Opinions

Op het eerste gezicht merkwaardig dat Roth besloten heeft als producent mee te werken aan een remake van zijn toch nog niet zo heel oude film. Maar anderzijds was hij wellicht niet helemaal tevreden over het eindresultaat van 2002, want ondanks het toch originele uitgangspunt, was dat destijds zeker niet één van zijn beste films. Het beste wat je van deze nieuwe versie kunt zeggen is dat het in ieder geval een eigen interpretatie is en niet geheel risicoloos de eersteling volgt. Voor de rest is dit een luguber maar erg bloederig verhaal, waarin de schokeffecten in het laatste half uur het gebrek aan een fatsoenlijke spanningsopbouw blijkbaar moeten compenseren. Tot overmaat van ramp zijn de nevenrollen opgevuld met personages die meer ongeloofwaardig en dwaas zijn dan dat ze angst aanjagen: een geile vrouwelijke politieagente, een joch dat iedereen die hem benadert meent te moeten bijten, een aantal lokale inwoners die de indruk wekken een tik van de molen te hebben gehad.....te veel van het slechte. Conclusie: De 2016 versie heeft een paar viezige momenten die je bijblijven maar in zijn totaliteit word ook bij deze remake het potentieel niet goed benut. Mijn glaasje water zal me er niet minder om smaken. Uiteindelijk Iets minder dan de film die Roth zelf regisseerde. Over 14 jaar nog maar een remake van de remake?

Met Cafè Society levert Allen traditiegetrouw zijn jaarlijkse film, maar helaas moet weer de conclusie zijn dat ook deze weliswaar vlot(door die immer korte tijdsduur ) en redelijk plezierig wegkijkt, maar niet al te lang herinnert zal worden en in mijn eigen ranglijst van de bijna allemaal bekeken Allen films ergens onderaan in de middenmoot zal terechtkomen. Woody is zijn magie toch een beetje kwijtgeraakt, zijn beste films maakte hij in het begin van zijn carrière en in de jaren negentig/begin van deze eeuw. De laatste pakweg vijf films verdienen het predicaat aardig, maar ik miste de echte sprankeling, werd niet meer betoverd. De zwakte van Cafè Society zit in het magere verhaal aangaande een weinig geloofwaardige driehoeksverhouding. De drie hoofdrolspelers doen allen naar behoren hun ding(Stewart zelfs verrassend goed), maar ik herkende niet de echte chemie en voelde zelf geen bovengemiddelde betrokkenheid bij deze op zich lekker tragische story, waardoor de film voor mij uiteindelijk als een nachtkaars uitging. Qua aankleding ziet de film er perfect uit. Je voelt de liefde van de regisseur voor de jaren dertig en de filmwereld van toen die hier word neergezet, maar de sterke verhalenverteller die Allen vroeger was geeft ook nu weer niet thuis, zodat je als kijker achterblijft met een wat onvoldaan gevoel bij deze te gezapige vertoning.

Altman is een zeer wisselvallige regisseur. Heeft werkelijk fantastische films op zijn naam(MASH, Short Cuts, The Player) en een aantal hele slechte(Popeye, Prêt-à-Porter, Dr. T & the Women), deze California Split reken ik tot zijn middenmoot. Op basis van de filmposter zou je een spetterende komedie kunnen verwachten, maar niets is minder waar. Een typische Altman sfeer met voortdurend veel door elkaar kwebbelende en drukke mensen, maar er gebeurt eigenlijk heel weinig. Dit is dan ook een wat wrange karakterstudie over twee vaak pijnlijk optimistische losers in de USA van de jaren zeventig, goed gespeeld trouwens door twee typisch Amerikaanse acteurs als Segal en Gould. Film geeft by the way ook een fraai beeld van de seventies, met de typische leve de vrijheid cultuur, maar is al met al toch wat onbevredigend omdat er niet echt een punt word gemaakt. Lijkt wel bijna een documentaire aangaande een aantal dagen uit het leven van twee doodgewone american guys, die aan het slot dus helaas wat leeg aanvoelt. Maar het aanvoelen van die leegte zou hier precies wel eens de zeer bewust gekozen opzet kunnen zijn van deze soms wat onderschatte regisseur, maar dat maakt het helaas nog geen echt goede film.

Bijzondere film, eentje die over een flink aantal jaren door zichzelf serieus nemende critici ongetwijfeld tot de beste van dit decennium zal worden gerekend, en persoonlijk ga ik daar een eind in mee. Als je de film rationeel gaat ontleden valt er best iets op aan te merken(iets te lang, trage opbouw) maar het geheel is hier meer dan de som der delen. De ogenschijnlijke traagheid heeft hier(net als bij een meesterwerk als The Deerhunter) een duidelijke functie, namelijk dat je de kijker kans geeft om in het verhaal te groeien en dat werkt goed(ik voelde de broeierige Italiaanse hitte hier vaak letterlijk aan mijn lijf). Jammer alleen dat de relatie tussen Elio en Oliver niet optimaal word uitgewerkt, wat me dan er persoonlijk van weerhoud om Call Me by Your Name als een absolute, onbetwistbare topfilm te zien. Hammer speelt op zich best goed, maar het personage Oliver komt wat losbollig en ongeïnteresseerd over, en dat staat nogal in contrast met de intensiteit en beleving die Chalamet als Elio uitstraalt, waardoor de gebeurtenissen niet honderd procent geloofwaardig of authentiek ogen. Neemt niet weg dat er ongelooflijk goed geacteerd word door met name Chalamet dus maar ook Stulhbarg als zijn vader laat weer zien wat voor een kameleon hij toch is. De vader-zoon dialoog aan het einde is dan ook een regelrecht kippenvel momentje die eigenlijk iedereen gezien zou moeten hebben. Goed dat dit soort films, waarin het vertellen van een verhaal nadrukkelijk centraal staat, nog altijd gemaakt worden en lovende recensies krijgen, er is nog hoop.

Het vergelijkbare, recent verschenen Togo was wel beter. Meen me te herinneren dat Togo ook was gebaseerd op ware gebeurtenissen, en dat prettig authentieke gevoel kreeg ik bij deze The Call of the Wild, die ergerlijk veel zichtbaar uit de computer getoverde effecten presenteert, eigenlijk nooit. Onecht ogende honden, wel erg grote boze wolven, uiteraard weer door het ijs zakkende dommeriken, iets te prachtige landschappen, gevaarlijke lawines en als hoogtepunt hond Buck die in zijn eentje een boomstronk van naar schatting enkele honderden kilo's weet op te tillen: net iets te mooi om waar te zijn allemaal, onecht ogend, overdaad schaad maar weer eens. Jammer, want het eerste half uur dacht ik een ideale familiefilm gevonden te hebben met een gebrek aan vals sentiment en daarvoor in de plaats gezellige herkenbare humor, maar in het vervolg ging er te veel fout om te spreken van een geslaagde zit. Geld ook voor de acteurs trouwens. Alleen de immer intense Ford verdient een ruime voldoende. Omar Sy, hier een hondentrainer in het bar koude Alaska, acteert zo irritant luchtig dat hij de indruk wekt in een andere film terecht te zijn gekomen, en de blijkbaar onvermijdelijke schurken zijn helaas weer geweldige karikaturen. Niet goed genoeg.

Ja Melissa, na deze gezien te hebben kan ik je al die prut komedies van de laatste jaren vergeven. McCarthy is de drijvende kracht in deze ingetogen en intelligente karakterstudie. Waar ze met haar vorige projecten als immer schreeuwerig manwijf bij mij de irritatiegrens al vlug bereikte, zet ze hier op prachtig ingehouden wijze, zonder een spoor van overdrijving, een weinig charmante naar liefde en aandacht hunkerende schrijfster neer. Wonderen bestaan! Goede film, ook nog eens gebaseerd op ware gebeurtenissen, die naar het einde toe net wat te veel in herhaling valt om hem te rangschikken bij mijn persoonlijke beste tien van 2018, maar in de buurt daarvan komt hij zeker. Ook dankzij de weergaloze Richard E. Grant die zichzelf lijkt te overtreffen als haar gay friend, en hier een echt mens van vlees en bloed weet neer te zetten. Heel fraai.

Opvallend goed voor een Captain America film. De vorige twee over deze wat saaie held, vond ik redelijk maar ook niet meer dan dat. Maar ja, het is dan ook niet een traditioneel vervolg maar eigenlijk een nieuwe avengers film, waarin Evans dan voorzichtig de eerste viool mag spelen(met de altijd sterke Downey jr. als goede tweede). Ook de laatste twee avengers films vond ik trouwens allesbehalve top, de serie leed een beetje aan bloedarmoede, maar geloof me: dit vervolg is dan wel weer zeer de moeite waard en doet verlangen naar de volgende in de serie.

Alles is hier goed verzorgd: de dosering van de actie, de verhaalontwikkeling, de introductie van een aantal nieuwe superhelden. Wel overigens jammer dat men Garfield niet heeft gestrikt als Spiderman, maar dat is slechtst een detail op het grote geheel. Daarentegen kon de surprise van good old Hurt en nieuwe slechterik Brühl mij wel weer bekoren.

Ach, waarschijnlijk gaat deze reeks films nog jaren door(een nieuwe Spiderman film word bij de aftiteling al aangekondigd). Belangrijk zal zijn of ze steeds nieuwe elementen weten toe te voegen, maar bij deze Civil War is dat wonderwel gelukt.

Om een of andere reden(komt het omdat die eigenzinnige Mortensen de enige echt bekende naam uit de cast is?)had ik de vrees dat dit een ontoegankelijke film zou zijn, die vooral populair zou zijn in de filmhuizen. Maar Captain Fantastic laat zich goed doen, heb me geen moment verveeld, zonder dat ik op het puntje van mijn stoel terecht kwam overigens. Is ook zo'n film waarover je achteraf een aardige discussie kunt voeren: Is Ben een egoïst die zijn kinderen onrecht aandoet, of is het een ziener die zijn tijd ver vooruit is? Regisseur Ross dwingt ons geen eigen mening door de strot, en laat voldoende ruimte voor eigen interpretatie, en dat is wel zo prettig. Daarnaast lardeert hij zijn film met genoeg sarcastische humor zodat het gelukkig niet altijd even serieus word. Goed gedaan dus, uit het minimale gegeven(een roadmovie over een hippie met zijn kids) word bijna het maximale resultaat gehaald.

Eén van de minste animatiefilms die ik de laatste jaren heb gezien. Een poging om in te haken op de succesvolle absurditeit van films als Megamind en Despictable Me maar meer dan een poging wordt het helaas niet. Zeker excentriek, maar qua humor enorm flauw(zelfs geen goede onderbroekenlol, wat je eigenlijk wel zou verwachten), en de rommelige verhaalstructuur doet deze Captain ook geen goed. Nergens leuke kwinkslagen voor volwassenen zodat alleen kinderen zich wellicht nog enigszins kunnen amuseren met deze. Moet wel gezegd dat de animatie zelf wel redelijk gelukt is, maar dat is dan ook eigenlijk wel de hedendaagse standaard. Voorspelling: ondanks de belofte in de filmtitel komt er geen vervolg.

Matig, dit is het net niet.

Kracht zou hem moeten zitten in het feit dat dit alles waargebeurd is, maar hier komt het toch erg ongeloofwaardig over. Oyelowo, tijdje geleden nog sterk als Martin Luther King in Selma, speelt hier de onbevredigende rol van een gewetenloze moordenaar, die tijdens de gijzeling in het huis van Mara, alsnog een geweten krijgt(of zoiets).

Dat gegeven word nergens plausibel, vooral omdat er maar geen noodzakelijke interactie op gang wil komen tussen de twee hoofdrolspelers. Nochtans hebben zo wel Mara als Oyelowo in het verleden aangetoond best een potje te kunnen acteren, dus het probleem zal hem vooral liggen bij de matte regie en het duffe scenario.

Had dus een veel betere film kunnen/moeten zijn.

Alvast een serieuze kandidaat voor de meest vage film van 2019. Een film hoeft ook niet altijd hapklare brokken af te leveren natuurlijk, maar Wyatt en de zijne wekken toch vooral de indruk niet te weten waar ze met hun verhaal naar toe willen en het gevolg is een grotesk, soms bombastisch maar stuurloos geheel. Jammer, want de eerste tien minuten zijn veelbelovend, doen inderdaad weer aan de Cloverfield sfeer denken, maar daarna wordt het erger en erger. Zit nog een leuke twist aan het einde die ik in elk geval niet zag aankomen, doch dikke kans dat je door het saaie, vermoeiende voorafgaande dan mentaal al te veel bent afgehaakt om die surprise nog te waarderen. Goodman steekt er ver bovenuit, heeft het in de vingers, wat van de rest om hem heen niet gezegd kan worden.

Geen topper, maar toch wel redelijk onderhoudend voor de niet al te kritische kijker. Zelf vooral gekeken omdat de immer intense Quinn van de partij is, en dit acteerkanon stelt wederom niet teleur, ondanks dat hij nogal ongelukkig gecast is als opstandige Arabier. Mevrouw O'Neill is duidelijk vooral ingehuurd voor haar looks en de nomaliter voor een bijrol in te huren Sarrazin heeft hier de eigenlijke hoofdrol en doet dat wat onopvallend doch heel behoorlijk. Al met al een wat oppervlakkige avonturenfilm, onevenwichtig ook(ergens in het midden worden we bijvoorbeeld plotseling getrakteerd op een niet al te bijzondere song), maar vervelend wordt het ondanks de te lange speelduur nooit. Redelijk, zeker als je er rekening mee wil houden dat dit overduidelijk een productie uit de seventies is. Verwacht dus geen overdonderend spektakel, maar meer een halfslachtige poging om een exotisch verhaal te vertellen.

Schrader keert de laatste jaren weer terug met het type films waar hij in de jaren tachtig beroemd om is geworden: Portretten van mensen uit de zelfkant van de samenleving die een geheim met zich mee torsen, geïsoleerd levende zielen op zoek naar verlichting van hun mentale problemen(en de verlossing volgt in zijn films dan ook altijd op het einde). Laatst hadden we het redelijke First Reformed en nu dan The Card Counter, maar helaas: deze nieuwe viel me wat tegen. Een gemakzuchtige herhalingsoefening: het einde is een bijna precieze kopie uit zijn eerder werk als Light Sleeper en American Gigolo, en maakt dus minder indruk. Met de personages krijg je ook geen binding: Tell is allesbehalve een sympathieke vent zo blijkt, dat hij gewetenswroeging heeft is niet meer dan terecht, en zijn escapades laten je als kijker tamelijk onberoerd. En als die karakterisering niet goed werkt, dan blijft vooral hangen dat Scharaders langzame verteltempo anno 2022 eigenlijk niet meer kan. Te langdradig en onbeduidend dus, kan volgende keer absoluut beter.

Uitstekende film hoor. Regisseur Nichols heeft eigenlijk relatief niet zo veel films gemaakt, maar eigenlijk waren zijn eerste, van Virginia Woolf tot The Graduate en zeker ook deze Carnal Knowledge ook wel de beste. Was destijds een spraakmakende film, voornamelijk door de goede vormingen van de dames, maar dit drama heeft zo veel meer te bieden. Scherpe, gevatte dialogen, ijzersterk spel, verpakt in een karakterstudie die als je het in breder perspectief bekijkt niet bepaald een optimistische visie deelt over mannen. Twee seksistische kerels(ook Garfunkel), die vrouwen voornamelijk lijken te zien als een stuk vlees, beide op middelbare leeftijd op een schrijnende manier eindigend, het ongeluk straal van hun gezicht. Wat dat betreft is het jammer dat de film zich voornamelijk concentreert op de twee mannelijke protagonisten, vrouwen zijn in deze prent slechtst de aangevers en schimmen in de tijd, maar ik had erg graag geweten wat er precies om gaat in de hoofden van de vrouwelijke karakters. Nicholson is hier gigantisch goed, een bad ass met wie je toch compassie voelt, een van zijn beste rollen.

Eén van de betere films die Seagal sinds de eeuwwisseling heeft afgeleverd, hoewel dit ook niet meteen een keurmerk voor kwaliteit is want de man heeft heel wat goedkope rommel gemaakt. Cartels is qua opzet duidelijk geïnspireerd door een klassieker als the Usual Suspects(er wordt zelfs letterlijk gehint naar die film). Gelukkig heeft de veel te dik geworden voormalige actieheld niet meer dan een bijrol als ondervrager van een behoorlijk wazige DEA agent, om zo te achterhalen wat nou precies mis is gegaan rondom de bewaking van een klokkenluidende drugsbaron. Redelijke actie tussendoor en een spannende intrige. Een film die me geen moment verveelde hoewel je niet te veel moet nadenken over de plot want die rammelt behoorlijk(belachelijk toch dat Salazar bewaakt word door onder andere zijn eigen dochter, terwijl niemand van de DEA schijnt te weten dat hij haar vader is), maar als verstand bijna op nul actiethriller kan dit best werken.

Recentelijk deze fraaie jeugdherinnering nog een keer voorbij zien komen, maar zal je zien dat het dan toch tegenvalt. Aan alles valt wel af te lezen dat dit destijds een grote bioscoopfilm was. Technisch en visueel ziet het er schitterend uit, maar verhaalinhoudelijk heeft Cartouche weinig te bieden. Belmondo speelt deze Franse Robin Hood, op de van hem bekende losse wijze als een charmante schavuit die meer met de vrouwtjes bezig is dan met zijn professie. Die dames, Cardinale en Versois, doen het meer dan goed en geven deze film enig extra cachet, maar voor de rest is dit vrij oubollig allemaal. De vijanden van onze held, worden bijvoorbeeld wel erg stereotype en eendimensionaal weergegeven, net niet op het belachelijke af, maar erg geloofwaardig is het allemaal niet. Nee, hier had zeker meer uitgehaald moeten worden, de herinnering is zoals zo vaak mooier dan de realiteit, misschien een idee om dit bekende en potentieel sterke verhaal thans nog een keer opnieuw te verfilmen.

Blijft ook bij een tweede kijkbeurt een prettige ervaring. Hallström wil met Casanova vooral amuseren, houd het bewust luchtig. Wie op zoek is naar enige diepgang aangaande het klassieke personage kan beter iets anders gaan doen. Zit af en toe wel dicht bij satire en kluchtigheid aan, maar blijft gelukkig aan de goede kant van de lijn. De film is derhalve vooral onderhoudend en grappig, ziet er qua aankleding perfect uit, heeft een lekker strak tempo en doet uiteindelijk precies wat hij wil doen. Ledger in de titelrol ondergaat zijn personage meer dan dat hij hem werkelijk speelt, maar wordt geholpen door een keur aan bekende acteurs in de bijrollen waarvan Platt onbeschaamd de leukste is, Dormer de mooiste, en Irons zich schuldig laat maken aan erg voorspelbare typecasting. Prima film uiteindelijk, als je dan toch een oppervlakkig product wil afleveren doe het dan zo, zelfs die perfect engels ogende en sprekende personages zijn hier nergens irritant.

Vrij sobere docu over een markante man en de bijzondere gebeurtenissen die hij veroorzaakte. Dit welhaast klassieke verhaal over een man die er alles voor over heeft om de top te halen, maar tijdens zijn onvermijdelijke val een hoop mensen meesleurt, leent zich wellicht beter voor een spetterende speelfilm. Deze documentaire vertegenwoordigd zeker kwaliteit en zal waarheidsgetrouw zijn, maar met bijna twee uur speeltijd houd hij de volle aandacht niet altijd vast.

Als liefhebber van oude meuk toch wel met plezier gekeken. De perfectie wordt nergens benaderd, tegenwoordig zou je eisen dat je er met zo een sterk basisverhaal meer moet uithalen, maar als product van die tijd zeker geslaagd. Ook de mogelijkheid om de legende Hope een keer te zien, alhoewel me dat eerlijk gezegd niet meeviel. De man speelt hier niet echt naturel, en brengt zijn personage nooit tot leven, wat nou precies zijn charme is wordt mij nergens duidelijk. Goddard in de vrouwelijke hoofdrol is een stuk levensechter, en camoufleert met haar bijdrage bijna dat regisseur Nugent hier en daar wat al te rommelige steken laat vallen. Geen Hitchcock in de dop derhalve, deze versie is onderhoudend doch mist de pure klasse. Wel één van de betere verfilmingen heb ik begrepen, wat bijna uitnodigt om het thans nog een keer te proberen. Had overigens wel wat korter gekund.

Teleurstellend, had veel meer ingezeten. Het onderwerp matchfixing was lange tijd zeer actueel en pikant en dan hoop je op een sterke dramatische film, doch dit komt nauwelijk in de buurt. Erg afstandelijk en oppervlakkig, film komt nergens tot leven. Hoofdrolspeler De Bruin lijkt ook te slaapwandelen, zal geen blijvertje worden in de filmindustrie. Oud profvoetballer Björn toont veel passie in zijn bijrol en verdient eigenlijk een herkansing in iets beters. De kwaliteiten van zijn vroegere collega Helder blijven wat wazig, Glenn kan waarschijnlijk beter blijven drummen. Ja, en regisseur Ponten: zijn Rabat was stukken beter, geen enkele discussie over mogelijk.

Dezer dagen nog een keer gezien en ik heb geen berouw van mijn drie en halve ster. Pulp Fiction meets Reservoir Dogs…...Harvey doet er niet geheimzinnig over waar hij de mosterd heeft gehaald. Uiteraard niet zo goed als de voorbeeldfilms maar toch best te doen. Lekkere gekke rol van Whitaker, wat niet gezegd kan worden over Willis die met zijn ongemotiveerde bijdrage al een voorschot nam op de flutfilms die hij heden ten dage durft af te leveren. Jammer wel dat deze Catch.44 ergens halverwege wat stil valt, te veel middelmatig geweld dan en de aanstekelijke morbide humor word dan losgelaten, zodat het niet meer dan een light versie van een redelijke Tarantino film is.

Briljante film. In mijn jeugd was deze ooit op tv, maar na tien minuten weggegaan, vond er niets aan.

Nu, ongeveer vijfendertig jaar later, schade ingehaald door dvd te kopen en mijn conclusie: Dit was toch wel een grote jeugdzonde destijds . Catch 22 is een prachtige satire, zoals ze zelden gemaakt zijn. Van begin tot eind wrange, zwarte humor die op een vrij subtiele manier word gebracht. Deed me qua stijl denken aan MASH en met die vaak absurde grappen aan de betere films van Mel Brooks. Je moet een beetje van dit soort gein houden en het willen doorzien, maar kun je dat dan zie je een geweldige, intelligente film. Enig minpuntje: Jammer dat Nichols voor de centrale hoofdrol Jack Nicholson niet heeft gestrikt, alhoewel ze toch al vaker hadden samengewerkt. Arkin doet het zeker niet slecht, maar Nicholson had op zeker nog meer inhoud kunnen geven aan dit personage. Maar over het algemeen: Niet te missen, deze.

Wel een fijn filmpje, ondanks dat de perfectie nergens wordt benaderd. Rudd als traditionele held is qua acteertalent en fysiek wat ongemakkelijk, en jammer dat die talloze bekende gezichten in de bijrollen nauwelijks goed uitgewerkte rollen hebben, maar voor de rest een aangename, redelijk spannende zit. Degelijkheid troef met als extra waarde dat dit gebaseerd is op ware gebeurtenissen, maar de film(en dat zeg ik niet vaak) had best wat langer mogen zijn, zodat de karakterisering van de verschillende personages een sterkere uitwerking had kunnen krijgen. Toch de moeite waard.

Niet zo heel goed, eentje die je vlug bent vergeten. Beetje doelloos gebeuren, een film die geen punt maakt, inclusief het open einde waarbij je het gevoel krijgt dat het hele verhaal nog niet verteld is. Drama dat me nergens kon raken, waarschijnlijk zijn de tot dusverre redelijke waarderingen louter te danken aan de aanwezigheid van de getalenteerde, en immer bezienswaardige Lawrence: zonder haar had deze prent nauwelijks(of nog minder) aandacht gekregen. Haar samenspel in de scénes met Henry ogen naturel en geloofwaardig en waren voor mij de enige pluspunten in een verder vlak en te vluchtig drama. Een oscar(nominatie), waar Jen duidelijk op mikt, zal ze er waarschijnlijk niet aan overhouden, daarvoor waren deze anderhalf uur toch te onbeduidend.

Mild familiedrama, minimaal een kwartier te lang en mede daardoor wat krachteloos, ook al omdat je halverwege aanvoelt dat het ondanks al het leed en die problemen toch wel goed afloopt. Echt het verhaal ingetrokken word je zelden, daarvoor is de afstand tussen de kijker en de keurige maar kleurloze hoofdfiguren te groot, hun zorgen zijn ook wat te alledaags en herkenbaar om heel erg onder de indruk te raken. Voornamelijk de moeite waard voor de francofielen onder ons, want dit is door het gezapige verteltempo en die fraaie beelden van weelderige landschappen, welhaast een ode aan het Franse land. En dan hoort het natuurlijk erbij dat de storyline gesitueerd is rondom de wijnproductie, moet zeggen dat ik dit onderdeel van Ce Qui Nous Lie dan nog het meest interessant vond. Heb me zelden zo gerealiseerd wat er allemaal bij komt kijken alvorens wij deze vloeistof tot ons kunnen nemen, als tijdens het kijken van deze film(alhoewel de film nergens in de buurt komt van de beste, onovertroffen film over de liefde voor wijn, het verrukkelijke Sideways). Al met al een gedegen maar ook wat grijze productie, bedenk goed of je wel bij de doelgroep hoort voordat je hier aan begint, anders is het waarschijnlijk een waste of time.

Eén van de weinige boeken van Kind die ik niet heb gelezen en de film is geen aanbeveling om dit alsnog te gaan doen. De aanwezigheid van goede acteurs als Jackson en Cusack geeft het geheel nog duidelijk wat cachet, zodat het nog wat lijkt, maar qua het vertellen van een verhaal....oei, oei, oei...Zeer warrige, onduidelijke vertelling. Waarschijnlijk heeft King dit opgezet als een maatschappijkritisch verhaal, maar de film ontwikkelt zich al vlug tot het zoveelste zombie achtervolgings vehicle, en door het gebrekkige script en de gemakzuchtige regie ook nog een hele matige. Zal dus wel één van de vele Stephen King verfilmingen zijn die het niveau van het boek niet haalt, en dus louter de hoon van de schrijver zelf zal opwekken.

Met wat moeite een nipte voldoende. Deze absurde komedie heeft zeker zijn momenten, maar echt goed word het nergens. Verhaal is middelmatig en zeer voorspelbaar, had men meer aandacht aan mogen schenken. Typerend in dit geval is dat er nogal ingewikkeld word gedaan over wie er nou de grote booswicht is, maar aangezien een vrij bekende acteur al verrassend vroeg uit het verhaal verdwijnt is het voor de filmkijker met ook maar een beetje routine al vanaf het begin duidelijk hoe de vork in de steel zit.

De twee hoofdrolspelers zijn ook niet geweldig gecast. Van Hart heb ik nog weinig gezien, maar op basis van deze film vind ik het toch wel een erg druk en irritant mannetje, die me doet denken aan vreselijke acteurs als Chris Tucker en Chris Rock. The Rock's enthousiasme werkt aanvankelijk goed, maar ook hij maakt zich uiteindelijk schuldig aan overacting: iets meer nuance was op zijn plaats geweest. Beste momenten zijn er voor Bateman, die weer eens de peskop mag spelen, en de eerste filmkus tussen Johnson en McCarthy heeft ook wel wat.

Gewoon licht vermaak dus, met een lekker hoog tempo. Word nergens hoogstaand, maar valt redelijk goed te kijken zolang het duurt.

Vervelende, bijna slaapverwekkende film, na het redelijke Night Moves de tweede van Reichardt die ik mag aanschouwen. Duidelijk eentje uit het alternatieve circuit. Zo'n vertelling waarin drie verschillende verhalen uiteindelijk samenkomen kan best goed werken maar hier slaat men de plank flink is. De eerste twee verhalen verlopen tergend traag, volgestopt met doelloze, inefficiënte beelden. Bij het derde verhaal met Stewart, over een ontluikende vrouwenliefde, kreeg ik zowaar gevoel en voelde emotie, maar ook hier uiteindelijk een wat onbevredigende afronding. Verbazingwekkend dat drie actrices van enige naam zich lieten strikken voor deze kitsch die kunstig word gebracht. Ik zie hier dan ook weinig borrelen onder de oppervlakte, het is bijna één grote lege diepte. Ach, misschien kwestie van smaak want op IMDB en ook op deze site scoort deze tot nu toe vrij hoog, maar ik vond het zelf een pijnlijk voorbeeld van een regisseur die eigenlijk niets te vertellen heeft. Absoluut geen film die ik ook maar iemand zou aanbevelen.

Niet slecht. Je moet waarschijnlijk enige affiniteit met het onderwerp voelen om dit goed te waarderen, maar het blijft een mooi tragisch verhaal met een sobere, veilige doch ook adequate en respectvolle uitwerking. Had wel beter kunnen zijn met sterkere acteurs. Mara en Clarke zijn bekende gezichten, maar geen toppers in hun vakgebied en met name bij de laatste laat zich dit voelen. De dramatiek en de zielenpijn van het personage Ted Kennedy komt door het matige acteren maar bij vlagen goed over, waardoor je eigenlijk voortdurend het gevoel hebt dat Chappaquiddick beter had kunnen zijn. Dern en Helms laten met hun veel kortere bijdrage meer klasse en emotie zien dan Clarke tijdens de ruim anderhalf uur dat hij in beeld is, en daarmee is de laatste zonder twijfel de zwakste schakel in een verder redelijke verfilming.

Bijzonder onaantrekkelijke film over een bijzonder onaantrekkelijke man. Een plattelandsjongen die het snot achteloos uit zijn neus laat lopen, zijn achterste niet afveegt, een voorkeur heeft voor travestie met zelfgemaakte pruiken en als klap op de vuurpijl de liefde bedrijft met net overleden vrouwen. Als dat je ding is dan is dit je film, maar aan mij was dit nochtans niet besteed. Misser van de vlijtige acteur/regisseur Franco die weliswaar durf heeft om zo een bedenkelijk boek om te zetten naar film, maar zich beter had kunnen afvragen of iemand hier op zat te wachten. Helpt misschien als je Child of God als een komedie kan zien, maar had het gevoel dat dit toch als zeer serieus te nemen bedoeld is. Ben er ook nog niet uit of hoofdrolspeler Haze nou een erg goede of zeer slechte acteur is, voorlopig hou ik het er op dat zijn gekke bekken trekken show meer thuis hoort in een ander type film. Wel een mooi, wrang eindshot als dit stuk ondeugd zijn vrijheid tegenmoet loopt met op de achtergrond de schitterende natuur en bergen van zijn geboortestreek.