na 20 jaar bij toeval in een supermarkt in het stadje waar ze elkaar leerden kennen. Hoewel het contact aanvankelijk wat ongemakkelijk verloopt besluiten ze toch wat tijd met elkaar door te brengen en daardoor komen fijne herinneringen naar boven... maar ook hele pijnlijke.

Fraai geschreven en uitstekend geacteerd romantisch drama over terugkijken op jeugdliefdes als volwassen mensen heeft veel rake momenten, maar het is jammer dat het scenario van Duplass tegen het einde een onnodige, melodramatische wending neemt.

Oakley schetst een treffend, soms onthutsend beeld van de homoseksuele gemeenschap in Londen rond 1988, toen de Conservatieve regering van Margaret Thatcher probeerde een wet door te voeren dat het scholen verbood om ‘homoseksualiteit te promoten’. Jean [Rosy McEwen] is een lesbische lerares op een middelbare school die mede vanwege de meningen van haar collega’s haar geaardheid krampachtig verbergt, tot frustratie van vriendin Viv [Kerrie Hayes], die geen enkel probleem heeft om haar seksualiteit uit te dragen. Jean komt voor een dilemma te staan wanneer ze zich realiseert dat nieuwe leerling Lois [Lucy Halliday] ook lesbisch is, zeker wanneer een klasgenoot [Lydia Page] Lois steeds meer begint te treiteren. McEwen is voortreffelijk als de docent die van binnen verscheurd wordt maar haar ware emoties voldoende verborgen weet te houden om buiten schot te blijven en Halliday maakt indruk als de tiener die Jean op compromisloze wijze een spiegel voorhoudt.

Portret van drie jonge mensen met een psychose. Jerry zoekt naar zelfacceptatie door op zoek te gaan naar zijn biologische vader; Joyce kreeg medicijnen voorgeschreven om de stemmen in haar hoofd te onderdrukken, ook al zijn die stemmen haar juist tot hulp; Chester heeft Hbo-bachelor rechten en blijft halsstarrig vasthouden aan een toekomst die vanwege zijn psychose nooit zal komen. Een intiem portret, maar het gaat om flarden uit het leven van deze mensen en maakt onvoldoende duidelijk wat de diagnose betekent voor hun sociale leven.

Tekstschrijver Lorenz Hart was 48 jaar oud toen hij overleed aan de gevolgen van een longontsteking. Hij werkte samen met Richard Rogers en Oscar Hammerstein en liet een catalogus na van meer dan 500 liedjes, waaronder de evergreen ‘Blue Moon’. Deze karakterstudie speelt zich af tijdens een avond in het café van Eddie [Bobby Cannavale] waar Lorenz [Ethan Hawke] wacht op de komst van de 20-jarige Elizabeth [Margaret Qualley], met wie hij een complexe liefdesrelatie heeft. Veel bekenden draven op en de gesprekken geven een beeld van Hart, zijn professionele en persoonlijke relaties en hoe hij zelf dacht over zijn creaties. Sfeervol, goed geacteerd, maar de statische setting en de grote hoeveelheid dialoog maken het voor Linklater lastig om het visueel interessant te houden.

Wie op zoek is naar klassieke albums van de toonaangevende jazzmuzikanten vanaf 1939, komt onvermijdelijk uit bij Blue Note Records. Anno 2018 is Blue Note onder leiding van Don Was de thuisbasis voor artiesten voor wie de werken van onder anderen Thelonious Monk, John Coltrane, Miles Davis en Art Blakeley een grote inspiratie zijn geweest. Deze documentaire schetst de bijzondere geschiedenis van Blue Note, opgericht door de uit Duitsland gevluchte Joden Alfred Lion en Francis Wolff, die hun liefde voor de jazz die ze in de jaren 30 in Berlijn hoorden wilden omzetten in een platenlabel zonder winstoogmerk. Blue Note bleek de plek waar met name zwarte jazzmuzikanten zich gerespecteerd voelden en tot bloei kwamen. Een boeiend verhaal voor de fans, met waardevolle bijdragen van Rudy Gelder, die zo’n 60 jaar de vaste geluidstechnicus was, en van Michael Cuscana, de beheerder van een enorme collectie foto’s die Francis Wolff maakte tijdens de opnamesessies.

Het doelloze leven van de dakloze Dwight [Macon Blair] krijgt een dramatische wending wanneer hij te horen krijgt dat de man die verantwoordelijk was voor de dood van Dwights ouders vrij is gekomen. Dwight besluit wraak te nemen zonder rekening te houden met de consequenties van zijn daad. Dat is het begin van een dodelijk kat-en-muisspel dat maar op één manier kan aflopen.

Intrigerend begin doet denken aan een intense psychologische thriller, maar alle mogelijkheden om de personages (en daarmee het verhaal) van enige diepgang te voorzien vliegen al snel het raam uit ten faveure van een vrij banale wraakthriller. Devin Ratray heeft een prima bijrol als een oude kennis met een bovengemiddeld verstand van vuurwapens en zorgt voor een paar aardige momenten.

Vanaf de eerste ontmoeting via de bruiloft, de toenemende spanningen en het tragische einde van hun relatie volgen we Dean [Ryan Gosling] en Cindy [Michelle Williams]. Goslings veranderende uiterlijk helpt om het overzicht te houden terwijl Cianfrance heen en weer springt tussen de verschillende fases van de relatie, maar hij doet dat zo vaak dat het moeilijk is om mee te voelen met de personages. Maar het scenario biedt Gosling en Williams de gelegenheid om hun enorme acteertalent te tonen en hun (samen)spel is van extreem hoog niveau.

Hans Schüssler [Joachim Król] kent Roemenië nog uit de tijd van Ceaucescu en gezien zijn ervaring als privé-detective is hij de aangewezen man om onderzoek te doen naar corruptie rondom landonteigening in Roemenië, ook al omdat daarbij gebruik wordt gemaakt van documenten die de beruchte geheime dienst Securitate lang tijd verborgen hield. De proloog is sfeervol en belooft veel goeds, maar pas op het allerlaatste moment wordt het verklaard. Daar tussenin zit goed acteerwerk, maar deze Krimi bestaat vooral uit een hoop gepraat en te weinig actie.

Aan haar lichtblauwe haren kunnen we afleiden dat Bo [Gaite Jansen] een tegendraadse jonge vrouw is. Ze kampeert bij het graf van haar jong gestorven vader David [Matthijs van de Sande Bakhuyze], een vermaarde trompettist, wanneer ze (iets te toevallige) Davids jeugdvriend Levan [Rati Tsiteladze] ontmoet. Wat volgt is aanvankelijk weinig geloofwaardig en ronduit saai. Wanneer Bo vertelt wat er met haar moeder is gebeurd en het zoveelste stemmige trompetmotiefje zich aandient, wordt duidelijk dat we met een sentimentele draak te maken hebben. Halverwege had ik al een donkerbruin vermoeden hoe de vork in de steel zat en hoewel het verdere verloop mijn voorspelling volstrekt belachelijk maakte, bleek ik gelijk te hebben. Helaas...

Jim [Hawk Adly] erft het fraaie huis waar zijn vader aan een beroerte is overleden, niet wetend dat er twee keer in de laatste 10 jaar een bloedbad is aangericht. Jim besluit het huis te gebruiken als pension voor bevallige meisjes. Een slap excuus voor eindeloos vrouwelijk naakt en moorden met special effects waar zelfs Ed Wood zijn neus voor zou ophalen. Als je de irritante proloog weet te doorstaan, valt de rest feitelijk nog wel mee. En Kallasu Kay kan behoorlijk gillen. Jammer dat haar kwaliteiten als componist op zijn zachtst gezegd niet zijn om over naar huis te schrijven. Slechter dan het slechtste slecht.

Niet ver van Valetta belandt een zeeman in een dichte mistbank en ontdekt hij een verlaten, defecte zeilboot. Hij gaat aan boord om eventuele passagiers te helpen en de kustwacht in te schakelen maar krijgt geen gehoor. Wanneer hij vervolgens ontdekt dat zijn eigen bootje spoorloos is verdwenen beseft de zeeman dat er stront aan de knikker is. De gebroeders Azzopardi doen een poging om een variant te maken op Duel en All Is Lost, maar maken daarbij een aantal inschattingsfouten, waaronder de lengte van de film. De situaties waarin de hoofdpersoon belandt zijn vergezocht en worden tot het maximale gerekt om tot speelfilmlengte te komen. Joe is geen Robert Redford en Winston geen Steven Spielberg, Marek Trakowski krijgt wel complimenten voor zijn camerawerk.

Bob Marleys familie was nauw betrokken bij de totstandkoming van deze biopic – zoon Ziggy was als uitvoerend producent aanwezig op de set – maar gelukkig is dit geen eendimensionale heiligverklaring geworden. Begint in de aanloop naar het Smile Jamaica Concert van 1976, wanneer Bob Marley gewond raakt bij een aanslag op zijn leven. Drie dagen later staat hij gewoon op het podium, maar niet veel later besluit hij af te reizen naar Londen. Deels uit veiligheidsoverwegingen, haar hij hoopt daar ook zijn muzikale carrière een nieuwe impuls te geven. Het resultaat is het album ‘Exodus’, een alom geprezen meesterwerk met klassiekers als ‘Three Little Birds’, ‘Jammin'’ en de titeltrack. Ben-Adir geeft op indrukwekkende wijze gestalten aan de vele facetten van Marley, maar het scenario is jammer genoeg vrij episodisch waardoor er weinig dramatische opbouw is. De muziek staat in ieder geval nog altijd als een huis.

Terugblik op het leven en de carrière van Bob Ross, de schilder met de zoetgevooisde stem wiens die met met zijn programma ‘The Joy of Painting’ miljoenen Amerikanen warm liet lopen voor het schilderen van landschappen. Veel beoogde geïnterviewden haakten op het laatste moment af uit angst voor juridische represailles van de Kowalski’s, maar de bijdrage van Bobs zoon Steve, zijn pupil Dana Jester en collega-televisieschilders Gary en Kathwren Watkins, verleent meer dan voldoende geloofwaardigheid wanneer het gaat over de uiterst twijfelachtige manier waarop Walt en Annette Kowalski, Bobs zakenpartners, tegen het einde van Bobs leven de touwtjes volledig in handen probeerden te krijgen. Cruciaal in dat opzicht is de bijdrage van Bert Effing, de voormalig uitvoerend directeur van Bob Ross Inc. in Europa. Deels een thriller vol verraad en hebzucht, maar Rofé benadrukt gelukkig de positieve betekenis die Bob Ross had en nog steeds heeft in de levens van miljoenen mensen wereldwijd, waaronder mensen die lijden aan depressie en/of PTSS.

Lily Trevino [Barbie Ferreira]is een eenzame twintiger met vader Robert/Bob [French Stewart] die geen enkele interesse toont in haar persoonlijke beslommeringen. Wanneer ze een Facebookaccount (zonder profielfoto) van Bob Trevino denkt ze dat ze daarmee op een andere manier met haar vader in contact kan blijven. Het blijkt echter te gaan om een andere Bob Trevino [John Leguizamo], een vijftiger die net als Lily behoefte heeft aan vriendschap, maar om hele andere redenen. Je waardering voor dit waargebeurde verhaal hangt voor een groot deel af van Ferreira, wiens neurotische, emotionele spel je ontwapenend of irritant kunt vinden. Leguizamo is zonder meer voortreffelijk in een voor hem zeldzame charmante, serieuze rol. De scène waarin Bob en zijn echtgenote [Rachel Bay Jones] het fotoalbum van hun zoon bekijken, is hartverscheurend.

Ik geef toe dat de droogkomische toon van Bob’s Burgers me niet kan bekoren en dat ik er hooguit een paar minuten van heb gezien. Maar deze avondvullende filmversie voegt hoe dan ook vrij weinig toe aan die serie, tenzij je helemaal uit je dak gaat bij de muzikale intermezzo’s. In mijn geval was daar geen sprake van. Bob [H. Jon Benjamin] en Linda [John Roberts] dreigen hun hamburgerrestaurant te verliezen wanneer de bank financiële ondersteuning stopzet. Het restaurant kan alleen worden gered als ze in 7 dagen hun omzet flink weten te verhogen, of als ze drastisch snijden in de kosten. Een aardscheur voor de ingang van Bob’s Burgers maakt Plan A zo goed als onmogelijk en daarom proberen Louise [Kristen Schaal], Gene [Eugen Mirman] en Tina [Dan Mintz] ervoor te zorgen dat hun verhuurder Calvin Fischoeder [Kevin Kline] wordt vrijgesproken van een moord die zes jaar eerder plaats heeft gevonden. Losse ideetjes, weinig samenhang, maar wie de onderkoelde humor van de serie leuk vindt zal zich hier vast ook wel mee kunnen vermaken. Maar of de serie hiermee nieuwe fans weet te werven waag ik te betwijfelen.

Op 26 januari 1986 riep Yoweri Museveni zichzelf uit tot president van Uganda nadat hij met een militaire coup Milton Obote had afgezet, onder anderen omdat hij gesjoemeld zou hebben bij de verkiezingen. 35 jaar later gebruikt Museveni elk middel om de macht te behouden. Omdat hij volgens de grondwet te oud is om nog een termijn te dienen, laat hij die veranderen. Maar hij vindt een formidabele tegenkandidaat in Bobi Wine, een muzikant die met zijn aanstekelijke muziek en zijn eenvoudige, maar doeltreffende teksten een nieuwe volksheld wordt. Moses Bwayo en Christopher Sharp volgden Wine tijdens zijn campagne en deze documentaire toont hoe Museveni het volk intimideert en elke smerige truc gebruikt, eerst om te voorkomen dat Wine zich kandidaat kan stellen, vervolgens om hem letterlijk uit de weg te ruimen. Wie denkt dat Alexei Navalny de enige persoon was die zijn leven waagde om een einde te maken aan de dictatuur, komt van een koude kermis thuis. Het gebruik van amateurbeelden – meestal uit veiligheidsoverwegingen anoniem aangeleverd – verhoogt de authenticiteit van deze schokkende wake-upcall.

Alweer een prachtige documentaire van HUMAN dat een ander licht laat schijnen op de nasleep van de aardbevingen in Groningen. Jeulink en Vlaander richtten zich op het dorpje Overschild, gelegen tussen Groningen en Appingedam en een van de vele gemeenschappen die letterlijk en figuurlijk verwoest zijn door de gevolgen van de gasboringen in de omgeving. Sommige huizen worden gerenoveerd, maar het gros van de woningen gaat plat en daardoor blijft er van het oorspronkelijke dorp bijna niets over. Onzekerheid en onduidelijkheid over afhandeling, vage en niet nagekomen beloftes laten diepe sporen na. Probeer het dan maar eens droog te houden wanneer de getuigenissen van gedupeerden als Sijbrand Nijhoff en Frouke Postma-Doornbos voor de parlementaire commissie voorbij komen. En doe je best je woede in te houden wanneer Shell-voorman Ben van Beurden en NAM-directeur Bart van de Leemput hun zegje doen. Een waardig monument voor de Groningse gedupeerden dat als historisch document gekoesterd moet worden.

Verschillende professionele battle rappers verschijnen in deze satire die veel controversiële vragen oproept maar daar uiteindelijk wat rommelig mee omgaat. Maar voor de liefhebbers van politiek uiterst incorrecte battle raps valt er veel te genieten in het verhaal van Adam [Calum Worthy], een student literatuur die voor zijn eindscriptie contact maakt met battle rapper Behn Grymm [Jackie Long] en bij toeval ontdekt een talent te hebben voor deze vorm van taalstrijd. Het levert hem respect op, maar ook relatieproblemen met zijn vriendin en studiegenoot Maya [Rory Uphold].

Kahn neemt veel hooi op de vork door nadrukkelijke vraagtekens te zetten bij enerzijds het gebruik van racistische en seksistische stereotypes, anderzijds de hooghartige houding van buitenstaanders die geen kennis hebben van de culturele oorsprong van deze kunstvorm. Doet aardig wat stof opwaaien en neemt ook stereotypes in de filmwereld op de hak, maar als er al sprake is van een slotconclusie, dan is die teleurstellend oppervlakkig.

Halina Reijns Amerikaanse regiedebuut is een gewelddadige variant op 'Ten Little Indians' waarin acht vrienden bijeenkomen voor een feestje en onder het genot van coke en alcohol besluiten het spel uit de titel te spelen, een soort moordspel. Het zal niet als een verrassing komen dat één van de deelnemers al snel met doorgesneden keel wordt aangetroffen. Het iets te toevallige toeval wil dat zowel de stroom als de telefoonverbinding op dat moment uitvalt waardoor de overgebleven deelnemers geen hulp van buitenaf kunnen inroepen. Terwijl de verdachtmakingen over een weer vliegen lopen de emoties hoog op, met dramatische gevolgen. Niet bijster origineel, maar de cast levert goed werk af en er is een aardige ontknoping.