Opinions

Integere, maar niet helemaal geslaagde verfilming van het boek van Norman Lebrecht, werd vooral in Canada zeer gewaardeerd, maar zal in Europa de massa niet echt aanspreken. Thematiek doet wat denken aan ons eigen De Aanslag: een toevallige, schijnbaar onbeduidende gebeurtenis(het missen van een bus stop door een zeer getalenteerde jonge violist) heeft grote emotionele en levens veranderende gevolgen voor zowel hemzelf als zijn beste vriend. Een vriend die vervolgens als volwassene gefrustreerd en obsessief op zoek gaat naar de ware toedracht van de gebeurtenissen van die ene nacht. Kalm, accuraat drama heeft lang nodig voordat het gevoelige punt wordt gemaakt, en het was derhalve beter geweest als The Song of Names wat was ingekort(met name de flashback structuur aangaande de twee in hun jonge jaren werkt niet goed). Tim Roth in een mooi ingetogen rol als een normaal persoon dit keer, is een zeer aangename verrassing. Clive Owen als een potentieel virtuoze violist ligt wat moeilijker maar hij komt er net mee weg. Film die een select publiek echt zal aanspreken, met name als je houd van vioolmuziek zal dit je ding kunnen zijn, want tegen het einde krijgen we een bijna onvervalste concertregistratie.

Werd hier niet echt vrolijk van, een liedje ga je er niet spontaan van zingen. Wat Malick betreft: different story, same shit. De kritiek die gold voor Knight of Cups en To the Wonder geld ook voor Song to Song: schitterende beelden, een masterclass wat betreft camerawerk, maar film gaat primair om het vertellen van een verhaal, en daar schort het weer behoorlijk aan. Een imposante rolbezetting, maar al die bekende koppen lopen vooral erg wazig te doen. Dacht eerst door de opzet dat dit een soort vervolg was op zijn vorige film, mede omdat Blanchett en Portman ook weer van de partij zijn, maar dat is niet zo. Weer ligt de focus op mooie, rijke mensen die verveeld ogen en daardoor wellicht emotioneel geremd zijn. Na verloop van tijd, en geloof me die tijd breekt sneller aan dan je denkt, ga je je vervelen, zeer boring uiteindelijk. Who cares? Malick had ooit een cultstatus door zijn eerste drie films, daar had hij het bij moeten laten.

Geinig filmpje, leuk voor jong en oud, zeggen ze dan meestal. Die egel is niet bijzonder goed of slecht, zal weinig kinderharten voor zich winnen, maar het verhaal, hoewel dat inhoudelijk weinig voorstelt, wordt snel en pittig verteld en kent weinig momenten dat het inzakt. Marsden in de hoofdrol is ok, niet zo goed als in Seks Drive, maar we kunnen empathie voor hem voelen. De film wordt echter gemaakt door Carrey's hilarische schurkenrol, die qua niveau dicht in de buurt komt van zijn lekker over the top Riddler bijdrage in Batman Forever. Grappig dus deze Sonic, beter dan verwacht, maar het waarschijnlijk onvermijdelijke vervolg hoef ik dan toch weer niet te zien.

Vond het alleszins meevallen, men gaat gewoon door op dezelfde weg als het eerste deel: een simpele, wat alledaags ogen vertelling. Een feelgood movie die, ondanks het relatieve klein leed dat aan ons voorbijtrekt, vooral gezellig moet blijven. Soof 2 vond ik zelfs een tikkeltje beter en zelfbewuster dan het origineel, hoewel ook dit deel meer van de glimlach dan van de schaterlach is. Maar die relativerende glimlach ligt dan wel constant op de loer, wat wel zo prettig werkt. VIsschedijk en Van Huêt zitten erg goed in rollen, in de bijrollen veel bekende gezichten in weinig zelfstandige rollen. Toch wel de beste Nederlandse film uit 2016 die ik gezien heb geloof ik, maar dat zegt meer over de kwaliteit van de rest dan over dit redelijke amusante niemendalletje.

Merkwaardige, curieuze komedie(sciencefiction zoals hierboven staat vermeld zou ik het niet willen noemen). Eerste helft vond ik er eigenlijk weinig aan, geen laughs wat mij betreft, sloom verteltempo, onduidelijk waar het verhaal naar toegaat en Stanfield is een beperkte, weinig dynamische komiek die de lachers niet snel op de hand krijgt denk ik. In het tweede gedeelte zit echter een hilarische, briljant gekke wending(die paardmensen), wat het als geheel toch nog opkrikt. Ook de bijrol van Tessa Thompson als zijn vriendin die steeds van kapsel wisselt is best leuk. Al met al heel aparte humor, waar je echt even aan moet wennen, mij lukte dat helaas pas vrij laat in de film. Creatief en anders is het echter zeker, hopelijk gebruiken de makers hun zichtbare kwaliteiten in de toekomst nog eens voor een veel betere film.

Zeer onder de maat. Nooit een goed teken als er twee versies van een nieuwe film circuleren(een van 90 minuten en een van 105 minuten), en als er dan ook nog twee verschillende titels worden gehanteerd vermoed je terecht een foute boel. Heb de kortere versie gezien en dat is een onsamenhangende en futloze misdaadfilm annex karakterstudie. Lang geleden ook een film gezien waarin de gehanteerde flashback structuur zo weinig bijdraagt aan de raamvertelling. Dikke onvoldoende voor regisseur Guez die terug mag naar de schoolbanken. Zelf vooral gekeken omdat Rundskop Schoenaerts(de man heeft star power) en Robocop Kinnaman(veelzijdiger dan men denkt) de hoofdrollen hebben maar zelfs zij kunnen dit tot mislukken gedoemde project niet redden. Ook nog tot stand gekomen door een financiële bijdrage uit ons eigen Nederlandje en we hadden het geld in 2020 toch echt aan veel betere doelen kunnen besteden.

Flauwe, slappe film, die me geen moment kon overtuigen. Is maar goed dat een klasbak als Oldman hier weer erg enthousiast loopt te doen, waardoor het nog wat lijkt, maar voor de rest.....Geen spanning, een love story die nergens geloofwaardig is en dankzij The Martian hebben we al zo veel moois van Mars gezien dat de beelden van de rode planeet in deze film erg karig ogen. Een mislukte, te lang durende sciencefiction poging in mijn optiek, wellicht dat een enkele tiener met nog niet al te veel kijkervaring dit nog wel leuk vind.

Een echte prul eigenlijk, onmogelijk om dit een voldoende te geven, maar bij vlagen door het hoge camp gehalte af en toe wel vermakelijk. De jacht op drie ontvoerde vrouwelijke astronauten allen met het uiterlijk van een topmodel is best hilarisch, ware het niet dat het allemaal ook nog serieus bedoeld lijkt ook. De beelden en de bombastische muziek aan het begin doen vermoeden dat dit een heuse Star Wars film wordt, maar geloof me: dat niveau wordt net niet aangetikt . Strauss blijft redelijk goed overeind in deze onzin, Ringwald(toen een veelbelovende beginnend actrice) valt hopeloos door de spacemand als een buitengewoon irritant wicht, welke de held helpt in zijn strijd tegen de overigens perfect Engels sprekende buitenaardse wezens. Enige troost is dat ik ze in de jaren tachtig van de plaatselijke videoboer qua looks echt nog van slechtere kwaliteit aangeleverd kreeg, science fiction van de B garnituur was toen schering en inslag, dus met dat in je achterhoofd valt deze wellicht nog enigszins mee.

Niet slecht, maar de Europese versie was beter. Met name aan het slot maakt men de bijna fatale fout af te wijken van de film uit 2022(op de manier zoals eerder bij de Amerikaanse remake van Spoorloos, wat is dat toch met die Amerikanen?) Tot het laatste half uur in elk geval redelijk onderhoudend en onheilspellend, in bepaald opzicht liet de film me denken aan een mindere versie van Funny Games. Wel jammer dat de normaal altijd goede McAvoy ditmaal overdrijft, met zijn continue rare grimassen. Kan me derhalve nou niet voorstellen dat een nauwelijks bevriend echtpaar besluit om bij deze rare man een weekendje te logeren. Ja, moet het zeggen/schrijven: Fedja was echt geloofwaardiger in die rol Al met al: vooral acceptabel voor degene die de eerste film nooit hebben gezien.

Niks bijzonders, helaas.

Het centrale thema, een fake nieuwverslaggeving, hebben we al vaker, beter en vooral geloofwaardiger uitgewerkt zien worden in een film.

Lefgozer Gervais, die ik zo goed vond in Ghost Town, speelt hier een erg matte rol. Mist hier en daar ook de juiste komische timing. Bana zie ik altijd wel graag mits hij, zoals hier, een hoofdrol heeft. Hij acteert heel gedegen, maar kan ook geen potten breken met zo'n lam tegenspel.

Macdonald word onderbenut en Farmiga mag eindelijk eens een bitch spelen in plaat van een treurwilg.

Al met al zeer forgettable dit filmpje, ook al omdat het allemaal niet te veel geld mag kosten bij Netflix, geloof ik.

Iedereen doet erg zijn best, Travolta voorop, maar dit is echt een film van en voor middelmatigen. Het leven van Aronow bood nochtans genoeg aanknopingspunten voor een boeiende filmversie, maar hoewel alle aspecten behandeld worden werkt het nergens echt goed. Had men de titel dezes veranderd in Botox Kills in plaats van Speed Kills had men de waarheid geen geweld aangedaan, want het is tamelijk funest dat er zoveel liefhebbers van deze behandeltechniek hier interessant liggen te doen. Vooral bij John zelf doet het zichtbaar letterlijk pijn als hij enige expressie op zijn vastgeroeste tronie probeert te krijgen, waardoor deze misdaadfilm onbedoeld nog grappig wordt ook. Door de fraaie locaties in Miami en de manier waarop Aronow op de dansvloer zijn wulpse, blonde vrouw probeert te versieren doet deze film lichtjes denken aan Tony Montana in Scarface, een wat unfaire vergelijking die Speed Kills op alle fronten logischerwijs verliest. Ondanks dat hij niet van onbesproken gedrag was, is het personage Don Aronow eigenlijk ook te veel een goedzak om echt indruk te maken, had men meer filmische vrijheid genomen en van deze man een mean bastard gemaakt, dan was dat dit project zeker ten goede gekomen. Pover.

De zesde spidermanfilm in vijftien jaar tijd, ik begon er derhalve met weinig verwachtingen aan. Wellicht daarom dat het me erg meeviel, gewoon een goed gemaakte, plezierige amusementsfilm. Terechte keuze om deze keer vanuit het perspectief van The Avengers het verhaal te vertellen. Inclusief de nieuwe, eigentijds elementen die er aan zijn toegevoegd, krijg je dan toch het bitter noodzakelijke idee dat je naar iets fris en origineels kijkt, in plaats van de verplichte herhalingsoefening die ik had verwacht. Holland als spiderman vond ik met zijn aanstekelijk nerveus spel verrassend goed, Keaton zet een degelijke schurkenrol neer(die verrassende wending rondom hem aan het slot had echter niet gehoeven), Harrier als de nieuwe liefde en zeker Tomei als May zijn sterke toevoegingen. Goed ook dat het verhaal vrij klein word gehouden, ditmaal geen wereldomvattende problematiek die door verschillende superhelden moet worden bevochten, maar een held met menselijke trekken in een simpel maat goed te accepteren avonturenverhaal. Zeer genietbaar.

Leuk voor de kinderen, volwassenen kunnen dit overslaan. Verloopt braaf via de bekende conventies behorend bij een animatiefilm, maar is daardoor vermoeiend voorspelbaar en tikkeltje saai. Parodie op de spionagefilm die nergens echt scherp wil worden, mist goede, relativerende humor. Wel een ruime voldoende voor het stemwerk en de animatie zelf is zeker geslaagd, maar dat laatste maakt nog geen goede film.

Film die vooral spannend wil zijn, en daar, ondanks een redelijke sfeeropbouw, maar gedeeltelijk in slaagt. De centrale vraag waar het om draait, is professor Birch een moordenaar of niet?, krijgt na ruim anderhalf uur een verrassend maar onbevredigend antwoord, wat ook niet helpt bij een eindbeoordeling. Met twee betere acteurs in de hoofdrollen had het psychologisch steekspel tussen beiden bovendien beter gewerkt: Pearce is degelijk als altijd, Brosnan(als de wat vage rechercheur) is nog altijd geen groot acteur en zijn bekende maniertjes werken hier wat irritant waardoor zijn rol oogt als een gemiste kans. Thriller die inhoudelijk erg lijkt op Under Suspicion(2000, met Gene Hackman en Morgan Freeman) die op punten wel iets beter was. Derhalve met niet te veel verwachtingen beginnen aan deze Spinning Man, en je hebt misschien toch een leuke avond, maar van harte aanbevelen kan ik hem niet.

Hoewel hij de laatste jaren flinke missers heeft gefabriceerd(u weet wel, dat meisje in het water, dat familie Smith misbaksel en als dieptepunt die afschuwelijke kinderfilm wiens titel ik uit mijn geheugen hebt gewist), blijft Night me als filmmaker dermate intrigeren dat ik hedenmorgen naar Pathé ben getrokken om daar zijn nieuwste te aanschouwen. Eindoordeel hiervan: heel redelijk, echter niet zonder mankementen, wat in feite zijn vloek is, want na The Sixth Sense, Signs en Unbreakable(waar in Split trouwens in de laatste minuut nog een grappige, doch onnodige verwijzing naar is) , ligt de lat erg hoog voor deze man.
Split is vooral de film van McAvoy geworden, die meer dan Night er voor zorgt dat dit spannende ontvoeringsverhaal ook nog enigszins binnen de grenzen van het geloofwaardige blijft. Een moeilijke, bijna onmogelijke rol voor McAvoy(hij lijkt hier op een kruising van Max Cady en een op hol geslagen Wolverine), maar hij komt er goed mee weg. De andere hoofdrolspeelster, mevrouw Taylor-Joy, oogt wat wezenloos en kan m.i. nog wel wat acteerlesjes gebruiken, maar dat mag de pret niet drukken. Night zelf doet zijn ding naar behoren(wel jammer dat de kenmerkende traagheid hier niet altijd effectief werkt) en geeft ons weer hoop voor zijn toekomst. En dat is goed zo.

Films over de vaak pijnlijke aftakeling in de laatste levensfase, en de invloed welk dit heeft op de meest dierbaren van de getroffene, zijn er talrijk. Sprakeloos is niet de beste uit die reeks, maar op zichzelf wel een productie met veel sterke momenten die je toch bijblijven. Van Mieghem zoekt een beetje de middenweg tussen het sentiment van The Notebook en het realisme van Amour, en het resultaat is een film die soms herkenbaar onder de huid kruipt, ondanks enkele zwakheden. De regiekeuze om voortdurend scènes uit verschillende tijdsperiodes door elkaar te laten lopen oogt bijvoorbeeld wat al te kunstig en voegt niets toe, een ongelukkige werkwijze voor een verhaal wat best wat soberder verteld had kunnen worden. Ook het spel had hier en daar wat beter gekund. Crets als het hoofdpersonage blijft wat introvert en koel(Halina Reijn geeft hem in een korte bijrol het felle tegenspel wat ik graag bij hem zelf had willen zien), en Vinck(dochter van Van Mieghem) is niet louter gecast om haar klasse. Daarentegen is De Muynck als het lijdend voorwerp eenvoudigweg groots: kippenvel. Is een zeer persoonlijke productie gelet op de tekst op de filmposter(ode aan mijn moeder) en bij vlagen zeker geslaagd en mooi, maar als Sprakeloos over een aantal jaren op tv verschijnt hoef ik hem niet meteen nog een keer te zien.

Duidelijk zichtbaar dat dit een serieuze poging is een modern kassucces af te leveren, maar kwalitatief houd het niet over. Een actiekomedie met rijkelijk veel(en te gewelddadige) actie en gaandeweg een gebrek aan scherpe humor. De grappen zijn over het algemeen net zo flauw bedacht als de filmtitel(vrouwen hebben helaas niet zo een goed gevoel voor humor, blijkt maar weer ), en het lijkt wel of men dat probeert te verdoezelen door een overschot aan actiescènes. Scènes die op zich knap zijn gemonteerd, maar gaandeweg last krijgen van het gegeven dat overdaad behoorlijk kan schaden. Een film die als een tornado over je heen trekt dus, vol met typetjes in plaats van echte mensen, technisch ok maar nergens subtiel genoeg om echt indruk te maken. Verwacht ook niet dat je enige lijn kunt ontdekken in de vertelling want daar gaat het hier niet om! Jammer voor de dames Kunis en McKinnon die zich goed van hun taak kwijten en een stuk beter zijn dan het materiaal dat ze door Fogel krijgen aangereikt. Vooral McKinnon heeft een lekker hilarische rol, maar ook haar personage verzuipt uiteindelijk in het chaotische geheel. The Spy Who Dumped me is vooral een poging om jonge Amerikanen te motiveren een keer een rondreis door het mooie Europa te maken. Meer geslaagd als ansichtkaart van ons werelddeel dan als film, zullen we maar zeggen. Kijk trouwens liever eens naar Outrageous Fortune uit 1987(waar dit een moderne remake van lijkt). Hetzelfde basisverhaal maar destijds toch een stuk leuker, of zou dat zijn omdat ik in de jaren tachtig zelf nog de tiener was waar dit soort films voor bedoeld zijn?

Had beter gekund en gemoeten, maar het onderwerp is boeiend genoeg om er toch met de nodige interesse naar te kijken. Eigenaardige manier om een verhaal te vertellen ook, in ruim anderhalf uur worden erg veel personages opgevoerd, de meesten van hen leggen vlak na hun introductie al snel het loodje. Veel structuur in het verhaal zit er niet in, men springt van de hak op de tak, maar een zekere stijl valt niet te ontkennen. Regisseur Corman werd vroeger de koning van de B film genoemd, en dat valt er aan af te zien: oogt allemaal wat kitscherig maar irriteren doet dat nooit. Dit is dus echt een gangsterfilm met de extreme nadruk op de vele bloedige slachtpartijen, verwacht geen emotionele diepgang of dat er word getracht om van de bordkartonnen personages echte mensen van vlees en bloed te maken. Enkele bekende acteurs zijn van de partij waaronder Robards die erg overdreven speelt als de legendarische Al Capone(of zou Al echt zo geweest zijn?). Bruce Dern heeft een kleine bijrol als een van de ongelukkigen die op de bewuste Valentijnsdag geslachtofferd word. Ook legende Jack Nicholson schijnt even mee te doen als een huurmoordenaar, maar de twee keer dat ik deze film zag heb ik hem niet aan mijn netvlies voorbij zien trekken.

Ben een liefhebber van de wat oudere film, maar deze kon me niet overtuigen. Samenspel van al die dames is erg goed, en sterk geregisseerd ook, maar het verhaal heeft weinig om het lijf. Er worden nogal wat personages opgevoerd en velen blijven wat onduidelijke typetjes. Zelfs een diva als Hepburn krijgt hier weinig mogelijkheden om eens lekker uit te pakken, eigenlijk was ik alleen onder de indruk van Ginger Rogers. Misschien dat vrouwelijke kijkers dit leuk vinden, maar voor mannen is het erg vermoeiend om anderhalf uur lang naar overdreven kwetterende vrouwen te kijken, een kippenhok zonder enige diepgang. Had hier absoluut meer van verwacht.

Prima film, met het nodige respect gemaakt, oogt allemaal erg zorgvuldig. Het unieke van het komische duo komt er niet helemaal uit omdat de focus ligt op hun nadagen, anderzijds is het gelukkig ook geen weemoedige of trieste film geworden wat ook makkelijk zo had kunnen uitpakken. Coogan en Reilly zijn goed gekozen en goed getransformeerd, niets op aan te merken. Blijf wel stiekem hopen op een toekomstige betere film over hen, meer een echte biopic, die wat meer inzichtelijker maakt wat hen zo bijzonder maakte, zodat ik ze thuis kan uitleggen waarom ik al twintig jaar een beeldje van die twee in mijn huiskamer heb staan .

Een verhaal van alle tijden. Heb de geslaagde(maat totaal andere) versies uit 1937 en 1954 vroeger gezien(de naar het schijnt mindere remake met Streisand heb ik gemist). Gelukkig is het basisgegeven in deze nieuwe versie vertaalt naar de moderne tijd, en krijgen we door de spetterende chemie tussen Cooper en zijn Lady een op alle fronten gelukt muziek drama. Je hebt de neiging om enkele onwaarschijnlijkheden voor lief te nemen(zou een ongehoord zangtalent als Ally in deze tijd werkelijk louter per toeval ontdekt worden tijdens een kroegentocht van Jackson?), want de rest loopt werkelijk gestroomlijnd. Een van de betere films van het jaar zal in februari ongetwijfeld een aantal oscars krijgen. Eentje behoort zeker toe aan Gaga, weet niet exact of dit haar debuut is, maar wat heeft deze vrouw een aanwezigheid en talent. De rol is haar dan weliswaar op het lijf geschreven, maar ze geeft er bijna griezelig goed een onmiskenbare meerwaarde aan.

Als je een goede amusementfilm wil maken is Abrams als regisseur de juiste keuze. Prima herstart van de Star Trek serie. Tempo, toon, originaliteit: allemaal oké. De acteurs, als de jongere versies van de welbekende personages, passen allen heel goed in hun rollen. Enige uitzondering: schurk Bana komt helaas totaal niet uit de verf. Maar als geheel smaakt het naar meer.

Nog altijd best de moeite waard voor de trekkies onder ons, maar er komt ontegenzeggelijk wat sleet op de formule. Spektakel genoeg, in hoog tempo gepresenteerd, maar een slap en fantasieloos verhaal met maar weer eens een wraakzuchtige schurk die wil vernietigen. Arme Elba komt in die rol dan ook totaal niet uit de verf. Gelukkig wel met vakmanschap gemaakt en de film als geheel zie er visueel weer gelikt uit, maar het zou niet onverstandig zijn als dit de laatste uit deze reeks is omdat het déjà vu-gevoel al bij deze derde voortdurend op de loer ligt. Sommige acteurs hebben langzamerhand ook een wat te oude kop om nog lang de jongere versie van de iconische personages te spelen. Los daarvan lijkt het me ook moeilijk om verhalen te bedenken die ons nog kunnen verrassen en het niveau van afleveringen uit de tv series kunnnen overtreffen. Was een vermakelijke reeks, een geslaagd eerbetoon, let's keep it that way.

Zal me zelf net geen Star Wars freak willen noemen maar had lang naar deze uitgekeken, de kaartjes al maanden in mijn bezit en hedenmorgen om 10.00 in de drukke bioscoop mijn eerste levensbehoefte eindelijk kunnen invullen. Conclusie: geen absoluut meesterwerk(de eerste drie films, deel 4 t/m 6, blijven op eenzame hoogte), maar wel een waardige, echte SW film die op punten toch beter is dan het vorige deel. Verhaal steekt goed in elkaar, de tijd vliegt weer voorbij, ook dit is weer een echte sf soap opera geworden. De drie belangrijkste karakters Rey, Finn en Keylo Renn krijgen wat meer inhoud en ontwikkeling zodat je ditmaal niet het gevoel krijgt naar een verkapte kinderfilm te zitten kijken. Gelukkig heeft de nog altijd wat onderschatte alleskunner Isaac ook meer screentime, hij maakt weer het beste van de wat al te bekende heldenrol. Jammer dat Driver, ongetwijfeld een acteur die in de toekomst hoge ogen gaat gooien, nog altijd wat miscast oogt als de opperschurk. Dit is geen man die angst inboezemt maar meer een verwend, zeurderig kereltje, al kijkend krijg je spontaan heimwee naar David Prowse. In de bijrollen enkele bekende nieuwkomers zoals Laura Dern en Benicio Del Toro, acteurs die je niet in een Star Wars film verwacht, en ze waren alweer van het scherm verdwenen voordat ik aan hun aanwezigheid had kunnen wennen. Staat tegenover dat Hamill het best aardig doet in de herhaling van zijn iconische rol. Ja deze Luke Skywalker wil ik ook best terug zien in het negende deel. Al met al een episode die de genre liefhebbers niet zal teleurstellen, zal me wel benieuwen wat ze weer gaan verzinnen voor het laatste deel, want er zit volgens mij in veel opzichten al een behoorlijke afronding in The Last Jedi.

Sterke film. Ondanks dat we al menig gevangenisdrama hebben gezien, heeft deze weer een andere invalshoek dat de voorgaande, en dat is knap. Kan me namelijk niet voor de geest halen in een dergelijk film ooit gezien te hebben dat de hoofdpersonen zo amoreel, gewelddadig en onsympathiek waren. Je zou makkelijk een hekel aan ze kunnen krijgen. Dat dit niet gebeurd, en dat je zelfs enigszins medeleven kan opbrengen voor de foute, bijkans krankzinnige O'Connell is de verdienste van deze jonge getalenteerde acteur. Ook Mendelsohn laat trouwens weer zien wat voor een veelzijdig acteur hij is.

Wat als een schaduw over Starred Up hangt is de extreme gewelddadigheid. Je kunt je eigenlijk niet voorstellen dat het er echt zo aan toe gaat in de bajes, en na afloop vraag je je vooral af in hoeverre dit waarheidsgetrouw is, maar het werkt wel.

Kan er wel mee door. Typisch film voor een bepaalde doelgroep eigenlijk, zeg maar de 13 tot 19 jarigen(en dan met name bakvisjes, hunkerend naar hun eerste liefde), de rest mag met een gerust hart meekijken. De makers zijn zo slim om het niet te dik aan te zetten, geen overdrevenheid hier, geen karikaturen maar herkenbare personages. Voorspelbaar van begin tot eind, maar het blijft gelukkig wel smaakvol. Ook wel slim en logisch: Aladdin en zijn wonderlamp is in de tegenwoordige tijd vervangen door een mobieltje die al je wensen mogelijk maakt, maar deze Status Update is ook weer niet zo overtuigend dat er ook maar iemand bij Samsung enthousiast gaat informeren of dit in de toekomst echt mogelijk zal blijken. Kleine voldoende, heb ze vroeger echt slechter gezien, dit soort films.

Aangenaam filmpje. Echte tv productie wel, met enkele echte tv sterren van series uit de eighties. Danza als foute kerstman doet het redelijk en is minder irritant dan meestal(maar BB Thornton als Bad Santa blijft wat betreft foute kerstmannen toch mijn favoriet), Thompson en Goethals zijn aandoenlijk als moeder-dochter op zoek naar levensgeluk. Leuk om een keer te zien dit, sfeer en tempo zitten er goed in. Jammer wel dat er op het einde toch nog wat overdreven sentiment om de hoek komt kijken.

Op IMDB is men tot dusverre vrij positief hierover, dus misschien heb ik hem niet helemaal begrepen, maar even onder ons: ik vond er geen fluit aan.

Slechts één uur en tien minuten lang, en in die tijd krijg je een aantal vreselijke mensen zonder ook maar enige diepgang voorgeschoteld die samen in een commune leven. Het zijn ook nog eens slechte acteurs en dan dat schokkerige, dicht op de huid camerawerk wat hier ook totaal geen functie heeft..... Zelfs als dit bedoeld is als een aanklacht tegen samenlevingen als een commune(wat niet geheel duidelijk word), is het een slappe, mislukte bedoeling.

Doet me terugverlangen naar het enigszins vergelijkbare Idioterne van Lars von Trier. Ook geen meesterwerk, maar toch vele malen beter dan deze goedkope rommel.

Na al die rampenfilms maakt Emmerich nu net geen ramp van een film, maar veel scheelt het niet. Erg povertjes, dit onderwerp had ongetwijfeld een betere behandeling verdiend. In de eerste helft vooral naast saai ook vaak mateloos irritant omdat er hier wel een erg excentriek en eenzijdig stelletje homo's word gepresenteerd. Subtiliteit in met name de uitwerking van zijn personages is bij deze regisseur altijd ver te zoeken(in al zijn films zit een belachelijk dik aangezette rol die de gehele film bijkans onderuithaalt) maar hier maakt hij het wel heel erg bont. Als de normaal ergerlijke Rhys Meyers de meest normale en evenwichtige van dit clubje is, dan weet je hoe het met de rest is gesteld.

Tweede helft van Stonewall word het wat beter aangezien de focus dan ligt op de bekende rellen, en de perikelen rondom het personage Danny Winters ook wat zorgvuldiger worden uitgewerkt, maar de zweem van middelmatigheid blijft de gehele speelduur rondom de film hangen.

Kan me niet voorstellen dat er iemand echt tevreden is met deze film: homo's niet, neutrale kijkers niet en zelfs Emmerich niet. Roland moet zich voor zijn volgende projecten gewoon blijvend toeleggen op special effects films waarin de wereld vergaat, lijkt me beter dan dat hij serieus gaat proberen om waargebeurde verhalen te vertellen.

Tien jaar na dato een rijkelijk laat vervolg op het sterke origineel, wat destijds voor mij één van de betere films van 2008 was. De eerste zocht het veelal in suspense, suggestie en het creëren van een ongemakkelijk gevoel, en scoorde daarvoor een ruime voldoende. Was zo'n doodenge film die men s' avonds beter niet alleen kon kijken. Het tweede deel gaat aanvankelijk op dezelfde voet verder, maar ergens halverwege wordt wederom de klassieke fout gemaakt die je zo vaak ziet bij een vervolgfilm: Minder is meer wordt dan iets te gemakkelijk vergeten, en al vlug krijgen we dan een simpele, onvervalste slashermovie, die niets meer toevoegt aan wat we al wisten van The Strangers. Door een overvloed aan zogenaamde spannende scènes en het halfslachtig uitwerken van de profilering van de daders, wordt het tegen het einde zelfs een beetje belachelijk("waarom doen jullie dit?" vraagt Madison aan één van de daders, "waarom niet?" is het onthutsende antwoord....). Tsja, en zo worden die engerikken uit 2008 opeens heel gewoontjes, en realiseer je je dat je na een zeer beperkte horrorfilm zit te kijken. Door de korte speelduur is Prey at Night net niet vervelend, maar als je hier aan begint verwacht er niet te veel van.