Opinions

Sterk drama, die goed laat voelen hoe krankzinnig oorlog eigenlijk kan zijn. Intens en integer, deed me qua thematiek erg denken aan een andere anti oorlogsfilm die ik in mijn jeugd heb gezien: Die Brücke.
Kritiek hierboven op Under Sandet kan ik derhalve niet goed plaatsen, ik vond het namelijk wel erg subtiel. Was makkelijk geweest om hier een naar sensatie riekend filmpje van te maken, maar Zandvliet bekijkt het vooral vanuit het menselijk perspectief, gunt ons een aantal tergend spannende scènes en vliegt qua emoties nergens uit de bocht. Ook het vreemde gedrag van de officier kon ik accepteren: Waar staat geschreven dat je in dit soort extreme situaties rationeel en consistent gedrag moet tonen? Duidelijk vanaf het begin dat deze wat eenzame man veel liefde voelde voor zijn viervoeter, dus als deze plotseling sterft, nog enigszins te volgen toch dat de onderliggende haatgevoelens jegens Duitsers weer komen bovendrijven?
Enig minpunt is dat je de kindsoldaten nauwelijks leert kennen, zodat je bij al het ergs wat hen later overkomt, niet de optimale betrokkenheid voelt die mogelijk was geweest. Daarom is Under Sandet voor mij een erg goede, maar geen onvergetelijke film geworden. Niettemin weer een voltreffer uit Denemarken.

Simpele titel die de lading wel dekt, inhoud kun je er vervolgens zelf wel bij verzinnen. Om de zoveel jaar komt er wel een vergelijkbare film voorbij, beter goed gejat dan slecht bedacht zal men hebben gedacht. Niet alleen elementen uit Alien maar meer nog copycat ten aanzien van het bekendere en veel betere The Abyss, dan wel obscure vroegere werkjes als Leviathan en DeepStar six. Desalniettemin heb ik me redelijk vermaakt. Formulewerk voor het popcornpubliek, behoort zeker niet tot de top van dit genre, maar als je iets eenvoudigs zoekt met wat spanning, zeemonsters en het altijd onvermijdelijke tien kleine negertjes concept kan dit best ermee door. De onderwaterscènes hadden wel wat beter gekund, halen af en toe het tempo er behoorlijk uit. Pluspunt is dat het einde toch wat minder voorspelbaar is dan doorgaans en dat Underwater bij momenten lekker claustrofobisch aanvoelt. Raar ook wel om Stewart in dit soort films te zien, meestal kiest ze voor wat eigenzinniger projecten, maar zonder haar adequate aanwezigheid zou deze film, sneller nog dan nu, in de vergetelheid zijn geraakt.

Nee, niet best. Sowieso al niet zo'n fan van deze reeks, heb de vier voorgaande maar twee keer een voldoende kunnen geven. Net wat te veel over the top, meer aandacht voor leuke special effects dan voor een fatsoenlijk verteld verhaal, waardoor het nogal chaotisch en onsamenhangend overkomt, deze serie Underworld films. Het beste wat je van deze vijfde kunt zeggen is dat het dit keer, met een standaard rechttoe rechtaan actieverhaal, gelukkig niet al te moeilijk wordt gemaakt, en dat, mede door de korte speelduur, de verveling niet toeslaat. Voor de rest erg voorspelbaar en weinig creativiteit, nieuwe elementen worden nauwelijks toegevoegd. Bloedarmoede troef dus bij deze Blood Wars, vrees dat er nog wat vervolgen zullen komen, maar ach: zolang mooie Kate geen last van rimpels krijgt zijn er veel ergere dingen in de wereld.

Potverdorie, als ze nou ook al in IJsland betere films fabriceren dan in ons eigen kikkerlandje...….Waar wij liever voor de zoveelste keer de rijdende rechter inschakelen aangaande dit soort leed levert dit voormalig failliete landje een lekker venijnige drama af, waar ik met het zweet in mijn handen maar op het puntje van mijn stoel naar heb zitten te kijken. Doodgewone mensen die de echt onplezierige gebeurtenissen in hun leven proberen te ontvluchten door hun focus te leggen op een onbenullig conflict met de buren, hoe meer dit vervolgens uit de hand loopt hoe fascinerender het wordt om dit onbehaaglijke verhaal te aanschouwen. Een aanrader dus met helaas aan het slot een climax te veel. Dat onorthodoxe, gewelddadige einde had voor mij niet gehoeven en levert niets extra's behalve een meewarig gevoel. Niettemin een echte aanrader, beter een verre vriend dan een slechte buur.

Goede docu. Bij lange na niet het gevoel dat het compleet was, maar het geeft een aardige kijk op de toch vrij unieke persoon. Bijzonder dat men hem al vanaf zijn tijd bij Malmö met de camera achtervolgde, ik zou er gek van zijn geworden.

Had hier wel wat meer van verwacht, met zo'n verhaal kun je toch een film maken die wat steviger oogt. Erg plichtmatig, eentje die je na een tijdje vrij vlug bent vergeten. Enkele heikele thema's worden aangestipt maar onvoldoende daadkrachtig uitgewerkt, dit noemen we dan een gemiste kans. Niettemin is Oyelowo weer in goede doen en geeft een prima rol weg. Pike kon me, met haar voortdurende tandpasta glimlach, niet helemaal overtuigen, had graag wat meer diepgang en emotie gezien. Als vals kreng in Gone Girl heb ik van haar genoten, maar dit was erg oppervlakkig, net als A United Kingdom in zijn geheel.

Heel redelijk. Opvallend dat de degelijke, geroutineerde en wat saaie Apted met zijn indrukwekkend cv (krijg weer vlinders in mijn buik als ik terugdenk aan Gorky Park)nu op de proppen komt met een vlotte actiethriller die voornamelijk wil verrassen en continue spanning wil bieden. Samenhang, logica en plot zijn daarbij van ondergeschikt belang(wat iets anders is dan dat dit er helemaal niet is), en ben je bereid als kijker hierin mee te gaan, dan heb je gewoon een prettige zit. Doet qua stijl nog het meest denken aan iets als Enemy of the State, alhoewel die film intelligenter en beter was.

Makkelijk schieten natuurlijk voor de critici onder ons op deze aanstekelijke, opzettelijke warboel maar ik geloof er bijvoorbeeld geen snars van als men hierboven stelt al vlug in de gaten te hebben wie hier de bad guy is(no way!). Rapace is bijzonder goed op haar plaats, en haar transformatie in no time van mentaal geknakt muurbloempje naar een vrouwelijke terminator was voor mij nog de minst ongeloofwaardige(maar wel prettige) surprise. Leuk om Malkovich weer eens te zien als cynische, rare man en Douglas levert bijna onopvallend goed werk in een ogenschijnlijk triviale bijrol. Bloom's kameleonachtige rol past goed binnen de wispelturige opzet van Unlocked, heb deze mooie jongen wel eens veel irritanter bezig gezien. Nee, ik kan niet boos of teleurgesteld zijn over dit vakkundige formulewerk, ben zelfs gematigd tevreden. Niks nieuws onder de zon, maar dat hoeft ook niet: Dit zonnetje brand al best lekker.

Soderbergh heeft al een aantal keren zijn afscheid aangekondigd, ik vermoed dat hij zijn job een beetje moe is en thans in een fase zit waarin hij experimentele films aflevert die een spelletje proberen te spelen met de kijker. Is Foy zelf nou een beetje gek, of gebeuren die rare dingen om haar heen nou werkelijk, is hier de hamvraag en een volledig bevredigend antwoord geven de makers niet. Unsane begint niettemin ijzersterk en is de eerste drie kwartier zelfs erg benauwend door de nachtmerrie achtige sfeer, maar gaandeweg komen er wat veel ongeloofwaardige wendingen waardoor de film behoorlijk onevenwichtig word en uiteindelijk een zweem van mislukking om zich heen heeft hangen. Kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat de makers van dit een behoorlijke frustratie hebben aangaande het Amerikaanse systeem aangaande ziekenhuisopnamen, en dat dit uiteindelijk heeft geleid tot dit ongebalanceerde geheel. Als thriller heeft Unsane zijn momenten, maar van Soderbergh mag je wel wat meer verwachten.

Niet zo goed als Get Out maar nog altijd beter dan het overgrote deel van de zich als horror betitelende films die ik de afgelopen jaren in dit circuit zag voorbijkomen. Basisgegeven is dit keer niet al te sterk. Verhalen over doppelgangers hebben we al vaker(en ook beter) gezien maar Peele geeft er, met zijn zichtbare talent en vindingrijkheid, een prima eigen touch aan. Us zit vol met goed opgebouwde thriller scènes, de regisseur voelt feilloos aan hoe hij de boel op de rit moet houden. Hij doet dat zo goed dat je al kijkend nauwelijks beseft naar een eigenlijk belachelijk verhaal te kijken. Bij een minder getalenteerde maker zou dit makkelijk de flop van het jaar zijn geworden, zou je wellicht ook continue in een deuk hebben gelegen. Staat wel tegenover dat ik meer bewondering kreeg voor Peele's vakmanschap dan dat ik echt bij de lurven werd gegrepen. Ergens voel je al vanaf het begin aan hoe Us gaat aflopen, wie er overleeft en sneuvelt, zelfs de twist aan het einde(hoe ongeloofwaardig ook) zag je wel aankomen. Us is onderhoudend maar niet legendarisch. Get Out zal later tot de beste films van het decennium worden gerekend, voor deze nazaat geld dat niet Zal me dan ook benieuwen in welke richting Peele zich nu verder gaat ontwikkelen.Hij doet qua stijl en ambities denken aan onze vriend M. Night, en mocht Peele niet wat meer variatie vinden in zijn vertellingen dan voorspel ik hem met zijn volgende projecten een zelfde neergang en negativiteit die deze collega heeft moeten ondergaan.

Merkwaardige kijkervaring. Heeft af en toe de uitstraling van een hele grote Hollywoodfilm(en gelet op de tijdsduur zal dat ook de bedoeling zijn geweest), maar de vertelling oogt slordig en de special effects zijn vaak nog knulliger dan je je in de slechtste dromen kan voorstellen. Met zo'n sterk waargebeurd verhaal had er een topfilm uit kunnen rollen, maar met de matige regisseur Van Peebles is dit vooral onevenwichtig. De man probeert zo veel in de film te stoppen(van oorlogsfilm tot Jaws imitatie, om vervolgens te eindigen als rechtbankdrama) dat het meer de allure heeft van een regelrechte flop. Wellicht typerend dat de vlak spelende cast(Cage, Jane, Sizemore, Remar) vrijwel uitsluitend bestaat uit acteurs die decennia geleden hun hoogtepunt hebben beleefd, en nu uit de vergeethoek worden gehaald om nog één keer te schitteren(wat tot mislukken was gedoemd). Dit laat enigszins vergelijkbare films als Unbroken en Pearl Harbor op meesterwerken lijken.

Gemiste kans dus deze film(ondanks een aantal wel degelijk geslaagde stukken). Deze moedige kerels hadden een beter eerbetoon verdiend.

Sterke, emotionele achtbaan. Lijkt op het eerste gezicht ook niet al te moeilijk om van zo een heftige, trieste gebeurtenis een aansprekende film te maken, maar ik heb ook Gus van Sants ergerlijke poging tot zoiets(Elephant) gezien, en toen bleek dat je toch erg subtiel moet zijn. Ik verwacht dan ook weinig van Paul Greengrass poging om deze 22 juli te doen herleven(zit niet te wachten op een film waar de heer Breivik ook nog media aandacht krijgt). Sterker nog: deze Noorse film is eigenlijk precies de productie die je van Greengrass had mogen verwachten. Intens vooral, door die dicht op de huid camera, real time(althans die indruk wordt succesvol gewekt), en behoorlijk integer. In detail kun je er over twisten of alles wel helemaal goed is gegaan. Die boodschap over extremisme is tamelijk overbodig, sommige scènes(Kaja's uiteindelijke dood terwijl haar zus overleeft, de dood van dat jongetje in die gele jas, en de uitgebreide sterfscène van dat meisje ) voelen wat ongemakkelijk en zou je kunnen zien als sensatiezucht maar uiteindelijk beoordeel ik dat toch anders. Het is gewoon een acceptabele manier om die gebeurtenissen invoelbaar te maken, onmogelijk bijna om dat te realiseren zonder dat je de gruwelijke consequenties van die dag concreet laat zien. Niet te missen derhalve deze prent, nog niet eens zozeer als film op zichzelf, maar als document voor de toekomstige generaties aangaande de niet te vatten waanzin die zich in de tegenwoordige tijd soms afspeelt.