Opinions

Probleem van The Convincer is dat er aan het eind een intrige uit de hoge hoed word getoverd, die best knap en ingenieus oogt, doch de ruim anderhalf uur die hier aan vooraf gaan zeer gezapig zijn. Er gebeurt simpelweg wat te weinig in deze tweederangs Fargo. Jammer, want in de laatste minuten blijkt dus dat er wel degelijk goed is nagedacht over de opzet, maar het vertellen van een boeiend verhaal is een kunst op zichzelf. Kinnear laat met zijn sympathieke hoofdrol zien dat hij in ieder geval een film kan dragen, Billy Crudup als schurk is weer eens iets anders en Arkin word hier veel te weinig gebruikt. Zo zie je maar dat niet elke film met een ijzingwekkend sneeuwlandschap automatisch een bovengemiddeld resultaat oplevert.

Inhoudelijk wat te mager om dit een goede thriller te noemen, maar heeft, met name tegen het einde, wel enkele goed opgebouwde spanningsmomenten. Voor de niet al te kritische kijker, want vooral de volwassenen in Cop Car zijn op bijna irritante wijze niet al te snugger en doen dus wel erg domme handelingen. Sheriff Bacon spant wat dat betreft de kroon door niet alleen zijn voertuig met zijn precaire lading onbewaakt achter te laten, maar heeft u ook ooit een wetsdienaar gezien die zoveel moeite heeft om een toch niet al te ingewikkeld autodeurslot te ontgrendelen? Acteerwerk van de kids is helaas niet erg goed, geen toppers in de dop deze twee jongens. Niettemin: middelmatig maar vermakelijk.

De stad Kopenhagen zelf komt wat te weinig aan bod in dit kleine maar krachtig verhaal over onuitgesproken liefde. Maar dat is dan ook één van de weinge dingen die aan te merken valt op dit filmshuiswerkje, waarin vooral de dame die Effy neerzet aantoont dat we haar later nog vaak terug zullen gaan zien. Doet qua thema wat denken aan de sunrise films van Linklater en, eerder nog, 'Brief encounter". Maar zo goed en volmaakt als deze voorbeelden wordt 'Copenhagen' nergens. Tegen het eind wordt deze film namelijk wat zoekerig, met enkele bijfiguren die geen functie hebben in het verhaal. In zijn totaliteit echter: aangenaam kijkplezier.

Weet niet of deze Corbin Nash een buitenechtelijke broer is van Pluto Nash, maar qua film is het wel vergelijkbaar waardeloos. Pretenties genoeg, apart donker sfeertje maar ook een sfeertje wat bijna niemand zal aanspreken schat ik in. Ergste is dat de film maar draalt en draalt, geen punt of verhaal weet te maken, had niet verwacht dat ze anno 2018 nog met zoiets op de proppen durven te komen. Leuk om Corey Feldman weer eens aan het werk te zien, was in de eighties een veelbelovende tieneracteur. Hij zal toen ook niet verwacht hebben dat hij drie decennia later films moet maken waarin hij het opneemt tegen een schurkachtige drag queen(of zoiets), een dame/heer die ze qelet op haar/zijn talent ongetwijfeld toevallig gevonden hebben bij het plaatselijk amateurtoneel. Beste grap is dat er nog een deur wordt opengezet voor een vervolg, een heus kippenvelmomentje. Hilarisch slecht.

Horrorkomedie, met te weinig gore en nog minder leuke grappen om ook maar enige indruk te maken. Aantal mensen raakt bekneld in een grot en gaat om te overleven over tot kannibalisme(inclusief het eten van levende vissen....lachen). Regisseur Brice heeft ook nog eens een excentriek gevoel voor humor, waardoor die enkele wel goede grappen niet meteen herkend zullen worden door het publiek.
Voor mij twee bekende namen in de cast waarvan Helms maar een verrassend korte bijdrage mag leveren en de immer fanatieke Moore een te serieuze actrice is om goed over te komen in een niet zo serieus te nemen film. Werkt niet.

Zou er een betaalkanaal zijn die dit gedrocht ooit durft aan te bieden? Toch wel de slechtste science fiction movie die ik in vijftig jaar heb gezien. Anderhalve ster voor de moeite moet je, vanuit menselijk respect, altijd geven aan een film vind ik(alleen voor de Zeemeerman heb ik daarvoor ooit een uitzondering gemaakt), maar de acceptabele aspecten bij Cosmic Sin kan ik eigenlijk niet benoemen. Een overbekende storyline(buitenaardse wezens nemen als parasieten menselijke lichamen over), geen verdere verhaalontwikkeling(de halve speelduur zijn de helden aan het proberen om de thuisplaneet van de boosdoeners op te blazen), goedkope special effects en idem dito ogende actiescènes, en de madame tussaud waardige acteerprestaties als een ook niet uit te vlakken factor.....this is bad people. Maar helaas niet zo slecht dat het dan toch weer leuk word. `Ik heb eens nagedacht', zeg één van de soldaten tegen gezagvoerder Ford(Willis, slaperiger dan ooit). `Deed het pijn?' is vervolgens het antwoord van de alerte held. Dezelfde dialoog had vooraf plaats moeten vinden tussen regisseur Drake en zijn voormalige steracteur, dan was er wellicht nog redding mogelijk geweest.

Nietszeggende titel, maar toch één van de betere westerns van Wayne. The Searchers staat op eenzame hoogte, maar deze volgt voor mij samen met The Shootist en de drie Rio films direct daarachter. Net als dat ander western icoon, Clint Eastwood, valt op dat The Duke op oudere leeftijd en tegen het einde van zijn carrière vaak zijn beste werk afleverde. Wayne speelt in The Cowboys op zijn bekende onverstoorbare wijze veehandelaar Andersen die met een stel kinderen een kudde moet transporteren, en onderweg de bekende hindernissen tegenkomt. Op papier een verhaal van niets natuurlijk, wat dan ook gemakkelijk fout had kunnen lopen, maar dankzij de vaardige, effectieve regie van Rydell, verveelt deze toch lange zit geen moment. Sterk spel ook van de kids, maar zeker ook van Bruce Dern als de gewetenloze schurk: een man die je gedurende de film letterlijk gaat haten. De beroemde scène waarin hij Wayne in de rug schiet en uiteindelijk doodt, gaat ook nu nog altijd door merg en been. Een onverwachte wending ook in dit verhaal, wat aantoont dat de makers niet op safe wilde spelen, en met name die moed zorgt ervoor dat de western liefhebber deze klassieker echt gezien moet hebben.

Niet echt bijzonder deze. Regisseur Aja levert eens in de drie jaar een film af, en probeert het normaliter altijd wel memorabel te maken, maar dit is vrij standaard en risicoloos. Verstand op nul is hier gewenst, terwijl Aja je meestal toch prikkelt om je hersens te gebruiken. Goed gemaakt kermisvermaak, maar ik werd er niet door geraakt. Voelde een beetje leeg aan, hetzelfde gevoel als ik destijds had bij Jan de Bonts Twister: gericht op actie en spektakel(special effects) en weinig verhaal. Nadeel van Crawl is dat de spanning valt te verwaarlozen omdat de film zich vooral richt op twee hoofdpersonages en je als kijker al vlug aanvoelt dat beide de aftiteling echt wel gaan halen. Scodelario speelt bijna ongemerkt trouwens een erg goede rol. Al met al gevalletje volgende keer beter.

Met de nodige scepsis aan begonnen, maar ergens halverwege durfde ik dat gevoel te parkeren en kon ik er weer ongegeneerd voor gaan, want toen wist ik: het klopt weer helemaal. De achtste film alweer met Rocky Balboa(want laten we wel wezen, dit is gewoon de Rocky formule met andere personages aangevuld), en dan zou je verwachten dat je het wel een keer moe bent, maar eens in de zoveel jaar werkt de blijkbaar onweerstaanbare franchise nog steeds. De ultieme charmante boksfilm reeks, zo clever bedacht om er een daadwerkelijke hart en ziel in te stoppen zodat je je niet alleen hoeft te vergapen aan de ook hier weer adembenemend in beeld gebrachte gevechten. De serie was me even kwijt bij de zwakkere lopende band achtige delen 4 en 5, maar heeft zich knap hersteld, hoewel na deze tweede Creed me alles wel lijkt te verteld. Creed II is eigenlijk een kwartier te lang, kent dus wat overbodige toevoegingen, en is vreselijk voorspelbaar(want als het ultieme gevecht tussen Drago en Creed na al drie kwartier plaats vind kun je zelf invullen hoe de rest van de film verloopt), maar het blijft gewoon herkenbare lekkere kost. De kinderlijke opzichtige Rusland haat(waardoor het hieraan gelinieerde deel vier voor mij niet te doen was destijds), blijft dit keer achterwege. De Amerikanen zijn nog steeds doodgoede familiemensen, de Russen zijn anno 2018 nog steeds bad, maar hebben dit keer zowaar ook menselijke trekjes(Drago die hunkert naar de aandacht van zijn moeder, en beseft dat hij verslagen is als ze niet meer in de zaal zit, fantastische scène), en die zienswijze tref je gelukkig gedurende de hele film aan, waardoor dit wederom en prima datefilm is: het boksen voor de boys, het levensecht ogende familie verhaal om de girls in te palmen,....zo was het ooit bedoeld toen de bioscoop stelletjes naar de film wilde lokken. Slimme film, slim script, je wil de makers zelf vergeven dat men de eigenlijk belachelijke keuze heeft gemaakt onze Rock nog steeds in een jaren zeventig outfit rond te laten lopen, waarom zou men ook altijd realistisch moeten zijn?, leve de nostalgie!

Hollywood heeft honger na werk maar vooral naar goede scripts. Als je toch ziet welke acteurs er allemaal meedoen, aan deze modale actiefilm met een verhaal welk niet zou misstaan bij een Steven Seagal of JCVD film....Costner, Jones, Oldman(gedrieën weer herenigd na JFK), Reynolds, Pitt(als Nederlander Jan Stroop volgens imdb =Strook), Eve , wonder woman Gadot, Mollà etcetera, etcetera........

Van deze groep spelen Costner als wild beest en Oldman zoals gewoonlijk bovengemiddeld, de rest is inwisselbaar.

Al met al zeker geen meesterwerk, wel redelijk entertainment als je in de stemming bent. Maar het verhaal en de actie is niet geweldig, gemeten naar de hedendaagse maatstaven. De deur naar een vervolg is wagenwijd open gelaten, kan me echter niet goed voorstellen dat deze eerste een kasscucces gaat worden.

Vier jaar na deel zes word de serie nieuw leven ingeblazen en gelet op het open einde(blijf ook even zitten tot na de aftiteling als je het toch zo lang volhoud) valt te vrezen dat er nog meer aankomt. Veel slechter dan dit kan het in ieder geval niet worden, want zonder de originaliteit van het eerste deel en de absurde humor uit verschillende vervolgen blijft er een tamelijk idiote horrorfilm over. Gesitueerd in een inrichting waar het personeel bijna even gek is als de patiënten, met een verzameling acteurs die onderling een wedstrijdje lijken te doen wie de meest ongeloofwaardige, slechts gespeelde rol kan neerzetten( met ruime voorsprong trouwens opnieuw gewonnen door mevrouw Tilly). In beginsel trouwens wel een aardig idee om het kleine jongetje Andy uit het eerste deel nu als volwassen man te laten terugkeren maar als het zo een beperkte acteur blijkt te zijn geworden als Vincent had je het beter alsnog kunnen afblazen. Ook leuk dat stemacteur Dourif zijn eigen dochter weer de hoofdrol gunt, maar ook deze dame kan er nog steeds niets van en heeft 0,0 uitstraling. Enige geslaagde aan deze is dat het uiterlijk, de stem en de mimiek van de poppen nog steeds adequaat is. Maar met zo'n een armzalig script, volgepropt met goedkope horror en een schrijnend gebrek aan relativerende scherpe humor kun je verder geen kant meer op. Zeer zwak.

Inderdaad een film met een lange aanloop. Het eerste uur heb ik me niet verveeld, maar het had allemaal wat dynamischer en effectiever gekund. Daarna word het beter en beter als Verbinski de fantasy en gekkigheid die de Pirates films zo leuk maakte ook hier toepast en op die manier toch nog een geslaagde film aflevert. Heb onlangs The Institute gezien, en daaraan kun je zien dat een film met als thema een instituut waar rare zaken gebeuren(hoe vaak hebben we dat al niet gezien?) makkelijk kan ontaarden in een heel slechte belevenis. Des te knapper dat Verbinski een originele, bij vlagen zelfs unieke prent heeft gemaakt, die ondanks de te lange speelduur zeker gezien mag worden, ook al omdat het er visueel werkelijk prachtig uitziet . Hoofdrolspeler DeHaan is met zijn ingetogen vertolking trouwens bijna ongemerkt goed en van Goth gaan we nog meer horen. .

Niet mijn idee voor een geslaagde filmavond. Regisseur Freyne wil het zombie genre met ernst en rede benaderen en het resultaat is lange tijd taai, saai en behoorlijk zot. Tegen het einde gaat men dan toch overstag en kom er zowaar nog wat spanning en actie om de hoek kijken, maar wat mij betreft te laat voor een voldoende op het eindrapport. Alles bij elkaar te kil en afstandelijk, ik voelde weinig emotie. Jammer voor Page die dit keer minder zelfvoldaan oogt dan normaal, en zowaar een echt mens lijkt te spelen, maar alleen kan ze het ook niet redden. En Freyne laat in een enkele scene zien best talent te hebben, nu nog een samenhangende film aub. Als je toch kijkt ben gewaarschuwd: er zitten een paar schrikmomenten in die ook daadwerkelijk schrikmomenten zijn, maar dit blijken helaas incidentjes in een verder tamme bedoeling.

Mager gegeven, minimale setting, maar de ervaren doch wisselvallige Softley haalt er het maximale resultaat uit. Als er bij de begintitels slechtst twee namen worden genoemd en je vervolgens een wel erg sympathieke kerel op een verlaten weg in de auto van een vrouw alleen op pad ziet stappen, dan weet je wat er te gebeuren staat. Deze voorspelbaarheid wordt aardig omzeild door wat nieuwigheden toe te voegen. Zo bevat Curve werkelijk één van de goorste scènes die ik ooit heb gezien als de bruid in nood haar honger stilt met het eten van een rat(bon appetit), een moment alleen al wat het de moeite waard maakt om deze thriller van de tweede garnituur een keer te bekijken. Voor de rest negens topniveau, ondanks enkele aardige zijpaadjes komt men aan het slot toch weer uit bij de verplicht voorspelbare afsluiting. Met twee good looking acteurs in de hoofdrollen die weliswaar niet door de maand vallen, maar duidelijk ook niet tot de betere van het vak behoren, is het vooral de verdienste van Softley dat deze schrikfilm spannend vertier biedt. Leuk tussendoortje als dit type film je ding is.