Opinions

Ik hou erg van dit soort zogenoemde ensemblefilms. 100 Streets is absoluut niet een van de beste die ik op dit gebied gezien heb, maar geef hem toch een nipte voldoende. In de synopsis hierboven staat erg goed omschreven wat de overkoepelende en bindende factor zou moeten zijn tussen alle verhaallijntjes in deze film, maar al kijkend kon ik het helaas niet zo duidelijk herkennen als de bedoeling zou moeten zijn. Acteerwerk is ruim voldoende en op zich kunnen de individuele verhalen hier allen best boeien maar het blijft lange tijd toch een wat vlakke vertoning, pas tegen het einde komt er wat meer power in het gebeuren. Een vergelijking met Crash ligt voor de hand en is terecht, maar moet toegeven dat die Amerikaanse interpretatie toch beter was, en je de onderhuidse spanning in die film als kijker toch beter voelde. Niet slecht deze 100 Streets, maar op zeker geen film die ik me over een paar jaar nog goed kan herinneren.

America is great and their soldiers are even greater. Een film met onverholen vaderlandsliefde. Vol met nobele, dappere strijders die op het beslissende moment allen hun huilend vrouwtje gewetensvol doch beslist achter zich laten ten einde de grotere doelen in hun militaire leven te verwezenlijken. Wie de eerste drie kwartier heelhuids doorkomt(knarsetanden is onvermijdelijk en dus toegestaan), krijgt nochtans een redelijke actiefilm met sterke gevechtsscènes, en aangezien dit gebaseerd is op ware gebeurtenissen zou je met enige goede wil ook nog kunnen zeggen dat dit een leerzaam geschiedenislesje is. Levende spierbundel Thor Hemsworth lijkt geboren voor dit soort rollen, Shannon ditmaal als ultieme good guy doet wat vreemd aan. Wel grappig dat hij samen met Peña ook al in het sterk gelinieerde World Trade Center zat. Toen ik de filmposter van 12 strong voor het eerst zag dacht ik dan ook met een vervolg op WTC van doen te hebben, maar dat is zeker niet zo. Al met al een gemiddelde oorlogsfilm, vol met valse romantiek. Persoonlijk kijk ik liever nog een keer naar The Dirty Dozen: rauwer, puurder en veel beter, maar wie ben ik?

Intens geacteerd, accuraat en integer, derhalve een film waarvan het bijna onmogelijk is om hem slecht te vinden. Toch voelde ik niet de optimale betrokkenheid die ik bij zo een angstaanjagend en herkenbaar verhaal(was even oud als de hoofdrolspelers in de jaren negentig en heb die tijd zeer bewust meegemaakt) zou willen voelen. Komt waarschijnlijk omdat 120 Battements par Minute een behoorlijk lange zit is, en de regie van Campillo niet altijd even effectief. Er had dus best een kwartiertje afgekund, zonder dat dit ten koste van het geheel was gegaan. Ook de keuze om dit vooral uit het perspectief van louter de twee geliefden te vertellen, legt de film al enkele beperkingen op waardoor nooit het maximale effect wordt bereikt van zo een potentieel sterk verhaal. Iets te veel gepraat ook, ware beter geweest als men de gave had gehad de beelden meer voor zich te laten spreken. Al met al een emotioneel sterke story, welk echter nergens goed los komt.

Beste film van Bay tot dusverre. De man heeft mij met zijn Transformers en Bad Boys franchise nooit echt kunnen overtuigen, maar ditmaal is het een schot in de roos. Zijn wat bombastische stijl past goed bij het verder rechttoe rechtaan verhaal. Slim ook om voor de belangrijkste rollen geen bekende acteurs te casten. Dat maakt het authentiek, en zorgt er ook voor dat de credits voor deze geslaagde oorlogsfilm helemaal naar hem gaan.

Clint heeft veel krediet bij mij maar het valt niet te ontkennen dat deze absoluut tot zijn mindere regieklussen behoort. Waarschijnlijk raakt iemand op leeftijd, 88 is ie inmiddels, toch zijn scherpte kwijt want het eerste woord wat bij me opkwam na het zien van dit drama was: gemakzucht. De valkuilen die je vooraf kon voorspellen weet hij niet te omzeilen, en dat is een tegenvaller want deze man heeft in het verleden toch aangetoond intelligente cinema te kunnen aanleveren. The 15:17 to Paris, gebaseerd op ware feiten en een boek hierover wat ook niet veel goeds zal zijn, focust zich te veel op het volstrekt oninteressante leven van de drie helden, die eigenlijk voor de gebeurtenissen in die trein, nauwelijks iets hebben meegemaakt wat een film ook maar enigszins rechtvaardigt. Dus kijk je een uur en een kwartier met verbijstering na het scherm en vraag je vooral af wat hier nou precies de bedoeling van is. Het resterende kwartier van deze gevoelsmatig ellelange film, is dan besteed aan de aanslag zelf, en ook die beelden weten uiteindelijk nauwelijks de middelmaat te ontstijgen. Nog niet eens het voorspelbaar knullig acteerwerk van de hoofdrolspelers(GTST niveau), maar meer nog het stompzinnige script en de onwil van de regie om hier iets meer uit te halen dan er wellicht inzit(waar was Spielberg toen we hem nodig hadden?, die had er ongetwijfeld wat heerlijke bombastische romantiek tegen aan gegooid), zijn de grootste boosdoeners bij deze mislukking. Geen puur slechte film, maar wel erg middelmatig en voor een Eastwood ver onder de maat.

Kan me wel voorstellen dat een enkeling dit een mooie film vind. Het oogt allemaal lekker kunstig en het lijkt of Currie iets heel belangrijks heeft te vertellen maar voor mij was het toch te veel much ado about nothing. Intrigerende, aantrekkelijk opzet dat zeker, maar met zo'n aanpak moet het balletje aan het einde wel helemaal goed rollen en dat deed het voor mij niet. Onbevredigend einde, waarbij het gevoel overheerst dat de intrige niet helemaal klopt, om over de geloofwaardigheid maar niet te spreken. Aan Huisman heeft het niet gelegen, die doet het heel aardig. Een superster zal hij niet worden maar hij heeft de looks en beheersing om een leuke carrière op te bouwen, nu nog het goede gevoel voor betere scripts.

Misschien moet je een kind van de jaren zeventig/tachtig zijn om deze ogenschijnlijk losjes voortkabbelende film op waarde te kunnen schatten. Ik ben dat en dit feest der herkenning was bij vlagen dan ook een echte traktatie voor mij. Mills levert een nostalgische, bijna melancholische terugblik op die periode aan de hand van een vijftal gevarieerde personages die met elkaar een wat merkwaardige maar aandoenlijke familie- dan wel vriendschapsband hebben. Die rollen worden treffend neergezet door de gemotiveerde cast, met speciale vermelding voor de stralende Bening(oud geworden, maar nog altijd een puike actrice) en de wispelturige Fanning(jong talent waar we nog veel van gaan zien). Jammer dat 20th Century Women tegen het einde wel wat begint te trekken, en Mills ook iets te veel van het goede wil waardoor hij in de laatste minuten onbevredigend afsluit, maar in zijn totaliteit een mooi werkstuk van een regisseur die weet hoe te prikkelen.

Kwalitatief mager dat zeker, maar heb net als een slecht stukje muziek je toch lekker in de oren kan klinken, heb ik me ondanks de mankementen best vermaakt met 211. Als je tegenwoordig een film van Cage gaat zien weet je dat het geen A merk is, dus ook eigen schuld dikke bult, maar kan u verzekeren dat hij de laatste jaren echt nog slechter werk heeft afgeleverd. 211 is gewoon een harde, wat goedkoop ogende actiefilm, gesitueerd rondom één gebeurtenis(een bankroof) en aanvankelijk opgezet als vroeger de beruchte rampenfilms uit de jaren zeventig: Voordat het spektakel(nou, ja) losbarst krijgen we een hoop losse en onbevredigende verhaallijntjes te zien rondom de personages die later in het verhaal op één of andere manier ieder voor zich een rol gaan spelen in de actie. Cage zelf komt pas na een kleine twintig minuten in beeld, en heeft hier niet zozeer de absolute hoofdrol, maar is meer één van de vele protagonisten. Wie vervolgens houd van een simpele maar redelijke schiet maar lekker op elkaar film zal het laatste half uur best aan zijn trekken komen, hoewel we weten dat na zoiets moois als Heat dit type films nooit meer hetzelfde zal zijn. Gewoon een B film waarvoor je in de stemming moet zijn.

Had er na het zien van de sterke Erik Poppe film een hard hoofd in of een tweede verslag van de trieste gebeurtenissen nog een toegevoegde waarde zou hebben, maar moet toegeven dat Greengrass en met zijn interpretatie toch weer iets aan toevoegt, en het resultaat van de eerste derhalve zelfs bijna evenaart. Greengrass probeert met 22 July meteen maar een magnum opus aan te leveren over deze kippenvel veroorzakende dag, en komt met dit intense verslag een heel eind in de goede richting: één van de misschien beste, maar in elk geval belangrijkste films die 2018 ons tot dusverre heeft gebracht. Ik zal de twee en een half uur dat dit duurt aan het scherm gekluisterd, enorm boeiend en heftig. Maar ook weer net geen meesterwerk, omdat het Hollywood sausje wat er overheen is gegoten bij momenten wat te herkenbaar is en onnodig aanvoelt. Let wat dat betreft maar even op details als dat de jongeren er op het eiland er qua uiterlijk allemaal prima uitzien, en dat zelfs de acteur die Breivik neerzet er met zijn keurig verzorgde baard qua looks de echte Breivik in zijn schaduw plaatst. De verhaallijn van de herstellende jongen en zijn vriendin vond ik daarnaast uiteindelijk ineffectief en overdreven sentimenteel. Tsja en dan die aandacht voor het monster Breivik zelf...….Je vraag je af of de aandacht die hij en zijn krankzinnige ideeën hier krijgen wel nodig en historisch accuraat is. Wellicht belangrijk en zeker moedig dat Greengrass deze man en zijn ideeën zoveel ruimte geeft(en de regisseur is gelukkig geroutineerd genoeg om dit evenwichtig te houden), maar op één of andere manier voelt het niet honderd procent lekker(wat dan natuurlijk ook weer de kracht kan zijn van een goede film, dat ongemakkelijke gevoel wat je er van krijgt). Geen volmaakte film uiteindelijk, wel eentje die op zeker gemaakt moest worden, en door de zelfverzekerde regie zijn plaats in de filmgeschiedenis gaat innemen.

Niet slecht, maar ook niet bijzonder, had geen 24 uur nodig om hierna de draad van het dagelijks leven weer op te pikken, eerder 24 seconden....Meer vorm dan inhoud eigenlijk. Actiescènes zijn goed en met zorg gemaakt maar het verhaal eromheen rammelt aan vele kanten. Hawke word ingehuurd door een of andere vage misdaadorganisatie om een spionne te doden, komt niet verder dan de liefde met haar te bedrijven, word plotseling zelf door haar gedood, vervolgens weer voor 24 uur tot leven gewekt door de organisatie, besluit dan om met de vrouw die hem heeft gedood te gaan samenwerken om de organisatie een loer te draaien. De organisatie heeft een gezworen kameraad in dienst die, zo blijkt in de laatste minuten, zijn familie heeft uitgeroeid. Maar deze kameraad keert zich, nadat de blijkbaar vergevingsgezinde Hawke hem spaart, zich ook tegen de organisatie. O ja, Rutger Hauer speelt zijn schoonvader, verdwijnt na een kwartier uit de film om vervolgens vijftien minuten voor het slot voor een paar seconden weer op te duiken als een soort Hobo with a Shotgun en dan weer raadselachtig snel te verdwijnen......Niet te volgen dus, deze nonsens. Denk er niet over na, zoek niet tevergeefs naar logica of samenhang maar geniet dan maar van een aantal John Woo achtige scènes. Hawke's rol van tragische held is verder het sterkste punt van deze film. Hij stop waarachtig wat emotie in het gebeuren, en ik had hem echt een betere film toegewenst, dan deze zeer gemiddelde pulp. Als je trouwens echt een goede thriller wil zien over een levende die letterlijk ten dode is opgeschreven, maar nog even goed wil uitpakken kijk dan eens naar D.O.A(1950). Wellicht dat deze als inspiratiebron heeft gediend voor de heer Smrz.

Zeker geen perfecte film, maar wel genietbaar zolang het duurt en in ieder geval een moedige poging om over dit onderwerp een film te maken. Jammer genoeg word er wat al te veel onnodig gekibbeld door de vrouwen onderling, zonder dat een noodzakelijk relativerende lach op de loer ligt, en het geforceerde happy end doet je knarsetanden. Het script en de regie is derhalve niet het sterkste punt van 3 Generations, die eer is voorbehouden aan de actrices welke met hun kwalitatief sterke rollen je laten geloven dat je naar echte mensen zit te kijken. Sarandon en Watts zijn als altijd goed en ook Fanning doet het al met al redelijk in de moeilijkste en cruciale bijdrage. Eigenlijk is ze zelf te veel vrouw om helemaal te overtuigen als voormalige vrouw die liever man wil zijn( het laten zien van haar okselhaar is daarvoor onvoldoende), maar haar intense spel maakt dit enigszins goed. Was Ellen Page, of desnoods Emma Watson, niet beschikbaar voor deze rol?

Verschrikkelijk. Over wat goede humor is valt te twisten, maar zijn we het allemaal wel over eens. Zelfs als je in een hele melige bui bent, is dit gewoon niet leuk. Nochtans, als je alleen al de filmtitel ziet weet je wat je te wachten staat, dus ook een beetje eigen schuld dikke bult.

Rommel met een hoofdletter R. Destijds kon Zombie met the Devil's reject nog aangenaam verrassen maar sindsdien is het snel minder gegaan met hem, met deze 31 als voorlopig dieptepunt. Qua inhoud vergelijkbare films als Surviving the Game en the Running Man zijn bijna meesterwerken als je ze naast deze prul legt.Vooral weer meer van hetzelfde, alleen dan nog wat irritanter dan we van hem gewend zijn: schreeuwerige, ongeloofwaardige en onsympathieke personages, grove sadistische effecten in plaats van een fatsoenlijk spanningsopbouw....volstrekt gebrek aan talent, bizar dat er blijkbaar nog een publiek voor te vinden is. Zag dat zijn volgende project een prequel op the Hills Have Eyes word......ik hou mijn hart vast.

Redelijk geslaagd. Is natuurlijk ook dankbaar onderwerp om film van te maken, verhaal staat bij voorbaat al als een huis. Goed dat het nergens te sentimenteel word, wat dat betreft is het een evenwichtige film. Had echter een hele goede film kunnen zijn, maar dat is net niet gelukt, omdat er in details een en ander niet helemaal goed zit. Bekende Amerikaanse en Europese acteurs casten om Chilenen uit te beelden, was bijvoorbeeld m.i. niet nodig geweest, leid alleen maar af van het krachtige verhaal. Verder hadden ze het gedeelte waarin de mannen zitten te dromen over hun favoriete maaltijd wat mij betreft kunnen schrappen, komt nogal belachelijk over. Ook opvallend hoe sommige van deze mannen kwiek en energiek uiteindelijk weer naar boven komen, knap dat een enkeling nog kans ziet om een dansje te doen, is dit realistisch?
Maar over het algemeen zeer genietbaar.

Tot dusverre veel negatieve reacties rondom deze film, potentiële blockbusters met vrouwen in de hoofdrol doen het bij critici nooit echt goed(zie ook de vrouwelijke Ghostbusters). The 355 is zeker geen topper, maar wel een vlot, actierijk gebeuren geworden. De film voelt wat leeg aan en mist relativerende humor, lijkt wel of de (mannelijke) regisseur vooral wil aantonen dat ook vrouwen een spectaculaire actioner kunnen dragen, de feministische vingerdruk is bijna continue aanwezig. Een soort Charlie's Angels maar dan met vijf ladies in plaats van 3. Is allemaal lichte kost, ware het niet dat het bij vlagen ook nog eens behoorlijk gewelddadig is. Ondanks de pittige dames ben je deze prent vlug vergeten als je hem achter je laat, qua verhaalvertelling volgt het ene cliché het andere op, lopende band werk met net die andere invalshoek. De deur naar een vervolg word wagenwijd open gezet, maar vermoed dat de meerderheid die deur uiteindelijk liever weer dichtdoen.

Tsjonge, wat een tegenvaller. Stiekem hoopte ik op een huwelijksdrama zoals Cassavetes of Bergman die vroeger maakte, maar dit geval kunnen ze beter in het ziekenfonds opnemen als een vervangend slaapmiddel. Een te ingetogen drama over twee te ingetogen mensen is saai en taai, en bovenal tam.

Rampling en Courtenay staan er om bekend dat ze vaak afstandelijk/ingehouden acteren, en die stijl werkt hier totaal niet, hoewel ze zichtbaar hun best doen er iets van te maken.

Als ik de hoge waardering op IMDB zie, denk ik dat dit werkje zwaar overschat word, of misschien heb ik de intellectuele insteek over het hoofd gezien? Maar aan mij was dit niet besteed, voel me in één keer 45 jaar ouder.

Waarlijk geen slechte film, eigenlijk een redelijk goede B film. De vinnige vissen met het slecht verzorgde gebit blijven maar opduiken in zo veel films, vaak met heel middelmatig resultaat, maar dit viel best te doen.

Duidelijk dat de makers vooral een super spannende film wilden afleveren met de nodige schrikeffecten en ten dele is dit goed gelukt. Wel moet ik zeggen dat je een paar zogenaamde verrassingen van te voren zag aankomen c.q. zelf wel kon invullen, als je wat kijkervaring hebt aangaande dit soort films. Staat tegenover dat er in de laatste minuten een twist voorbij komt, die niemand(zelfs de jokkebrokken onder ons) kon voorspellen, dus dat kun je tegen elkaar wegstrepen. Over het algemeen goed gedaan(dat de haaien bij een aantal close ups erg leken op Bruce uit Jaws zij hen vergeven) en zeker onderhoudend. Grappig ook om in deze niet al te dure film twee acteurs te zien verschijnen, die een flink aantal jaren geleden nog tot de top van Hollywood behoorden, roem is inderdaad vergankelijk. Modine heeft niet zo gek veel te doen en een ondankbare rol. Moore(een tijdje lang de koningin van de romantische film) kon hier aardig krijsen maar qua talent was het nog steeds niet overtuigend.

Opnieuw geen lekkere joint van Spike. Het is dat hij recent met BlacKkKlansman aantoonde nog wel degelijk het juiste recept te hebben, anders hadden we na deze veel te lange, weinig opzienbarende oorlogsfilm met

gerust geweten zijn pensioen mogen aanvragen. De vinnigheid en scherpte is er gewoon niet meer bij de kleine man en het resultaat hier is net niet vervelend, maar ook op werkelijk geen enkel front boven het gemiddelde uitkomend. Ook jammer dat hij blijkbaar zijn vroegere krediet bij echte sterren als Samuel L. J. en Denzel W. heeft verspeeld want wellicht had hun aanwezigheid in een hoofdrol hier, in plaats van de eigenlijk al uitgerangeerde B-acteurs die Da 5 Bloods nu bevolken, deze wat doelloze film nog een boost kunnen geven. Zoals het een Netflix gebeuren meestal betaamt redelijk politiek correct, maar dat is niet de Spike Lee die we willen zien.

Well done, beter dan ik had verwacht, gelukkig niet al te sentimenteel . Nadeel is natuurlijk dat je vooraf al kunt weten hoe dit afloopt(als je weet op wiens boek dit is gebaseerd en wie de voice over is), zodat een belangrijk element als spanning eigenlijk wegvalt. Des te knapper dat de film over de volle lengte de aandacht vasthoud, je moet ook wel erg veel eelt op je filmziel hebben wil dit waargebeurde verhaal je niet enigszins aanspreken. De schitterende beelden van schitterende landschappen helpen ook mee. Leuk ook om gevallen sterren als Hartnett en Sorvino eindelijk weer eens hoofdrollen te zien spelen. Hartnett doet het verrassend goed, Sorvino(uit 1967) als moeder van Josh(uit 1978) is totaal ongeloofwaardig en een van de zwakkere punten van 6 below, maar op zich speelt ze haar rol heel behoorlijk. De flashbackstructuur, is misschien niet realistisch(alsof iemand tijdens zo'n barre tocht zijn leven zit te overdenken) maar werkt binnen de film best functioneel. Het hierboven aangegeven thema religie is op de achtergrond zeker aanwezig maar niet storend wat mij betreft. Als mevrouw LeMarque gelovig was mag je dit toch laten zien? Samenvattend best positief over deze 6 below, geen mirakel en zeker een paar mankementen maar toch film zoals film eigenlijk bedoeld is: het werkt.

Sober, degelijk, rechttoe rechtaan verslag van dit waargebeurd verhaal. Zo degelijk dat het saai lijkt, waarbij het ook niet heeft geholpen dat de vreselijke saaie piet Strong(hier apathischer dan ooit) één van de hoofdrollen heeft. De andere bekende acteurs Bell en Cornish hebben niet zo'n grote rollen, omdat in de krap anderhalf uur dat deze film duurt de gijzeling op zich uiteraard helemaal centraal staat. Regisseur Fraser blijft vakkundig bij de feiten maar het had een nog betere film kunnen opleveren als hij de talrijke personages wat meer smoel had gegeven. Nu blijft het killer en zakelijker dan nodig maar al met al toch redelijk.

Een thriller die doet wat hij moet doen, bovengemiddeld. Vernieuwend is het niet, kan me niet aan de indruk onttrekken dat het kunstje is afgekeken van het helaas wel waargebeurde United 93. Ook hier dezelfde intense cameravoering, zoveel mogelijk geconcentreerd op één locatie en de indruk wekkend dat het allemaal in real time is. Gordon-Levitt oogt eigenlijk te jong voor een piloot maar dat is een detail wat er eigenlijk niet toe doet(idem het gegeven trouwens dat zijn personage zich emotioneel opmerkelijk snel herstelt van de gruwelijke moord op zijn vriendin). De beklemmende sfeer is de belangrijkste pijler van deze akelig realistisch aanvoelende stijloefening, prima visitekaartje voor regisseur Vollrath. Eigenlijk een wat depressief makende thriller, die toch opwindend aanvoelt, heel tricky.

Film waarin de vorm ver boven de inhoud is verheven, je moet er van houden. Wel strak gemaakt, er word de indruk gewekt dat je naar iets heel groots zit te kijken, maar verhaaltechnisch hapert het nogal, om maar niet te zeggen dat het voortdurend van de hak op de tak springt. Misschien dat je na afloop het gevoel hebt, net als ik, dat je dit mystieke, dromerig verhaal niet helemaal hebt begrepen dan wel belangrijke details hebt gemist, maar ik kan je verzekeren dat een snelle tweede kijkbeurt in deze geen verlossing brengt. Is gewoon allemaal wat vaag en niet geheel overtuigend gemaakt door een ambitieuze regisseur die duidelijk talent heeft maar nog aan het uit vinden is hoe hij dat de wereld precies moet tonen. Aja probeert ons hier te overdonderen maar uiteindelijk slaagt hij er zelfs met de verrassende ontknoping niet echt in mijn geestdrift aan te wakkeren. Toch waardering(drie sterren) voor de dappere poging, is weer eens iets anders tussen al dat voorspelbaars wat we tegenwoordig voorbij zien komen, dat staat buiten kijf.