Opinions

Alles bij elkaar had ik er geen moeite mee gehad als de beruchte fout tijdens de laatste oscaruitreiking nooit hersteld was geworden(het leven is toch het mooist als de illusie in stand word gehouden, nietwaar? ). La La Land vond ik eigenlijk toch ook wel beter dan het wat overschatte Moonlight. La La Land is een goede, maar geen perfecte film, maar heeft wel de uitstraling van een hele grote Hollywoodfilm, terwijl Moonlight een geslaagd filmhuiswerkje was.
De film van Chazelle heeft een schitterende eerste helft, en de laatste tien minuten zijn werkelijk prachtig(kon wat mij betreft wedijveren met het mooi droevig einde van Splendor in the Grass). Probleem van deze film is dat het ergens halverwege, als de nadruk ligt op de relatieproblemen van het centrale duo , behoorlijk inzakt en zelfs een beetje vervelend word. Bovendien zijn niet alle songs helemaal overtuigend. De meeste liedjes zijn aardig gedaan, maar ik had niet het gevoel dat we ons deze muzikale onderbrekingen nog heel lang gaan herinneren. Maar door het kleurrijke, creatieve begin en de gedenkwaardige eindspurt heb ik toch een goede, redelijk originele film gezien, die ik over een paar jaar best nog een keer wil bekijken. Stone is voor mij trouwens de grootste verrassing van La La Land. Tot dusverre niet meer dan een degelijke actrice, maar hier gaat ze qua emoties lekker los, en de prijzen die ze hiervoor ontving zijn dan ook terecht. Gosling geeft goed weerwerk maar van hem zijn we dat min of meer gewend, heeft al met al echt nog betere rollen gespeeld, en blijft uiteindelijk wat in de schaduw van zijn tegenspeelster.

Meer een prent die je verwacht in een filmhuis dan in een grote bioscoopzaal, wat dat betreft kunnen die Oscarnominaties misleidend werken. Afgezien daarvan: een lekker vlot, veelbelovend regiedebuut van Gerwig, met helaas alleen een gebrek aan echt memorabele momenten. Wat dat betreft heeft Gerwig als actrice in menige indie film gespeeld die meer venijn en humor te bieden had dan dit desondanks redelijke eerste beginsel. Sterkste punt is natuurlijk het enorm goede samenspel tussen Ronan en Metcalf, een voelbaar gemaakte moeder/dochter relatie die je niet onberoerd laat. Ronan heeft me met haar rol als lady Bird eindelijk overtuigd. Tot nu toe vond ik haar vaak wat te zeurderig en melancholisch, maar hier heeft deze vierentwintig jarige me volledig kunnen laten geloven dat ze daadwerkelijk zeventien is, en dat is knap. Een bezienswaardige maar niet onfeilbare film, die vooral nieuwsgierig maakt na al wat nog komen gaat van deze makers.

Leuk om een keer te zien, hoogstaand wordt het nergens, maar dit zal destijds prima bioscoopplezier zijn geweest voor de jongelingen waarvoor het was bedoeld. Wie de eerste heeft gezien(Tony Rome) zal beseffen dat dit vervolg wel erg gemakzuchtig en vluchtig tot stand is gekomen. Sommige momenten uit die film worden hier schaamteloos herhaald, de intrige is wel wat moeilijker te volgen en toont ook wat meer hiaten dan bij de eerste, maar who cares? De verrukkelijke dames zijn de belangrijkste troefkaart, in het bijzonder natuurlijk mevrouw Welch die met maar enkele scènes de film bijna steelt van de wel erg oud geworden Sinatra. Voor de ouderen onder ons: erg leuk om de wereldberoemde jeugdheld Hoss uit Bonanza eens in een film te zien, de makers durfden het zichtbaar niet aan om maar een bad guy van hem te maken. Een bond light filmpje, getuige ook het begin, een variant op de beruchte scène uit Goldfinger.

Redelijk, in inder geval zeker onderhoudend. Film zal wel iets serieus proberen te duiden over het moeilijke bij het onderhouden van je relatie, maar is lange tijd te oppervlakkig. Pas als Rockwell in het verhaal wordt geïntroduceerd komt er wat venijn in de vertelling, resulterend in een verrassend einde. Ik had namelijk verwacht dat Keira, een ervaring rijker welliswaar, weer definiief terug zou keren bij haar verloofde, maar niets van dit alles.
Laggies heeft veel profijt van de aanwezigheid van Knightley en Rockwell die beide echte mensen van vlees en bloed neerzetten. De vriendschap tussen Knighley en Moretz(die altijd acteert alsof ze niet goed heeft geslapen) komt echter niet goed van de grond, en is er debet aan dat veel mensen al zullen zijn afgehaakt bij het te tamme, humorloze eerste gedeelte.

Niet slecht deze film, begrijp de lage waarderingen niet helemaal. Beetje hetzelfde trucje als bij Locke(Tom Hardy in zijn eentje een hele film pratend in zijn auto) en Phone Booth(Colin Farrell in zijn eentje een hele film pratend in een telefooncel), en dan kijken of het werkt. Ook hier een geïsoleerde held(in) die een onverwacht rampscenario het hoofd moet bieden..... en ik hou blijkbaar wel van deze spielerei. Doet qua onderwerp ook wel denken aan zoiets als Van Sants Elephant (en wellicht daarom de teleurstellende reacties), maar waar ik me bij Elephant voornamelijk heb zitten te ergeren aan de indirecte sensatiezucht kon ik bij deze Lakewood goed verplaatsen in de zo voelbare wanhoop van Watts personage. Onderhuidse spanning die je emotioneel een kans moet geven, als je alleen maar zonder verbeelding rationeel kijkt naar een joggende vrouw....tja, dan werkt het niet inderdaad. En dan wil ik de makers best vergeven dat Amy/ Watts onder deze immense druk, helder denkend de juiste keuzes maakt: schijnt vaak zo te zijn dat mensen aan het einde van hun latijn het beste uit zichzelf halen.

Muziekfilms kunnen best goed zijn. Jesus Christ Superstar was ooit mijn eerste bioscoopervaring. West Side Story, Chicago....allemaal zeer goed te doen.

Maar the last 5 years is een vervelende, zeer vermoeiende musical. Kendrick is een schatje, en ik gun haar het allerbeste maar dit werkje maakt haar eerdere middelmatige zangfilms als Into the Woods en Pitch Perfect to ware klassiekers.

Slappe songs(alleen het slotlied kon me enigszins bekoren) en een dunne, alledaags verhaallijn, (ondanks het aardige bedacht concept eromheen).

Kostte me net geen vijf jaar van mijn leven, maar veel scheelde het niet.

Onderwerp zal dicht bij regisseur Penn en actrice Theron hebben gestaan, zo zie je maar dat optimale betrokkenheid bij een project niet altijd resulteert in een sterk resultaat. Penn's minste regieklus tot dusverre. Zijn wat dromerige, dichterlijke filmstijl past ook niet zo bij een dergelijke verhaal, een rechttoe rechtaan benadering had beter gewerkt. Met regelmaat nutteloze slow motion beelden, meerdere keren close ups van insecten als de geliefden bezig zijn en uiteindelijk ook nog goedkoop effectbejag(de dood van een jongen die gedwongen word zijn vader neer te schieten door zeer wrede opstandelingen)......het is allemaal te veel van het slechte. Wat ook niet werkt is het gebrek aan chemie tussen Bardem en Theron. Zij zouden de dragende krachten moeten zijn van dit verhaal, maar hun story, twee collega's vol passie voor hun werk en voor elkaar, ontbeert elke aantrekkingskracht. Theron komt te weinig los van haar imago van ijskonijn en speelt hier ook nog eens een wispelturige vrouw met wie je weinig binding voelt. Bardem doet zijn best maar is simpelweg meer geschikt om een rare man te spelen in plaats van deze integere, liefdevolle arts. Iedereen heeft zich een beetje vertilt aan dit goedbedoelde maar mislukte project, inclusief de ditmaal weinig opzienbarende muzikale bijdrage van Zimmer en Vedder.

Niet echt sterk, zeker met in achtneming dat regisseur Linkwater heeft aangetoond mooie menselijke verhalen te kunnen vertellen een tegenvaller. Met zijn kenmerkende freewheelende stijl leek dit basismateriaal nochtans op zijn regisseurslijf geschreven: Drie mannen met zeer verschillende karakters en een ver gezamenlijk verleden samen op een emotionele queeste...….daar kan king Richard normaal wel chocolade van maken. Maar in Last Flag Flying blijft het gedurende de hele speelduur erg mat, je wacht op een big bang of op de te verwachten prikkelende dialogen die de verhaallijn een boost geven, maar dat blijft alles uit. Net als de drie hoofdrolspelers blijf je derhalve uiteindelijk wat ontheemd achter, je weet niet goed wat je met deze film aan moet. Acteerwerk is degelijk maar niet sprankelend. Cranston heeft als de meest recalcitrante van deze drie de meest dankbare rol en krijgt van mij dan ook de meeste credits. Carell is passief en de meeste stille van de groep, zal bij zijn rol horen maar had graag wat meer passie gezien zodat je je als kijker beter kon inleven bij dit tragische personage. Fishburne doet onverstoorbaar zijn ding, de rol van priester past hem dan ook letterlijk goed. Al met al van zeer gemiddeld niveau, volgend keer weer beter.

Niet elk waar gebeurd verhaal levert een goede verfilming op. Nogal langdradig, denk dat er Amerikaans bloed door je aderen moet stromen of tenminste dat er sprake moet zijn dat je affiniteit met de verloren Vietnam oorlog moet voelen, anders gaat de heroïek die er tegen het einde van af spat grotendeels aan je voorbij. Goedbedoeld dit heldenepos, maar had graag wat meer dynamiek in deze brave film willen zien. Het trucje van het voortdurend switchen tussen de gebeurtenissen rondom Pitsenbarger destijds en zijn nog steeds verdrietige, oud geworden kompanen in de meer tegenwoordige tijd levert ook niet het emotionele betrokkenheidsgevoel op waar Robinson opzichtig op mikt. Indrukwekkende rolbezetting, naast de bovengenoemde heren zien we onder andere Samuel L. Jackson, Ed Harris en Peter Fonda(in zijn laatste rol), allen in weinig zelfstandige bijrollen. Forgettable, en dat zal de bedoeling niet zijn geweest.

Het gegeven dat dit gebaseerd is op ware feiten, geeft de film zeker een meerwaarde maar dit heftige, gruwelijke verhaal had een gedenkwaardiger resultaat moeten opleveren. Gelet op de acteurs van de B lijst en de risicoloze, oppervlakkige regie, zal dit waarschijnlijk een kwestie van te weinig budget zijn, doch een gemiste kans blijft het wel. Niet echt slecht, maar oogt als een te snel afgerafelde B film, echt een project wat in de toekomst met betere makers een herkansing verdiend. De casting had, zelfs met budgettaire beperkingen, beter gekund: Heather Graham, met raar kapsel/pruik, is volledig miscast en moet zich in de toekomst gewoon bij komedies houden. Patrick, in de cruciale hoofdrol, doet het op zich niet slecht doch weet het boeiende, tegenstrijdige karakter van deze gewetenloze misdadiger niet echt voelbaar te maken. En o ja, bij zo een achtervolgingsverhaal hoort natuurlijk het perspectief van de deugende, dappere politieagent (solide rol van routinier Bruce Davidson), wat dan ook hier weer ruimschoots aan bod komt. Regisseur doet zijn achternaam helaas te veel eer aan, gemiddeld.

Het niemendalletje der niemendalletjes uit 2017, zullen we maar zeggen. Een onbeduidende, flauwe komedie waar onbedaarlijk bij lachen onmogelijk is, af en toe een kleine glimlach om zoveel onnozelheid is het hoogst haalbare. Denk dat het Macy's bedoeling was om een vrouwelijke variant op zoiets als Dumb & Dumber te maken, maar hilarisch leuk wordt het nooit. Ook al omdat de twee hoofdrolspeelsters weinig komisch talent hebben, van Upton vermoed ik zelfs dat ze helemaal geen talent heeft, zal vlug in de vergetelheid raken gok ik. De wel ervaren en grappige comédienne Shannon heeft in een bijrol wel een sterke scène als ze haar relatie bespreekt, en voor die zeldzame lach geef ik een half sterretje meer dan deze net niet irritante ongein eigenlijk verdiend.

Van de, meen ik, vijf films uit de TCM reeks die ik heb gezien is dit toch wel de minst indrukwekkende. Mager verhaal, waarbij je pas een minuut of vijftien voor tijd daadwerkelijk het idee krijgt na een nieuw deel uit deze te veel uitgemolken serie te kijken. De liefhebbers van de meer heftige gore horror, komen vooral bij de beginscènes en aan het slot helemaal aan hun trekken, maar daartussenin is het een gezapige bedoeling. Storend ook het overdreven, te dik aangezette acteerwerk, waardoor je nauwelijks enige affiniteit krijgt met ook maar één van de personages. De agent die in het begin zijn dochter verliest had bijvoorbeeld een mooie tragische held kunnen zijn, maar word door Dorff zo als een hopeloos irritante schreeuwlelijk neergezet dat het je volkomen koud laat als hij aan het einde het onderspit delft. Alleen Lili Taylor, als de gestoorde maar liefhebbende moeder van de familie, kon me enigszins overtuigen. Een film die me qua overtrokken stijl wat deed denken aan het werk van Rob Zombie, en dat is niet als een compliment bedoeld. Kijk liever nog maar een keer naar het origineel uit 1974 of desnoods de remake uit 2003, dat was toch meer het echte werk.

Mooi, integer drama, niet bedoeld voor de grote massa. Granik houd het bewust klein, menselijk en levert fraaie beelden van natuurschoon. Jammer dat het bij momenten qua verhaal, en zeker tegen het einde, voorspelbaar wordt, wat dat betreft speelt men toch te veel op safe. De kracht van Leave No Trace zit vooral in het samenspel tussen Foster en McKenzie die heel naturel een sterke vader-dochter relatie neerzetten. In die zin opmerkelijk omdat ze qua uiterlijk en leeftijdsverschil(20 jaar) nauwelijks geloofwaardig zijn in een zulke relatie, maar beide hebben zoveel acteertalent dat ze er mee wegkomen. Foster is, in een meer zwijgende rol, zoals altijd lekker intens. McKenzie wordt ongetwijfeld een grote mevrouw, binnenkort te zien in wat meer commerciële projecten als de nieuwe Top Gun bijvoorbeeld. Al met al niet de beste als independent ogende film ooit gezien, maar zeker de moeite waard om een keer te bekijken.

Weinig legendarisch aan deze Tarzan film. Mensen die op zoek zijn naar een authentiek verhaal en/of gevoel zullen teleurgesteld worden, want de nadruk ligt overduidelijk op de zogenaamde overdonderende actie en de vaak onrealistische , overdadige CGI.

Tarzan zelf is een bijfiguur in zijn eigen film geworden. Vrouwlief Jane(met meer power gespeeld dan haar man door Robbie), sidekick Jackson(sterke bijrol) en de gemeenste Belg allertijden(Waltz heeft weer zijn momenten, maar moet echt eens andere rollen gaan zoeken) krijgen eigenlijk evenveel screentime. Tarzan word tot overmaat van ramp ook erg onderkoeld neergezet door Alexander en doet, ook door enkele scenario vondsten, aan niets denken aan onze held van vroeger(tegenwoordig loopt hij in lange broek, verliest zijn eerste beste duel van een aap, heeft de moord van een kind op zijn geweten.... hoe gek kun je het maken?)

Voor mij duidelijk een film die de verwachtingen niet waarmaakt. Als je niet al te kritisch bent, heb je met deze avonturenfilm wellicht een redelijke avondvulling, maar ik blijf nostaligisch hopen dat er een regisseur opstaat die het fenomeen recht doet en de volgende keer een gedenkwaardiger werkstuk aflevert.

Goed gelukt, had hier vooraf geen al te grote verwachtingen van, maar het viel alleszins mee, dacht er zelfs even over om te kijken of mijn oude dozen lego nog steeds op zolder staan.

Leuk voor de kinderen en volwassenen, mits je natuurlijk een beetje bekend bent met de wereld van de vleermuisheld anders mist je een paar inside jokes. Scherpe, vaak idiote maar inventieve humor word bijna de gehele speelduur volgehouden, hier is duidelijk over nagedacht en energie ingestoken. Stemmenwerk in de originele versie is trouwens uitstekend, niks op aan te merken.

Redelijk, maar niet geweldig. Ziet er qua animatie goed uit, maar verhaal qua inhoud is een rommeltje, weinig inventief en een schrikbarend gebrek aan leuke humor. Om aan het slot animatie en de echte wereld samen te voegen is dan wel weer een goed idee. Vooral aardig voor degene die vroeger ooit met lego hebben gespeeld, maar laat het svp bij deze ene filmische hommage blijven.

Ben een liefhebber van een goede griezelfilm, maar dit is echt niet de moeite waard.

Laat ons bidden dat de makers van deze lompe, te donkere en zeer voorspelbare "shocker" in de toekomst wat beters produceren, en het verder uit hun hoofd laten om ons ook nog een vervolg te schenken(wat gezien het einde makkelijk zou kunnen).

Film zit bovendien vol met foute personages, daarom zal het ook een ieder worst wezen wie overleeft of het einde niet haalt. En de gedragsveranderig van Larkin in het laatste half uur, is toch wel de meest belachelijke twist die ik het afgelopen jaar op film heb gezien.

Het leven is en blijft verrukkelijk, zelfs als je de beproeving van dit filmgedrocht hebt doorstaan. Bizar slecht werk ditmaal van een regisseur, wiens films ik volgens de door mij gegeven scores op moviemeter nochtans redelijk hoog had zitten. Weisz is met zijn gedachtengoed aangaande het uitvoeren van zijn professie een beetje blijven hangen in de vorige eeuw, tegenwoordig kan het echt niet meer dat je zo'n krachteloze, nietszeggende productie aflevert. Dat quasi artistiekerige, lijkt wel een virus! is een tekst die Etta hier na een uur zegt tegen Boelie, en deze terloopse uitspraak is ook treffend voor de film in zijn geheel. Funest is dat Weisz niet lijkt te weten welke weg hij wil inslaan met deze prent(de roman is gesitueerd in 1961, maar de film heeft daarnaast wel voortdurend zichtbare invloeden van de latere decennia) , en dat kan hij nauwelijks camoufleren met het al oud Hollands stijlmiddel: het te pas en te onpas tonen van de blote borsten van een aantal aantrekkelijke vrouwen. Ook het gegeven dat hij zijn talentloze zoon Géza een hoofdrol heeft gegeven werkt trouwens niet mee. Moet wel gezegd worden dat deze film er visueel fraai uitziet.Qua vormgeving is het dik voldoende en er zit zowaar ook nog een erg leuke running gag in over een klein kind dat telkenmale getuige is van de merkwaardige escapades van de hoofdrolspelers , maar dat maakt alles bij elkaar helaas nog geen prettige kijkbeurt. Zwak, niet echt een mooi visitekaartje voor de Nederlandse film.

Toch wel een van de betere films van Carrey, in ieder geval de beste die hij onder regie van Shadyac heeft gedraaid. Er zit lijn in het verhaal, het bekkentrekken is redelijk functioneel en niet storend, lekker sfeertje en het belangrijkste: er valt best wat te lachen. Humor voor jong en oud(alhoewel beter niet te jong) doet bijna vergeten dat dit eigenlijk een wel erg sentimenteel verhaal is. Grappen zijn vaak gewoon ijzersterk, en dat is de voornaamste kracht van Liar Liar. Dit had ook zo maar een film van Jerry Lewis uit de jaren zestig/zeventig kunnen zijn(als compliment bedoeld), en ik geloof dat juist dat het gene is wat Jim nou eigenlijk altijd al het allerliefste wilde.

Zeer geslaagde sf film, jammer wel van dat beetje sadistisch, pessimistisch einde, scheelt toch een halve ster, wat mij betreft. Maar voor de rest sterk entertainment. Natuurlijk zijn er nogal wat raakvlakken met films als Alien, Gravity en Sunshine maar deze Life vult het allemaal op zijn eigen manier in en is dan toch weer anders. Visueel echt top, super spannend, zelfverzekerd acteerwerk, wat wil een mens nog meer? In ieder geval heb ik nu de reis naar de rode planeet van mijn bucket list af kunnen halen, waar ik hem naar The Martian nog met zoveel genoegen op had gezet.

Overdrijven in ook een kunst, helaas. Een film over heldhaftige lijnmannen(bij voorkeur met een woeste baard), die hadden we nog niet. En gelukkig was Travolta beschikbaar voor de hoofdrol: hij speelt hier een soort rechtschapen überman, die als hij iemand tegenkomt die minder rechtschapen is meteen zijn vuisten wil laten spreken.

Film werkt á la Titanic en Pearl Harbor opzichtig toe na een dramatisch hoogtepunt. Nadat in het eerste uur allerlei verschillende peronages worden geïntroduceerd(onder andere een introverte buurman met een overspelige echtgenote, waarvan ik me nog steeds afvraag wat deze twee voor functie hadden binnen dit verhaal), krijgen we in het laatste half uur een allesvernietigende storm.....Alleen viel de uitwerking daarvan vies tegen(zeg maar gerust:grote afknapper). Blijkbaar was het geld vroegtijdig op.

Rommeltje dus, welk je gerust kunt overslaan zonder last van je geweten te krijgen. De reeds 1200 lijnmannen die helaas tijdens hun werk zijn gesneuveld voordat deze film werd gemaakt, hadden echt een veel beter eerbetoon verdiend dan deze te vlug in elkaar geflanste hutspot.

Stilistisch heel erg mooie film. Vorm is hier wel verheven boven de inhoud, duurde erg lang(ongeveer drie kwartier) voordat het verhaal zelf op stoom kwam. Als kijker zie je het uiteindelijk met respect en gematigde tevredenheid aan maar echt buiten zinnen van enthousiasme zal je niet vlug raken bij The Light between Oceans, daarvoor is de verteltrant te rustig en ook enigszins afstandelijk. Wat goed helpt is dat de drie hoofdrollen fantastisch worden ingevuld. Zowel Vikander, Weisz als Fassbender acteren hier op de toppen van hun kunnen. Mede daardoor over het algemeen zeker de moeite waard om een keer te kijken, dit niet alledaagse drama. Minpunt is overigens wel het typisch Amerikaans einde, waarin weer zo nodig jaren na data door de betrokkenen schoon schip word gemaakt, vergiffenis word geschonken en iedereen weer in het reine komt met zichzelf. Ontbreekt er nog maar aan dat iemand door het beeld rent en hallelujah roept. /spoiler].

Viel me niet mee. Gezapiger dan gezapig, verhaaltje dunner dan flinterdun. Eindelijk eens een horrorfilm(of wat daar voor moet doorgaan) die de bioscoop haalt en dan krijgen we dit sfeerloze werkje weer. Enkele bekende koppen in de cast(Palmer, Bello, Burke), maar deze prent kan onmogelijk als aanbeveling vermeld staan op hun cv. Een verhaal wat maar niet op gang wil komen, een spookverschijning die totaal geen angst inboezemt, en dan die oplossing aan het eind om van deze kwelgeest verlost te worden... Toen ging er ook bij mij inderdaad even het licht uit! Hadden ze dat nou wat eerder bedacht, dan hadden we dit krap anderhalf uur durend onecht ogend gegriezel kunnen overslaan.

Het is dat er in het begin en aan het slot nog enkele doden vallen, anders zou je zeggen dat Lights Out bij uitstek de kindvriendelijke film is, om u kroost voor een eerste keer voorzichtig kennis te laten met het genre, maar of dat de bedoeling was? Typerend: aan het einde zelfs geen kleine verwijzing naar een mogelijk vervolg, alsof de makers doorhadden dat het vooral hierbij moet blijven.

Eén van de films wiens tocht door de bioscopen ruw werd onderbroken door de plotselinge crisis, maar geloof me: als je deze hebt gemist hoef je dit geen moment te betreuren. Kijk maar een keer als deze over twee jaar na middernacht op een commerciële zender als beeldvulling wordt uitgezonden, zou ik zeggen. Een komedie over sterke dames, derhalve vooral gericht op het vrouwvolk, maar een ieder welk geslacht, men zal het erover eens zijn dat er gewoon bar weinig te lachen valt. Wil maar niet leuk worden en het verhaal word, naast dat het veel te voorspelbaar is, zo onwaarschijnlijk snel afgerafeld, dat het vermoeden bestaat dat de makers zelf ook niet echt geïnspireerd waren om er iets van te maken. Haddish, in korte tijd erg populair geworden in de states, is hier de spil waar het omdraait, en ze heeft zeker voldoende stijl voor comedy(lijkt erg veel op Queen Latifah), doch ze verdiende een beter script. De veelzijdige Byrne is hier helaas volstrekt verkeerd gecast(te oud ook voor zo een kinderachtige rol) en Hayek herhaalt bijna schaamteloos dezelfde rol van pittige doch foute Mexicaanse, die ze wat al te vaak heeft gespeeld.

Zie de kwalificatie `mooie film' hier vaak voorbij komen en dat was ook de eerste omschrijving die bij mij opkwam. Zou bijna willen zeggen `ouderwets mooi' want zoals deze worden ze niet vaak meer gemaakt. Doet een beetje denken aan een film van wijlen David Lean, ook zo'n regisseur die zich graag verdiepte in andere culturen, en uitgebreid de tijd nam om daaromheen een verhaal te bouwen. Ook deze Lion is naar hedendaagse maatstaven erg traag, maar die traagheid heeft als functie dat de kijker de mogelijkheid krijgt om in het verhaal te komen. LIon wil en moet je de tijd geven om onder de huid te kruipen, en bij mij lukte dat vrij goed. Een perfecte film is het overigens niet: het acteerwerk(van Patel tot Kidman, de oscarnominaties voor hen waren vooral politieke correctheid denk ik)is voldoende maar niet bijzonder goed, het nevenverhaal over zijn opstandige stiefbroer voegt niets toe, en zo zijn er nog wat zaken die echt beter konden. Maar toch had ik bij het einde een tevreden en goed gevoel bij deze film, vooral omdat het oprecht en niet overdreven sentimenteel overkwam. Goed gedaan.

Leuk om een keer te zien. Je zou vermoeden dat men probeert in te haken op het succes van de Bond formule, maar James was in 1965 pas drie films ver, dus lijkt me niet dat dit een relevante constatering betreft. The Liquidator is wel wat onevenwichtig. Begint als een komedie wanneer de klunzige Taylor wordt gearrangeerd als killer, maar men gaat naar het einde toe meer op de serieuze tour. Echt te lachen valt er eigenlijk weinig, maar dit lichtgewichtje is op zich best amusant, en goed gelukt voor die tijd.

Beetje de vorm van een Woody Alleen film(welgestelde mensen die zwelgen in zelfmedelijden, alles voorzien van een verklarende voice over). Maar waar Woody dit soort films doorspekt met relativerende humor, word je van deze prent tamelijk depressief. Schwartzman is een getalenteerd acteur maar speelt zijn rol zo ééndimensionaal onsympathiek dat het je al snel worst zal wezen hoe het hem vergaat. Onbegrijpelijk dat deze hork hier zo veel aandacht krijgt van het nodige vrouwelijke schoon(wiens aanwezigheid er voor zorgt dat ik een half puntje extra geef dan eigenlijk nodig voor deze film)

Matige praatfilm dus die bijna letterlijk op niets uitloopt.

Voor een goed kostuumdrama kan men mij s'nachts wakker maken, maar deze prent komt helaas niet in de buurt van de kwalificatie 'goed''. Gedegen wellicht, maar vooral zeer saai. Pas in het laatste kwartier komt er enige emotie in dit verhaal, maar dan zullen de meeste onder ons al gedesillusioneerd zijn afgehaakt.

Jammer, voor de onlangs overleden, uitstekende acteur Rickman. Hij had als regisseur een revanche verdiend. Jammer ook voor Winslet, zij laat bij vlagen weer zien dat ze een film kan dragen. En jammer voor spierbundel Schoenaerts, hier totaal miscast. Matthias is immers nou niet bepaald de nieuwe Richard Gere, maar toch blijf ik geloven in dit talent van Belgische bodem:op naar beter werk.

Als dit een komedie moet voorstellen, dan mogen we toch wel stellen dat het hier een mislukt project betreft. Begint nog redelijke goed met een paar geslaagde grappen, maar gaandeweg wordt dit nochtans behoorlijk sloom verslag over een hitsige man tussen nog hitsiger nonnen(was me blijkbaar een dolle boel in het klooster anno 1347, nooit iets van gehoord tijdens de geschiedenisles vroeger), bizarrer en kwaliteitsarmer. Halverwege raakten de ideeën van de schrijvers op en krijgen we een onsamenhangend brouwsel met onder andere enkele expliciete vrijscènes, vrouwenliefde en heksen die bloot door het bos lopen(of zoiets). Word allemaal ook nog vrij serieus gebracht, dus waar dan de humor in moet zitten is me een raadsel. Beste grap, maar dan wel onbedoeld: één van de nonnen draagt zichtbaar contactlenzen, wist niet dat die dingen in de middeleeuwen al gangbaar waren!

Een prul dus uiteindelijk, onbegrijpelijk dat de getalenteerde oscarwinnares Brie zich hiervoor heeft laten strikken.

Predicaat aardig lijkt me het meest van toepassing. Redelijke, aandoenlijke independent movie maar echt goed of iets groots herken ik er niet in. Meest opmerkelijke is het acteerwerk van de tieners Taplitz en Barbieri, bijna eng om te zien hoe goed die knapen al zijn, gaan we nog veel van zien en horen. Tsja, voor de rest is het duidelijk dat Sachs een melancholische, wellicht nostalgische en/of autobiografische blik heeft geworpen op de aanvankelijke onschuldige jeugdervaringen van twee bevriende tieners. Als ze geconfronteerd worden met een behoorlijk hard conflict tussen hun beider ouders, werpt dat een schaduw vooruit op hun onderlinge relatie. Mooi rustig verteld en opgebouwd, prettig muziekje eronder, herkenbaar maar daardoor ook wat alledaags. Wel erg jammer van dat onbevredigende einde...te makkelijk en vragen die onbeantwoord blijven.