Opinions

Soort romantische komedie, die verder nergens in uitblinkt, vooral gericht op een vrouwelijk publiek ook. Opzet op papier nog wel leuk bedacht: steeds op de verjaardagen van een eigenzinnige kledingontwerpster zien we wat het afgelopen jaar haar met name op het gebied van de liefde heeft gebracht, maar je blijft er als kijker al met al vrijwel onbewogen bij. Geen lach en een traan dus, wel veel drama maar een schrikbarend gebrek aan relativerende humor. Moet wel toegeven dat het altijd wat overdreven sentiment wat je bij zo een type film verwacht gelukkig ook achterwege blijft, enigszins realistisch is het wel. Stone doet erg haar best, maar we zien haar toch duizendmaal liever in de rol van secreet, dan de geëmancipeerde maar naar mededogen hunkerende vrouw die ze hier moet neerzetten. Mooi bijrolletje van Ellen Burstyn als haar moeder, haar paar scènes verraden eenzame klasse die de rest van de film ontbeert.

Geen vervelende film maar ook duidelijk niet helemaal geslaagd. Begint als een soort familiedrama, maar ontwikkelt zich langzaam tot een type spookhuisfilm, alleen in dat genre hebben we echt al veel betere gezien. Oogt uiteindelijk als een wat onbevredigende en onvoldoende afgeronde vertelling. Wat het mooi maakt zijn de met prachtig ingehouden emotie gespeelde hoofdrollen. Zowel Poulter, Wilson en zeker Gleeson gaan we de komende jaren in grotere rollen en betere films zien. Zij spelen de hier fletse oudgediende Rampling moeiteloos van het scherm.

Wil wel een lansje breken voor deze film. Zeker niet de standaard misdaadfilm waardoor de gemiddelde kijker waarschijnlijk teleurgesteld zal zijn, maar gaandeweg kreeg ik wel respect van Hancock's poging het eens op een wat andere manier te proberen. De regisseur zoekt het niet zozeer in spanning en snelheid maar meer in sfeer en karakterisering en kiest er lekker eigenzinnig voor geen hapklare brokken aan te bieden, waardoor het einde, waarin veel vragen open blijven als een anti climax kan aanvoelen. Kon er mijn aandacht goed bij houden, ondanks de trage verteltrant, maar die langzaam aan stijl heeft een duidelijke functie binnen het geheel. Je zou The Little Things kunnen zien als de realistischere versie van het meesterwerk se7en, waar ik bij het laatste half uur onherroepelijk aan werd herinnerd(een uitgebluste en zeer ambitieuze cop die de onvoorspelbare confrontatie aangaan met een seriemoordenaar). Zo goed als zijn mogelijke inspiratiebron uit 1995 is dit zeker niet, maar de moeite waard is het alleszins. Goede acteurs ook met Denzel die ouder lijkt als ooit en Malek met een continue heerlijk intense oogopslag. Ook Jared Leto overtuigt als de engerd van dienst, maar moet wel oppassen dat iemand met zijn talent niet steeds in dezelfde rollen terecht komt.

Jeugdsentiment, in mijn beleving derhalve één van de betere bond films, en ook bij het herzien valt hij niet tegen. Moore is eigenlijk qua acteren de minste Bond(emoties uit hij altijd via zijn wenkbrauwen), maar hij word gelukkig overvleugeld door enkele klassieke bijrollen. Met name Baron Samedi en Tee Hee zijn gedenkwaardig, Seymour kan er ook mee door. De gerespecteerde Kotto valt dan weer wat tegen als opperschurk(en zijn eindscenè is een pijnlijk lachertje) en die sherrif Pepper vond ik destijds erg leuk, maar is nu toch vooral misplaatst.

In totaliteit echter een spetterend, vlot verlopend spektakel, welk indertijd trouwens nogal wat kritiek kreeg omdat de booswichten louter worden vertolkt door donkere acteurs. Een soort vooruitgesnelde onzinnige Zwarte Pietendiscussie dus.

Na sterke films als Argo, The Town en Gone Baby Gone gaat regisseur Affleck nu voor het eerst flink kopje onder met deze ondermaatse, belegen ogende misdaadfilm. Ik had vooraf, bij de aankondiging van dit project, al vrees voor een mislukking, aangezien het niet helpt dat in dit genre eigenlijk alles al tot in den treure is behandeld. Dan moet je dus van goede huize komen om er alsnog een verfrissende draai aan te geven, wat Ben niet is gelukt. Grootste manco van Living by Night is dat er word geprobeerd om materiaal waar je een tv serie van minimaal tien afleveringen mee kunt maken, te stoppen in een film van ruim twee uur. Het gevolg is een chaotische opeenstapeling van gebeurtenissen, waardoor je ook nauwelijks feeling krijgt met de personages. Wat daarnaast ook niet helpt is dat er vreselijk slecht word geacteerd. Affleck zelf zakt als acteur wederom door het ijs, met zijn slome, bijna emotieloze hoofdrol. Bijna pijnlijk om te zien. Ook in de bijrollen word er door erkende acteurs als Miller, Cooper, Gleeson, Zaldana en Messina broddelwerk afgeleverd. Allen Fanning probeert nog wat te maken van haar rol, maar is een roepende in de woestijn, met al die over the top spelende collega's om haar heen.

Erg jammer allemaal, want bij een enkele geslaagde scène krijg je het sporadische gevoel dat er best een acceptabele film in had gezeten, in plaats van dit saaie, vlug te vergeten resultaat.

Kostuumdrama's doen het altijd goed bij de prijzenregen in de filmwereld, maar de enige waar deze voor genomineerd mag worden is voor de saaiste film van het jaar. Opmerkelijk, omdat er toch veel emotie zit in dit blijkbaar waargebeurde verhaal, maar het is allemaal zo traag, afstandelijk en onderkoeld geacteerd dat het voor geen meter werkt. Vooral gekeken omdat Stewart meedoet, een talentvolle actrice met een neusje voor de betere alternatieve film, maar deze Lizzy zal niet met stip op haar cv terecht komen. De feitelijke hoofdrol is ook meer voor Sevigny die het titelpersonage speelt. Een actrice die in haar jeugd werd gezien als een enorm talent maar inmiddels wat uit beeld is geraakt en haar houterige vertolking in deze laat zien dat dit terecht is. Een ijskast heeft meer charisma. Een zogenaamde thriller over de erfenis van een egoïstische en onsympathieke vader, zijn twee dochters met de status van ouwe vrijsters, hun dienstmeid met lesbische neigingen, een louter hebzuchtige stiefmoeder en oom...…..als dat je ding is ga je gang, maar van mij krijgt dit project een onvoldoende.

Merkwaardige film weer van Liman, een regisseur die wel vaker curieuze, onevenwichtige en niet te plaatsen films aflevert. Net als bij Mr.& Mrs. Smith, Jumper, Go en zelfs Edge of Tomrorow is het lang zoeken naar de moraal van zijn nieuw verhaal en missen we weer een duidelijk kop en staart bij de vertelling . Een uiteindelijk luchtig bedoelde komedie denk ik, geplaatst in de context van de toch zeer ernstige COVID crisis wel een erg twijfelachtig uitgangspunt. De intense hoofdrollen van de altijd prettige Hathaway en Ejiofor maken het gebrek aan samenhang enigszins goed, de bijrollen van Kingsley en Merchant zijn lekker hilarisch, de rol van een serieuze Ben Stiller voegt niets toe. Met interesse naar gekeken en tegen het einde zelfs nog even spannend want het blijft lang gissen naar de afloop, maar kan me goed voorstellen dat kijkers zich enigszins bekocht voelen bij deze Locked Down. Het potentieel word namelijk duidelijk niet helemaal benut, hopelijk benadert Liman bij zijn volgende projecten nog één keer het niveau en de heerlijke directheid van zijn The Bourne Identity.

Beetje tegenstrijdig gevoel bij deze film. Van de ene kant een waardig sluitstuk van de reeks, knap dat de makers het hebben aangedurfd om iets minder spektakel aan te bieden en de nadruk wat meer te leggen op het verhaal en de karakers zelf. Anderzijds wat merkwaardig om de superhelden hier zien af te glijden naar een terminale fase,normaal wil je dit toch niet zien als je gek bent op de talloze eerdere X men en Wolverine films? Melancholisch en behoorlijk deprimerend dus (alle helden uit de vorige films zijn niet meer ), maar in elk geval dermate anders dat het toch wel aanspreekt. Verhaal kent verder een vrij voorspelbaar verloop en is simpel van opzet, enkele gewelddadige actiescènes zijn dan de voornaamste trekpleister. Alles bij elkaar wel de beste uit de amusante maar gemiddelde Wolverine reeks, die toch achterbleef bij de X men films. De erg hoge waardering en de meesterwerk status die sommige hier er in zien haal ik er niet uit, maar als je dan toch een acceptabel einde wil maken aan deze reeks doe het dan zo als hier.

Misschien dat ik me over een aantal jaren afvraag hoe ik deze komedie ooit 3,5 ster heb kunnen geven, zou zomaar kunnen, maar ik doe het nochtans met mijn volle bewustzijn. Gewoon leuk filmpje, waaraan niemand zich hoeft te storen. Ogenschijnlijk traag(bij Soderbergh ligt het tempo nooit hoog) met weinig echt vuurwerk, maar prettig verteld met bijzondere personages. Vederlicht maar de knipoog ligt constant op de loer, en dat maakt dit luchtig vermaak toch de moeite waard. De running gag rondom de gehandicapte Driver is briljant en springt er uit(ja, we mogen hier zonder schaamtegevoel lachen om een gehandicapte). Beste acteerwerk komt van Craig(voor wie nog niet wist dat hij echt kan acteren) en droogkloot Driver. Oscarwinnares Swank word niet goed benut en krijgt bij deze een nominatie voor de meest nietszeggende bijrol van 2017. Weet niet of Soderbergh na deze maar weer eens zijn afscheid heeft aangekondigd, maar zou het jammer vinden. Ook al omdat ik nog steeds hoop dat hij ons uiteindelijk toch nog eens zo iets buitengewoon moois als Sex, Lies and Videotape gaat schenken.

Nogal een zwakke vertoning. Poging tot iets als een film noir maar dan in een futuristische setting, zijnde een vervallen Londen(voorproefje van de brexit?), maar door een schrijnend gebrek aan cohesie in het verhaal werkt het voor geen meter. Heard is hier onmiskenbaar een femme fatale, omringd en bemind door een drietal zeer verschillende heren. Regisseur Cullen speelt met zijn acteurs en met de kijker, maar weet aan het einde geen uitgang meer te vinden in zijn zelf gecreëerde doolhof. Tot in de kleine bijrollen veel bekende acteurs(van onder andere Johnny Depp tot Jason Isaacs) die het talent van de bedenkers van deze London Fields behoorlijk hebben overschat, anders valt het niet te verklaren waarom ze zich hebben laten strikken voor deze draak. De schoonheid van Amber wordt uitgespeeld als belangrijkste troef, maar is bij lange na niet genoeg, en wordt welhaast in zijn eentje te niet gedaan door de ooit zo beloftevolle Sturgess in een waanzinnig slecht gespeelde rol, die je gezien moet hebben om te geloven. Thornton oogt, begrijpelijk, erg vermoeid en dat zal ook gelden voor degene die de twee uur dat dit duurt vol kan houden. Om depressief van te worden.

Je krijgt wat je er van verwacht. Ligt in het verlengde van deel 1, kwalitatief iets minder. Op zich een vakkundig gemaakte actiefilm, kan niet zeggen dat ik me heb verveelt.

Tsja, wat over een deken over deze film hangt is natuurlijk het nauwelijks verholen nationalisme aangaande de USA. Wereldleiders van andere landen vinden al vroeg hun einde, alleen de Amerikaanse president, weet hoe terug te vechten. Om maar te zwijgen over de onhandige manier waarop de bad guys worden weergegeven.

Heb me zelf niet zo gestoord aan deze zaken, omdat de film sowieso onrealistisch is, en dit er bij schijnt te horen. Zie het als stripverhaal vermaak, en het valt allemaal mee.

Ben trouwens erg benieuwd welk doelwit en welke slechteriken er worden geselecteerd voor het onvermijdelijke deel drie.

Niet bepaald één van de betere films die gigant Gable heeft nagelaten. Politiek getint, relatief weinig actie en veel gepraat, al met al een geschiedenislesje die vooral voor Amerikanen kan werken en niet zozeer voor Europeanen. Je hoeft ook geen historicus te zijn om je te realiseren dat de makers dit op ware feiten gebaseerde verhaal flink geromantiseerd hebben, met niet alleen een gezochte romance tussen Gable en de hier bloedmooie journaliste Gardner maar ook nog een onzinnige toevoeging als de beroemdste indiaan aller tijden, Geronimo, onverwacht opduikt als kind. Ook de slotscène, waarin de gezworen vijanden Gable en Crawford plotseling broederlijk samen gaan strijden tegen het nieuwe gevaar Mexico, is te mal voor woorden, en zal alleen bij de huidige Trump adepten applaus los maken. Een zozo western, die maar net overeind wordt gehouden door de charme van de protagonisten.

Kon me niet echt boeien, meer van verwacht. Traag, voorspelbaar en zonder verrassingen, gebrek aan vuurwerk. Bernstein kent wel zijn klassiekers en zal fan zijn van De Palma(je herkent de invloed van Carrie en Sisters), maar deze regisseur heeft nog net die eigen stijl om er iets moois van te maken. Wel goede rolbezetting en dus beter acteerwerk dan gewoonlijk. De jonge Eisley toont zeker potentie, wellicht dat we deze later zullen herinneren als haar eerste grote hoofdrol. Ook fraai eindshot, zie je aan dat Bernstein best wel talent heeft, volgende keer dan maar een betere film afleveren.

Wat zullen we hier eens over kunnen schrijven? Met heel veel goede wil een eerbetoon aan Hitchcock's Rear Window of desnoods Depalma's Body Double? Moteleigenaar Cage gluurt stiekem naar zijn gasten en weet niet wat te doen als er een moord wordt gepleegd. Moet zeggen dat de conceptuitwerking en de spanningsopbouw best redelijk zijn. Regisseur Hunter vertelt zijn verhaal lekker langzaam en zet ook met opzet een aantal verkeerde sporen uit, waardoor je net als Cage af en toe in verwarring wordt gebracht. Helaas is het einde een echte afknapper, van b film niveau. Als je je verhaal zo gedegen opbouwt en het slot zo gemakzuchtig afrafelt.... Ik heb altijd een hekel aan mensen die bij een who did it zeggen dat ze halverwege al wisten wie de dader was, maar geloof me: als je bij Looking Glass niet in de gaten hebt wie de uiteindelijke booswicht is dan moet je wel echt van een andere planeet komen. Ook slordig trouwens dat men vergeet deze man(of vrouw?) een goed motief te geven voor al zijn gruweldaden, zodat je bij de aftiteling toch nog met een aantal vragen blijft zitten. Al met al ondanks de mankementen toch één van de betere films die Cage(hier zelf erg onderkoeld spelend) de laatste jaren afgeleverd heeft, maar of dat nou een aanbeveling is om deze per se te gaan zien?

James Gray staat altijd garant voor degelijk maar saai vakwerk, zo ook hier. Een avonturenfilm zonder veel avontuur, maar denk dat ze erg hun best hebben gedaan om dit alles zo authentiek mogelijk na te bootsen. En dan krijg je dus helaas iets anders dan een type Indiana Jones film. Ziet er allemaal best goed uit, zou het geen slechte film willen noemen. maar ondanks(of dankzij) de lange speelduur denk ik niet dat ik me over een tijdje nog veel zal herinneren van The Lost City of Z.

In meerdere opzichten een ouderwetse oorlogsfilm, oubollig is hiervoor het juiste woord. Niet slecht en laat zich net aanzien, maar gedenkwaardig of spectaculair is het zeker niet. Ook een beetje rommelig, de op zich interessantste verhaallijn rondom Mahidi(de totaal miscaste Segal) is slordig uitgewerkt(filmzus Cardinale heeft dan ook maar een zeer kleine rol). Alle aandacht gaat uit naar de personages van Quinn en Delon, en die twee acteurs brengen het er dan ook het best vanaf. Maakt wel nieuwgierig hoe zo een potentieel sterk verhaal anno 2018 verteld zou worden, hier zat op zeker een betere film in.

Niemendalletje, net geen slechte film, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Begint als een soort film noir lijkt het, met Neve als femme fatale. Maar waarschijnlijk bedacht men halverwege dat ze daar eigenlijk te schattig voor is, en wordt het in de tweede helft een soort romantisch drama.

Niettemin: Campbell speelt behoorlijk, en verfrissed om Busey eens een keer niet als slechterik te zien. Deze Lost Junction doet de wereld geen kwaad, maar vijf minuten na afloop ben je hem eigenlijk al vergeten.

Een wat zwaarmoedig maar sterk en redelijk toegankelijk drama. Doet denken aan Ordinary People maar die klassieker was toch nog net wat beter. Niettemin ging ik gaandeweg Louder than Bombs erg meeleven met de levensechte personages, en is dit verhaal over rouwverwerking binnen een gezin wat mij betreft zeer geslaagd.

De keuze van de juiste acteurs helpt natuurlijk ook mee. Byrne is weer schitterend ingetogen maar o zo aanwezig in de centrale rol van vader. Eisenberg en vooral Druid zijn zeer geloofwaardig als zijn zoons met problemen. Verder tot in de kleinere bijrol de prettige aanwezigheid van enkele karakteracteurs. Vreemd dat deze film wat onder radar is gebleven, voor iemand die niet terugdeinst voor wat zwaardere kost is dit een echte aanrader.

Matig en onopvallend ondanks dat het een waargebeurd verhaal is. Eerste helft, tot aan de dood van de dochter, oogt wat onecht, als vals sentiment. Een iets te schattig meisje van een iets te schattig gezin komt plotseling te overlijden. Vervolgens concentreert de film zich op de strijd van de emotioneel geremde vader(een wel erg wezenloze Duchovny) om een kinderziekenhuis van de grond te krijgen. Driemaal raden hoe dit afloopt....Maar met alle respect, who cares??

Inderdaad van het niveau tv flim zoals die nog niet zo lang geleden elke weer voorbijkwamen bij de publieke omroep, en dan nog niet eens zo een goede. Zal derhalve weinig mensen echt kunnen boeien.

Alternatieve animatiefilm, zal niet iedereen aanspreken, maar ik vond hem best goed. Mooie, fraaie beelden en een poging tot een verhaal dat tot nadenken stemt. Best geslaagd in dat opzicht, maar heb wel het idee dat de makers hun eigen pretenties niet hebben waargemaakt, want het is geen film geworden die voor altijd in je geheugen blijft. Maar als tegenwicht tegen de talloze, formulewerk achtige animatiefilms die we tegenwoordig over ons heen krijgen gestort, zeker de moeite waard.

Typische Jane Austen film. Ogenschijnlijk licht, maar onder de oppervlakte zit meer dan je in eerste instantie zou denken. Doet wat denken aan Emma(1996), ook zo'n Austen verfilming waarin een vrouw aan het manipuleren slaat, maar waar het personage van Paltrow in die film niet kwaadaardig is, blijkt Lady Susan alhier een enorm vals wicht. De mooie, lieftallige Beckinsale zet Susan redelijk neer, doch een meer talentvollere actrice had nog meer uit deze cruciale rol kunnen halen. Voor de rest wel eens met de gemiddelde commentaren op deze Love & Friendship. Het is niet één van Jane's beste verfilmingen. Er word enorm veel gepraat(en gepraat, en gepraat), blijft lang wachten voordat de troeven duidelijk op tafel liggen, en er worden te veel personages opgevoerd voor de anderhalf uur dat dit duurt, waarvan sommige geen duidelijke functie in het verhaal hebben(de normaal bezienswaardige Stephen Fry loopt hier bijvoorbeeld in een korte rol als een jan met de korte achternaam rond). Kom tot drie sterren(nipte voldoende), maar van een dergelijke roman mag je een scherpere film verwachten.

Behoorlijke film. Had er in gezeten dat dit een klassiekertje had kunnen worden maar door een paar verkeerde keuzes zit dat er niet in.

Minpunt is dat de beslissing om het personage van Wilson door twee personen te laten spelen bijna fataal uitpakt. Dano is geknipt voor dit soort getormenteerde rollen, maar John Cusack speel echt wat te veel een John Cusackje. Erger nog is dat beide acteurs nauwelijks op elkaar lijken, een verschillende acteerstijl hebben etcetera, etcetera, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Banks is trouwens ook een beperkte actrice, die hier te weinig zichtbare emotie in haar rol legt. Ander punt van kritiek is dat de muziek van de Boys best wat nadrukkelijker naar voren had kunnen worden gehaald.

Dat deze mindere aspecten uiteindelijk niet de overhand hebben maar dit een prent is geworden die me redelijk kon boeien, ligt aan het sterke, fascinerende verhaal an sich, en de aparte gedurfde stijl van de makers om dit te verbeelden. Bill Pohlad heeft derhalve als regisseur wel talent en toekomst geloof ik, maakt nieuwsgierig naar zijn toekomstige werken.

Een oudje van Allen die ik nog nooit had gezien, maar die zeker genietbaar blijkt. Een nogal kluchtige persiflage op een kaskraker als War and Peace, met veel flauwe grappen maar ook enkele pareltjes. Allen speelt zijn bekende loser type op aanstekelijke wijze. De heerlijk jong ogende Keaton overklast hem echter met haar sprankelende, komisch zeer geslaagde vertolking, deze dame was als op jeugdige leeftijd al erg goed. Leuke film al met al, niet zo heerlijk absurd als Take the Money and Run, maar komt wel in de buurt van dat niveau. Vooral verfrissend en tegendraads als je het vergelijkt met de als lopende band werk ogende herhalingsprojecten die de oude meester tegenwoordig jaarlijks aflevert, vroeger was alles beter.

Behoorlijk goed. Geen over the top gedoe, maar echte mensen in realistische situaties. Zelden zo een evenwichtige film over gay zijn en hun coming out gezien, zit geen vals noot tussen. Kleine film qua opzet met maximaal resultaat. Zo goed dat het eigenlijk een beetje saai wordt, maar wat zeur ik toch? Aanrader.

Geen film om verliefd op te raken. Zeer gezapige film die te toneelmatig oogt en bovendien de plank mis slaat aangaande over wat men nou precies wil duiden. Zal iets te maken hebben met hoe gecompliceerd het is om relaties op te bouwen, te onderhouden of indien nodig te verbreken, maar nergens wordt een duidelijk punt gemaakt. Acteurs zijn goed, maar het trage tempo en het tamelijk emotieloos gebeuren rondom de personages maken dat je al vlug de aandacht verliest, who cares?

Zonder meer een goede film, kijkt gewoon lekker weg. En dat terwijl je best vraagtekens kunt plaatsen bij de vertelwijze van dit verhaal, want Loving Pablo is in het begin wel erg luchtig, neigt zelfs naar een lichte comedy in plaats van een enigszins objectief verslag over deze gruwelijke misdadiger. Pas later in de film veranderd de toon in uiterst grimmig en wordt er eindelijk meer de nadruk gelegd op de wandaden van deze vreselijke man. Met Bardems vertolking had ik wel wat moeite. Hij speelt Escobar aanvankelijk te veel als een typetje(steeds de nadruk op die dikke buik), een man waar je bijna niet kwaad op kan worden. Zou de film goed hebben gedaan als we meer een hekel hadden kunnen krijgen aan Escobar, moet wel gezegd dan Cruz de andere hoofdrol bijna ongemerkt uitstekend invult. Maar het grootste pluspunt is dat de regisseur zijn klassiekers kent en bovenal een toegankelijke misdaadfilm wilde afleveren, en dat is heel behoorlijk gelukt.

Lucy Cola is alleen in het begin van de film even in de sky en had daar ook moeten blijven, want niemand zal kijkend in de zevende hemel raken door deze quasi intellectuele luchtfietserij. Vervelende, langdradige prent die ook flink irriteert omdat de makers nergens kunnen duiden wat nou precies hun bedoeling is van dit mislukte probeersel. Waarschijnlijk primair een verslag van een mentaal kwetsbare vrouw, die deze blessure ergens in de ruimte heeft opgelopen(ruimtereizen is namelijk ongezond, is de voornaamste les die Hawley en de zijne ons bieden), maar het blijft bij een wirwar van ideeën rondom deze behoorlijk gekke tante, inclusief het onduidelijke en onbevredigende einde. Jammer vooral voor Portman, ooit een mega talent, maar na Black Swan maakte ze nauwelijks nog goede films, een neusje voor de juiste projecten heeft de charmante kleine vrouw duidelijk niet. En qua acteertalent laat ze het ook hier afweten in een ook wel ondankbare rol. Als kijker voel je nauwelijks sympathie bij al die onbezonnen daden van deze behoorlijk verwarde dame, toch wel eigenlijk een basisvoorwaarde bij een film dat je je enigszins kunt verplaatsen in het hoofdpersonage. Niet aan beginnen dit, zonde van het geld en de tijd.

Er een beetje rekening mee houdend dat het low budget films zijn heeft Van Damme best een aantal redelijk actiefilms gemaakt in deze nieuwe eeuw,. Films die zijn projecten uit de jaren negentig, veelal gebaseerd op stompzinnige scripts, qua intelligentie moeiteloos overklasten. Maar de zichtbaar oud geworden muscles from Brussels gaat aan het einde van zijn loopbaan iets te veel terug naar basics en komt met een film met een sentimenteel en armetierig uitgewerkt familieverhaal. Hadden we pakweg vijfentwintig jaar geleden al een paar keer van hem gezien met B producties als Lionheart en Nowhere to Run en dit is een herhaling van zetten waar niemand vrolijk van wordt. Weinig story hier dus, lange tijd letterlijk en figuurlijk een gebrek aan rake klappen en om dat laatste nog een beetje goed te maken krijgen we in de laatste tien minuten nog een behoorlijk portie nodeloos geweld voorgeschoteld. Grappig dat Van Damme net als zijn vakbroeder Stallone(Rocky, Rambo, Cobra) kiest voor een held wiens naam bestaat uit vijf letters en die ook nog eens de filmtitel laat vormen.....zou toch niet de bedoeling zijn dat we nog vervolgen gaan krijgen? Kijk gewoon nog eens naar Hard Target of JCVD, of desnoods Universal Soldier als deze voorbijkomen op tv, want deze Lukas is zijn toch wel geslaagde carrière onwaardig.