Opinions

Schitterend uitgangspunt dit verhaal om een dijk van een film af te leveren, wat helaas niet helemaal is gelukt. Vooral het eerste uur van Race is nauwelijks te harden en vrij langdradig. Owens als personage is dan nauwelijks interessant, zijn liefdesperikelen zullen ons een zorg zijn. Na een uur, als de spelen daadwerkelijk in beeld komen word het allemaal wat beter en genietbaarder, maar aan het einde heb je nooit het gevoel gehad, dat de enorme potentie er is uitgehaald. Wellicht het gevolg van de keuze voor een verkeerde regisseur. Hopkins staat vooral bekend om vluchtige actie- en griezelfilms, niet echt een hoogvlieger. Hier blijft hij steken op degelijk vakwerk wat zich goed laat aanzien, maar sprankelen doet het niet.

Gisteren voor de vierde keer gezien, en het blijft een film die ook jaren na dato niets aan kracht heeft ingeboet. Eén van de beste van Spielberg, en voor mij de ultieme avonturenfilm, een echte must see. Van begin tot einde: alles klopt, een achtbaanrit die je moet ondergaan. Ford is ideaal als Indiana Jones, je moet er niet aan denken dan de destijds ook benaderde Tom Selleck deze rol had gekregen. Karen Allen zet een lekker stevige love interest neer, geen wonder dat ze in het vierde deel van de reeks nog een keer mocht opdraven. Als je de makers zelfs een enkel minder element(de te dik aangezette schurkenrol van Lacey, de aap was als boefje m.i. een stuk overtuigender) makkelijk kunt vergeven, weet je dat met een uitzonderlijk goede film van doen hebt. Grappig ook om hier een jonge Molina te zien als de onbetrouwbare gids in de opening sequence.

Gemaakt door mensen met het hart op de goede plaats, en daarom alleen al een drietal sterren waard, maar het oogt als een gemiddelde tv film. Na een heftig begin wordt het langzaam aan erg voorspelbaar, klef en een tikkeltje saai. Gelukkig zijn de veelzijdige en immer betrouwbare Bacon en Harden aan boord en zorgen ze er met hun stabiel spel voor dat je betrokken blijft bij het te gemakzuchtig geschreven verhaal. Hoewel het overduidelijk wel de bedoeling was, heb ik geen traantje hoeven weg te pinken, eerder een zucht van verlichting gefabriceerd bij de slotbeelden, en of dat nou de bedoeling was?

Laatste rit, als we het moeten geloven, wat mij betreft vooral uit eerbied goed voor een kleine voldoende, maar samen met het mislukte derde deel wel één van de minste uit de serie. Eerste deel van Last Blood is het enorm wennen dat John Rambo John Rambo niet meer is. De zwijgzame iconische actieheld van 35 jaar geleden heeft nu de haartjes keurig geknipt, de haarband ingewisseld, laat zijn blote bast niet meer zien en blijkt ook nog behoorlijk babbelziek te zijn. Een gezicht met rimpels en botox, een man die zich gewillig uncle John laat noemen en een heus bezoek aan de disco helpen ook niet mee voor de nieuwe beeldvorming. Het verhaal lijkt meer op een niet gebruikt script voor een Taken 4, begint tam met meer emotie en incidentele spanning dan actie, wat in het laatste half uur op een onevenwichtige manier weer gecompenseerd wordt met de een na de ander vet aangezette en behoorlijk gruwelijke actiescène. Met de beste wil van de wereld niet goed te noemen dus deze film, maar echt vervelend wordt het niet. Gewoon een ongecompliceerde, bijna hersenloze actioner die dankzij de X factor van de bejaarde Stallone wat meer lijkt dan de B film die het eigenlijk is.

Absoluut één van de leukere onzinfilms die ik de laatste jaren heb gezien. Deed me heimelijk terugverlangen naar mijn jeugd in de jaren tachtig toen dit type over the top avonturenfilms(van Ghostbusters tot Godzilla tot Indiana Jones) regelmatig bioscoopsucces opleverden. Ongecompliceerd vermaak waar je niet te veel over moet nadenken maar lekker moet ondergaan. Lekker strak tempo waardoor het bijna een achtbaanrit wordt. The Rock is weer een rots in de branding en met zijn losse acteerstijl lijkt hij zich de laatste jaren succesvol gespecialiseerd te hebben in dit soort overdreven actie(Baywatch, Fast & Furious, San Andreas). Damn, ik zie die kerel binnen nu en een aantal jaren nog een oscarwaardige Hamlet neerzetten. Vier verdiende sterren en het had meer kunnen zijn ware het niet dat het laatste kwartier met een fantasieloze Godzilla versus King Kong variant net wat te goedkoop is. Leuk en grappig, meer van dit please.

In ieder geval een animatiefilm die wat afwijkt van het al te traditionele wat bij dit genre lijkt te horen. Af en toe redelijk gewelddadig, hoog tempo, weinig emotie en sentiment....Geen werkje waar je met de hele familie naar toe moet want er zullen best wat gezinsleden zijn die er niets aan vinden. Zelf vond ik het best te doen. Geen hoogvlieger, simpel verhaal en soms kinderachtige woordspelingen(let op de namen van de schurken), soms wat rommelig, maar het is in zijn totaliteit weer eens wat prettig anders. Bovendien heb ik de boeven van dienst Stallone en Giamatti de laatste tijd nog nooit zo goed gezien als in deze animatie .

Met torenhoge verwachtingen aan begonnen gezien de positieve recensies en viel zeker niet tegen. Op het cv van regisseur Spielberg nochtans een goede subtopper, maar in elk geval beter dan zijn laatste brouwsels (The BFG, The Post, Warhorse etc.). Knap dat zo'n krasse knar nog zo'n dynamische, moderne film kan maken, Spielberg is niet in het verleden blijven hangen en met zijn tijd meegegaan. Ready Player One is bovenal een visueel spektakel, zelden zo iets fraais gezien, en dat wil wat zeggen want op dat gebied worden we tegenwoordig toch rijkelijk verwend. Ook als toekomstvisie zeker geslaagd, hoewel ik zijn eerdere science fiction epos van zestien jaar geleden, Minority report(met Tom Cruise) nog sterker, rauwer en beter vond. Ready Player One heeft namelijk als nadeel dat het zoals vaker bij Spielberg(Hook, The Goonies, zelfs E.T.) erg oogt als een kinderfilm waar ook volwassenen naar kunnen kijken, en dan word het voor mij bij vlagen net wat te vrolijk, infantiel en voorspelbaar om helemaal te overtuigen. De schurken (en daardoor hun missie) komen in deze nieuwe bijvoorbeeld nogal stereotype, als een karikatuur over en dan wordt het voor een kijker toch wat moeilijker om je volledig te identificeren met de onoverwinnelijke kinderen. Niettemin verplicht kijkvoer voor iedere cinefiel.

Keurig netjes verzorgde netflix productie wederom, maar de fraaie beelden kunnen niet verhullen dat het script nogal rammelt, wat uiteindelijk leidt tot een chaotisch en zelfs pijnlijk laatste half uurtje. Het verhaal van Daphne du Maurier heeft best scherpe randjes, en de master of suspense had er al een behoorlijke versie van gemaakt dus onbevooroordeeld ben ik niet, maar desondanks meen ik te kunnen zeggen dat dit wel een overbodige, beetje gekke film is geworden. Wijkt soms nogal af van het origineel en de bedachte toevoegingen zijn geen verbeteringen. Het potentieel voor een grote mannen film die op een te kinderlijk niveau is blijven steken zou je kunnen zeggen(want bij netflix moet het het liefst toegankelijk voor het hele gezin zijn). Een beetje een hutspot van verschillende genres(suspense, romantiek, drama) maar uiteindelijk te weinig om echt indruk te maken. De stokoude eerste versie was misschien ook niet volmaakt en zeker niet één van Hitchcock beste, maar had in ieder geval meer stijl en eigen smoel. Zelfde voor de acteurs: iedereen doet vreselijk zijn best en krijgt een nipte voldoende voor zijn bijdrage maar Hammer is geen Olivier, de te nerveus spelende James zeker geen Fontaine en ook Thomas haalt het niet bij de destijds legendarische Anderson, waardoor je als kijker met geen van de personages echte affiniteit voelt. Enfin, niet zo belangrijk, ga liever de eerste versie nog eens bekijken.

Voldoende, maar nergens groots, of iets wat daar op lijkt. In een hoog tempo vertelde thriller, en dat tempo verhult dat er nogal wat onlogische dingen gebeuren. Maar goed, als je niet al te kritisch bent krijg je hier gewoon wat je er van had verwacht. Cusack doet het hier beter dan in zijn meest recentere films, zijn twee belangrijktste tegenspelers missen echter onderlinge chemie.

Echt standaard niveau dus, voor als je echt niets beters te doen hebt.

Redelijk, maar wat onopvallend vervolg op een meer dan verdienstelijk origineel. Mooie Australische locaties, mooie hond, leuke grappen in den beginne maar qua verhaalvertelling had het wat steviger, minder braafjes en minder melancholischer mogen zijn. De hond zelf speelt trouwens maar een bijrol, bijna alle aandacht gaat uit naar de wat alledaagse belevenissen van de jonge Miller op de boerderij van zijn grootvader(good old Bryan Brown). Verwacht geen vuurwerk, maar een lome maar fraai in beeld gebrachte familiefilm, en dit is wellicht je ding.

Duurt maar één uur en twintig minuten, maar geloof me: het is toch nog een lange zit.

Merkwaardig filmpje vooral, welk meer oogt als een ansichtkaart voor Antartica dan als een volwaardige speelfilm. Tegenover de fraaie beelden van dit schone plekje aarde, word een zeer banaal, ongeïnspireerd liefdesverhaal geplaatst over een jong getrouwd stel. Een relatie die net zo onbevredigend verloopt en eindigt, als de film zelf trouwens.

Bovenal is Red Knot zeer onbeduidend en forgettable, ééntje die men makkelijk kan overslaan zonder last van het filmgeweten te krijgen.

Helemaal zo gek nog niet, zullen we zeggen Disney light? Animatie zelf zie er erg goed uit, verhaal is een af en wat ongemakkelijke mix van verschillende sprookjes en andere animatie helden story's , maar kijkt zich al met al redelijk aan. Gemaakt en geproduceerd door Koreanen(en ingesproken door Amerikaanse acteurs uit de tweede categorie), en in die zin teleurstellend dat je dan wat meer eigenzinnigheid verwacht. Red Shoes and the Seven Dwarfs is echter nogal conventioneel, zeker niet de parodie zoals hierboven in de synopsis vermeld want te lachen valt er, voor iedereen boven de 10, erg weinig. Probleem voor de kijker zal zijn dat je met al die groene wezens moet denken aan Shrek(en dat niveau wordt nergens gehaald) en dat die prinses je voortdurend doet herinneren aan Frozen(en ook de kwaliteit van die film word niet benaderd). Geen originaliteitsprijs dus, maar anderzijds heb ik ook wel slechtere animatiefilms gezien de laatste jaren.

Erg onderhoudend dat zeker, hoewel je tijdens het kijken nooit het gevoel krijgt een perfecte film te zien. Het verhaal van een jonge intelligente vrouw die gerekruteerd wordt om voor een geheime organisatie stoute dingen te doen hebben we vaker gezien, maar Red Sparrow levert de spanning waar het merendeel van de bioscoopgangers op zit te hopen, en in die zin is de film zeker geslaagd. Kritisch als altijd zijn er wat mindere punten die dit niet de film van het jaar maken. Regisseur Lawrence zoekt het bijvoorbeeld wat te vaak in goedkoop effectbejag: moordpartijen komen close up in beeld, idem geld dit voor blote lichaamsdelen die uitvoerig en weinig functioneel te zien zijn.....iets meer sfeer en stijl was beter geweest.

Tsja, en als je er dan voor kiest om al die bekende Amerikaanse en Engelse acteurs te casten voor die Russische personages, moet je ze dan allemaal met zo'n raar, mal accentje laten praten?....Sinds Valkyrie zijn we wel wat gewend, maar erg authentiek is het niet. Anderzijds is het wel zo dat de aanwezigheid van die bekende koppen onmiskenbaar zijn voordeel heeft. Is bijvoorbeeld grappig om Thekla Reuten te herkennen in een te korte bijrol en daarnaast is vooral Jennifer Lawrence erg goed in de nog niet zo makkelijke hoofdrol, een echte ras actrice die hier alles uit haar rol haalt. Heb me derhalve geen moment verveeld ondanks de lange speelduur, en dat is een compliment waard.

Stuk beter dan ik vooraf op basis van de zure kritieken had ingeschat. Redbad is in details zeker niet perfect, maar wel een historisch epos waar ik bij vlagen van heb kunnen genieten. Reiné toont aan dat hij als veredelde B-film regisseur veel geleerd heeft in Hollywood en levert met dit groots aandoend spektakel zijn beste klus tot dusverre af. Doet wat denken aan Verhoevens Flesh+Blood, ook zo geschiedenisles die destijds bij uitbreng volledig werd afgekraakt, maar in de loop der jaren alsnog de terechte waardering kreeg. Reiné heeft niet het talent en raffinement van een Verhoeven en zal dat ook niet krijgen, maar levert hier een uiterst vermakelijk spektakel af, eindelijk weer eens een productie waar Nederland weer een klein beetje trots op kan zijn. Een kniesoor die kritisch wil zijn krijgt in de twee en een half uur dat dit duurt, genoeg kleinigheden voorgeschoteld waar hij zich aan kan storen(van enkele rommelige, ineffectieve scènes tot het telkens ongeloofwaardig switchen van taal bij de diverse personages) maar in grote lijn is dit gewoon een geslaagde bezienswaardigheid, die me geen moment verveelde. Wel jammer dat het acteerwerk varieert van behoorlijk goed(Banks, Naber) tot ongeloofwaardig slecht(Wouterse, Weeber), Reiné is duidelijk geen acteursregisseur maar richt zich primair op visueel mooie beelden. En leuk dat de dames, voor het eerst in dit soort films(?), ook ongegeneerd een robbertje meevechten, lijkt me ook wel zo realistisch eigenlijk. Het vrouwvolk thuis was er in ieder geval blij mee, en dat is me veel waard.

Geen horror in de zin van veel bloedspetters, hakbijlen en scream queens maar wel één uur en een kwartier lang een heerlijk creepy sfeertje wat hier word gecreëerd, en dat in een alledaagse herkenbare setting, knap gedaan. Spanning die onder de huid kruipt mits je dat zelf toelaat, meer suggestie dan daadwerkelijke effecten, dat moet je liggen, maar de kwaliteit is zeer herkenbaar, Ari Aster heeft navolging. Wel een serieus minpunt dat dan de apotheose tegenvalt, de verklaring van al dat raars is vaag en onwerkelijk, neigt zelfs naar een twijfelachtige stijlbreuk. Dat had dus beter gemoeten, scheelt voor mij een halve ster bij de eindbeoordeling. Die oma van dienst is super gecast, ook de andere twee dames vallen niet uit de toon. Al met al toch één van de meest stijlvolle horrorfilms van de laatste jaren, maar het had nog beter gekund.

Prima film. Eindelijk weer eens op het puntje van mijn stoel kunnen zitten en dat voelde erg lekker. Egoyan weet hoe hij een lekker spannende film moet draaien, je zou hem daarom vergeven dat de onderwerpkeuze hiervoor toch een beetje ongemakkelijk voelt. Wel met een goede twist waar de M. Night Shyamalan van de laatste jaren een beetje jaloers op kan zijn Moet wel zeggen dat dat deze twist gedurende het kijken al heel even door mijn hoofd flitste(zou leuk zijn als....) maar het bleef toch een sterke verrassing.

Film word bijna onopvallend goed gedragen door de ijzersterke Plummer. Deze bejaarde acteur lijkt op zijn eerbiedwaardige leeftijd bij elke film steeds beter te gaan acteren, en eigenlijk is zijn aanwezigheid alleen al een aanrader om deze Remember te gaan kijken.

Zwak. Gisteren gezien en ik ben hem gelukkig al weer voor de helft vergeten, dit nietszeggend vlees noch vis gedoe. Toen ik afgelopen zomer in Spanje op vakantie was werd deze film groots en massaal aangekondigd via de diverse billboards en dat is toch wel de best sarcastische grap die je voor dit werkje kunt bedenken. Het duurt en het duurt maar deze film, de pretenties stralen er van af, maar worden nergens ingelost. Wazig verhaal, een beetje sf, een beetje een thriller, een beetje drama, een beetje vooral eigenlijk niets met zeer matig acteerwerk ook. Dinklage mag ik graag zien in een bijrol, maar als hoofdrolspeler slaat de kleine grote man hier de plank finaal mis. Twee uur gepijnigd kijken, meer is het niet wat hij laat zien. Krijgt hij eindelijk een rol die volledig los kan worden gezien van zijn geringe lengte en dan maakt hij er zo weinig van. Ook de laatste filmrol van de betreurde Yelchin, en hem hadden we een beter afscheid gegund dan deze minieme bijdrage aan dit mislukt project.

Pretenties spatten er vanaf maar het kon me niet overtuigen. Veel bombast, menige te dik aangezette scène maken dat je nooit in het verhaal komt. Een moderne film noir, met een behoorlijk wazige intrige en een ongeloofwaardige love story tussen twee mooie mensen. Ferguson is begeerlijker dan ooit(eeuwig zonde dat haar rol verder zo slecht is uitgewerkt), de geile blikken die de vaak schmierende Jackman(één van zijn mindere rollen) haar al bij de eerste ontmoeting toewerpt zijn nochtans eerder lachwekkend dan innemend. En zo gaat het maar door, meer tijdrekkerij dan een doordachte verhaalvertelling. Geen visitekaartje voor regisseur Joy, plezier straalt er nauwelijks van af. De poging om het met het slot nog even het brok in de keel effect te bereiken, doet ook zo geforceerd aan. Jammer voor Thandie die voor haar doen best een stevige bijrol neerzet. Nee, op een groot bioscoopscherm kan het voor een enkeling nog werken, maar het zal geen film worden waar we over een aantal jaren nog enthousiaste dingen over kunnen vertellen.

Vond hem eigenlijk stiekem best goed en vooral onderhoudend. Verhaal is eigenlijk heel simpel, maar vooral omdat Haverkort haar slachtofferrol adequaat invult en het lekker lang verborgen blijft waar het verhaal precies naar toegaat, blijf je toch met genoegen kijken. Zelfs Muller, in een cruciale bijrol, was goed te pruimen ( je zou hem zelfs zijn irritante overachting bij de gooische vrouwtjes vergeven).

En het boek niet gelezen, dus hoef ik geen teleurgestelde vergelijking te maken.

Niet slecht. Verhaal had ongetwijfeld een hoger budget nodig gehad, maar deze europulp is best vermakelijk en in ieder geval tig keer minder irritant dan als de Amerikaanse vakbroeders een prent over Navy Seals aanleveren. Geslaagde B film die begint als een obscure oorlogsfilm maar al vlug overgaat in een luchtig op jacht naar de schat verhaal wat je nergens serieus hoeft te nemen. Een cast vol met onbekende acteurs die ook onbekend zullen blijven, minus hopelijk Sylvia Hoeks die weer voldoet in de vrouwelijke hoofdrol van powerbabe. Ook Ewen Bremner(Trainspotting) loopt hier rond in een onbeduidende bijrol. Heb me geen moment verveeld met deze plagiaat, een no brainer waarvoor je de de lat simpelweg niet te hoog moet leggen en dan komt alles goed.

Een weekendje weg met vrienden zal na deze superieure horrorfilm niet meer hetzelfde zijn, je moet wel erg veel eelt op je filmziel hebben als je de kwalieiten van deze productie niet herkent. Fraai, behoorlijk zelfverzekerd regiedebuut van de kleine Franco die dan wel als acteur in de schaduw blijft van James, maar met deze nieuwe start doet vermoeden op regie gebied meer te hebben bieden dan zijn op dat vlak erg wisselvallige broer. Feitelijk niets nieuws misschien(moest wat betreft het concept denken aan films als Ils en The Strangers) maar deze Franco weet er wel een eigen signatuur aan te geven. Film die voor sommige teleurstellend kan zijn omdat hij een lange aanloop nodig heeft en aan het slot geen direct antwoord geeft op prangende vragen, maar vond het zelf wel dapper dat de makers wat dat betreft ruimte geven aan suggestie en eigen interpretatie van de kijker. De keuze om voor de hoofdrollen te kiezen voor niet al te bekende acteurs verhoogt het authentieke gevoel en is dus effectief, doch de individuele invulling van enkele acteurs had beter gemoeten. Stevens is een wat ongemakkelijke, ook saaie acteur die weinig losmaakt, vrouwlief Brie heeft een wel erg ingetogen rol gekregen, eigenlijk kon alleen de pittige Vand me overtuigen. Maar bovenal een regisseurs film, goed dat dit soort kleine films in deze magere bioscooptijden een wellicht noodgedwongen kans krijgen, mijn zaterdagavond kon in elk geval niet meer stuk.

Kleine voldoende. Lekker strak tempo, de verveling slaat nergens toe, maar al tijdens het kijken komt je al met een aantal onwaarschijnlijkheden te zitten, waardoor je het verhaal niet helemaal serieus kan nemen. Zo vond ik het frappant dat Reeves emotioneel gezien wel erg vlug klaar was met het plotseling overlijden van zin vrouw en drie kinderen, ze waren nog maar net om het leven gekomen en deze blijkbaar erg berekende man was al plannen aan het maken om hen te klonen...….totaal ongeloofwaardig. En die opeenstapeling van plotgaten gaat vervolgens maar door, dus het is wel zaak om niet met te kritische blik deze thriller te aanschouwen. Reeves heeft wel charisma in de lead, maar had Foster wat meer gevoel, wanhoop of desnoods gekte moeten geven, maar ja een groot acteur zal onze favoriete stijve hark nooit worden. Opvallend dat er anno 2018 weer eens een science fiction over klonen in de bioscoop komt, was met name in de jaren negentig schering en in inslag films over dit onderwerp. Van komedies(Multiplicity) tot actie(the 6th day, later Surrogates) en niet te vergeten de oersaaie Spielberg A.I. Een echt heel goede film hierover heb ik nog nooit gezien, of zullen we de Blade Runner films daarom ook maar hierbij rangschikken?

Toch wel een lekker science fiction filmpje, heb hem na het herzien met een halve ster extra gewaardeerd. Vlotte, creatieve vertelling, die tegen het einde wat begint te rekken, als de zoveelste hip gefilmde gewelddadige scene als behoorlijk overdone aanvoelt. Enige geloofwaardigheid is dan ook niet de belangrijkste insteek van regisseur Sapochnik, want ondanks het in beginsel intelligente basisgegeven gaat het hem voornamelijk om te amuseren met een grappig actieverhaal, getuige nogal wat Tarantino achtige, erg overdreven geweldscenes. Ook wat te veel aan verrassende wendingen tegen het einde toe(hoewel de allerlaatste wending best subliem is, beetje afgekeken van Brazil) met name het personage van de goed spelende Whitaker komt er qua karakterontwikkeling bekaaid vanaf. Jammer dat Van Houten hier de enige dissonant is, haar rol van verveelde huisvrouw is erg teleurstellend, na het zoveelste pruillipje ben je haar al gauw zat. Al met al best geslaagd deze Repo Men, begin er echter niet aan als je een zwakke maag hebt.

Kon me niet echt raken, deze integere maar wal al te praterige weergave van wat nog niet zo lang geleden terecht een heikel thema was. Klinisch en afstandelijk, op het saaie af, misschien moet je ook in de USA wonen om de echte affiniteit met het onderwerp te voelen. Al met al: waar is Oliver Stone als je hem nodig hebt?, die had ongetwijfeld meer drive gecreëerd in deze film zonder hoogtepunten. Wel een intense rol van de alleskunner Driver, een megatalent waar we nog veel van gaan zien. Ook mevrouw Bening heeft een overtuigende bijrol, maar goede acteurs maken helaas nog geen goede film.

Zo een film die je al vergeten bent voordat hij afgelopen is. Alleen Jacob's mooie vrouw is het aanzien waard, voor de rest dertien in een dozijn. En dat doel ik op de obligate actiescènes(niet meer dan wat schietwerk op pief paf poef niveau) en op het verhaaltje welk vooral tevergeefs verzonnen lijkt om de tijd tussen de actie wat op te vullen. Schaech, normaal altijd de mooiste jongen van de klas, speelt hier een vuige boef, misschien nog wel het meest opvallende aan deze mislukking. En Brucie(hij heeft in het begin zowaar een emotionele scène en haalt warempel zijn gezicht voor even uit de plooi!) lijkt na een blijkbaar éénmalige uitzondering(Death Wish) weer terug op het niveau van de laatste jaren.....deelname aan de meest onbenullige actiefilm van het jaar. De award daarvoor hebben ze in ieder geval al binnen, of het zou zo moeten zijn dat Willis het klaarspeelt nog een film te draaien te jaar(en dat zal hopelijk niet Reprisal 2 worden) .

Zal the final chapter before the new beginning zijn want er is een duidelijk hint na weer een vervolg.

Wat te zeggen hierover? Je krijgt wat je verwacht in dit zesde deel, heb de vorige allemaal gezien ondanks dat het zeker niet mijn favoriet type film is. Veel bijzonders is deze zogenaamde afsluiting niet. Vrij leeg en hersenloos vermaak, met veel onlogische maar redelijk in elkaar gezette actie, allemaal gepresenteerd in een moordend tempo. Meen me vaag te herinneren dat er toch ook wel een paar nog mindere delen bij zaten. Voor een game verfilming was deze reeks niet slecht(heb althans nog slechtere gezien), anderzijds is het ook wel weer abnormaal maar tegelijkertijd tamelijk uniek dat deze zeer gemiddelde reeks zo veel delen heeft voortgebracht.

De USA release mogen zien van deze typisch Franse productie, welke trouwens een kwartier korter is dan in de synopsis hierboven aangegeven. Doet derhalve licht vermoeden dat er flink gesneden is in de oorspronkelijk bedoelde versie, en dat zal dan niet zijn omdat men erg tevreden was met het eindresultaat.

Nochtans zeker geen slechte film, een luchtige komedie gesitueerd in begin negentiende eeuw, met een redelijk aantal goede grappen en kolderieke situaties . Dujardin speelt met gevoel voor komische timing de buitengewoon laffe soldaat Neuville die per vergissing wordt onthaald als een ware oorlogsheld. De sterk acterende Tarantino babe Laurent is hier een wat gefrustreerde, wispelturige vrouw welke als enige de ware aard van Neuville herkent. Beide internationale sterren zijn goed in vorm maar worden qua hilariteit met gemak overtroffen door Merlant, die op heerlijke wijze de aanvankelijke verloofde van Neuville vormgeeft. Ondanks het redelijk niveau van acteren en verhaal pakte deze toch wat onevenwichtige film, die tegen het einde wat somberder en gewelddadiger wordt, me niet helemaal.

Het is allemaal wat te vluchtig en snel in elkaar geflanst om blijvende indruk te maken, en waarschijnlijk moet je ook een echte francofiel zijn om hier ten volle van te genieten. Gemiddeld, en niet de kaskraker waar de Franse cinema ongetwijfeld op had gehoopt.

Visueel een vaak letterlijk kleurrijk spektakel(wat dat betreft geeft Fargaet bijna filmles), maar emotioneel, ondanks het heftige begin, gaandeweg een behoorlijk lege film. Bordkartonnen, stripfiguurachtige personages met wie je weinig affiniteit voelt of wil voelen. Overdrijven is ook een kunst, maar wel een kunst die de makers niet volledig beheersen, met name de mannenrollen zijn belachelijk slecht geschreven en gespeeld. Een Tarantino had dan nog wat bitter noodzakelijke over the top humor toegevoegd, maar Fargeat brengt het allemaal ook nog zo serieus dat je het nauwelijks nog serieus wil nemen. Spannend wordt het ook niet echt, de filmtitel verraad eigenlijk al hoe dit afloopt. Alleen interessant voor degene die vorm boven inhoud prefereert. Toevallig gisteren M.F.A. gezien met hetzelfde uitgangspunt maar een veel scherpere uitwerking, een klasse beter dan dit.

Ondanks dat ik een beetje zombie moe ben toch zeer genietbaar gebleken, zonder dat je het gevoel krijgt naar iets hoogstaands te kijken. Een verhaal en concept dat u en ik ook in een paar minuten op een druilerige zondagmiddag kunnen bedenken, maar de uitwerking is goed te doen. Het tempo ligt ziedend hoog waardoor je de zwakheden van dit pretentieloos vermaak(matig acteerwerk en domme verhaalwendingen: waarom rennen de mensen toch steeds donkere gangen in bij soort films?, hoe is het mogelijk dat aan het einde Scott blijkbaar kreukvrij overleefd heeft? ) vrij makkelijk over het hoofd wil zien. Laten we zeggen: Romero zou hier zijn neus voor ophalen maar het is beter dan Zombibi .

Erg middelmatige wraakfilm, met een ongeloofwaardig plot en verkeerd gekozen acteurs. Gelukkig heeft het twee deel, na een vreselijk tamme eerste helft waarin desperate huismus Lively wordt omgeturnd tot een zogenaamde nietsontziende moordmachine, nog wat fraai in beeld gebrachte actie en spanning te bieden, waardoor het nog wat lijkt. Arme Blake Lively is hopeloos verkeerd gecast als de aan zichzelf twijfelende wraakgodin, een raar kapsel maakt nog geen goede rol. Maar de grootste misser is toch het rammelende script, inclusief de tergend trage verhaalopbouw van een regisseur die duidelijk niet weet hoe hij de kijker moet raken.